• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Taunus

    Przeczytaj także...
    Uzdrowisko – miejscowość dysponująca naturalnymi czynnikami leczniczymi, do których zalicza się wody mineralne oraz właściwości klimatyczne. Warunkiem powstania miejscowości uzdrowiskowej jest występowanie walorów przyrodniczych. Wody mineralne służą do kąpieli leczniczych i do kuracji pitnej, a właściwości klimatyczne stosowane są w klimatoterapii.Reńskie Góry Łupkowe (niem. Rheinisches Schiefergebirge) – pasmo niewysokich gór w zachodniej części Niemiec nad środkowym Renem oraz na terenie Luksemburga, Belgii i Francji. W skład Reńskich Gór Łupkowych wchodzą pasma górskie Taunus, Westerwald, Hunsrück, Eifel oraz Ardeny, a także Sauerland. Najwyższy szczyt to Großer Feldberg o wysokości 878,5 m n.p.m.
    Großer Feldberg – najwyższy szczyt gór Taunus o wysokości 881,5 m n.p.m.. Znajduje się w Niemczech w kraju związkowym Hesja.
    Frankfurt na tle gór Taunus
    Góry Taunus

    Taunus – stosunkowo niskie pasmo górskie w środkowych Niemczech w kraju związkowym Hesja w sąsiedztwie doliny Menu. Część Reńskich Gór Łupkowych. Najwyższym szczytem jest Grosser Feldberg o wysokości 881,5 m n.p.m. Centralna część gór Taunus jest płaska, a stoki szczególnie południowe strome.

    Kronberg w Taunus – miasto w Niemczech, w kraju związkowym Hesja, w rejencji Darmstadt, w powiecie Hochtaunus. Liczy 17 814 mieszkańców (30 czerwca 2012).Königstein im Taunus – miasto uzdrowiskowe w Niemczech, w kraju związkowym Hesja, w rejencji Darmstadt, w powiecie Hochtaunus. Liczy 16 220 mieszkańców (30 czerwca 2012).

    Występują tu liczne źródła mineralne, przy których założono wiele uzdrowisk (m.in. Wiesbaden, Bad Soden am Taunus, Bad Homburg vor der Höhe). W dolnym piętrze pasma znajdują się słynne winnice Rheingau. Miasteczka położone na południowych stokach Taunusu, m.in. Königstein i Kronberg, uchodzą za najbardziej eleganckie, a przy tym najdroższe miejscowości w aglomeracji Renu i Menu.

    Bad Homburg vor der Höhe, Bad Homburg v. d. Höhe – powiatowe miasto uzdrowiskowe w Niemczech, w kraju związkowym Hesji, w rejencji Darmstadt, siedziba powiatu Hochtaunus. Zamieszkuje je 52 741 mieszkańców (30 czerwca 2012). Najbliżej położone duże miasta: Frankfurt nad Menem (ok. 20 km na południowy wschód), Kassel (ok. 150 km na północ) i Kolonia (ok. 150 km na zachód).Publius (albo Gaius – imię niepewne) Cornelius Tacitus, czyli Tacyt (około 55–120) – jeden z najsłynniejszych historyków rzymskich.

    Do XVIII w. łańcuch górski określany był mianem die Höhe, czyli Wzniesienie, do dziś zachowaną w nazwach niektórych miast (np. Bad Homburg vor der Höhe). W epoce oświecenia Fryderyk V Heski pod wpływem klasycyzującej mody wprowadził łacińską nazwę Taunus, wywiedzioną z pism Tacyta, który wzmiankował o castellum in monte tauno, mając zapewne na myśli dzisiejszy Friedberg.

    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. Friedberg (Hessen) − miasto powiatowe w Niemczech, w kraju związkowym Hesja, w rejencji Darmstadt, siedziba powiatu Wetterau, dawne wolne miasto, w średniowieczu jedno z najważniejszych miast w Hesji.




    Warto wiedzieć że... beta

    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Kraj związkowy, tzw. land (niem. das Land – „ziemia”, „kraj”, „kraina” lub das Bundesland – „kraj związkowy”) – nazwa części składowej federacji w Niemczech i Austrii.
    Bad Soden am Taunus - miasto uzdrowiskowe w Niemczech, w kraju związkowym Hesja, w rejencji Darmstadt, w powiecie Main-Taunus, w górach Taunus. 30 czerwca 2012 liczyło 21 730 mieszkańców.
    Klasycyzm (z łac. classicus – doskonały, pierwszorzędny, wzorowy, wyuczony) – styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. "powrót do źródeł" (klasycznych) pojawił się już w renesansie - jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Klasycyzm jako styl panował w epoce oświecenia. Najpełniejszy rozkwit klasycyzmu nastąpił w I poł. XVIII wieku. W dziedzinie literatury swoisty kres klasycyzmu przyniosła walka klasyków z romantykami.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Stok – "nachylona powierzchnia stanowiąca element form rzeźby powierzchni Ziemi, na którym pod wpływem siły ciężkości i czynników atmosferycznych rozwijają się procesy rzeźbotwórcze zwane procesami stokowymi; zasięg występowania procesów stokowych wyznacza górną i dolną granicę stoku; materiał zwietrzelinowy usuwany ze stoku jest odkładany u jego podstawy (stok usypiskowy) lub na spłaszczeniach stokowych; na rozwój i kształt stoku wpływa jego budowa litologiczna oraz klimat; badania rozwoju stoku są jednym z podstawowych zadań geomorfologii, mają też duże znaczenie dla gleboznawstwa (erozja gleby) i rolnictwa (rodzaj i kierunek upraw)." Synonimem stoku, jednak o znaczeniu nierównoważnym, jest zbocze. Termin stok ma dwa znaczenia – szersze i węższe. W znaczeniu ogólnym, używanym zwłaszcza w geologii dynamicznej, oznacza każdą nachyloną powierzchnię terenu, między kulminacją a podnóżem. W węższym znaczeniu tak nazywa się powierzchnię nachyloną formy wypukłej. W odniesieniu do form wklęsłych bardziej odpowiedni jest termin zbocze. W geografii, w podręcznikach szkolnych i akademickich (w tym z zakresu geomorfologii) mówi się na przykład o stokach góry, ale o zboczach doliny lub kotliny.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.