Tawaif

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tawaif (urdu: طوائف, hindi: तवायफ़) – wysokiej klasy kurtyzana służąca wysoko urodzonym lub bogatym gościom tańcem, śpiewem i recytacją poezji (szczególnie w epoce Wielkich Mogołów). Porównywana z japońską gejszą. Od dziecka szkolona przez nauczycieli w umiejętności tańca (m.in. Kathak), grania klasycznej muzyki indyjskiej i śpiewu poezji urdu (gazel).

Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Język hindi – język z grupy indoaryjskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się jako pierwszym językiem 180 milionów osób, natomiast przy zaklasyfikowaniu jako dialekty hindi języków radźastani, bihari oraz pahari (bez nepalskiego) aż 422 mln osób, czyli 41% mieszkańców Indii. Używany jest także w Nepalu (500 tys.), na Fidżi (300 tys.), na Mauritiusie i w Surinamie (po 100 tys.). Posługują się nim również hinduscy imigranci w Europie Zachodniej. Język hindi jest językiem urzędowym, od 1950 roku ogólnopaństwowym (angielski jest językiem pomocniczym) Republiki Indii, oraz jednym z 23 języków konstytucyjnych. W kilku indyjskich stanach i terytoriach: Uttar Pradesh, Uttarakhand, Himachal Pradesh, Harianie, Madhya Pradesh, Biharze, Radżastanie oraz na terytorium stołecznym Delhi hindi (w wersji standardowej) jest oficjalnym językiem administracji stanowej oraz podstawowym językiem wykładowym w szkołach.

Zdarzało się, że młodzi nababowie byli posyłani do tawaif po lekcje smaku w muzyce, śpiewie i znajomości gazeli. Dzięki swojej pozycji kurtyzany mogły gromadzić spore majątki pozwalające im na wspieranie lokalnego rzemiosła i przekazywanie datków na cele społeczne i religijne. Pozycja tawaif uległa dewaluacji od połowy XIX wieku, po powstaniu sipajów.

Powstanie sipajów (ang. Great Mutiny, zwłaszcza w historiografii indyjskiej; także Sepoy Mutiny) – masowe antybrytyjskie wystąpienia zbrojne w Indiach w latach 1857-1859.Nabab, nawab – tytuł muzułmańskiego księcia w Indiach, zwłaszcza w Bengalu, potocznie bogacz. Tytuł nadawany przez władców mogolskich namiestnikom prowincji.

Postać jej występuje w indyjskich filmach, przeważnie tych, które tworzone są w języku urdu – Umrao Jaan, Umrao Jaan, Devdas (film 1955), Devdas (film 2002), Pakeezah, Sharaabi, Tawaif (film). Sławną odtwórczynią tawaif jest Rekha (Muqaddar Ka Sikandar, Umrao Jaan).

We współczesnym urdu słowo nabiera znaczenia negatywnego, oznaczając tylko słowo prostytutka.

Urdu (اردو urdū) – język indoeuropejski z grupy indoaryjskiej używany obecnie przez ponad 50 milionów ludzi na subkontynencie indyjskim i przez ponad milion osób zamieszkujących poza Azją.„Pomocnik historyczny” – dodatek do polskiego tygodnika „Polityka”. Wychodzi co kwartał i porusza różnorakie kwestie dotyczące historii. Publikują dziennikarze pracujący dla tygodnika oraz specjaliści z danych dziedzin.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • metresa
  • mignon
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. The Hindu: Mapping cultures. [dostęp 2010-03-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2004-11-27)].
    2. Agnieszka Kuczkiewicz-Fraś. Kurtyzany. „Polityka pomocnik historyczny - Dzieje Indii”. 3, s. 101, 2017. Warszawa: Polityka sp. z o.o. s.k.a.. ISSN 2391-7717. 

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • na temat tawaif w klasycznej muzyce północnych Indii
  • Mogołowie lub Wielcy Mogołowie – islamscy (pochodzenia turecko-mongolskiego) władcy północnych Indii w okresie od XVI do XIX wieku, pochodzący od Timurydów, jako linia odgałęziona.Muqaddar Ka Sikandar (hindi: मुक़द्दर का सिकंदर, urdu: مقدر کا سکندر) to bollywoodzki dramat z 1978 roku. Produkcja i reżyseria - Prakash Mehra. Podobnie jak w jego filmach Zanjjer i Sharaabi w roli głównej Amitabh Bachchan. Obok Amitabha grają Vinod Khanna, Raakhee Gulzar, Rekha i Amjad Khan. Film był wielkim hitem 1978 roku Należy do najpopularniejszych w Indiach w latach 70-ch. Mimo wielu nominacji nie otrzymał żadnej nagrody. Nakręcono też jego remake w telugu - Prema Tarangalu (1980).




    Warto wiedzieć że... beta

    Katak, kathak to jeden z klasycznych stylów północnych tańca hinduskiego. Nazwa pochodzi od słowa katha – bajka, opowiadanie.
    Gazel (gazela, ghazal, gazal) – liryczny utwór poetycki, znany przede wszystkim w literaturze perskiej, głównie rozwinięty w języku urdu; monorytmiczny i monorymiczny, składa się z 4 – 15 bajtów (bejtów) czyli podwójnych półwersów, zwanych także sher, z których każdy stanowi osobną całość.W ostatnim bajcie często wymieniony przydomek literacki autora. Mistrzem gazel w języku perskim był Hafez, XIV-wieczny najwybitniejszy poeta perski, mistrz opisów przyrody i miłości ("Gazele wybrane Hafiza" 1957). W języku urdu za mistrza gazel uchodzi Mirza Ghalib (Mirza Asadullah beg Khan, 1797-1869).
    Umrao Jaan (urdu: امراؤ جان, hindi: उमराव जान) – bollywoodzki dramat miłosny z 1981. Ekranizacja powieści Umrao Jaan Ada (1905), w której Mirza Hadi Ruswa opisał życie sławnej kurtyzany z Lucknow. W tytułowej roli - Rekha. Film pokazuje historię 12-letniej dziewczynki uprowadzonej i sprzedanej do domu publicznego. Wyszkolona w tańcu i śpiewie kurtyzana zabawiając gości kolejno staje się przedmiotem miłości trzech mężczyzn.
    Devdas (hindi: देवदास, Devdās; urdu: دیوداس) – bollywoodzki film wyreżyserowany na podstawie powieści Sharat Chandra Chattopadhyaya w 2002 roku przez Sanjay Leela Bhansali. W rolach głównych sławni indyjscy aktorzy Shah Rukh Khan, Aishwarya Rai i Madhuri Dixit. To historia człowieka, który za słabość w decydującym momencie zapłacił zatratą siebie, dwukrotnie rozminął się z miłością nie umiejąc jej przyjąć.
    Sharaabi (tzn Pijak) to bollywoodzki komediodramat rodzinny i miłosny z 1984 roku. Reżyser - Prakash Mehra. To jego ostatnie dzieło i jedno z sześciu zrealizowanych z Amitabh Bachchanem w roli głównej (obok Zanjeer, Hera Pheri, Muqaddar Ka Sikandar, Laawaris i Namak Halaal. Oprócz Amitabha w filmie grają Jaya Prada i Pran and Om Prakash. Muzyka - Bappi Lahiri. Film opowiada historię nieszczęśliwego człowieka, który za obojętność ojca skupionego na pomnażaniu pieniędzy płaci uzależnieniem od alkoholu. W filmie motyw ocalającej siły miłości i pojednanie w skłóconej rodzinie.
    Gejsza (jap. 芸者, geisha, także geiko (芸子) lub geigi (芸妓)) – osoba (obecnie wyłącznie kobieta) w Japonii o umiejętnościach artystycznych, bawiąca gości rozmową, tańcem, śpiewem i grą na instrumentach (np. na shamisenie, czy shakuhachi). Potrafi prowadzić ceremonię parzenia i picia herbaty. Jest ubrana w tradycyjny strój. Zanim kobieta zostanie gejszą musi przejść sześcioletni okres bycia maiko. Słowo geisha składa się z wyrazów: gei (sztuka) i sha (osoba). W dialekcie regionu Kansai (w tym Kioto) używa się terminu geiko.
    International Standard Serial Number, ISSN czyli Międzynarodowy Znormalizowany Numer Wydawnictwa Ciągłego – ośmiocyfrowy niepowtarzalny identyfikator wydawnictw ciągłych tradycyjnych oraz elektronicznych. Jest on oparty na podobnej koncepcji jak identyfikator ISBN dla książek, ISAN dla materiałów audio-wideo. Niektóre publikacje wydawane w seriach mają przyporządkowany zarówno numer ISSN, jak i ISBN.

    Reklama