• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Tereny królestwa Izraela anektowane przez Asyrię

    Przeczytaj także...
    Samaria (hebr. שומרון, Somaron; arab. سامريّون, Sāmariyyūn ) – kraina historyczna w środkowym Izraelu i w Autonomii Palestyńskiej, między Galileą a Judeą. Nazwa określa krainę geograficzną, historyczną i polityczną.Samaria (hebr. שומרון) − ruiny starożytnego miasta położonego w Samarii, w środkowej części Izraela. Miejsce wykopalisk archeologicznych znajduje się pod administracją Autonomii Palestyńskiej.
    Asyria (akad. māt Aššur) – starożytne państwo semickie w północnej Mezopotamii istniejące od drugiej połowy III tysiąclecia p.n.e. do pierwszej połowy I tysiąclecia p.n.e.

    Tereny królestwa Izraela anektowane przez Asyrię.

    W wyniku wojny syro-efraimskiej w 732 p.n.e. znaczne tereny królestwa Izraela zostały przyłączone do Asyrii. W roku 722 p.n.e. królowie Salmanasar V i Sargon II doprowadzili do upadku państwa północnego i przyłączyli do państwa asyryjskiego Samarię. Ziemie królestwa Izraela pozostały pod panowaniem państwa nowoasyryjskiego aż do jego upadku w 609 p.n.e.

    Tiglat-Pileser III, właśc. Tukulti-apil-Eszara III (akad. Tukultī-apil-Ešarra, biblijny Tiglat-Pileser) – król Asyrii; według Asyryjskiej listy królów panować miał przez 18 lat. Jego rządy datowane są na lata 744-727 p.n.e. Władzę w państwie objął w wyniku przewrotu pałacowego, który obalił poprzedniego władcę Aszur-nirari V. Wprowadził wiele reform w dziedzinie administracji i wojskowości, które przywróciły Asyrii silną pozycję militarną i ekonomiczną na Bliskim Wschodzie.Waldemar Chrostowski (ur. 1 lutego 1951 w Chrostowie koło Ostrołęki) – ksiądz katolicki, profesor doktor habilitowany teologii, biblista, konsultor Rady Episkopatu Polski ds. Dialogu Religijnego, profesor zwyczajny Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, przewodniczący Stowarzyszenia Biblistów Polskich, zaangażowany w dialog katolicko-żydowski. Do roku 1998 współprzewodniczący Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów. Członek Komitetu Nauk Teologicznych Polskiej Akademii Nauk . Autor ponad 2000 publikacji naukowych i popularnonaukowych. Zajmuje się głównie Starym Testamentem.

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 2 Panowanie asyryjskie
  • 3 Zobacz też
  • 4 Przypisy
  • 5 Bibliografia
  • Historia[]

    Państwo nowoasyryjskie powstało w X w. p.n.e. Szybki wzrost jego potęgi zaczął się w roku 884 p.n.e. za panowania Aszurnasirpala II. Jego syn Salmanasar III został królem Babilonu i nałożył haracz na królestwo Izraela w okresie panowania Jehu. Lennikami Asyrii byli także Joasz oraz wszyscy królowie począwszy od Szalluma.

    Sargon II, właśc. Szarru-kin II (akad. Šarru-kīn, biblijny Sargon) – władca Asyrii, który panował w latach 722-705 p.n.e. W wyniku przewrotu wojskowego w czasie oblężenia Samarii obalił Salmanasara V. Ojciec Sennacheryba, założyciel dynastii Sargonidów. Jego żoną była królowa Atalia.Wojna syro-efraimska – konflikt zbrojny pomiędzy koalicją aramejsko-izraelską a Judą i Asyrią. Potwierdził dominację Asyrii w regionie i doprowadził do upadku aramejskiego królestwa Damaszku.

    W 732 p.n.e. król Tiglat-Pileser III najechał ziemie królestwa Izraela, które połączone sojuszem z Aramem-Damaszkiem wystąpiło przeciwko panowaniu Asyrii. Państwo zostało okrojone jedynie do obszarów Samarii, a z reszty kraju, po wysiedleniu dotychczasowych mieszkańców, utworzono asyryjskie prowincje Megiddo i Dor. W roku 722 p.n.e. królestwo Izraela zostało ostatecznie zajęte przez Asyrię. Asyryjczycy dokonali przesiedlenia ludności na tereny Asyrii i Medii, a na ich miejsce sprowadzili przesiedleńców z innych części państwa – "Babilonu, Kuty, Awwy, Hamat i Seferwaim" (2 Krl 17,24). Według Waldemara Chrostowskiego na terenach królestwa pozostało jednak ok. połowy pierwotnej ludności, a liczba przesiedlonych mieszkańców Mezopotamii nie przekraczała kilku tysięcy.

    Księga Judyty [Jd] (heb. יְהוּדִית, arab. يهوديت ) – jedna z ksiąg biblijnych wchodząca w skład katolickiego i prawosławnego kanonu Starego Testamentu, zaliczana do ksiąg deuterokanonicznych. Przez Kościoły protestanckie uważana jest za apokryficzną. W Septuagincie i jej przekładach na inne języki, znajduje się bezpośrednio po Księdze Tobiasza.Babilon (sum. ká.dingir.ra /"brama boga"/; akad. Bāb-ilim /"brama boga"/ lub Bāb-ilāni /"brama bogów"/; gr. Βαβυλών Babylōn; bibl. בָּבֶל Bābel; arab. بابل Bābil) – starożytne miasto położone w Mezopotamii, nad Eufratem, dawna stolica Babilonii; obecnie stanowisko archeologiczne Atlal Babil w Iraku.

    Panowanie asyryjskie[]

    Głównymi centrami administracyjnymi asyryjskich prowincji ustanowionych na terytorium Izraela były Megiddo i Samaria. Asyryjskie Megiddo posiadało szachownicowy układ ulic, zbliżony do późniejszych wzorców greckich. Wzniesiona w nim rezydencja asyryjskiego zarządcy była zbudowana według wzorców asyryjskich i syryjskich. Również Samaria została odbudowana według nowych wzorców. Sargon II w kronice babilońskiej przechwala się, że "odbudował miasto lepiej niż było (zbudowane) poprzednio".

    Salmanasar III, właśc. Salmanu-aszared III (akad. Salmānu-ašarēd, tłum. "bóg Salmanu jest pierwszy/najważniejszy") – król Asyrii, syn i następca Aszur-nasir-apli II; według Asyryjskiej listy królów panować miał przez 35 lat. Jego rządy datowane są na lata 858-824 p.n.e.Salmanasar V, właśc. Salmanu-aszared V (akad. Salmānu-ašarēd, biblijny Salmanasar, Salmanassar) – król Asyrii, syn i następca Tiglat-Pilesera III; według Asyryjskiej listy królów panować miał przez 5 lat. Jego rządy datowane są na lata 726 - 722 p.n.e.

    Poza świadectwami architektonicznymi, okres panowania asyryjskiego zapisał się w archeologii pojawieniem się ceramiki nowego typu oraz asyryjskich wyrobów szklanych i metalowych.

    Zobacz też[]

  • Historia Izraela
  • Księga Judyty
  • Przypisy

    1. Gądecki, s 315
    2. Gądecki, s. 298.
    3. Alfred Tschirschnitz: Dzieje ludów biblijnych. Wyd. I. Warszawa: M. Sadren i S-ka, 1994, s. 298-299. ISBN 83-86340-00-3.
    4. Waldemar Chrostowski. Asyryjska diaspora Izraelitów – wyzwania i problemy badawcze. „Collectanea Theologica”. 1 (70), 2000. 
    5. Gądecki, ss. 316-317.
    6. Gądecki, s. 317.

    Bibliografia[]

  • Stanisław Gądecki: Archeologia biblijna. T. I. Gniezno: Gaudentinum, 1994. ISBN 83-85654-24-0.
  • Jehu (hebr. יֵהוּא , On jest Jahwe, w tekstach asyryjskich: Jaua) – postać biblijna ze Starego Testamentu, syn Jozafata, syna Nimsziego, władca starożytnego królestwa północnego Izraela w l. 841-814 r. p.n.e.Historia Izraela – ten artykuł omawia temat historii współczesnego państwa Izrael, które zostało utworzone 14 maja 1948 roku.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Media – starożytne państwo na terenach zachodniej części obecnego Iranu, utworzone przez indo-irańskie plemiona Medów.
    Aszurnasirpal II, właśc. Aszur-nasir-apli II (akad. Aššur-nāṣir-apli, tłum. "bóg Aszur jest strażnikiem syna") – król Asyrii, syn i następca Tukulti-Ninurty II; według Asyryjskiej listy królów panować miał przez 25 lat. Jego rządy datowane są na lata 883-859 p.n.e. Uczynił Asyrię jedną z największych potęg ówczesnego świata.
    Królestwo Damaszku – starożytne państwo aramejskie na Bliskim Wschodzie na obszarze Syrii ze stolicą w Damaszku, zwane też Aramem-Damaszkiem lub Aramem damasceńskim, w Biblii nazywany zwykle po prostu Aramem. Samodzielne państwo od X w. p.n.e. W drugiej połowie IX w. p.n.e. stał się regionalnym mocarstwem dominującym nad znacznymi obszarami Lewantu. Upadek państwa nastąpił 732 p.n.e. w wyniku asyryjskiej inwazji.
    Joasz (również Jehoasz) – dwunasty król królestwa Izraela (państwa północnego), syn Joachaza, opisywany w 2 Księdze Królewskiej. Panował w latach 798–782 p.n.e..
    Megiddo (hebr. מגידו; arab. المجیدو, Tell al-Mutesellim) – stanowisko archeologiczne znajdujące się na terenie dzisiejszego parku narodowego w Izraelu, obejmujące ruiny starożytnego miasta z XVIII-VI wieku p.n.e., uznawane za jedno z najbardziej imponujących stanowisk archeologicznych. Przez żydów nazywane Tell Megiddo (pol. Wzgórze Megiddo). W 2005 roku obszar został zarejestrowany wraz z ruinami miast Chasor i Beer Szewy na liście światowego dziedzictwa kultury UNESCO.
    Królestwo Judy – starożytne państwo na Bliskim Wschodzie obejmujące terytorium krainy Judei (terytoria plemion Judy i Beniamina). Powstało w wyniku podziału zjednoczonego królestwa Izraela ok. 930 p.n.e. Jego stolicą była Jerozolima, innymi znaczącymi miastami były m.in. Lakisz, Hebron i Beer Szewa. Kres istnieniu państwa położyła inwazja Nabuchodonozora II z 586 p.n.e.
    Szallum, hebr. שלום – piętnasty król królestwa Izraela (państwa północnego), syn Jabesza, opisywany w 2 Księdze Królewskiej 15,10-15. Panował przez miesiąc w 752 p.n.e.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.032 sek.