• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Testacellidae

    Przeczytaj także...
    Trzonkooczne (Stylommatophora) – klad ślimaków płucodysznych (Pulmonata), w randze rzędu, obejmujący około 30 tys. gatunków grupowanych w kilkudziesięciu rodzinach, o kosmopolitycznym rozmieszczeniu. Oczy trzonkoocznych osadzone są na szczycie drugiej pary czułków. Czułki pierwszej pary są zredukowane, trudne do zaobserwowania. Ślimaki lądowe, nieliczne ziemnowodne, o muszlach różnych kształtów, czasem o muszli małej i przykrytej płaszczem (ślinikowate i pomrowcowate), zredukowanej do małej tarczki (Testacellidae) bądź wykształconej normalnie (np. ślimakowate).Tarka, radula – charakterystyczny chitynowy fałd na dnie gardzieli mięczaków pokryty poprzecznymi rzędami chitynowych zębów, poruszany skomplikowanym systemem mięśni. Służy do odrywania kawałków pokarmu, jego zeskrobywania i rozdrabniania.
    Ślimaki, brzuchonogi (Gastropoda, z gr. gaster – brzuch + pous – noga) – jedna z najliczniejszych i najbardziej zróżnicowanych gromad mięczaków, zaliczana niekiedy do podtypu muszlowce.

    Testacellidaemonotypowa rodzina ślimaków trzonkoocznych (Stylommatophora) obejmująca 6 gatunków zaliczanych do jednego rodzaju: Testacella. Są to lądowe, drapieżne ślimaki sporych rozmiarów (do 12 cm długości), o muszli zredukowanej do małego krążka na końcu ciała. Muszla ta chroni jedynie serce i narząd wydalniczy. Tarka Testacellidae składa się z ostrych jak szpilki ząbków. Ślimaki te prowadzą częściowo podziemny tryb życia, dlatego pomimo stosunkowo dużej liczebności są trudne do zaobserwowania. Polują na dżdżownice. Występują w północnej Afryce oraz w południowej i zachodniej części Europy.

    Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.Gatunek (łac. species, skrót sp.) – termin stosowany w biologii w różnych znaczeniach, zależnie od kontekstu, w jakim występuje. Najczęściej pod pojęciem gatunku rozumie się:

    Systematyka[]

    Nazwa rodzaju Testacella została użyta po raz pierwszy przez Cuviera w 1800 roku, jednak z powodu braków formalnych uznawana jest za nomen nudum. W 1801 roku dwaj naukowcy, Draparnaud i Lamarck, niezależnie od siebie opublikowali naukowe opisy rodzaju, ale praca Lamarcka ukazała się wcześniej i to on jest uznawany za pierwszego autora opisu.

    Testacella haliotidea – gatunek drapieżnego ślimaka lądowego z rzędu trzonkoocznych. Osiąga do 12 cm długości. Charakteryzuje się obecnością niewielkiej muszli (8x5 mm) na tylnym końcu ciała. Barwa kremowa lub jasnobrązowa.Gatunek typowy – gatunek wyznaczony przez systematyków jako typ nomenklatoryczny rodzaju. Typ nie musi być typowym przedstawicielem reprezentowanego taksonu, nie musi też świadczyć o jego zmienności. Typ umożliwia identyfikację taksonów. Okazy będące typami przechowywane są w specjalnych kolekcjach, a miejsce przechowywania wzorca jest dokładnie znane. W razie wątpliwości można odwołać się do gatunku typowego i wyróżnionych dla niego cech diagnostycznych.

    Do rodziny Testacellidae i rodzaju Testacella zaliczane są gatunki:

  • Testacella bisulcata
  • Testacella gestroi
  • Testacella haliotidea
  • Testacella maugei
  • Testacella riedeli
  • Testacella scutulum
  • Gatunkiem typowym rodzaju jest T. haliotidea.

    Przypisy

    1. Zoologia : bezkręgowce. T. 1. Red. nauk. Czesław Błaszak. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 504. ISBN 978-83-01-16108-8.
    2. F. Welter-Schultes: Genus taxon summary for Testacella (ang.). W: AnimalBase. Early zoological literature [on-line]. AnimalBase Project Group, 2011. [dostęp 27 grudnia 2011].
    Takson monotypowy, monotyp – w klasyfikacji biologicznej takson obejmujący tylko jeden przyporządkowany takson niższy, np. rodzina do której należy tylko jeden rodzaj lub rodzaj, do którego należy jeden gatunek. Taksony monotypowe są niechętnie wyodrębniane przez taksonomów, ponieważ ich tworzenie nie poprawia przejrzystości systemu klasyfikacyjnego na kolejnych szczeblach klasyfikacji. Wyodrębniane są, gdy istnieje wyraźna przerwa (odrębność) między taksonem monotypowym i taksonem siostrzanym.Rodzaj (łac. genus, l.mn. genera) – podstawowa, obowiązkowa kategoria systematyczna obejmująca gatunek lub monofiletyczną grupę gatunków wyróżnionych na podstawie jednej lub więcej cech taksonomicznych. Nazwą rodzaj określany jest też każdy takson w randze rodzaju.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Afryka – drugi pod względem wielkości kontynent na Ziemi. Ma 30,37 mln km² powierzchni, czyli ponad 20,3% ogólnej powierzchni lądowej naszego globu. Przechodzi przez niego południk 0°, obydwa zwrotniki i równik.
    Nomen nudum (łac. "naga nazwa") – termin stosowany w nomenklaturze botanicznej i zoologicznej w odniesieniu do nazwy naukowej taksonu, wyglądającej jak nazwa naukowa, ale nie spełniającej wymogów nomenklatorycznych (określonych w kodeksie nomenklatury botanicznej lub zoologicznej z powodu braku wymaganego opisu lub diagnozy taksonomicznej).
    Wydawnictwo Naukowe PWN SA – wydawnictwo z siedzibą w Warszawie, założone w 1951, w obecnej formie prawnej działające od 1997. Wydawnictwo Naukowe PWN SA stanowi jednostkę dominującą Grupy kapitałowej PWN, w skład której wchodzi kilkanaście przedsiębiorstw, głównie wydawnictw.
    Dżdżownicowate, dżdżownice (Lumbricidae) – rodzina skąposzczetów przystosowanych do życia w glebie. Obejmuje ponad 670 gatunków, w tym większość glebowych skąposzczetów. Dżdżownicowate są jednym z ważniejszych czynników wpływających na przewietrzanie i nawożenie gleby. Są hermafrodytami (obojnakami), ale występuje u nich zapłodnienie krzyżowe. Nieliczne rozmnażają się partenogenetycznie.
    Muszla – jedno- lub dwuczęściowy wapienny szkielet zewnętrzny muszlowców (Conchifera) i ramienionogów (Brachiopoda), u niektórych grup częściowo lub całkowicie zredukowany. Do ciała zwierzęcia przytwierdzona jest jednym mięśniem, parą mięśni lub szeregiem mięśni parzystych.
    Jean Baptiste de Lamarck (ur. 1 sierpnia 1744 r. w Bazentin-le-Petit, zm. 18 grudnia 1829 r. w Paryżu) – francuski przyrodnik, będący kolejno, żołnierzem, lekarzem, botanikiem, zoologiem (profesorem zoologii), twórcą wczesnej teorii ewolucji zwanej lamarkizmem.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.022 sek.