• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Teodor z Tabenissi

    Przeczytaj także...
    Biskup koadiutor – w Kościele katolickim prawnie ustanowiony przez papieża biskup, który po śmierci lub awansie biskupa diecezjalnego ma prawo następstwa po nim na urzędzie biskupa diecezji zgodnie z kanonem 403 § 3 kodeksu prawa kanonicznego z 1983.Opat (łac. abbas – „ojciec”, aram. ‏abba‎ – „ojciec”) – wyższy przełożony w męskich zakonach katolickich należących do kręgu zakonów mniszych. Odpowiednikiem w zakonach żeńskich jest ksieni.
    Żywoty świętych – element hagiografii, na który składają się zarówno pisma zawierające anegdoty, elementy narracji, jak i wartościowe opracowania biografistyki. Żywotopisarstwo łączy w sobie biografie świętych (Vitae), opisy ich męczeństwa (Acta martyrum, Passiones), informacje o działalności (Exempla) i pośmiertnym kulcie (vita poshuma).

    Teodor z Tabenissi (ur. około 306 w Latopolis, zm. 27 kwietnia 368) – święty Kościoła katolickiego, opat.

    O Teodorze z Tabenissi pisał anonimowy autor żywota świętego Pachomiusza. Urodził się w Latopolis i już będąc nastolatkiem oddawał się ascezie i mając czternaście lat przystąpił do wspólnoty mnichów w miejscowym klasztorze. Kiedy dotarła do niego sława interpretacji Biblii przez Pachomiusza udał się do Tabenessi. Wkrótce został jego zaufanym przyjacielem i kiedy Pachomiusz w 336 roku powędrował do Phbow wyznaczony został przez niego na stanowisko opata . Wkrótce został powołany do pomocy przy organizacji działania całej wspólnoty. Pachomiusz wyznaczył mu pokutę pozbawiając wszystkich funkcji. Po śmierci twórcy reguły zakonnej następcą został nie jego powiernik Teodor, a wskazany przez niego Petroniusz, a po nim Horsiesi. Dopiero ten ostatni najpierw powołał go na stanowisko koadiutora, a później przekazał swoje obowiązki Teodorowi.

    Dies natalis (łac. dzień narodzin) – obyczaj wywodzący się z rzymskiego zwyczaju wspominania śmierci bliskich zmarłych (łac. anniversarium), przejęty przez chrześcijan, któremu nadali oni odmienne znaczenie i charakter.Wspomnienie – w liturgii katolickiej dzień obchodów w roku liturgicznym o randze mniejszej niż święto. Dzień obchodów wspomnienia wyznacza data lub kalendarz liturgiczny (→święta ruchome).

    Wspomnienie liturgiczne wyznaczone zgodnie ze „złotą regułą” (règle d'or) w dzienną rocznicę śmierci.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • święci i błogosławieni Kościoła katolickiego
  • wstawiennictwo świętych
  • Uwagi[ | edytuj kod]

    1. Jako datę urodzin źródła internetowe podają też rok 312 (Klaus-Peter Todt, Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon).

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007, s. 616. ISBN 978-83-7318-736-8.
    2. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 5: R-U. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2005 (wznowienie), s. 436. ISBN 83-7318-376-0.
    3. Klaus-Peter Todt: THEODOROS von Tabennisi (niem.). Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon. [dostęp 2012-10-01].
    4. San Teodoro (wł.). 2000-03-13. [dostęp 2012-10-01].
    5. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007, s. 607. ISBN 978-83-7318-736-8.
    Pokuta – praktyka religijna, której celem jest udoskonalenie. Działanie narzucone przez innych (zwierzchników religijnych) lub wybrane dobrowolnie, mające zadośćuczynić Bogu lub ludziom wyrządzone zło (grzech).27 kwietnia jest 117. (w latach przestępnych 118.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 248 dni.




    Warto wiedzieć że... beta

    Biblia, Pismo Święte (z greckiego βιβλίον, biblion – zwój papirusu, księga, l.m. βιβλία, biblia – księgi) – zbiór ksiąg, spisanych pierwotnie po hebrajsku, aramejsku i grecku (w formie koinè (gr. κοινὴ)), uznawanych przez żydów i chrześcijan za natchnione przez Boga. Biblia i poszczególne jej części posiadają odmienne znaczenie religijne dla różnych wyznań. Na chrześcijańską Biblię składają się Stary Testament i Nowy Testament. Biblia hebrajska – Tanach obejmuje księgi Starego Testamentu. Poszczególne tradycje chrześcijańskie mają nieco inny kanon ksiąg biblijnych.
    O. Henryk Fros SJ (ur. 18 stycznia 1922 w Rybniku, zm. 24 kwietnia 1998 w Krakowie) – polski jezuita, teolog, badacz literatury hagiograficznej, mediewista.
    Ascetyzm, asceza (stgr. ἄσκησις askezis – pierwotnie "ćwiczenie, trening" ) – praktykowanie dobrowolnego wyrzeczenia się pewnych dóbr, wartości i aktywności życiowych w celu osiągnięcia świętości, czystości i doskonałości duchowej i zbawienia. Potocznie ascetyzm kojarzy się z ograniczeniem doświadczania przyjemności oraz zaspokajania potrzeb cielesnych, jak jedzenie czy sen, a także z dyscypliną wewnętrzną. Ludzi praktykujących zewnętrzne formy ascezy nazywa się ascetami. Uznaje się, że ascetyzm rozwinął się wraz ze zróżnicowaniem pojmowania struktur świata i sił działających w świecie. Motywem podejmowania go jest przekonanie, że natura ludzka i świat są w relacji antagonistycznej, i że duch poprzez odpowiedni wysiłek ma przezwyciężyć dominację świata materialnego. W chrześcijaństwie współczesnym zasadniczo porzucono ascezę polegającą na samoudręczaniu się lub poniżaniu na rzecz tzw. ascezy wewnątrzświatowej. Praktyki polegające na samoudręczeniu obecne są nadal w innych religiach.
    Pachomiusz Starszy (ur. ok. 292, zm. 9 maja 346) – egipski mnich, święty, twórca pierwszej reguły zakonnej i cenobityzmu, opat. Informacje o nim przetrwały w wielu, czasem sprzecznych, legendach i biografiach. Do dnia dzisiejszego obok tekstu reguły, zachowało się jedynie 11 listów Pachomiusza (w tłumaczeniu św. Hieronima).
    Reguła zakonna (od łac. regula) – zbiór podstawowych przepisów regulujących codzienne życie zakonne, charakterystyczny zwłaszcza dla pierwszych form wspólnot w chrześcijaństwie. Najczęściej regułę ustanawiał lub przyjmował założyciel zgromadzenia. Za najstarszą uznaje się regułę cenobityczną stworzoną przez św. Pachomiusza (287-347).
    Wstawiennictwo świętych – doktryna występująca w części wyznań chrześcijańskich, przede wszystkim katolickich i prawosławnych, zakładająca możliwość wstawiennictwa zbawionych zmarłych w modlitwach zanoszonych do Boga oraz uznająca zanoszenie próśb przez wiernych w formie modlitwy skierowanej do świętego o wstawiennictwo u Boga. W pobożności katolickiej i prawosławnej występują tzw. patroni, uchodzący za posiadających szczególną skuteczność wstawienniczą w danych problemach.
    Esna (arab. إسنا = Isna; hist. Latonpolis) – miejscowość w południowym Egipcie, na zachodnim brzegu Nilu, w muhafazie Kina. W starożytności był to ośrodek kultu boga Chnuma - do dziś zachowały się ruiny jego świątyni, wzniesionej w okresie grecko-rzymskim na miejscu dawniejszej budowli sakralnej. W pobliżu Esny znajdują się również dwie zapory na Nilu - jedną zbudowali w 1906 roku Brytyjczycy, druga powstała w latach 90. XX w związku z budową hydroelektrowni.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.042 sek.