• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Taufik Pasza

    Przeczytaj także...
    Isma’il Pasza, arab.إسماعيل باشا (ur. 31 grudnia 1830 w Kairze, zm. 2 marca 1895 w Konstantynopolu) – wicekról Egiptu od 1863 do 1879, kiedy został usunięty z inicjatywy Brytyjczyków. Radykalnie zmodernizował państwo, ale jednocześnie bardzo je zadłużył. Jego strategię polityki charakteryzuje stwierdzenie: „Moje państwo nie jest dłużej w Afryce. Dlatego też jest normalnym porzucenie starych sposobów i przyjęcie nowego systemu przystosowanego do naszych społecznych warunków”.Kair (arab. القاهرة; - trl. Al-Qāhirah, trb. Al-Kahira) – stolica i największe miasto Egiptu (214 km², liczba ludności 6 787 000 stałych mieszkańców, zespół miejski 17,285 mln mieszkańców (tzw. Wielki Kair) – największe miasto Afryki i Bliskiego Wschodu). Nie ma dokładnych statystyk na temat liczby ludności Kairu. Powodują to ciągłe wędrówki mieszkańców. Szacuje się, że codziennie przybywa tu tysiąc nowych mieszkańców. Ponad 2 mln osób mieszka w tzw. „Mieście umarłych”. Kair nazywane jest „Miastem tysiąca minaretów” lub „Matką Świata”. To największy ośrodek świata islamskiego. Położone jest nad Nilem.
    Sułtan (tur. "władca", arab. as-sulṭān – "ten, który ma władzę") – tytuł władcy islamskiego, używany w wielu krajach muzułmańskich, m.in. w Turcji osmańskiej do 1922. Państwo rządzone przez sułtana to sułtanat.

    Taufik Pasza lub Teufik Pasza, arab. محمد توفيق باشا (ur. 15 listopada 1852 w Kairze, zm. 7 stycznia 1892 w Heluanie) – kedyw Egiptu i Sudanu, syn Ismaila Paszy i księżniczki Szafik-Nur.

    Biografia[]

    W 1867 Ismail Pasza uzyskał tytuł kedywa. Tytuł był przekazywany od tej pory nie na najstarszego męskiego potomka Muhammada Alego lecz z ojca na syna. Ismail wybrał to rozwiązanie ze względu na antypatię względem swego stryja Halima Paszy, najstarszego w rodzie, który uważał, że to jemu należy się ów tytuł i w przyszłości on sam będzie mógł wybrać swego następcę będącego jego synem.W ten sposób następcą tronu został najstarszy syn Ismaila, Taufik.

    Bitwa pod Tel-el-Kebir – decydujące starcie wojny brytyjsko-egipskiej, stoczone 13 września 1882 roku pomiędzy brytyjskimi siłami ekspedycyjnymi dowodzonymi przez generała Garneta Wolseleya, a powstańczą armią egipską Arabiego Paszy. Wojska brytyjskie, nieco mniej liczne, ale lepiej wyposażone i wyszkolone, zdobyła po nocnym ataku i walce wręcz linię ziemnych umocnień Egipcjan. Zwycięstwo Brytyjczyków doprowadziło do zajęcia przez nich Kairu i upadku rewolty.Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych (ang.: Library of Congress) – największa biblioteka świata. Gromadzi ponad 142 mln różnego rodzaju dokumentów, ponad 29 mln książek, 58 mln rękopisów, 4,8 mln map i atlasów, 12 mln fotografii, 6 mln mikrofilmów, 3,5 mln dokumentów muzycznych, 500.000 filmów; wszystko w ponad 460 językach. 7% zbiorów to dokumenty w językach słowiańskich, w tym największy w USA zbiór polskich książek. Całość zajmuje 856 km półek. Biblioteka dysponuje (w 3 budynkach) 22 czytelniami ogólnymi, 3 wydzielonymi czytelniami dla kongresmenów oraz biblioteką sztuki (John F. Kennedy Center). Zatrudnia 5 tysięcy pracowników. Wyposażona jest w system komputerowy o pojemności 13 mln rekordów oraz w 3000 terminali. Pełni funkcję biblioteki narodowej.

    Mieszkał w pałacu w Heluanie, niedaleko Kairu, gdzie przez 12 lat lat wiódł spokojne życie, wyrabiając sobie reputację dzięki gustowi i dobremu smakowi oraz uczciwości.

    W 1878 został przewodniczącym rady po dymisji Nubara Paszy. Sprawował tę funkcję jedynie przez kilka miesięcy. Potrafił unikać intryg, które kształtowały polityczne życie Egiptu.

    Powrócił następnie do swej posiadłości daleko od zgiełku i kłopotów. Jednak miało okazać się, iż cieszył się spokojem niezbyt długo. 26 czerwca 1879 Ismail został odwołany z funkcji przez siebie sprawowanej, a zastąpiony został przez swego syna.

    Etiopia (Federalna Demokratyczna Republika Etiopii – w języku amharskim ኢትዮጵያ, ye-Ītyōṗṗyā Fēdēralāwī Dīmōkrāsīyāwī Rīpeblīk), dawniej Abisynia – państwo położone we wschodniej Afryce. Od południa graniczy z Kenią, na zachodzie z Sudanem i Sudanem Południowym, na wschodzie z Dżibuti i Somalią, a na północnym wschodzie z Erytreą.Jacht – jednostka pływająca o napędzie żaglowym lub motorowym, w zależności od konstrukcji i wyposażenia służąca najczęściej do celów turystycznych. Jachty budowane i wykorzystywane są także do rekreacji, uprawiania sportu, do celów szkoleniowych lub reprezentacyjnych.

    Nowy wicekról był podobno tak niezadowolony ze swojej nominacji, iż od razu zbeształ swego sługę, który dostarczył mu owych wieści. W owym czasie Egipt był w katastrofalnej sytuacji politycznej i gospodarczej głównie z powodu sporych długów zaciągniętych przez Ismaila, nieudanej restrukturyzacji gospodarki oraz nieskutecznej wojny z Etiopią. Sytuacja pogorszyła się w kilka miesięcy przed nominacją Taufika z powodu bezczynności Francji i Wielkiej Brytanii. Gospodarka kraju nie funkcjonowała, państwo stało na krawędzi zapaści. Ludność była niezadowolona, armia nielojalna. Sam władca nie posiadał ani mocnego charakteru ani doświadczenia, które pomogłoby mu pokierować odpowiednio krajem i całą administracją.

    Heluan albo Hulwan (arab. حلوان) - miasto ok. 20 km na południu Kairu, stolicy Egiptu, na lewym (wschodnim) brzegu Nilu, naprzeciwko ruin z Memfis. Obecnie leży na przedmieściach Kairu i jest ośrodkiem administracyjnym wydzielonej w 2008 roku muhafazy Heluan.Sudan – państwo, położone w północno-wschodniej części Afryki nad Morzem Czerwonym. Do 9 lipca 2011 roku, był największym państwem w Afryce. Po secesji południowej części, spadł na trzecie miejsce ustępując miejsca Algierii i DRK.

    Chaos panował do listopada 1879. Wtedy to Wielka Brytania i Francja ponownie przejęły inicjatywę. Przez dwa lata Evelyn Baring jako rezydent kraju, Auckland Colvin i de Blignieres rządzili państwem usiłując wprowadzić reformy nie posiadając żadnych środków przymusu. Głównym celem zmian było przekształcenie struktury wewnętrznej państwa w ten sposób by można było spłacić całe zadłużenie w jak najkrótszym czasie. Nie interesowano się nastrojami ludności ani możliwościami gospodarki.

    Abbas II Hilmi (arab. عباس حلمي باشا, ur. 14 lipca 1874 w Aleksandrii, zm. 19 grudnia 1944 w Genewie) – ostatni kedyw Egiptu, panujący w latach 1892-1914.Ahmad Urabi Pasza (Ahmad Arabi Pasza) (ur. 1842, zm. 21 września 1911) – egipski polityk i oficer, autor hasła Egipt dla Egipcjan.

    Przez cały ten okres rozgoryczenie w egipskiej armii rosło. Taufik był winiony za nieporozumienia podczas rozmów z rebeliantami. Jednak musiał postępować w ten sposób dbając o interesy mocarstw europejskich przez które został wyznaczony do sprawowania władzy. Musiał opowiedzieć się bądź za interesem kraju bądź za interesem imperiów zagranicznych kosztem własnego państwa.

    Język arabski należy do rodziny języków semickich, w której zaliczany jest do grupy języków południowo-zachodnich według klasycznego podziału, bądź grupy języków zachodnich, centralnych według podziału Hetzrona i Voigta. Zapisywany jest alfabetycznym pismem arabskim, typu abdżad, od strony prawej do lewej.Boghos Nubar Pasza (arab. بوغوص نوبار باشا, orm. Պօղոս Նուպար փաշա), egipski polityk ormiańskiego pochodzenia, pierwszy premier Egiptu, ur. w styczniu 1825 roku w Smyrnie w Imperium Ottomańskim, zm. 14 stycznia 1899 w Paryżu . Na przestrzeni swej kariery trzykrotnie sprawował urząd premiera: po raz pierwszy od sierpnia 1878 do 23 lutego 1879, po raz drugi od 10 stycznia 1884 do 9 czerwca 1888 i wreszcie od 16 kwietnia 1894 do 12 listopada 1895.

    Wszyscy niezadowoleni w Egipcie zgromadzili się wokół Ahmada Arabiego, który zdobył pierwszorzędną pozycję w wojsku. W lipcu 1882 niechętny stosunek Arabiego względem ekspansji brytyjskiej i czynione przez niego prace obronne doprowadziły do postawienia ultimatum przez angielskiego admirała. Zagrożona zbombardowaniem z angielskich statków była Aleksandria.

    Cholera (Cholerae) – ostra i zaraźliwa choroba zakaźna przewodu pokarmowego, której przyczyną jest spożycie pokarmu lub wody skażonej Gram-ujemną bakterią – szczepami przecinkowca cholery (Vibrio cholerae) produkującego enterotoksynę.Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.

    Przed bombardowaniem Aleksandrii zasugerowano Taufikowi, iż powinien opuścić miasto na statku. Proponowano ucieczkę wraz z neutralnymi siłami wojskowymi, wypłynięcie na swym własnym jachcie lub na stojącym w porcie parowcu. Na taką propozycję odpowiedział: „Nadal jestem kedywem i pozostanę z moimi ludźmi w niebezpieczeństwie”. Chociaż znajdował się w bezpiecznej odległości od zasięgu pocisków, we własnym pałacu, to jego życie było w niebezpieczeństwie. Kiedy doszło do ataku zbuntowanych żołnierzy Taufik zdołał zbiec do innego pałacu przemieszczając się pomiędzy płonącymi budynkami niszczonego miasta. Wicekról dowiódł swej odwagi także podczas epidemii cholery rok później.

    Wadi Halfa (arab. وادي حلفا) – miasto w północnym Sudanie, na prawym brzegu Nilu, nad Jeziorem Nasera, 10 km poniżej drugiej katarakty, w pobliżu granicy z Egiptem. Około 15 tys. mieszkańców. Wcześniejsze miasto o tej samej nazwie istniało w miejscu jeziora i w momencie jego utworzenia zostało przeniesione. Współczesne miasto znajduje się około dwa kilometry od jeziora. Miasto w większości w zabudowie parterowej.Aleksandria (arab. الإسكندرية, Al-Iskandarijja; stgr. Ἀλεξάνδρεια, Aleksandreia; łac. Alexandria) – drugie co do wielkości miasto w Egipcie (z liczbą 4,11 mln mieszkańców w 2006) i aglomeracja z liczbą 4,48 mln mieszkańców w 2008, co stawia ją na szóstym miejscu wśród wszystkich aglomeracji Afryki. Leży nad brzegiem Morza Śródziemnego, jest największym portem tego kraju, siedzibą władz muhafazatu aleksandryjskiego, ważnym ośrodkiem przemysłowym, handlowym i naukowym oraz kulturalną stolicą Egiptu.

    Powrócił do Kairu po bitwie pod Tel-e-Kebir. Zgodził się na przeprowadzenie reform żądanych przez Wielką Brytanię i objął władzę, sprawując ją pod nadzorem specjalnego komisarza – Lorda Dufferina.

    Gdy w Aleksandrii wybuchła epidemia cholery, domagał się odwiedzenia miasta. Podczas wizyt w szpitalach, których głównym celem było dodanie otuchy chorym osobom, towarzyszyła mu żona.

    W 1884 lord Baring ponownie udał się do Egiptu jako konsul generalny Wielkiej Brytanii. Jego pierwszym zadaniem było nakłonienie Taufika do opuszczenia Sudanu przez wojska okupacyjne. Należy pamiętać, że w tym okresie nadal kwitł proceder łapania i sprzedawania niewolników na terenach na południe od Egiptu. Taufik wyraził zgodę na wycofanie armii z Sudanu aż pod Wadi Halfę.

    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.

    Podczas negocjacji pomiędzy Anglikami a Turkami w 1886 Taufik zachował się lojalnie wobec sułtana tureckiego, który nadal pozostawał jego suwerenem. Taufik przedstawiał swego protektora z szacunkiem i przyjaźnią. Mimo to wicekról coraz bardziej podporządkowywał się poleceniom brytyjskiego wysłannika.

    Taufik starał się także stwarzać pozory samodzielnego panowania. W 1888 zdymisjonował Nubara Paszę, zastępując go Riazem Paszą, któremu powierzył misję utworzenia Rady Ministrów. Uczynił to z powodu rozbieżności występujących między angielskim wysłannikiem a Nubarem Paszą.

    Baring wręcz zachęcał wicekróla do ingerencji w wewnętrzne sprawy swego kraju, by zajmował się reformami dotyczącymi edukacji, prawa. Nie określa się Taufika jako osoby o mocnym charakterze, władał krajem dla własnych korzyści. Rozumiał istotę powiązań i wsparcia jakiego udzielała Wielka Brytania Egiptowi i wkrótce zaakceptował zaistniały stan rzeczy.

    W życiu prywatnym był uprzejmy i grzeczny. Nie żądał ślepego uwielbienia ze strony poddanych, charakterystycznego dla władców wschodnich. W 1873 poślubił swoją krewną, Aminę Hanem, z którą stosunki układały mu się dobrze. Była jego jedyną żoną – Taufik był zwolennikiem monogamii.

    Zmarł 7 stycznia 1892 w pałacu w w Heluanie. Jego następcą został, zgodnie z nową regułą dziedziczności, jego najstarszy syn Abbas II.

    Zobacz też[]

  • Ismail Pasza
  • Bibliografia[]

  • encyclopedia.com – Tewfik Pasha (ang.) [dostęp 2012-12-02]
  • The Free Dictionary – Tewfik Pasha (ang.) [dostęp 2012-12-02]



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.04 sek.