• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Taniec nowoczesny

    Przeczytaj także...
    Funk – jest stylem muzycznym, powstałym w Ameryce w drugiej połowie lat sześćdziesiątych, kiedy to muzycy pochodzenia afroamerykańskiego połączyli muzykę soul, jazz, rhythm and blues, tworząc nowy, rytmiczny i energetyczny styl muzyczny wzbogacony o psychodeliczne brzmienie.Martha Graham (ur. 11 maja 1894 w Pittsburghu, zm. 1 kwietnia 1991 w Nowym Jorku) – amerykańska tancerka, choreograf i pedagog. Uznawana za jedną z najważniejszych postaci wśród prekursorów współczesnego tańca.
    Taniec współczesny – taniec oparty na idei baletu, pozbawiony jednak jego sztywnych zasad, w szczególności kładzie nacisk na pokazanie emocji tancerza, który tańcząc układ, stara się opowiedzieć odbiorcy pewną historię poprzez ruchy charakterystyczne dla rodzaju tej opowieści. Taniec współczesny jest bardzo luźną formą tańca, to znaczy, że nie ma ograniczeń tak, jak w balecie, co do ustawienia ciała – tutaj tancerz ma ogromną dowolność w kreowaniu ruchu, wykorzystywany jest tu ciężar ciała, grawitacja, oddech, swingi itp. W latach 70. XX wieku za sprawą Piny Bausch powstał teatr tańca, opierający się o technikę tańca współczesnego.

    Taniec nowoczesny – taniec, w skład którego wchodzą wszystkie style poza tańcem klasycznym. Powstał w Ameryce w XX wieku w wyniku zerwania z tradycją baletową i poszukiwania nowych form i zasad ruchu tanecznego. Przedstawicielami tańca nowoczesnego w Ameryce są: Doris Humphrey, Charles Weidman i Martha Graham.

    Charles Weidman (ur. w 1901 r. w Lincoln w stanie Nebraska - zm. w 1975 r. w Nowym Jorku, NY) - znany choreograf, tancerz i nauczyciel tańca nowoczesnego. Jeden z pionierów tańca współczesnego w Ameryce. Chciał uwolnić się od tradycyjnych form tanecznych ruchów popularnych w tym czasie, co jest wyjątkowe w stylu amerykańskiego ruchu.Stepowanie - (ang. step - krok) rodzaj tańca polegający na wystukiwaniu rytmu za pomocą butów podkutych metalowymi blaszkami. Oprócz ruchu stóp tancerz może także poruszać całym ciałem, w zależności od stylu stepowania, bądź efektu jaki chce się uzyskać. W stepie irlandzkim tancerze tradycyjnie trzymają ręce splecione za sobą utrzymując korpus wyprostowany, w stepie amerykańskim wraz z plastycznym korpusem biorą czynny udział w tańcu.

    Największy rozkwit tańca nowoczesnego przypada na okres XX wieku. Wychodząc ze sztucznie narzuconych schematów tańca klasycznego artyści chcieli pokazać, iż taniec może być wolnością, swobodną ekspresją, połączeniem z naturą. Nie musi być lekki, ładny, ani przyjemny dla oka, ale musi wzbudzać ciekawość i zmuszać do myślenia. Artyści pragną być indywidualnościami, zaznaczyć swoja obecność w świecie swoją postacią. Mają nieprzeciętną wrażliwość, którą chcą przekazać poprzez ruch. Talent taneczny wiązał się z innymi zdolnościami: muzycznymi, a w znacznej mierze plastycznymi. Kształt, światło, przestrzeń, natura były natchnieniem i przyczyniały się do tworzenia niezwykłych dzieł artystycznych.

    Isadora Duncan, właściwie Angela Isadora Duncan (ur. 26 maja 1877 lub 27 maja 1878 w San Francisco, zm. 14 września 1927 w Nicei, pochowana na Cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu) – tancerka amerykańska.Philippine "Pina" Bausch (ur. 27 lipca 1940 w Solingen, zm. 30 czerwca 2009 w Berlinie) – niemiecka tancerka oraz choreografka tańca współczesnego o wielkim wpływie na rozwój teatru tańca jako gatunku.

    Prekursorką myśli o odrzuceniu zasad na rzecz swobody i wolności tańca była Isadora Duncan. Mówiono iż czerpała inspiracje ze starożytnej Grecji, pociągały ją majestatyczne i pełne gracji pozy oraz patetyczny styl tamtego czasu. Niemniej jednak sama Duncan twierdziła, iż w swoim stylu dąży do pełnej swobody i połączenia z naturą. Była twórcą tak zwanego „tańca wyzwolonego”. Polegał on na pewnej swobodzie twórczej oraz improwizacji. Dążyła do powrotu do natury, odnalezienia swojego człowieczeństwa poprzez ruch, kreowaniu świadomości jednostki oraz odnajdowania radości ze swojego ciała. Nie traciła czasu na zbędną technikę. Ruchy były wykonywane intuicyjnie.

    Taniec towarzyski – forma rozrywki wywodząca się z tańców salonowych i zabaw ludowych, uprawiana od początku XX wieku. Poszczególne tańce różnią się pochodzeniem, charakterem, schematem ruchów i muzyką.Kinetografia - opracowany przez Rudolfa Labana i Albrechta Knausta system notacji ruchu, wykorzystywany głównie do utrwalenia choreografii baletowej. Symbole stosowane w notacji Labana określają kierunek ruchu, jego poziom, czas trwania i część ciała będąca w ruchu np. pięć linii poziomych wyznacza położenie głowy, ramion, talii, kolan oraz podłoża, konkretnym częściom ciała przyporządkowane są elementy graficzne np. krzyżyki. Zapis oddaje ruch trójwymiarowo.

    Szczególny wkład miała także Marta Graham. Przeobraziła taniec klasyczny i powołała do życia zarówno słownictwo, jak i metodykę określaną jako modern dance. Nowy styl bazował na pracy przestrzeni i z przestrzenią, uczy wykorzystywania jej. Podstawowym elementem charakterystycznym jest „contraction” (napięcie), „release” (rozluźnienie). W swoim tańcu stosowała techniki upadku i wstawania, a także unoszenia się w siadzie i na stojąco. Graham kładła nacisk na ruch uwalniany przy świadomym oddechu. Obecnie stanowi podstawowy składnik w nauczaniu tańca współczesnego we wszystkich szkołach i ośrodkach tańca na całym świecie.

    Taniec klasyczny (akademicki) to specyficzna forma tańca, zwana też baletem. Różnica polega na tym, że termin balet odnosi się do spektaklu odbywającego się na scenie, natomiast termin taniec klasyczny odnosi się do techniki, jakiej używają tancerze.Dancehall – gatunek muzyczny wywodzący się z Jamajki, powstały pod koniec lat siedemdziesiątych z klasycznego reggae. Jest jednak od niej o wiele szybszy i żywszy, a "nawijacze" śpiewają do podkładów zwanych riddimami, granych przez selektorów. Najbardziej erotycznym rodzajem tańca do tej muzyki jest daggering.

    Mary Wigman była twórczynią tańca wyrazistego, który powstał w Niemczech w latach 1910-1930. Nazywany był często tańcem wolnym, bądź wyzwolonym. Artystka uważała się za kapłankę, a taniec był dla niej czymś sakralnym. Tancerki zaś były dziewicami. Jej taniec nie miał znamion ani kobiecości, ani też męskości, miał być uniwersalny. Mary Wigman w swojej twórczości korzystała również z teorii Rudolfa Labana, który analizując ruch, wyznaczył trzy podstawowe typy: pchnięcie, wymach i naprężenie w połączeniu z impulsem. Uznał, że źródło ruchu tkwi w centrum ciała. Stworzył system zwany kinetografią, czyli zapis ruchu ludzkiego ciała za pomocą znaków na pięciolinii z zachowaniem podziału miarowego i taktowego muzyki.

    Breakdance (inne nazwy: break, breaking, bboying, breakdancing) – rodzaj specyficznego i unikatowego tańca z dużą ilością elementów siłowo-sprawnościowych, oraz kroków wykonywanych "w parterze", czyli rękami i nogami (a często całym ciałem) na ziemi. Osoba tańcząca breakdance to b-boy/biboj (mężczyzna) lub b-girl/bigerl (kobieta). Jest to skrót od słowa break-boy/breakdance-boy. Po raz pierwszy słowa "b-boy" użył DJ Kool Herc na jednej z międzyblokowych imprez (block party/street jam). Taniec ten narodził się w latach 70. w Bronksie, dzielnicy Nowego Jorku i jest on jednym z czterech podstawowych i nieodłącznych elementów kultury hip hop obok rapu, DJingu (turntablismu) oraz graffiti.Disco Dance – taniec dyskotekowy, modny w latach 70. Aktualnie taniec zalicza się jako jedną z kategorii tańca sportowego. Taniec charakteryzuje się szybkim tempem oraz wymachami nóg, szpagatami jak i figurami akrobatycznymi.

    Pina Bausch stworzyła teatr tańca. Utworzyła Thanztheater Wuppertal. Artystka obserwowała życie codzienne i ze zwykłych zdarzeń tworzyła przedstawienia. Skutecznie łączyła groteskę z sytuacjami poważnymi. Charakterystyczne było wychodzenie i granie do widzów. Jej spektakle oscylowały na granicy aktorstwa i tańca. W spektaklach zauważymy elementy kabaretu, rewii oraz happeningu. Często tematem jej spektakli były relacje między kobietą a mężczyzną.

    Taniec jazzowy – (jazz dance) technika tańca zapoczątkowana na przełomie XIX i XX wieku, przez afrykańskich niewolników. Jest gatunkiem zawierającym w sobie elementy baletu, tańca modern oraz tańca akrobatycznego, więc w żaden sposób nie ogranicza wyobraźni pedagoga. Podstawą są w nim jedynie dwa elementy: rytm i policentryzm.Mary Wigman (ur. 13 listopada 1886 w Hanowerze, zm. 19 września 1973 w Berlinie) (właściwie Karoline Sofie Marie Wiegmann) – niemiecka tancerka, choreografka, pedagog tańca. Wraz z Rudolfem Labanem i Kurtem Joossem stworzyła w latach dwudziestych XX wieku taniec wyrazisty (niem. Ausdruckstanz).

    Wraz z szybkim wzrostem i rozwojem miast, przemysłu i wielkimi wynalazkami technicznymi dokonało się w początkach XX w. przekształcenie stylu życia, obyczajów, form rozrywek, pojawiły się nowe tańce towarzyskie o znaczeniu funkcjonalnym, dające łatwą rozrywkę fizyczną i odprężenie po wyczerpującej, nerwowej pracy. Kontynuując drogę odrzucania sztywnych reguł i zasad powstał taniec nowoczesny w latach 50. XX wieku. Największą wartością tego tańca są ludzkie emocje i sposób ich wyrażenia, poszukiwanie oddechu w nowych formach. W tańcu nowoczesnym można dostrzec elementy jazzu, modernu, tańca klasycznego, stepowania itp. Istnieje wiele stylów tańca nowoczesnego, m.in.: new style, disco dance, dancehall, afro dance, breakdance, street dance, funky. W tym zbiorze wielu technik tańca liczy się ruch improwizowany, dynamiczny i silny. Jest to dziedzina, która nieustannie się rozwija.

    Starożytna Grecja – cywilizacja, która w starożytności rozwijała się w południowej części Półwyspu Bałkańskiego, na wyspach okolicznych mórz (Egejskiego, Jońskiego), wybrzeżach Azji Mniejszej, a później także w innych rejonach Morza Śródziemnego. Starożytna Grecja uważana jest za kolebkę cywilizacji zachodniej. Grecka kultura, sztuka, mitologia, filozofia, nauka zostały za pośrednictwem Rzymian przekazane Europie i wywierały na jej mieszkańców ogromny wpływ w różnych okresach dziejów.Rudolf Laban (właściwie Rezső Laban de Váraljas), (ur. 15 grudnia 1879 w Bratysławie, zm. 1 lipca 1958 w Weybridge, Surrey) – węgierski tancerz, choreograf i teoretyk tańca.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Irena Turska, Krótki zarys historii tańca i baletu, wyd. PWM, Kraków 1983, s. 232, ISBN 978-83-224-0231-3.
    2. Bożena Siedlecka: Taniec w edukacji dzieci i młodzieży. Wrocław: AWF we Wrocławiu, 2003, s. 121. ISBN 83-89156-12-1.Sprawdź autora:1.
    3. Peter Kurth: Isadora Duncan. Świat Książki, 2004, s. 32.
    4. Danuta Koziełło: Taniec i psychoterapia. Poznań: KMK Promotions, 2002, s. 87. ISBN 83-917682-0-1.
    5. Olga Kuźmińska, Taniec w teorii i praktyce, Poznań: Akademia Wychowania Fizycznego w Poznaniu, 2002, s. 23.
    6. Amelia Kiełbawska: Kroki zawsze przychodziły skądinąd. 30 listopada 2009. [dostęp 2019-07-08].
    7. Irena Turska, Z dziejów tańca współczesnego, Warszawa: Centralny Ośrodek Metodyki Upowszechniania Kultury, 1980.
    8. Aleksandra Rembowska: Teatr tańca Piny Bausch. Warszawa: Sny i Rzeczywistość, 2009.
    9. Irena Turska, Krótki zarys historii tańca i baletu, Kraków: PWM, 1983, s. 192, 206, 207.
    10. Agnieszka Cichocka, Damian Miłosz: Historia i technika tańca nowoczesnego. 04.07.2019. [dostęp 2019-07-08].

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Irena Turska: Krótki zarys historii tańca i baletu. Kraków: PWM, 1983. ISBN 978-83-224-0231-3.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.