• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Tawhid

    Przeczytaj także...
    Międzynarodowy alfabet fonetyczny, MAF (ang. International Phonetic Alphabet, IPA; fr. Alphabet phonétique international, API) – alfabet fonetyczny, system transkrypcji fonetycznej przyjęty przez Międzynarodowe Towarzystwo Fonetyczne jako ujednolicony sposób przedstawiania głosek wszystkich języków. Składają się na niego zarówno symbole alfabetyczne jak i symbole niealfabetyczne oraz ok. 30 znaków diakrytycznych.Szirk (arab. شرك ) – w islamie grzech polegający na oddawaniu czci czemuś lub komuś innemu niż Allah. Chodzi tu nie tylko o bóstwa pogańskie, ale też o pieniądze, przyjemność czy przywódców politycznych. Jako grzech szirk przeciwstawia się cnocie tawhidu.
    Państwowy Instytut Wydawniczy (PIW) – polskie wydawnictwo założone w 1946 w Warszawie; od 2005 dyrektorem wydawnictwa jest Rafał Skąpski.

    Tauhid, Tawhid (arab. توحيد IPA: tauħiːd) – jednym z fundamentalnych dogmatów islamu jest jedyność Boga nadająca islamowi szczególnego charakteru oraz wskazująca jego wyznawcom określony cel. Jest to muzułmańskie pojęcie monoteizmu. Jego przeciwieństwem jest bałwochwalstwo (szirk).

    Monoteizm (stgr. μόνος monos – „jedyny” + θεός theos – „bóg”; jedynobóstwo) – wiara w istnienie jedynego Boga i w przeciwieństwie do henoteizmu wykluczająca istnienie jakichkolwiek innych istot boskich. Przeciwieństwem monoteizmu jest politeizm (bądź ateizm). Monoteiści zazwyczaj przypisują Bogu cechy doskonałości takie jak omnipotencja, omniscjencja, omniprezencja i najwyższą dobroć w rozumieniu etycznym.Risala, (ar ar-Risāla) – jeden z głównych terminów tworzących fundamet wiary muzułmańskiej, oznaczający komunikowanie się Boga (Allaha) z człowiekiem poprzez boskiego wysłannika (ar-Rasūl).

    Tauhid oznacza istnienie Boga oraz jego jedyność, wyłączność stwarzania, kierowania i pełnię władzy. Bóg jest stwórcą, przyczyną dobrobytu i tym, który wszystkim kieruje. Tauhid oznacza też wspólne pochodzenie i równość ludzi we wszystkich aspektach życia. Ponieważ Bóg uczynił człowieka swoim następcą na Ziemi, człowiek ma rządzić zgodnie z jego nakazami zachowując posłuszeństwo jego woli.

    Język arabski należy do rodziny języków semickich, w której zaliczany jest do grupy języków południowo-zachodnich według klasycznego podziału, bądź grupy języków zachodnich, centralnych według podziału Hetzrona i Voigta. Zapisywany jest alfabetycznym pismem arabskim, typu abdżad, od strony prawej do lewej.Koran (arab. القُرْآن Al-Qur’ān) – święta księga islamu. Według tradycji muzułmańskiej powstawał w latach 610-632, objawiany fragmentami prorokowi islamu, Mahometowi (zm. 632) przez Archanioła Dżibrila (identyfikowanego w islamie z biblijnym archaniołem Gabrielem). Słowo „Koran” pochodzi od arabskiego słowa al-kur’ān, które oznacza „recytację”, ponieważ pierwotnie Koran przekazywano ustnie. Według islamu i samego Koranu jego twórcą jest Allah.

    Ponieważ koncepcja islamu wypływa z dogmatu jedyności Boga, który przedstawia życie człowieka jako bezpośredni stosunek pomiędzy Bogiem a ludźmi w oparciu o to, że życie ziemskie jest egzaminem dla nich w czynieniu dobra, nie ma możliwości istnienia podziałów opartych na kolorze skóry, używanym języku, rasie czy też bogactwie. Oznacza to, że własność należy do Boga i w związku z tym nie mogą istnieć przedsiębiorstwa, które grożą zniewoleniu ludzi, gdyż jest to sprzeczne z wolą Boga.

    Sura (arab. سورة sūrah, l.mn سور suwar) – nazwa rozdziału Koranu. Sury dzielą się na aje (wersety). Koran składa się ze 114 sur. Wyróżnia się 90 sur mekkańskich i 24 sury medyńskie.Al-Ichlas (arab. سورة الإخلﺺ Surat ul-Iḫlaṣ) – sto dwunasta sura Koranu. Nie jest pewne, gdzie została objawiona, ale większość uczonych muzułmańskich uważa, że jest to sura mekkańska. Ma 4 aje. Jej tematem jest tawhid, stąd jej alternatywna nazwa Surat ut-Tawhīd. Wychwala ona Allaha, Opisując jego wielkość, potęgę i majestat.

    Jedyność (tauhid) ustanawia silne podstawy dla społeczności ludzkiej, opierające się na odpowiedzialności jednostki, będącej zastępcą Boga i dlatego różnice pomiędzy ludźmi i społecznościami są określone przez praktyczne działanie jednostki, a nie w zależności od stanowiska czy pozycji. Zasada jedyności (tauhid) daje również człowiekowi wolność wyboru postępowania i samookreślenia, oprócz tego, że jest ona fundamentem, na którym opiera się tolerancja religijna pomiędzy muzułmanami i innymi narodami ziemi.

    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.

    Według tauhid Bóg (Allah) jest wyłącznie jeden i nie ma on sobie równych. Sura Koranu, która opisuje tauhid brzmi: W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego 1. Mów: "On - Bóg Jeden, 2. Bóg Wiekuisty! 3. Nie zrodził i nie został zrodzony! 4. Nikt Jemu nie jest równy!".

    Kolejnymi terminami, które tworzą fundament wiary muzułmańskiej są: risala i achira.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Terroryzm i zamachy samobójcze. Muzułmański punkt widzenia. Ergün Çapan (red). Wyd. pierwsze. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2008, s. 83. ISBN 978-83-89899-67-5. (pol.)
    2. Sura CXII Szczerość Wiary (Al-Ikhlas), Koran. Józef Bielawski (tłumaczenie). Wyd. pierwsze. Warszawa: PIW, 1986, s. 736. ISBN 83-06-01168-6. (pol.)

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Nasser Albraik, Koncepcje pokojowego współistnienia islamu oraz innych religii i narodów, Joanna Lewczuk (tłum.) [dostęp 2009-01-25] (pol.).
  • Janusz Danecki: Podstawowe wiadomości o islamie. Wyd. drugie uzupełnione. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Dialog, 2007, s. 104-107. ISBN 978-83-89899-95-8. (pol.)




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.