• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Teatr rzymski



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Lucius Afranius - komediopisarz rzymski żyjący w drugiej połowie II wieku p.n.e.. Z jego twórczości do naszych czasów zachowało się 40 tytułów dzieł i około 200 ich fragmentów. Był twórcą i jednym z największych przedstawicieli fabula togata, czyli rzymskiej komedii narodowej, a także bardzo popularnym komediografem w Rzymie. W swoich dziełach poruszał najczęściej tematy z codziennego życia klasy średniej. Sporo zapożyczył z twórczości Menandra.Sycylia (wł., łac. Sicilia, w starożytności Trinacria) – największa wyspa na Morzu Śródziemnym (25 710 km²), leżąca na południowy zachód od Półwyspu Apenińskiego, od którego oddziela ją wąska Cieśnina Mesyńska. Zamieszkuje ją około 5 milionów mieszkańców.
    Teatry w imperium rzymskim[ | edytuj kod]
    Tzw. teatr północny w syryjskiej Gerazie
    Zachowana ściana arkadowej fasady teatru Marcellusa

    Teatr jako architektoniczna konstrukcja prawie nie miał w Rzymie rodzimej tradycji. Pierwsze teatry Rzymian wystawiały sztuki na prowizorycznych podestach (platformach). Miejsca dla widzów były wyłącznie stojące; dopiero w 195 p.n.e. wprowadzono dla senatorów honorowe miejsca siedzące. Jednakże niechętny greckim wpływom senat w 154 p.n.e. zakazał miejsc siedzących w budowanym teatrze przez co prace z konieczności przerwano.

    Sabrata (arab. صبراتة, łac. Sabratha) - miasto w północno-zachodniej Libii nad Morzem Śródziemnym w połowie drogi między Trypolisem a granicą z Tunezją. Około 1,3 km od współczesnego miasta położony jest kompleks starożytnych ruin, w 1982 roku wpisany na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO.Historia Augusta jest zbiorem biografii cesarzy, następców i uzurpatorów od Hadriana, który władał od 117 r. n.e. do śmierci Numeriana w 284 r. n.e. Określenie Scriptores Historiae Augustae nie zostało stworzone przez autora czy autorów dzieła. Stworzył je najprawdopodobniej na początku XVII w. n.e. Isaac Casaubon. Obecnie w skróconej wersji pisze się o Historia Augusta.

    Za najstarszy teatr na starorzymskim obszarze Italii uważać można tzw. Teatr Wielki w Pompejach z III w. p.n.e., wykorzystujący naturalne ukształtowanie terenu i mieszczący 5000 widzów. W Rzymie pierwszy teatr (drewniany) wybudowano dopiero w 58 p.n.e. za zgodą Marka Skaurusa. Wkrótce potem okazałą budowlę z kamienia na Polu Marsowym kazał wznieść Pompejusz, będący pod wrażeniem greckiego teatru na Mitylenie; dla uzyskania zgody władz polecił umieścić na koronie widowni kaplicę Wenery Zwycięskiej (Venus Victrix), wskutek czego teatralna widownia przypominała monumentalne schody prowadzące do świątyni. Poza tym do najwspanialszych teatrów Wiecznego Miasta należały ufundowany przez Balbusa oraz augustejski teatr Marcellusa (obydwa z I wieku p.n.e.); ten drugi miał widownię mieszczącą ok. 20 tysięcy widzów.

    Tadmur (arab. تدمر, trb. Tadmur, trl. Tadmur, starożytna Palmyra) - miasto w Syrii, w muhafazie Hims. Według danych szacunkowych na rok 2010 liczy 61 465 mieszkańców.Teatr rzymski w Orange – starożytny teatr rzymski, znajdujący się w mieście Orange (starożytne Arausio) w departamencie Vaucluse w południowej Francji. Od 1862 roku posiada status monument historique, w kategorii classé (zabytek o znaczeniu krajowym).

    W prowincjach imperium do najbardziej znanych zaliczają się stosunkowo dobrze zachowane budowle teatrów w Orange we Francji, w Leptis Magna (Libia) i w Taorminie na Sycylii, a także w hiszpańskiej Meridzie. W afrykańskich prowincjach Rzymu przetrwały również ruiny okazałych teatrów w libijskiej Sabracie, w tunezyjskiej Thugga oraz w algierskiej Dżamili (rzym. Cuicul). Na wschodzie cesarstwa przykłady dużych budowli teatralnych zachowały się m.in. w syryjskiej Bostrze i Palmyrze.

    Kolumna – pionowa podpora architektoniczna o kolistym przekroju trzonu. Jeden z najstarszych i najpowszechniej stosowanych w architekturze elementów podporowo-dźwigowych pełniących funkcje konstrukcyjne, budowany od czasów starożytnych.Kaplica (łac. cappa zdrobniale capella kapliczka) – niewielka chrześcijańska budowla sakralna, wolno stojąca lub połączona z większym obiektem architektonicznym; wydzielone pomieszczenie z ołtarzem lub boczna część kościoła tworząca odrębną całość, w której znajduje się ołtarz.

    Rodzaje przedstawień teatralnych[ | edytuj kod]

    Zespół teatralny przed występem (mozaika pompejańska)

    Kolejną innowacją wprowadzoną przez Rzymian było zastosowanie plakatów teatralnych nazywanych programinata, donoszących o mającym się odbyć przedstawieniu. W twórczości scenicznej starożytnego Rzymu wyróżniano kilka charakterystycznych odmian sztuk teatralnych (kolejność według popularności wśród Rzymian):

    Mimika – ruchy mięśni twarzy, wyrażające myśli, emocje, przeżycia, nastroje, a także postawy wobec innych ludzi oraz bieżące komentarze do toczącej się komunikacji (szerzej zobacz: komunikacja niewerbalna). W teatrze towarzyszy wypowiadanym słowom jako środek gry aktorskiej. W pantomimie jest najważniejszym obok ruchu środkiem wyrazu.Mozaika – dekoracja w postaci ornamentu lub obrazu, wykonana z drobnych, o różnej kolorystyce (dwu lub wielobarwne), fakturze i kształcie kamyczków, kawałków szkła lub ceramiki. Elementy są przyklejone do podłoża przez ułożenie na niezwiązanej zaprawie, wapiennej, cementowej lub żywicy pochodzenia roślinnego (mastyks z drzewa Pistacia lentiscus). Stosowana jest do zdobienia posadzek, ścian, kopuł, sklepień, apsyd w budownictwie sakralnym i świeckim, mebli (zwłaszcza blatów stołów, sepetów, biurek).
  • mim – krótka, często improwizowana scenka z życia, popis aktorski bez słów, wykorzystujący artystycznie mimikę;
  • pantomima – nieme widowisko, z wykorzystaniem przez aktorów gestu i ruchu, nierzadko z dodanymi elementami dosadności i brutalności;
  • fabula atellana – ludowa farsa italska, w której aktorzy występowali w maskach charakterystycznych dla poszczególnych postaci;
  • fabula palliata – sztuka komediowa, w której Rzymianie wykpiwali Greków (twórcami palliaty byli m.in. Plaut i Terencjusz);
  • fabula togata – sztuka komediowa, w której Rzymianie wykpiwali samych siebie (twórcą i czołowym autorem był Afraniusz);
  • fabula cothurnata – tragedia o charakterze greckim;
  • fabula praetexta – tragedia w stylu rzymskim.
  • Fabula togata - rodzaj komedii przedstawiający życie drobnych rzemieślników i stosunki w prowincjonalnych miasteczkach Italii. Powstała około II w p.n.e. W sztukach tych zgodnie z obyczajami rzymskimi niewolnicy nie mogli górować nad swymi panami. Natomiast większe znaczenie miały kobiety, które często były bohaterkami tytułowymi.Mérida – miasto w zachodniej Hiszpanii, stolica regionu Estremadura, 49 400 mieszkańców (2003). Położone nad rzeką Gwadianą, nazywane jest „hiszpańskim Rzymem”. Ośrodek przemysłowy, handlowy i turystyczny.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kalima (arab. قالمة, fr. Guelma) – miasto w północno-wschodniej Algierii, w Atlasie Tellskim, ośrodek administracyjny prowincji Kalima. Około 132 tys. mieszkańców.
    Teatr Balbusa – nieistniejący obecnie starożytny teatr, wzniesiony w I wieku p.n.e. w południowej części Pola Marsowego w Rzymie. Był to jeden z trzech, obok Teatru Pompejusza i Teatru Marcellusa, rzymskich teatrów.
    Marcus Vitruvius Pollio – rzymski architekt i inżynier wojenny żyjący w I w. p.n.e. Był konstruktorem machin wojennych za panowania Juliusza Cezara i Oktawiana Augusta. Twórca tzw. człowieka witruwiańskiego - wizerunku nagiego mężczyzny wpisanego w okrąg i kwadrat, symbolizujące ruch (własną wersję tego wizerunku upowszechnił później Leonardo da Vinci).
    Titus Maccius Plautus (ok.250 p.n.e. w Sarsina - ok.184 p.n.e.) - komediopisarz rzymski, jeden z najstarszych (obok Katona Starszego) pisarzy rzymskich, których utwory zachowały się w czymś więcej niż fragmentach, a przy tym jeden z dwóch (obok Terencjusza) komediopisarzy rzymskich, których komedie znamy z autopsji.
    Ryzalit – występ z lica w elewacji budynku w jego części środkowej, bocznej lub narożnej, prowadzony od fundamentów po dach, stanowiący jego organiczną część.
    Velarium - w starożytnym Rzymie płócienna osłona, rozpinana w czasie upałów na masztach wokół amfiteatrów lub teatrów aby ochronić widzów przed słońcem.
    Nisza – wnęka, wgłębienie w fasadzie lub w ścianie wewnątrz budynku przeznaczona do celów zdobniczych, kultowych.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.029 sek.