• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Tekst bizantyjski



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Tekst zachodni – jedna z czterech podstawowych rodzin typów tekstu Nowego Testamentu. Nazwę tę po raz pierwszy wprowadził Johann Salomo Semler (1725-1791).Textus receptus (z łac. tekst przyjęty) – tekst grecki Nowego Testamentu obecny w drukowanych wydaniach XVI-XVII wieku.
    Początek Jana w Kodeksie Aleksandryjskim przekazującym w Ewangeliach tekst bizantyński, w pozostałych zaś księgach NT – tekst aleksandryjski

    Tekst bizantyński (albo bizantyjski) – nazwa używana w odniesieniu do jednej z czterech rodzin podstawowych typów tekstu Nowego Testamentu. Nazwa „bizantyński” nadana została przez B.H. Streetera i F.G. Kenyona. Westcott i Hort nazywali go syryjskim, określany też bywa antiocheńskim. Ponieważ ten typ tekstu reprezentuje ponad 80% rękopisów, nazywany bywa tekstem większości lub większościowym (The Majority Text). W aparacie krytycznym oznaczany jest symbolem , lub Byz.

    Kodeks 0105 (Gregory-Aland no. 0105), ε 45 (Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na X wiek. Rękopis przechowywany jest w Austriackiej Bibliotece Narodowej (Suppl. Gr. 121) w Wiedniu.Kodeks 053 (Gregory-Aland no. 053) A (von Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na IX wiek. Zawiera tekst Ewangelii Łukasza z komentarzem, zachował się w niekompletnym stanie. Przechowywany jest w Monachium połączony z innym rękopisem. Jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Novum Testamentum.

    Spis treści

  • 1 Cechy charakterystyczne tekstu bizantyńskiego
  • 2 Świadkowie tekstu bizantyńskiego
  • 3 Historia
  • 4 Powstanie tekstu bizantyńskiego
  • 5 Co wpłynęło na rozpowszechnienie tekstu bizantyńskiego
  • 6 Współczesność
  • 7 Zobacz też
  • 8 Przypisy
  • 9 Bibliografia
  • 10 Linki zewnętrzne
  • Cechy charakterystyczne tekstu bizantyńskiego[]

    Charakteryzuje się czystszym, bardziej zbliżonym do klasycznego, językiem greckim, drobnymi dodatkami, a nawet słowami, które występują w innych przekładach. Inną jego cechą jest dążenie do harmonizacji paralelnych tekstów Ewangelii. Uczeni oceniają go na ogół nisko, jednak jak na to wskazuje porównanie z Chester Beatty I, zachowało się w nim sporo starożytnych lekcji.

    Andrzej z Cezarei (VI/VII wiek) – biskup Cezarei Kapadockiej. Autor Komentarza do Apokalipsy i Leczenia (Therapeutike). Jest to najstarszy pełny komentarz do księgi Apokalipsy i dlatego jest ważny dla krytyki tekstu księgi Apokalipsy (zawiera pełny jest tekst).Kodeks Tischendorfa III, łac. Codex Tischendorfianus III, oznaczany przez sigla Λ albo 039 (według systemu Gregory-Aland), ε 77 (w systemie von Sodena) – grecki kodeks Nowego Testamentu, pisany na pergaminie. Pierwsza część kodeksu pisana jest minuskułą, druga natomiast uncjałą. Paleograficznie datowany jest na IX lub X wiek (w przeszłości brany był pod uwagę wiek VIII).

    Zachodzą zauważalne różnice pomiędzy wczesnym tekstem bizantyńskim z wieków IV-V a późnym tekstem bizantyńskim (po wieku IX). Widoczne jest to zwłaszcza przy porównaniu tekstu Ewangelii z Kodeksu Aleksandryjskiego z minuskułami pochodzącymi z XII-XIV wieków. Tekst bizantyński stale ewoluował co jest powodem frustracji zwolenników textus receptus. Twierdzą oni nawet, że Kodeks Aleksandryjski nie reprezentuje tekstu bizantyńskiego.

    Nowy Testament (gr. Ἡ Καινὴ Διαθήκη, on Kainē Diathēkē) – druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki.Kodeks 047 (Gregory-Aland no. 047), ε 95 (von Soden), ב (Tischendorf) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na VIII wiek. Ma pewne luki w tekście. Posiada pełne marginalia i przystosowany został do czytań liturgicznych. Prawdopodobnie jest jedynym zachowanym rękopisem, którego cały tekst pisany jest w kształcie krzyża. Reprezentuje standardowy tekst bizantyjski i nie cieszy się zainteresowaniem ze strony krytyków tekstu. Rękopis nie zachował się w całości i posiada nieco braków.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kodeks Petropolitański, łac. Codex Petropolitanus (Gregory-Aland no. Π albo 041) – grecki kodeks uncjalny, paleograficznie datowany na IX wiek. Kodeks stanowi 350 pergaminowych kart (14,5 na 10,5 cm), z niemal pełnym tekstem czterech Ewangelii.
    Kodeks 0197 (Gregory-Aland no. 0197) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na IX wiek. Do naszych czasów zachowały się fragmenty dwóch kart kodeksu. Jest palimpsestem. Przechowywany jest w Beuron.
    Codex Vindobonensis, Suppl. Gr. 52, zazwyczaj określany jako minuskuł 3 (wedle numeracji Gregory—Aland), δ 253 (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu z tekstem czterech Ewangelii, pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XII wieku.
    Minuskuł 37 (według numeracji Gregory-Aland), A (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XI wieku. Zawiera marginalia. Przechowywany jest w Paryżu.
    Minuskuł 36 (wedle numeracji Gregory—Aland), A (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XII wieku. Przechowywany jest w Paryżu.
    Minuskuł 30 (wedle numeracji Gregory—Aland), ε 522 (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XV wieku. Przechowywany jest w Paryżu.
    Chester Beatty I, papirus 45 (wedle numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem P 45 {displaystyle {mathfrak {P}}^{45}} – wczesny papirusowy rękopis Nowego Testamentu. Rękopis ma formę kodeksu. Zawiera tekst Ewangelii i Dziejów Apostolskich, z licznymi brakami. Pochodzi z początku III wieku, przechowywany jest w Dublinie (Chester Beatty Library) i Wiedniu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.115 sek.