• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Telefonia

    Przeczytaj także...
    Telefon (z gr. tele – daleko oraz phone – głos) – urządzenie końcowe dołączane do zakończenia łącza telefonicznego.Łącze telekomunikacyjne — kompleks środków technicznych do przesyłania sygnałów, przeznaczony do realizacji określonej usługi telekomunikacyjnej.
    Telefon satelitarny – urządzenie zapewniające łączność głosową i przesyłanie danych w obu kierunkach z wykorzystaniem sztucznych satelitów Ziemi. Bezpośrednia łączność między urządzeniem końcowym, a więc telefonem, oraz satelitą jest zapewniona drogą radiową. Tak więc połączenie może być nawiązane również na obszarach niepokrytych zasięgiem przez sieci telefonii komórkowej jak np. morza, pustynie. Satelita przekazuje dane do stacji naziemnych, gdzie są dalej przekazywane do innych sieci telefonicznych.

    Telefonia – dział telekomunikacji obejmujący zagadnienia wykorzystania środków do łączności głosowej na odległość, w szczególności przez zestawianie połączeń pomiędzy telefonami.

    Początkowo telefony były połączone bezpośrednio parami. Było to niewygodne, gdy chciano rozmawiać przy pomocy wielu telefonów. Doprowadziło to do wynalezienia centrali telefonicznej. Każdy telefon był dołączony do centrali oddzielnym łączem a centrala zestawiała połączenia telefoniczne. Wkrótce centrale zostały połączone liniami międzycentralowymi a w tym dalekosiężnymi. Obecnie telefony są najczęściej włączone do gniazdka. Gniazdka są połączone, poprzez okablowanie budynku z kablem rozdzielczym. Kable rozdzielcze zwykle zawierają wiele par przewodów od telefonów do jednego centralnego miejsca lub centrali telefonicznej. Gdy użytkownik telefonu sygnalizuje, że chce zestawić połączenie telefoniczne, wyposażenie centrali wykrywa to i łączy to łącze abonenckie z innym w tej samej centrali albo z łączem do innej odległej centrali.

    CTI (ang.: computer telephony integration) – system (szereg aplikacji) integrujący telefon sieci publicznej (również PBX) z komputerem działającym w sieci LAN w celu tworzenia zautomatyzowanych usług opartych na serwerze (tzw.: TServer) i łączu CTI (łącze pomiędzy centralą telefoniczną a serwerem). Centrala telefoniczna - zespół urządzeń przeznaczony do łączenia abonentów sieci telekomunikacyjnej na czas wymiany informacji. Składa się ona z urządzeń komutacyjnych odpowiedzialnych za zestawianie połączeń telekomunikacyjnych i urządzeń pomocniczych gwarantujących prawidłową pracę centrali. Możemy podzielić je na analogowe i nowocześniejsze cyfrowe. Podział ten wynika z zasady działania i sposobu przetwarzania i przesyłania danych (informacji).

    Większość central na świecie ma połączenia ze wszystkimi innymi, tworząc publiczną komutowaną sieć telefoniczną (Public Switched Telephone Network – PSTN). Dla takich usług jest używany również termin POTS. Pod koniec XX wieku prawie wszystkie centrale telefoniczne były sterowane komputerami (Stored Program Control – SPC).

    DSL (ang. Digital Subscriber Line) – cyfrowa linia abonencka, rodzina technologii szerokopasmowego dostępu do Internetu. Standardowa prędkość odbierania danych waha się od 128 kb/s do 50 Mb/s, w zależności od zastosowanej technologii DSL w danym kraju. Dla technologii ADSL prędkość wysyłania danych jest niższa od prędkości ich odbierania, natomiast prędkości te są symetryczne w technologii SDSL. Wynalazcą modemów DSL był Joseph W. Lechleitter, pracownik firmy Bellcore, który zademonstrował projekt budowy tych urządzeń w latach 80 XX w..Łącze abonenckie - część łańcucha telefonicznego między aparatem telefonicznym abonenta a centralą telefoniczną.

    W drugiej połowie XX wieku sieci stworzone do przenoszenia głosu zostały wykorzystane dla telefaksu i transmisji danych. W celu poprawienia realizacji takich usług sieci zostały ulepszone poprzez ISDN i DSL.

    W ostatniej dekadzie XX wieku powszechnie dostępne stały się sieci umożliwiające mobilność użytkowników (Public Land Mobile Network – PLMN), często nazywane sieciami telefonii komórkowej, w których przewodową linię abonencką zastąpiło łącze radiowe. Umożliwia to mobilność użytkowników. Telefonia komórkowa stała się symbolem nowoczesnej telekomunikacji. Telefonia satelitarna również wykorzystuje łącze radiowe w komunikacji. W tym jednak przypadku zamiast stacji naziemnych wykorzystywane są satelity telekomunikacyjne znajdujące się na orbitach okołoziemskich.

    Telefaks (potocznie faks) – współczesna nazwa usługi symilograficznej dla abonentów, polegająca na przesyłaniu wiadomości w postaci obrazów nieruchomych pomiędzy aparatami symilograficznymi, realizowana za pośrednictwem łączy telefonicznych z komutacją automatyczną. Początki rozwoju telefaksu przypadają na koniec lat 70. Istnieje kilka norm komunikacji pomiędzy telefaksami. Najczęściej jest używana norma analogowa G3 (14400 bit/s), jest też cyfrowa G4 (64000 bit/s) dla ISDN.Publiczna komutowana sieć telefoniczna (sieć PSTN, (ang.) Public Switched Telephone Network) – sieć telefoniczna, utworzona i działająca początkowo wyłącznie w oparciu o technikę analogową, współcześnie w większości oparta jest o technikę cyfrową i sieć szkieletową. Dostęp użytkowników do centrali (łącze abonenckie) nadal jest głównie analogowy dla usług rozmownych lub równocześnie cyfrowy dla łączy szerokopasmowych DSL. Usługi sieci PSTN obejmują zarówno usługi analogowe POTS (ang. Plain Old Telephone Service), jak i cyfrowe ISDN (ang. Integrated Services Digital Network).

    Cyfrowa telefonia wykorzystuje cyfrowe technologie do realizacji usług telefonicznych i systemów. Prawie wszystkie połączenia telefoniczne są realizowane w ten sposób, ale czasami ten termin jest używany tylko w przypadkach, gdy „ostatnia mila” jest cyfrowa lub gdy konwersja analogowo-cyfrowa ma miejsce w telefonie. Cyfryzacja telefonii nastąpiła w celu obniżenia kosztów i poprawienia jakości usług głosowych, ale cyfrowa telefonia okazała się użyteczna w realizacji nowych usług (ISDN) i do szybszego transferu danych przez linie telefoniczne.

    POTS (ang. Plain Old Telephone Service) to najstarsza, podstawowa usługa telefoniczna, umożliwiająca analogowy przekaz głosu przez komutowane łącza telefoniczne. Połączenia są zestawiane przez wybieranie dekadowe (pulsowe) za pomocą tarczy numerowej (obecnie głównie tonowej z kodowaniem DTMF), a następnie komutowane w centralach telefonicznych.Telefonia komórkowa - infrastruktura telekomunikacyjna (oraz procesy związane z jej budową i eksploatacją), umożliwiająca abonentom bezprzewodowe połączenia na obszarze złożonym z tzw. komórek (ang. cells), obszarów kontrolowanych przez poszczególne anteny stacji bazowych. Charakterystyczną cechą tego typu telefonii jest zapewnienie użytkownikowi mobilności, może on zestawiać połączenia (oraz połączenia mogą być zostawione do niego) na terenie pokrytym zasięgiem radiowym związanym ze wszystkimi stacjami bazowymi w danej sieci.

    Telefonia IP jest nowoczesną formą telefonii wykorzystującą protokół TCP/IP, na którym opiera się Internet, do przesyłania danych głosu w postaci pakietowej w sieciach komputerowych. Często taka forma telefonii jest nazywana Voice over Internet Protocol (VoIP).

    Telefonia komputerowa (Computer Telephony Integration – CTI) wykorzystuje komputery do sterowania funkcjami telefonicznymi, takimi jak zestawianie i odbieranie połączeń głosowych, faksów i danych w połączeniu z funkcjami książki adresowej i identyfikacji korespondentów. Integracja funkcji telefonicznych i systemów komputerowych jest ważnym czynnikiem rozwoju zautomatyzowanego biura.

    VoIP (ang. Voice over Internet Protocol) – technika umożliwiająca przesyłanie dźwięków mowy za pomocą łączy internetowych lub dedykowanych sieci wykorzystujących protokół IP, popularnie nazywana "telefonią internetową". Dane przesyłane są przy użyciu protokołu IP, co pozwala wykluczyć niepotrzebne "połączenie ciągłe" i np. wymianę informacji gdy rozmówcy milczą.Stored Program Control exchange (SPC) Centrale Sterowane Programowo - jest to określenie odnoszące się do central telekomunikacyjnych. Zostały one wprowadzone na małą skale w latach 60. XX wieku. W latach 70. przejęły cały rynek. Pierwszą z nich była centrala 1ESS wyprodukowana przez AT&T w 1956 r.

    Interfejs programowania aplikacji telefonicznych (Telephony Application Programming Interface, TAPI) integruje komputer z telefonią. Interfejs TAPI obsługuje zarówno tradycyjną telefonię PSTN, jak i telefonię IP, umożliwiając komunikowanie się przy użyciu głosu, danych i wideo.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Vademecum teleinformatyka. tom 1, Wyd.: IDG Poland S.A., 1999, ​ISBN 83-903252-3-3
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Electropedia: telefonia
  • Interfejs programowania aplikacji, interfejs programistyczny aplikacji (ang. application programming interface, API) – sposób, rozumiany jako ściśle określony zestaw reguł i ich opisów, w jaki programy komputerowe komunikują się między sobą. PLMN (ang. Public Land Mobile Network) – sieć telefonii mobilnej ustanowiona i zarządzana przez operatora telekomunikacyjnego, oferującego usługi w publicznej ofercie na pewnym obszarze, zazwyczaj znajdującym się na terenie jednego kraju.




    Warto wiedzieć że... beta

    Połączenie telefoniczne to, według określenia zawartego w prawie telekomunikacyjnym, połączenie ustanowione za pomocą publicznie dostępnej usługi telefonicznej, pozwalające na dwukierunkową łączność w czasie rzeczywistym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.