• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Taniec stylizowany

    Przeczytaj także...
    Suity francuskie – zbiór sześciu suit, które Jan Sebastian Bach napisał na clavier (klawesyn lub klawikord) między 1722 a 1725 rokiem, umieszczonych w katalogu dzieł kompozytora jako BWV 812–817.Tango – forma muzyczna na której opiera się taniec tango. Zwykle w formie pieśni lub piosenki. W latach dwudziestych XX wieku podniesione z pieśni popularnej do rangi sztuki muzycznej. Metrum parzyste 2/4. Tempo powolne, grane z gracją.
    Menuet to francuski taniec ludowy, który stał się z czasem tańcem dworskim, w metrum 3/4 i tempie umiarkowanym. Tańczony był parami i składał się z kilku figur. Największą popularność zdobył na dworze Ludwika XIV.

    Taniec stylizowany – forma muzyki tanecznej, której podstawą jest muzyka instrumentalna, bez elementu tanecznego.

    Tańce stylizowane zaczęły występować począwszy od XVI w wyodrębniwszy się z użytkowej muzyki tanecznej. Tańce te szybko zaczęły wchodzić w skład suit np. Suity Bacha. Stały się także częściami większych form, takich jak koncerty i symfonie, np. Tańce słowiańskie Dvořáka czy Tańce węgierskie Brahmsa.

    Polka (cz. pulka - półkole, półkrok) - powszechny w wielu krajach taniec ludowy, w metrum 2/4, w szybkim tempie. Wielu etnografów i etnochoreologów wskazuje na czeskie pochodzenie tańca. Jest też uważany za tradycyjny ludowy taniec polski już w XIX w., znany we wszystkich regionach etnograficznych, z Podhalem włącznie. (polka sądecka) Sarabanda – powolny taniec dworski pochodzenia hiszpańskiego, tańczony także we Włoszech i Francji. Ze względu na przesycone erotyką pozy tańczących, pozostawał przez wiele lat tańcem zabronionym w katolickiej Hiszpanii.

    Do tańców stylizowanych można zaliczyć takie tańce, jak:

  • allemande
  • barkarola
  • bolero
  • bourrée
  • courante
  • czardasz
  • gigue
  • habanera
  • krakowiak
  • kozak
  • marsz
  • mazurek
  • menuet
  • polka
  • polonez
  • sarabanda
  • scherzo
  • tango
  • walc
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Utwory taneczne. W: Józef Chomiński: Małe formy instrumentalne. Kraków: PWM, 1983, s. 238, seria: Formy muzyczne. ISBN 83-224-0224-4.
    Polonez (fr. polonaise, la polonaise, wł. la polacca, w domyśle: taniec polski) – reprezentacyjny polski taniec narodowy (dawniej dworski).Habanera – taniec i rodzaj muzyki pochodzący z Kuby, rozpowszechniony w Hiszpanii, w tempie umiarkowanym i metrum 2/4. Charakteryzuje się silnym akcentem na pierwszej części taktu, zrytmizowany. Nazwa habanera powstała w Madrycie w latach 1850.




    Warto wiedzieć że... beta

    Jig (czytaj dżig) (w językach francuskim i włoskim można spotkać się z formami gigue lub giga) – rodzaj pieśni i tańca ludowego z okresu baroku. Wywodzi się z terenów Szkocji, Irlandii i Anglii. W okresie późniejszym często występował w formie stylizowanej, stając się końcową częścią suity klawesynowej.
    Barkarola (z wł. barca - łódź) – gatunek muzyczny wywodzący się od lirycznej pieśni gondolierów weneckich. Charakteryzuje się umiarkowanym tempem i płynną, kołyszącą melodią, zwykle w takcie sześć ósmych. Nazwa barkarola używana była często do nadawania tytułów utworom instrumentalnych, w których płynny, jednostajny akompaniament podkreślał kołyszący i spokojny charakter linii melodycznej.
    Walc jest tańcem wirowym pochodzenia niemieckiego o umiarkowanym tempie, w metrum 3/4. Za prototyp walca uchodzą tzw. taniec niemiecki (niem. Deutscher Tanz, Deutsche) w takcie 3/8 oraz pokrewne lendler, Steirischer (zwany w Polsce sztajerkiem), Dreher – czyli obracany – oraz Roller – czyli toczony.
    Antonín Dvořák, właśc. Antonín Leopold Dvořák, czyt. Antonin Dworzak (ur. 8 września 1841 w Nelahosevsi, zm. 1 maja 1904 w Pradze) – czeski kompozytor i dyrygent okresu romantyzmu.
    Johannes Brahms (ur. 7 maja 1833 w Hamburgu, zm. 3 kwietnia 1897 w Wiedniu) - niemiecki kompozytor, pianista i dyrygent okresu romantyzmu.
    Bourrée - [buré] - starofrancuski taniec ludowy w szybkim tempie, w metrum parzystym (2/4, 4/4), z przedtaktem, zwykle z odbitką ćwierćnutową; występuje w suicie barokowej.
    Suita [z fr. następstwo, kolejność] – cykl utworów instrumentalnych. Początki suity można znaleźć w muzyce renesansu, jednak rozwinęła się ona dopiero w baroku, ukształtowana przez klawesynistów francuskich. W różnych postaciach przetrwała do XX wieku.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.6 sek.