• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Tekst aleksandryjski



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Tekst bizantyński (albo bizantyjski) – nazwa używana w odniesieniu do jednej z czterech rodzin podstawowych typów tekstu Nowego Testamentu. Nazwa „bizantyński” nadana została przez B. H. Streetera i F. G. Kenyona. Westcott i Hort nazywali go syryjskim, określany też bywa antiocheńskim. Ponieważ ten typ tekstu reprezentuje ponad 80% rękopisów, nazywany bywa tekstem większości lub większościowym (The Majority Text).Tekst zachodni – jedna z czterech podstawowych rodzin typów tekstu Nowego Testamentu. Nazwę tę po raz pierwszy wprowadził Johann Salomo Semler (1725-1791).
    Fragment Kodeksu Aleksandryjskiego, który w Ewangeliach stosuje tekst bizantyjski, zaś w pozostałych księgach Nowego Testamentu z tekst aleksandryjski. Na zdjęciu widzimy koniec Dziejów Apostolskich i początek Listu Jakuba

    Tekst aleksandryjski – jeden z podstawowych typów (rodzin typów) tekstu Nowego Testamentu, obecny m.in. wśród większości wczesnych papirusów. Spośród głównych typów tekstu Nowego Testamentu jest jedynym, który stosuje gramatykę grecką według dialektu „koine”. Obecnie uważany jest przez krytyków tekstu za najlepszy tekst Nowego Testamentu.

    Textus receptus (z łac. tekst przyjęty) – tekst grecki Nowego Testamentu obecny w drukowanych wydaniach XVI-XVII wieku.Klemens Aleksandryjski, właśc. Titus Flavius Clemens (ur. prawdopodobnie 150 w Aleksandrii, zm. ok. 212 w Azji Mniejszej) – piszący po grecku teolog wczesnochrześcijański, Ojciec Kościoła opiewany przez Leona VI, poeta; zaliczany w poczet świętych katolickich oraz prawosławnych.

    Spis treści

  • 1 Historia badań
  • 2 Cechy tekstu aleksandryjskiego
  • 3 Świadkowie tekstu aleksandryjskiego
  • 4 Przekłady
  • 5 Ojcowie Kościoła
  • 6 Dzieje tekstu
  • 7 Zobacz
  • 8 Przypisy
  • 9 Literatura
  • Historia badań[]

    Nazwą tą po raz pierwszy posłużył się Johann Salomo Semler (1725-1791), który zaproponował podział na trzy grupy: aleksandryjską, wschodnią i zachodnią.

    Griesbach sporządził listę rękopisów tekstu aleksandryjskiego: C, L, K, 1, 13, 33, 69, 106 oraz 118. Kodeks Watykański nie znalazł się na tej liście. W roku 1796 w drugim wydaniu swego „Novum Testamentum Graece” Griesbach dodał Kodeks Watykański jako przykład świadka tekstu Aleksandryjskiego w Ewangelii Marka, Łukasza i Jana. W dalszym ciągu był zdania, że w pierwszej połowie Ewangelii Mateusza reprezentuje tekst zachodni.

    Kodeks 0184 (Gregory-Aland no. 0184) – bilingwiczny grecko-koptyjski kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na VI wiek. Przechowywany jest w Wiedniu. Do naszych czasów zachował się fragment jednej karty kodeksu.Nowy Testament (gr. Ἡ Καινὴ Διαθήκη, on Kainē Diathēkē) – druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kodeks 0167 (Gregory-Aland no. 0167) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na VII wiek. Rękopis przechowywany jest w dwóch miejscach, na górze Athos i w Leuven. Do naszych czasów zachowały się jedynie fragmenty kodeksu.
    Minuskuł 33 (wedle numeracji Gregory–Aland), δ 48 (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z IX wieku. Zawiera marginalia (podział tekstu). Dawniej był znany jako Codex Colbertinus 2844. Reprezentuje aleksandryjską tradycję tekstualną, z naleciałościami tradycji bizantyńskiej. Od końca XVIII wieku cieszy się zainteresowaniem krytyków tekstu. Jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego tekstu Nowego Testamentu. Rękopis został zniszczony przez wilgoć i jest trudny do odczytania. Przechowywany jest w Paryżu.
    Kodeks 0129 (Gregory-Aland no. 0129) α 1037 (Soden) – grecko-koptyjski kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na IX wiek. Rękopis jest przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej (Copt. 129,11) w Paryżu.
    Minuskuł 69 (wedle numeracji Gregory–Aland), δ 505 (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie i papierze w języku greckim z XV wieku. Kolejność ksiąg Nowego Testamentu jest nietypowa, występują pozabiblijne dodatki. Niektóre partie kodeksu zostały utracone. Tekst Ewangelii reprezentuje cezarejską tradycję tekstualną, tekst Dziejów i Listów powszechnych reprezentuje bizantyńską tradycję tekstualną. Kodeks zawiera pozabiblijne dodatki. Skryba był nieuważny.
    Kodeks 0114 (Gregory-Aland no. 0114) ε 53 (Soden) – grecko-koptyjski kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na IX wiek. Rękopis przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej (Copt. 129,10, fol. 198) w Paryżu.
    Minuskuł 20 (wedle numeracji Gregory—Aland), ε 288 (von Soden) – rękopis Nowego Testamentu z tekstem czterech Ewangelii, pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XI wieku. Zawiera marginalia.
    Kodeks 087 (Gregory-Aland no. 087), ε 27 (von Soden) – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na VI wiek. Dwie karty kodeksu przechowywane są w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej w Petersburgu, pozostałe w Klasztorze Świętej Katarzyny na Synaju. Rękopis zachował się we fragmentarycznej kondycji, poszczególne jego partie odkrywane były kilkakrotnie na Synaju.

    Reklama