• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Talk-show

    Przeczytaj także...
    Dykcja (łac. dictio) – sposób mówienia, poprawnego wymawiania wyrazów. Zasadnicza umiejętność w wykonywaniu takich zawodów jak: śpiewak, aktor, prezenter telewizyjny lub radiowy, nauczyciel. Ćwiczenie dykcji wymaga znajomości fonetyki.Studio telewizyjne - pomieszczenie w telewizji, w którym produkuje się programy, na żywo jak i te z postprodukcji. Profesjonalne studio telewizyjne, zazwyczaj posiada kilka pokoi. Pokoje te są połączone za pomocą interkomu, a pracownicy zostają podzieleni między tymi miejscami pracy. Jedno z największych w Europie i największe studio telewizyjne w Polsce, posiada telewizja TVN24, w którym są produkowane programy takie jak Fakty TVN, czy zwyczajnie serwisy informacyjne TVN24. Niektóre studia umożliwiają równoczesne nadawanie kilku programów w różnych miejscach studia.
    Charyzma (gr. chárisma „dar”) – termin zaczerpnięty z teologii, gdzie określał jednostki obdarowane łaską boską, “darem bożym”, obecnie rozumiany jest jako:
    Talk-show

    Talk-show – gatunek programu telewizyjnego, widowisko publicystyczne, w którym prowadzący (z reguły – jeden, choć bywają widowiska z dwoma prowadzącymi) rozmawia w studiu z uczestnikami na ustalony temat (talk-show monotematyczny) bądź na dowolne tematy (ogólny).

    Realizacja programu[ | edytuj kod]

    Jest to jeden z najtrudniejszych w realizacji gatunków audycji: uczestnicy rozmowy są przygotowywani do udziału w audycji przez cały zespół redakcyjny w cyklu rozmów, odbywanych telefonicznie niekiedy przez kilka godzin przez szereg dni. Jedynie audycje na temat zdarzeń bieżących i z udziałem znanych osób mają krótki cykl przygotowania, nawet do kilku godzin przed emisją.

    Uzdolnienie (talent) – wrodzone predyspozycje w dziedzinie intelektualnej, ruchowej lub artystycznej przejawiające się ponadprzeciętnym stopniem sprawności w danej dziedzinie lub zdolnością do szybkiego uczenia się jej.Casting (czyt. kasting) – spotkanie, na którym dokonuje się wyboru modelki, modela, aktorki, aktora, prezentera, itp. do reklamy, roli w filmie, wystąpienia w pokazie mody itd.

    O sukcesie tego typu widowiska decyduje przede wszystkim osobowość prowadzącego. Jeśli ma on charyzmę i talent – uczestnicy i temat rozmowy stają się mniej istotni. Musi on mieć też podstawowe cechy, predestynujące w ogóle człowieka do pracy na wizji – przede wszystkim znakomite warunki głosowe (dykcja, brzmienie) i efektowną aparycję, choć ta ostatnia jest mniej ważna. Talk show może być oparty na poważnym podejściu do tematu lub na podejściu żartobliwym, czy wręcz błazenadzie prowadzącego, adresowanej do widza nastawionego na bardzo prosty odbiór.

    Publicystyka (łac.) – Subiektywne gatunki wypowiedzi w środkach komunikacji społecznej (prasa, radio, telewizja, Internet, książka, wydawnictwa jednorazowe) na publicznie interesujące w danym momencie tematy. Typowe rodzaje publicystyki:Program telewizyjny – telewizyjna produkcja audiowizualna, podstawowa jednostka ramówek stacji telewizyjnych, która charakteryzuje się określonym gatunkiem telewizyjnym.

    Profesjonalnie przygotowany talk-show zakłada również bardzo staranny dobór i eliminację uczestników (tzw. casting); w jego wyniku widz ma odnieść wrażenie pełnej spontaniczności i przypadkowości – faktycznie w programie uczestniczy bardzo nikły procent chętnych. Bardzo ważny jest także dobór tematu i jego doskonałe udokumentowanie; prowadzący musi wiedzieć o danej sprawie dokładnie wszystko, lub mieć odpowiednio zorganizowany dostęp do ściągawek.

    Talk show może być prowadzony na żywo albo nagrywany do późniejszego montażu; w tym drugim wypadku łatwiej jest zorganizować odpowiednią dramaturgię i uzyskać odpowiednie tempo.

    Zespół produkcyjny takiego programu liczy z reguły kilkadziesiąt osób o wysokich kwalifikacjach: dokumentalistów, personel pomocniczy, redaktorów tekstów, techników, realizatorów itp.

    Talk-show w naukach społecznych[ | edytuj kod]

    Zdaniem Dominique Mehl talk-show jest miejscem rozszerzenia się przestrzeni komunikacyjnej zacierając granicę pomiędzy życiem prywatnym i publicznym, przy czym nie określa tego procesu jako zjawiska patologicznego ze względu na płynność tych pojęć. Dzięki ukazaniu osób publicznych jako zwykłych rozmówców widoczne jest to przejście z „paleo-telewizji” do „neo-telewizji”, gdzie program zmienia funkcję z informacyjnej, polegającej na przekazaniu wiedzy na funkcję budowania osobistej więzi z odbiorcą i jego życiem codziennym.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Teorie przestrzeni publicznej, [w:] Eric Maigret, Socjologia komunikacji i mediów, 2008, s. 348, ISBN 978-83-7737-009-4.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.01 sek.