• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Tarczka prodorsalna

    Przeczytaj także...
    Roztocze (Acari) – liczny (ok. 30 tys. gatunków, wiele gatunków nadal nieopisanych) rząd pajęczaków, obejmujący zwierzęta od mikroskopijnych do 3-centymetrowych. Roztocze są saprofagiczne (jak np. mechowce), ale także są wśród nich pasożyty (głównie ektopasożyty) i drapieżniki. Niektóre mogą przenosić choroby lub być szkodnikami magazynowymi. Zamieszkują wszystkie strefy klimatyczne, również obszary polarne. Dostosowały się do różnych środowisk: żyją w glebie, kurzu domowym (Roztocze kurzu domowego), w strefie przybrzeżnej środowisk słodkowodnych (tzw. wodopójki) a nawet w gorących źródłach.Hysteronotal shield, hysterosomal shield (dosł. tarczka hysteronotalna, tarczka hysterosomalna) – zesklerotyzowana płytka na hysterosomie niektórych roztoczy.
    Wydawnictwo Naukowe PWN SA – wydawnictwo z siedzibą w Warszawie, założone w 1951, w obecnej formie prawnej działające od 1997. Wydawnictwo Naukowe PWN SA stanowi jednostkę dominującą Grupy kapitałowej PWN, w skład której wchodzi kilkanaście przedsiębiorstw, głównie wydawnictw.

    Tarczka prodorsalna (ang. prodorsal shield, propodosomal shield, cephalothoracic shield, anterior shield) – zesklerotyzowana płytka w przedniej części ciała niektórych roztoczy.

    U mechowców tarczka prodorsalna odpowiada prodorsum. U innych grup roztoczy właściwych leży na grzbietowej stronie propodosomy lub aspidosomy.

    Trombidiiformes[ | edytuj kod]

    U szpecieli tarczka ta ma ogólny kształt zwykle zbliżony jest do trójkąta lub półkola. W części przednio-środkowej może być wyciągnięta w płatkowate wyrostki (frontal lobes). Może być także rozszerzona bocznie lub wyposażona w wyrostki zlokalizowane tylno-środkowo. Jej powierzchnia może być gładka lub ornamentowana (np. żeberkami, guzkami, rowkami). Wzór na niej może częściowo odzwierciedlać przyczepy mięśni po stronie wewnętrznej. Często powierzchnia pokryta jest liniowatymi costulae, spośród których część nosi swoje nazwy. Liczba szczecinek na tarczce prodorsalnej waha się od 0 do 5. Niektóre gatunki mają na niej jeden lub parę dołków gruczołowych. Niekiedy na tylno-bocznej krawędzi tej tarczki znajdują się organy światłoczułe. U niektórych gatunków prodorsum pozbawione jest tarczki.

    Dutkowce (Syringophilidae) – rodzina roztoczy z rzędu Trombidiformes i nadrodziny Cheyletoidea. Obejmuje ponad 320 opisanych gatunków, jednak ich całkowitą liczbę szacuje się na co najmniej 5 tysięcy. Są to obligatoryjne pasożyty ptaków, żyjące w dutkach ich piór, zwykle lotek. Odnotowano je na ponad 370 gatunkach ptaków z 22 rzędów. Mają robakowate, słabo zesklerotyzowane ciało o wydłużonej idiosomie, krótkich odnóżach i sztyletowatych lub harpunowatych szczękoczułkach. W rozwoju przechodzą przez stadia: trójnogiej larwy, protonimfy i tritonimfy. Rozród i rozwój odbywa się w dutce. Rodzina kosmopolityczna; zasięg geograficzny jej przedstawicieli odwzorowuje areał żywicieli. Szpeciele, obrzęki (Eriophyoidea) – nadrodzina roślinożernych roztoczy charakteryzująca się obecnością dwóch par odnóży i odmiennym od pozostałych roztoczy wykształceniem narządów gębowych.

    Niekiedy tarczka ta jest poprzecznie podzielona jak u części Syringophilidae. Np. u samicy Picobia chloris ma postać dwóch wąskich, zesklerotyzowanych przepasek.

    Astigmata[ | edytuj kod]

    Tarczka ta może mieć różne kształty i być słabiej lub silniej zesklerotyzowana. U rodzaju Pteronyssus często nosi różne wyrostki ogonowe.

    Tarczka ta może się zlewać z innymi tarczkami. Za przykład posłużyć może Pterotrogus picumni. U samicy tego gatunku tarczka ta łączy się z tarczką hysteronotalną tworząc tarczkę dorsalną. U samca natomiast zlewają się wszystkie tarczki wierzchu ciała tworząc tarczkę idiosomalną, choć ślady łączeń między tarczką prodorsalną a skapularną są widoczne.

    International Standard Serial Number, ISSN czyli Międzynarodowy Znormalizowany Numer Wydawnictwa Ciągłego – ośmiocyfrowy niepowtarzalny identyfikator wydawnictw ciągłych tradycyjnych oraz elektronicznych. Jest on oparty na podobnej koncepcji jak identyfikator ISBN dla książek, ISAN dla materiałów audio-wideo. Niektóre publikacje wydawane w seriach mają przyporządkowany zarówno numer ISSN, jak i ISBN.Skleryt – stwardniała, zesklerotyzowana część ciała niektórych zwierząt, powstała pierwotnie lub wtórnie przez oddzielenie się od skóry (integumentu) szwem lub błoną.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Ziemowit Olszanowski. Acari Oribatida - mało znane pasożyty ryb. „Przegląd Zoologiczny”. 401-2, s. 123-126, 1996. 
    2. Zoologia: Stawonogi. T. 2, cz. 1. Szczękoczułkopodobne, skorupiaki. Czesław Błaszak (red. nauk.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 215-216, 366. ISBN 978-83-01-16568-0.
    3. David Evans Walter: Glossary of Acarine Terms. 2005. [dostęp 2015-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-06)].
    4. Armand R. Maggenti, Scott Lyell Gardner: Online Dictionary of Invertebrate Zoology. 2005, s. 733.
    5. E.E. Lindquist, J. Bruin, M.W. Sabelis: Eriophyoid Mites: Their Biology, Natural Enemies and Control. Elsevier, 1996, s. 10-14, seria: World Crop Pests.
    6. M. Skoracki, B. Sikora. Neosyringophilopsis, a new genus of the subfamily Syringophilinae (Acari: Syringophilidae). „Zootaxa”. 1052, s. 21-28, 2005. 
    7. Andre V. Bochkov, Serge V. Mironov, Natalia T. Kravtsova. Two new syringophilid mites from the Greenfinch Carduelis chloris ( Passeriformes: Fringillidae) from Kirghizia (Acari: Syringophilidae). „Genus”. 11 (2), s. 351-358, 2000. 
    8. V. Cerny, P. Schumilo. The feather mite genus Pteronyssus (Analgoidea, Avenzoariidae) on European woodpeckers. „Folia Parasitologica”. 20, s. 89-95, 1978. 
    9. Fabio Akashi Hernandes. Two new feather mite species (Acari, Pteronyssidae) from the white-barred piculet, Picumnus cirratus (Aves, Piciformes). „Folia Parasitologica”. 59 (4), s. 301-307, 2012. ISSN 0015-5683. 
    Mechowce (Oribatida) – grupa stawonogów z rzędu roztoczy. Nazwa pochodzi stąd, iż pierwszych obserwacji tych zwierząt dokonywano na mchach. Obecnie wiadomo, że występują głównie w glebie, gdzie biorą znaczny udział w rozkładzie martwej materii organicznej (choć żywią się także grzybami, glonami, porostami, bakteriami czy pyłkiem kwiatowym). W organicznych poziomach gleb leśnych strefy umiarkowanej na powierzchni 1 m² można znaleźć kilkaset tysięcy mechowców (nierzadko ponad milion), wśród których wyróżnić można co najmniej 100 gatunków.




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.