• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Tango - dramat



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Henryk Bista (ur. 12 marca 1934 w Kochłowicach, obecnej dzielnicy Rudy Śląskiej, zm. 8 października 1997 w Warszawie) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, pedagog.Grażyna Szapołowska (ur. 19 września 1953 w Bydgoszczy) – polska aktorka filmowa, teatralna i telewizyjna, w latach 1977–1984 i 2004–2011 aktorka Teatru Narodowego w Warszawie.
    Odbiór[ | edytuj kod]

    Tango jest najsłynniejszym utworem Sławomira Mrożka i jego najczęściej wystawianą (również za granicą) sztuką. Już w roku premiery odniósł duży sukces sceniczny. W warszawskim Teatrze Współczesnym Tango w reż. Erwina Axera od 7 lipca 1965 r. zagrano 350 razy (zawsze z pełną widownią). Podobny sukces odniosło w Krakowie (Teatr Kameralny, reż. Jerzy Jarocki, premiera 17 grudnia 1965), gdzie grano je ponad 200 razy, a każdemu przedstawieniu towarzyszyły entuzjastyczne reakcje publiczności. Sztukę zdjęto ze scen polskich w 1968 r., po tym, jak cenzura zakazała jej wystawiania – była to reakcja na opublikowany przez Mrożka list w Le Monde i Kulturze, w którym to liście pisarz wypowiedział się przeciwko interwencji wojsk polskich w Czechosłowacji.

    Krzysztof Kowalewski (ur. 20 marca 1937 w Warszawie) – polski aktor filmowy, telewizyjny, teatralny i radiowy. Znany głównie z licznych ról komediowych. Na filmowym ekranie zadebiutował w 1960 w filmie Aleksandra Forda Krzyżacy, do dziś wystąpił w około 120 filmach i serialach telewizyjnych. Zagrał ponad tysiąc ról w Teatrze Polskiego Radia.Teatr Współczesny w Warszawie - warszawski teatr, zlokalizowany w dzielnicy Śródmieście przy ul. Mokotowskiej 13 w rejonie placu Zbawiciela.

    Utwór przetłumaczony na języki: włoski, angielski, węgierski, japoński, francuski, norweski, fiński, szwedzki, portugalski, rumuński, grecki, słoweński, czeski, słowacki, duński, estoński, rosyjski, niemiecki, hiszpański i esperanto. Dużym powodzeniem cieszyły się jego adaptacje sceniczne za granicą – Erwin Axer grał swoją wersję Tanga dla publiczności w Düsseldorfie, gdzie odbyło się ponad 200 przedstawień, a także m.in. na Berlińskim Festiwalu Teatralnym i Festiwalu Teatralnym we Florencji. Sukcesem sztuka była także w Nowym Jorku, gdzie przedstawienie w reżyserii Heinza Engelsa grano Tango przez 2 lata, a także w Helsinkach, Genui, Hajfie i Londynie (grane przez Royal Shakespeare Company w 1966 r.). Popularność zagraniczna utrzymywała się również w latach 90. XX wieku – w pierwszej połowie tamtej dekady prawa do wystawienia Tanga udzielono 24 teatrom poza Polską.

    Piotr Szulkin (ur. 26 kwietnia 1950) w Gdańsku – reżyser scenarzysta, plastyk, autor książek. Wykładowca (prof. dr hab) Szkoły Filmowej w Łodzi. Syn profesora fizyki Pawła Szulkina i Marii Szulkin. Żonaty od 1974 roku z dr psychologii Renatą Karwowską-Szulkin, wieloletnią prorektor Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej.Zofia Danuta Szaflarska (ur. 20 lutego 1915 w Kosarzyskach, w Piwnicznej-Zdroju, w powiecie nowosądeckim) − polska aktorka.

    W 1970 r. Tango zostało przez hiszpańskich krytyków nagrodzone nagrodą za najlepszą sztukę zagranicznego autora. W 1972 otrzymało natomiast Austriacką Państwową Nagrodę Literacką.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny, wyd. 1, popr, t. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 216, ISBN 83-01-13027-X, OCLC 174651174.
    2. Stephan 1996 ↓, s. 10.
    3. Stephan 1996 ↓, s. 138.
    4. Stephan 1996 ↓, s. 130.
    5. Halina Stephan, Mrożek, wyd. Wyd. 1, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1996, s. 137, ISBN 83-08-02650-8 [dostęp 2018-11-26].
    6. Stephan 1996 ↓, s. 131–133.
    7. Krajewska 1996 ↓, s. 90–92.
    8. Stephan 1996 ↓, s. 131.
    9. Halina Stephan, Mrożek, wyd. Wyd. 1, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1996, s. 135, ISBN 83-08-02650-8.
    10. Halina Stephan, Mrożek, wyd. Wyd. 1, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1996, s. 133–134, ISBN 83-08-02650-8 [dostęp 2018-11-26].
    11. Halina Stephan, Mrożek, wyd. Wyd. 1, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1996, s. 136, ISBN 83-08-02650-8 [dostęp 2018-11-26].
    12. Martin Esslin, Mrożek, Beckett i teatr absurdu, NaGłos 1991 nr 3. Cyt za: Anna Krajewska, Dramat i teatr absurdu w Polsce, Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 1996, s. 89, ISBN 83-232-0794-1.
    13. Anna Krajewska, Dramat i teatr absurdu w Polsce, Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 1996, s. 94, ISBN 83-232-0794-1.
    14. Anna Krajewska, Dramat i teatr absurdu w Polsce, Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 1996, s. 94–95, ISBN 83-232-0794-1.
    15. Klimczak, Dariusz Piotr, 1973-, Tango śmierci: Sławomira Mrożka rzeczy ostateczne, wyd. Wydanie 1, Warszawa, ISBN 978-83-61714-32-3, OCLC 721447774 [dostęp 2020-04-02].
    16. Ewa Wiegandtowa, To tylko Edek, [w:] Bożena. Chrząstowska, Literatura współczesna „źle obecna” w szkole. Antologia tekstów literackich i pomocniczych dla klas maturalnych, Wrocław: Zakład Narod. im. Ossolińskich, 1990, s. 317, ISBN 83-04-03698-3, OCLC 25016615 [dostęp 2018-11-28].
    17. Ewa Wiegandtowa, To tylko Edek, [w:] Bożena. Chrząstowska, Literatura współczesna „źle obecna” w szkole. Antologia tekstów literackich i pomocniczych dla klas maturalnych, Wrocław: Zakład Narod. im. Ossolińskich, 1990, s. 318, ISBN 83-04-03698-3, OCLC 25016615 [dostęp 2018-11-28].
    18. Ewa Wiegandtowa, To tylko Edek, [w:] Bożena. Chrząstowska, Literatura współczesna „źle obecna” w szkole. Antologia tekstów literackich i pomocniczych dla klas maturalnych, Wrocław: Zakład Narod. im. Ossolińskich, 1990, s. 319, ISBN 83-04-03698-3, OCLC 25016615 [dostęp 2018-11-28].
    19. Anna Krajewska, Dramat i teatr absurdu w Polsce, Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 1996, s. 30, ISBN 83-232-0794-1.
    20. Krajewska 1996 ↓, s. 87.
    21. Tymon Terlecki. Teatr–Feniks. „Kochany kłamca” w Londynie. „Wiadomości”. Nr 41 (1019), s. 5, 10 października 1965. 
    22. Ogłoszenie. „Wiadomości”. Nr 49 (1027), s. 5, 5 grudnia 1965. 
    23. Fascynujące przedstawienie fascynującej sztuki. „Tango” Sławomira Mrożka w Teatrze Polskim w Londynie. „Wiadomości”. Nr 51/52 (1029/1030), s. 17, 19–26 grudnia 1965. 
    24. Pawlak 2004 ↓, s. 375.
    25. Tango, Maciej Englert (reż.) [dostęp 2018-11-21] (pol.).
    26. Tango, Jerzy Jarocki (reż.), Dziennik Teatralny [dostęp 2018-11-21].
    27. Tango, Mateusz Przyłęcki (reż.), Dziennik Teatralny [dostęp 2018-11-21].
    28. Tango, Piotr Ratajczak (reż.), Dziennik Teatralny [dostęp 2018-11-21].
    29. Stephan 1996 ↓, s. 136.
    30. Krajewska 1996 ↓, s. 88.
    31. Staatspreis für Europäische Literatur – Kunst und Kultur im Bundeskanzleramt Österreich, www.kunstkultur.bka.gv.at [dostęp 2018-11-22] (niem.).

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Anna Krajewska, Dramat i teatr absurdu w Polsce, Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 1996, ISBN 83-232-0794-1.
  • Grażyna Pawlak, Literatura polska w Teatrze Telewizji w latach 1953–1993, Warszawa: Wydawnictwo Instytutu Badań Literackich PAN, 2004.
  • Halina Stephan, Mrożek, wyd. 1, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1996, ISBN 83-08-02650-8.
  • Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny, wyd. 1, popr, t. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, ISBN 83-01-13027-X, OCLC 174651174.
  • Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu – budynek teatru (ówcześnie Teatru Miejskiego) oddano uroczyście do użytku 30 września 1904 r. Zastąpił on gmach teatralny stojący niegdyś przy Rynku Staromiejskim. Nowy budynek został zaprojektowany przez znaną wówczas w całej Europie spółkę architektów wiedeńskich – Fellner & Helmer (twórców projektów budynków teatralnych m.in.: w Wiedniu, Augsburgu, Czerniowcach, Zagrzebiu, Budapeszcie, Segedynie, Cluju, Cieszynie, czy opery w Odessie). Początkowo widownia mogła pomieścić ok. 900 osób, na przestrzeni stu lat poddano ją jednak wielu korektom (lata 1934, 1956, 2000). W latach 1941-1942 uproszczono także fasadę utrzymaną w duchu eklektyzmu z elementami secesji (usunięto m.in. figury orłów wieńczących pylony flankujące ryzalit elewacji głównej, uproszczono detal). W roku 1995 oddano do użytku budynek zaplecza z małą sceną, zrealizowany według projektu toruńskiego architekta Czesława Sobocińskiego. Przed budynkiem stoją odsłonięte w roku 1909 posągi muz – Melpomene i Terpsychory, autorstwa Ernsta Hertera.Jan Frycz (ur. 15 maja 1954 w Krakowie) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny. W 1978 roku ukończył PWST w Krakowie. Jego córką jest aktorka Olga Frycz, a także Gabriela Frycz aktorka teatralna i filmowa.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Dramat (z gr. δρᾶμα – dráma czyli działanie, akcja) – jeden z trzech rodzajów literackich (obok liryki i epiki). Jest to właściwie rodzaj sztuki na granicy teatru i literatury.
    Jerzy Oskar Stuhr (ur. 18 kwietnia 1947 w Krakowie) – polski aktor filmowy i teatralny, profesor sztuki oraz reżyser, z wykształcenia także polonista.
    Tymon Terlecki (ur. 10 sierpnia 1905 w Przemyślu, zm. 6 listopada 2000 w Oksfordzie) – nestor polskiej literatury emigracyjnej, krytyk literacki i teatralny, eseista i organizator życia naukowego i literackiego w Anglii oraz Stanach Zjednoczonych
    The Royal Shakespeare Company (RSC) jest jednym z największych brytyjskich zespołów teatralnych. Wywodzi się z tradycji dziewiętnastowiecznych. Główna siedziba zespołu znajduje się w Stratford-upon-Avon. Zatrudnia 700 pracowników i daje około 20 premier rocznie.
    Piotr Aleksander Adamczyk (ur. 21 marca 1972 w Warszawie) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, w polskim dubbingu użycza głosów najczęściej głównym bohaterom.
    Ewa Frąckiewicz (ur. 14 sierpnia 1930 w Chełmie, zm. 11 listopada 1998 w Łodzi) – polska aktorka teatralna i filmowa.
    Jan Aleksander Englert (ur. 11 maja 1943 w Warszawie) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser, profesor Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.047 sek.