• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Tertullos

    Przeczytaj także...
    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.Świątynia Jerozolimska (hebr. בֵּית הַמִּקְדָּשׁ Bejt Ha-Mikdasz) – jedyna świątynia judaizmu stojąca niegdyś w Jerozolimie.
    Ananiasz syn Nebedeusza, Ananiasz II (Jahwe jest łaskawy) (zm. 66 w Jerozolimie) – arcykapłan żydowski w latach 47-59.

    Tertullos (gr. Τέρτυλλος, forma zdrobniała od Tercjusz) – według Dziejów Apostolskich retor, który w imieniu arcykapłana Ananiasza i starszych żydowskich oskarżał św. Pawła przed rzymskim prokuratorem Judei Antoniuszem Feliksem (Dz 24,1). W swoim wystąpieniu użył wobec pierwszych chrześcijan określenia Nazoraioi, czyli „nazarejczycy” (Dz 24,5), oskarżając ich o buntowanie się przeciwko władzy rzymskiej i chęć zniszczenia Świątyni.

    Nazarejczycy to nazwa nadana pierwszym chrześcijanom w Dziejach Apostolskich; później, w IV wieku, także jedna z sekt chrześcijańskich wywodzących się z Jerozolimy, zachowująca prawo mojżeszowe i żydowskie tradycje obrzędowe jak na przykład obrzezanie; podobna do sekt ebionickich, z tą różnicą, że nie odrzucała wiary w dziewicze poczęcie Jezusa. Obecnie nazwą tą określani są chrześcijanie należący do protestanckiego Kościoła Nazarejczyka.Marek Antoniusz Feliks, Marcus Antonius Felix – grecki wyzwoleniec Klaudiusza, w latach 52–58 n.e. zarządca Judei (procurator), przed nim został oskarżony św. Paweł Apostoł (Dzieje Apostolskie XXIV). Jego bratem był Marek Antoniusz Pallas.

    Nie jest znana narodowość i wyznanie Tertullosa. Niektórzy komentatorzy uważają go za zhellenizowanego Żyda. Mógł być jednak także Grekiem lub rodowitym Rzymianinem – nieznający prawa rzymskiego Żydzi występując przed urzędnikami Imperium często korzystali z usług zawodowych prawników.

    Dzieje Apostolskie – księga historyczna Nowego Testamentu, zajmująca w kanonie miejsce piąte. Oryginalny tytuł grecki, Πραξεις(Prakseis) (dosł. czyny), znajdujemy już w Kodeksie Synaickim z IV stulecia, później będzie on rozszerzony do formy dziś używanej, Πραξεις <των> Αποστολων (Prakseis <ton> Apostolon) - Czyny Apostołów. Księga opisuje dzieje uczniów Chrystusa, formowanie się pierwszych wspólnot i rozprzestrzenianie chrześcijaństwa aż do panowania cesarza Nerona. Bohaterem (zbiorowym) pierwszych dwunastu rozdziałów jest wspólnota uczniów Chrystusa w Jerozolimie, kierowana przez Dwunastu Apostołów, wśród których wyróżnia się aktywnością i znaczeniem Szymon Piotr. Począwszy od r. 8 nowa nauka przekracza granice Jeruzalemu i Judei, docierając min. do Samarii i Antiochii Syryjskiej; od r. 13 głównym bohaterem Dziejów staje się Szaweł z Tarsu, dotąd prześladowca, a teraz świeżo pozyskany żarliwy wyznawca, który pod rzymskim imieniem Paweł (łac. Paulus) będzie przodującym apostołem chrystianizmu. Rozdziały 13 - 28 opisują kolejno trzy podróże misyjne Pawła z towarzyszami oraz czwartą podróż - przymusową, jako więźnia przed sąd cesarski w Rzymie. Księga kończy się opisem pobytu Pawła Apostoła w areszcie domowym w Rzymie w oczekiwaniu na proces sądowy przed cesarzem. Tercjusz — imię męskie pochodzenia łacińskiego, od liczebnika oznaczającego "trzeci" (por. Oktawiusz). Patronem tego imienia jest św. Tercjusz, wspominany razem ze śwśw. Dionizją, Datywą, Leoncją, Emilianem, Bonifacym, Majorykiem i Serwusem (V wiek).

    Uwagę badaczy zwraca rozbudowana w mowie oskarżycielskiej Tertullosa część związana z pozyskiwaniem sobie życzliwości Feliksa.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Samuel Bulfinch Emmons: A Bible Dictionary. Boston: Abel Tompkins, 1854, s. 176. (ang.)
  • Kenneth O. Gangel: Holman New Testament Commentary. Acts. Nashville: Broadman&Holman Publishers, 1998. (ang.)
  • Paweł Janiszewski, Krystyna Stebnicka, Elżbieta Szabat: Sofiści i retorzy greccy w cesarstwie rzymskim (I-VII wiek). Słownik biograficzny. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2011. ISBN 978-83-235-0687-4.
  • Brian Rapske: The Book of Acts in its First Century Setting. T. 3: Paul in Roman Custody. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing, 1994. (ang.)
  • Catholic Bible Dictionary. edited by Scott Hahn. New York: Doubleday, 2009. (ang.)
  • The International Standard Bible Encyclopedia. T. 3. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing, 1986. (ang.)
  • The New Unger's Bible Dictionary. edited by Merrill F. Unger and R. K. Harrison. Chicago: Moody Press, 2005. (ang.)
  • Retoryka (gr. ῥητορική rhetorike, od wyrazu ῥήτωρ rhetor "mówca") – krasomówstwo, sztuka wymowy, umiejętność opisania swojego punktu widzenia i przekonywania słuchaczy do swoich racji, czyli sztuka perswazji.Paweł z Tarsu, Paweł Apostoł, Szaweł, Saul, Szaul, heb. שאול התרסי Szaul ha-Tarsi (ur. ok. 5-10 w Tarsie w Cylicji, zm. 64-67 w Rzymie) – Żyd z Tarsu, święty chrześcijański, zwany Apostołem Narodów. Święty ten wymieniany jest w Modlitwie Eucharystycznej Kanonu rzymskiego.




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.558 sek.