• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Takuan Sōhō



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Go-Yōzei (jap. 後陽成天皇, Go-Yōzei Tennō, ur. 31 grudnia 1572 - zm. 25 września 1617), 107. władca Japonii. Rządził od 17 grudnia 1586 do 9 maja 1611.Rinzai (臨済宗; jap.: Rinzai-shū, chin.: Linjizong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą z nich jest sōtō). Jest ona japońskim odpowiednikiem chińskiej szkoły linji, której założycielem był wielki mistrz chan Linji Yixuan (zm 867).
    Mnich Raisan
    Obraz Takuana
    Grób Takuana Sōhō w Tōkai-ji
    List Takuana do Itamiyi Sofu
    Kaligrafia Takuana

    Takuan Sōhō (ur. 24 grudnia 1573, zm. 27 stycznia 1645; jap. 沢庵宗彭) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, pisarz, artysta zen, poeta, kaligraf, twórca ogrodów i mistrz sztuk walki.

    Cesarzowa Meishō (jap. 明正天皇, Meishō tennō, ur. 9 stycznia 1624, zm. 4 grudnia 1696) - 109. władczyni Japonii. Panowała w latach 1629-1643.Osaka (jap. 大阪市, Ōsaka-shi) - trzecie co do wielkości miasto w Japonii. Leży w południowo-zachodniej części wyspy Honsiu w regionie Kinki (Kansai) nad zatoką Osaka na styku Morza Wewnętrznego i Oceanu Spokojnego, u ujścia rzeki Yodo. Jest stolicą prefektury o tej samej nazwie i częścią obszaru metropolitalnego Keihanshin zamieszkiwanego przez około 18 mln osób.

    Spis treści

  • 1 Biografia
  • 1.1 Lata początkowe
  • 1.2 Okres dojrzałości
  • 1.3 Zesłanie
  • 1.4 Końcowe lata życia
  • 2 Prace literackie
  • 3 Ludzie, z którymi był w bliskich, przyjacielskich relacjach
  • 4 Linia przekazu Dharmy zen
  • 5 Uwagi
  • 6 Przypisy
  • 7 Bibliografia
  • Biografia[]

    Lata początkowe[]

    Urodził się w wiosce Izushi w Tajimie (obecnie w prowincji Hyōgo). Ojcem Takuana był Akiba Noto no Kami Tsunanori, służący Yamany Sōzena (1404-1473), ówczesnego potężnego pana feudalnego. W 1580 roku Toyotomi Hideyoshi zniszczył potęgę tego rodu z rozkazu Ody Nobunagi i rodzina Akiba z wojowników stała się znów rodziną pracującą na roli.

    Songyuan Chongyue (松源崇岳, 1139-1209; kor.; jap. Shōgen Sūgaku; wiet. Tùng Nguyên Sùng Nhạc) – mistrz chan z okresu południowej Dynastii Song.Stupa (sanskr. स्तूप stūpa; pali थुप thūpa, język tajski: เจติย czedi; język laotański that; jap. 卒塔婆 sotoba, kopiec, szczyt) – najprostszy typ budowli sakralnej buddyjskiej, rzadziej dźinijskiej, wywodzącej się z Indii, pełniącej funkcję relikwiarza. Ze względu na architekturę jest niezwykle odporna na trzęsienia ziemi. Na terenie Sri Lanki ten typ budowli nosi nazwę dagoby, w Tajlandii – czedi, w Indonezji – candi, w Bhutanie, Nepalu i w Tybecie – czortenu, w Mongolii – suburganu.

    Rodzice byli wyznawcami buddyzmu Jōdo-shū więc pod ich wpływem w wieku 10 lat rozpoczął praktykę w świątyni tej tradycji - Shōnen-ji, gdzie otrzymał imię Shun'o. Już jako dziecko praktykował nembutsu i kopiował sutry amidystyczne, co było traktowane jako tworzenie dobrych zasług. W świątyni tej wytrwał cztery lata i w wieku 14 lat przeniósł się do klasztoru szkoły rinzai Sukyō.

    Nobunaga Oda (jap. 織田信長, Oda Nobunaga, ur. 23 czerwca 1534 w Nagoi, zm. 21 czerwca 1582 w Kioto) - japoński przywódca, jedna z najważniejszych postaci okresu Azuchi Momoyama (inaczej: sengoku jidai - epoka kraju w stanie wojny), a także w całej historii kraju. W momencie śmierci kontrolował 33 z 66 historycznych prowincji Japonii.Linia przekazu Dharmy – ograniczona tylko do szkoły zen metoda promowania następcy lub następców z grona uczniów danego mistrza zen. Ta metoda bezsłownego przekazu istoty nauk Buddy stała się jedną z wyróżniających cech szkoły. Jednym z jej skutków było rozbicie jedności szkoły na kilka różnych frakcji. Synonimicznym określeniem jest "linia przekazu chan".

    W Sukyō-ji jego nauczycielem był Kisen Seidō (zm. 1591). Otrzymał nowe imię Shuki. Po śmierci mistrza Kisena jego nauczycielem został Tōho Sōchū. Po trzech latach w klasztorze Sukyō, mistrz zabrał w 1594 roku Takuana ze sobą do Kioto, gdzie wprowadził go do Daitoku-ji i oddał pod opiekę mistrza Shun’oku. Otrzymał wtedy mnisie imię Sōhō. Takuan spędził w Daitoku-ji siedem lat i w 1600 roku postanowił opuścić klasztor, gdyż stwierdził, iż nie ma w nim prawdziwego ducha zen.

    Ieyasu Tokugawa (jap. 徳川家康, Tokugawa Ieyasu, ur. 31 stycznia 1543, zm. 22 maja 1616) – założyciel dynastii siogunów Tokugawa, sprawował realną władzę w Japonii od 1598 r. do abdykacji w 1605 r.Hideyoshi Toyotomi (jap. 豊臣秀吉, Toyotomi Hideyoshi, ur. 2 lutego 1536 lub 17 marca 1537, zm. 18 września 1598) — japoński przywódca polityczny i militarny z okresu Azuchi-Momoyama. Jedna z najważniejszych postaci w historii tego kraju. Kontynuował proces jednoczenia państwa, rozpoczęty przez Nobunagę Odę.

    Został wędrownym mnichem i żył w krańcowej biedzie. Studiował zen i praktykował medytację, zarabiał kopiując teksty i żebrał. Za zarobione pieniądze kupował olej do lampy i książki. Wkrótce stał się znany w Kioto i był zapraszany przez kilka klasztorów na stanowisko głównego mnicha, jednak odmawiał i poświęcał się dalszym studiom.

    Prefektura Hyōgo (jap. 兵庫県, Hyōgo-ken) część regionu Kinki (Kansai) na wyspie Honsiu w Japonii ze stolicą w mieście Kobe.Siogunat, szogunat (jap. 幕府, bakufu, dosł.: „rządy spod namiotu”) – nazwa okresu historycznego oraz systemu zarządzania krajem przez dziedzicznych dowódców wojskowych (siogunów) w dawnej Japonii.

    Jego celem stała się praktyka u mistrza zen Ittō Shōtekiego (znanego także jako Kokyo Zenji), brata dharmicznego Shun’oku z okresu praktyki w Daitoku-ji, który przebywał w małej pustelni Yōshun należącej do klasztoru Nansō w rejonie Kai w prefekturze Yamanashi. Udał się więc do Osaki aby zostać jego uczniem, jednak za każdym razem, gdy się u niego pojawiał był odrzucany. Żeby nie tracić czasu Takuan rozpoczął doktrynalne studia u mistrza Monsaia Tōnina w Daian-ji. Takuan wyróżnił się jako uczeń i po śmierci Tōnina odziedziczył jego bibliotekę. W 1603 roku został także wreszcie zaakceptowany jako uczeń Shōtekiego.

    Daimyō (jap. 大名, daimyō) – panowie feudalni w średniowiecznej Japonii, po rozpoczęciu tzw. ery feudalnej (784 r.) potężni i wpływowi władcy ziemscy. Daimyō zarządzali całymi wioskami i miastami, a do dyspozycji mieli własne oddziały samurajów. Za rządów siogunów z rodu Tokugawów nastąpił podział daimyō na fudai-daimyō – bezpośrednich wasali sioguna, którzy byli spokrewnieni i związani z rodem Tokugawa jeszcze przed objęciem przez nich władzy – oraz tozama-daimyō, nie spokrewnionych z Tokugawami, ale uważających się za co najmniej im równych.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

    W roku 1604 Takuan osiągnął oświecenie i otrzymał potwierdzenie tego doświadczenia. Został spadkobiercą mistrza Shōtekiego. Otrzymał także wtedy imię Takuan. W kwietniu 1606 roku mistrz Ittō Shōteki zmarł. W październiku tego samego roku zmarł ojciec Takuana, a w następnym roku - matka. Po śmierci ojca napisał wiersz:

    Nampo Jōmyō (1235–1308; jap. 南浦紹明) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, znany także jako Daiō Kokushi (大應國師).Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

    Okres dojrzałości[]

    W 1607 roku Takuan został opatem klasztoru Nansō. W marcu 1608 roku został wyznaczony przez cesarza Go-Yōzeia (後陽成, pan. 1586-1611) opatem prestiżowego klasztoru Daitoku. Jednak już po trzech dniach w Daitoku-ji opuścił go i udał się do Nansō-ji. Tak to skomentował: "Buddyzm z Murasakinojest dziś bezużyteczny". Mimo opuszczenia Daitoku-ji, troszczył się o niego, np. odnowił Daisen-in wraz z ogrodem, który jest obecnie jednym z najbardziej znanych ogrodów w Japonii. Takuan odnawiał wiele klasztorów i świątyń, był bowiem przeciwnikiem modnego wówczas nastawienia, aby pozostawiać stare kompleksy bez opieki, a na ich gruzach budować nowe obiekty.

    Lanxi Daolong (蘭溪道隆, ur. 1213, zm. 1278) także jako Lanqi Daolong (kor. Langye Toryong ( ); jap. Rankei Dōryu ( ) także Dōryu Daikaku; wiet. Lan Khê Ðạo Long) – chiński mistrz chan ze szkoły linji, propagator zenu w Kamakurze.Nianfo (chin. 念佛 niànfó; kor. 염불 yǒmbul, jap. 念仏 nembutsu, wiet. niệm phật; "recytowanie imienia Buddy") – podstawowa praktyka Szkoły Czystej Krainy i innych szkół amidystycznych, zwłaszcza w buddyzmie sino-japońskim, rozumiana ogólnie jako powtarzanie imienia Buddy Amitabhy.

    W latach 1614-1615 trwała w Japonii wojna o zamek w Osace, która spowodowała zniszczenie zarówno Nansō-ji jak i Sugyō-ji w Tajimie. Po zakończeniu walk Takuan odbudował w ciągu trzech lat oba klasztory przy pomocy lokalnego Pana - Koide Yoshihide (1586-1668), który faworyzował go i uczynił opatem odbudowanego klasztoru Sugyō. Mimo obowiązków Takuan wędrował po Japonii zatrzymując się w małych wiejskich świątyniach.

    Mitsunari Ishida (jap. 石田三成, Ishida Mitsunari, ur. 1560, zm. 6 listopada 1600) - samuraj, który dowodził siłami koalicji zachodniej podczas bitwy pod Sekigaharą w 1600 roku.Zamek Ōsaka (jap. 大阪城, Ōsaka-jō) – japoński zamek znajdujący się w mieście Osaka. Nazywany złotym (jap. 金城, kinjō) lub brokatowym zamkiem (jap. 錦城, kinjō). Jeden z najbardziej znanych zamków w Japonii. Odegrał znaczną rolę podczas jednoczenia kraju w XVI w., w okresie Azuchi-Momoyama. Został zbudowany na dwóch nasypach z ziemi i ciosanych kamieni oraz otoczony fosą. Główny budynek ma osiem pięter, z czego tylko pięć jest widocznych z zewnątrz, dodatkowo posiada wysoki fundament z kamienia, który miał bronić mieszkańców przed atakami uzbrojonych w miecze najeźdźców.

    W 1615 roku władze Bakufu w Edo (czyli Tokugawa Ieyasu) postanowiły ściśle kontrolować klasztory, zwłaszcza te, które związane były z dworem cesarskim. Głównym celem stały się Daitoku-ji oraz Myōshin-ji, gdyż były to wiodące i bardzo ludne klasztory, z wieloma mnichami obdarzonymi purpurowymi szatami, które mógł nadawać tylko cesarz. I co ważniejsze oba klasztory były bardzo wspierane przez takiego przeciwnika jakim był Hideyoshi Toyotomi. W 1629 roku Tokugawa wzmocnił kontrolę nad klasztorami (tzw. Genna Hattō) i odebrał purpurowe szaty wszystkim mnichom, którzy otrzymali je po 1615 roku (pierwsza Genna). Aby zostać głównym mnichem teraz trzeba było trzydziestu lat praktyki zen i rozwiązania 1700 kōanów. Takie warunki wymyślił opat Nanzen-ji - Konjiin Sūden, który piastował ważną pozycję w bakufu i zaaranżował upadek rodu Toyotomi.

    Shūhō Myōchō (1283–1338; jap. 宗峰妙超) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, znany także jako Daitō Kokushi (大國師). Wszystkie dzisiejsze linie przekazu w szkole rinzai pochodzą od jego nauczyciela i od niego.Hidetada Tokugawa (jap. 徳川秀忠, Tokugawa Hidetada, ur. 2 maja 1579, zm. 14 marca 1632) – drugi siogun z rodu Tokugawa. Rządził od 1605 do 1623. Był trzecim synem Ieyasu Tokugawa, założyciela dynastii siogunów Tokugawa.

    Takuan udał się do Daitoku-ji, gdzie okazało się, że mnisi podzielili się na dwie grupy: przeciwników zmian i ugodowców. Takuan stanął na czele przeciwników zmian i wysłał do Sūdena konfrontacyjny list, który był tak logiczny i jasny, że nikt z władz bakufu nie mógł się mu sprzeciwić. Mimo tego Takuan oraz opat Daitoku-ji Gyokushitsu Sōhaku (1572-1641) w 1629 roku zostało skazanych "za nielojalność" na zesłanie do północnej prowincji Kaminoyamy (obecnie Yamagata). Równocześnie abdykował cesarz Go-Mizunoo (後水尾, pan. 1611-1629) na korzyść swojej córki Meishō (明正, pan. 1629-1643).

    Nanzen-ji (Południowy Klasztor Zen, jap. 南禅寺) – klasztor szkoły zen rinzai, największy klasztor Japonii, główny klasztor jednego z czternastu odgałęzień szkoły rinzai w Japonii.Tettō Gikō (jap. 徹翁義享, ur. 1295, zm. maj 1369) – japoński mistrz zen szkoły sōtō. Żył na przełomie okresów Kamakura i Muromachi-Ashikaga.

    Zesłanie[]

    Władze bakufu traktowały Takuana na zesłaniu bardzo troskliwie, organizując jego pobyt pod nadzorem pana zamku Kaminoyamy - Toki Yamashiro no Kami Yoriyuki. Chociaż było to miejsce zesłania, do Takuana przybywali nieustannie goście, aby go zobaczyć. Specjalnie dla niego wybudowano pustelnię Shun'u. Yamashiro zorganizował szkołę mistrzowskiego posługiwania się włócznią (Jitokuki-ryu), a Matsumoto Sadayoshi otworzył podobną szkołę (Isshi-ryu), ale zainspirowaną praktyką medytacji zen Takuana.

    Iemitsu Tokugawa (jap. 徳川家光, Tokugawa Iemitsu, ur. 12 sierpnia 1604, zm. 8 czerwca 1651) - trzeci siogun z dynastii Tokugawa, panował od 1623 do 1651. Był najstarszym synem Hidetady oraz wnukiem Ieyasu.Hideyoshi Toyotomi (jap. 豊臣秀吉, Toyotomi Hideyoshi, ur. 2 lutego 1536 lub 17 marca 1537, zm. 18 września 1598) — japoński przywódca polityczny i militarny z okresu Azuchi-Momoyama. Jedna z najważniejszych postaci w historii tego kraju. Kontynuował proces jednoczenia państwa, rozpoczęty przez Nobunagę Odę.

    Po śmierci Hidetady Tokugawy 1 września 1632 roku ogłoszono amnestię dla Takuana i mógł on powrócić do Edo. Podobno był witany przez ludzi z Edo jak zwycięski siogun. Takuan nie był jednak zadowolony, gdyż jako jedyny z tych, którzy sprzeciwili się decyzjom Tokugawy, musiał służyć nowemu siogunowi Iemitsu Tokugawie. W 1635 roku zezwolono mu na odwiedziny Kioto i jego rodzinnego domu w Izushi. Po okresie przypisywania Takuana do pełnienia funkcji kapłańskich w zamkach Nijo i Edo, po spotkaniu z siogunem Iemitsu, przywrócono starszych mnichów (którym odebrano w 1629 roku purpurowe szaty) na poprzednie pozycje w klasztorze Daitoku, co ożywiło go po okresie zapaści.

    Konfucjanizm (儒學, rúxué, lub 儒家, rújiā) – system filozoficzno-religijny zapoczątkowany w Chinach przez Konfucjusza (Kong Fuzi, Kongzi) w V wieku p.n.e., a następnie rozwinięty m.in. przez Mencjusza (konfucjanizm idealistyczny) i Xunzi (konfucjanizm realistyczny) w III wieku p.n.e. Konfucjanizm głosi, że zbudowanie idealnego społeczeństwa i osiągnięcie pokoju na świecie jest możliwe pod warunkiem przestrzegania obowiązków wynikających z hierarchii społecznej oraz zachowywania tradycji, czystości, ładu i porządku.Kioto (jap. 京都市, Kyōto-shi, dosł. miasto stołeczne) – miasto w zachodniej części japońskiej wyspy Honsiu, stolica prefektury Kioto, dawna stolica Japonii i siedziba cesarza. Kioto jest częścią obszaru metropolitalnego Keihanshin (jap. 京阪神, Keihanshin) zamieszkiwanego przez ok. 18 mln osób.

    Iemitsu Tokugawa miał całkowite zaufanie do Takuana i często go zapraszał na dyskusje do zamku Edo lub odwiedzał go w Kensoku-an (Pustelnia Uwięzienia) w posiadłości pana Yagyū Tajima no Kami. Od czasu do czasu Takuan udawał się na spotkania poetyckie, na których wygłaszał wiersze na tematy buddyjskie. Dla Iemitsu Takuan stał się mentorem, duchowym mistrzem, doradcą politycznym, przy którym czuł się zrelaksowany, nie zawracając uwagi na swoją pozycję, honor i bogactwo. W końcu Iemitsu postanowił wybudować dla Takuana świątynię i uczynić go głową wszystkich szkół japońskiego buddyzmu i klasztorów. Takuan jednak walczył o niezależność buddyzmu i nie zamierzał iść w ślady Sūdena, którego miał za diabła, ani też nie życzył sobie mieć takiej władzy, więc propozycję odrzucił. W końcu znaleziono kompromisowe wyjście i Takuan zgodził się zamieszkać w małej świątyni w Edo, jednak bez żadnej politycznej pozycji. Ta decyzja została oznajmiona podczas ceremonii herbaty w Gotenyamie w Shinigawie przez samego sioguna. Jednak Takuan wbrew swej woli został wyznaczony na głównego doradcę bakufu, co z kolei obrazuje z jakim szacunkiem siogunat traktował byłego zesłańca. Takuan był także jedyną osobą zdolną do utrzymania pokojowej równowagi pomiędzy siogunatem a cesarskim dworem.

    Kenjutsu (jap. 剣術) jest jedną z klasycznych japońskich sztuk walki mieczem, tzw. koryū-bujutsu. Istniało wiele różnych szkół szermierki japońskim mieczem (nihon-to). Przedmiotem nauczania tych szkół było skuteczne władanie mieczem w realnej walce.Kōan (jap. 公案, kōan; chiński: gōng’àn) – problem lub pytanie oparte na paradoksie, stosowane w buddyzmie zen. Próby poszukiwania i znalezienia odpowiedzi na to pytanie pomagają w skupianiu uwagi, co jest podstawą medytacji typu skupionej uważności (ang. Focused Attention). Często kōany są stosowane jako ćwiczenia dla uczniów, których umysły są jeszcze zbyt niespokojne, by mogli oni efektywnie przejść do medytacji metodą otwartej obserwacji (ang. Open Monitoring). Praktyka skupionej uważności wykorzystująca kōany, podobnie jak inne rodzaje medytacji, ma za zadanie umożliwić medytującemu osiągnięcie stanu oświecenia.

    Większość wysiłków Takuana w tym czasie poświęcona była utrzymaniu niezależności buddyzmu zarówno od siogunatu jaki i dworu cesarskiego.

    Końcowe lata życia[]

    W Shinagawie budowano dla niego klasztor, który otrzyma nazwę Tōkai-ji, a Takuan opuścił Kioto w celu obchodzenia 33 rocznicy śmierci jego nauczyciela Ittō Shōtekiego. Wkrótce potem cesarz postanowił nadać tytuł Narodowego Nauczyciela (jap. kokushi) Takuanowi, który odmówił przyjęcia tytułu i poprosił, aby nadać go opatowi Daitoku-ji - Tetsuo. Tak też się stało.

    Jōdo-shū (jap. 浄土宗, Jōdo-shū "Sekta Czystej Ziemi") – szkoła buddyzmu japońskiego, założona 1175 roku przez Hōnena. Jego nauka opierała się na przekonaniu, że buddyzm wszedł w schyłkową fazę swojej historii, w gazę takiej degeneracji, w której człowiek już nie potrafi osiągnąć wyzwolenia dzięki własnemu wysiłkowi. Jedynym ratunkiem jest poleganie na nieograniczonym miłosierdziu Buddy Amidy. Należy więc odrzucić umartwianie, obrzędu, zgłębianie kanonu, a zaufać bez reszty Amidzie oraz z wiarą i pokorą wzywać jego imię, powtarzać ciągle inwokację: namu Amida butku (chwała Buddzie Amidzie), w skrócie nembutsu. Dzięki miłosierdziu każdy człowiek, który mu zawierzy, odrodzi się w raju, czyli w Czystej Ziemi.Ikkyū Sōjun (jap. 一休宗純, Ikkyū Sōjun, ur. 1 stycznia 1394, zm. 21 listopada 1481) – japoński mistrz zen, poeta, krytyk szkoły zen rinzai i opat Daitoku-ji.

    W 1639 roku ukończono budowę klasztoru, którego pełna nazwa brzmiała Banshozan Tōkai-ji. Aby zatrzymać Takuana w Edo Iemitsu umieścił na terenach klasztoru 3000 strażników, którzy przez ludzi nazywani byli Takuan-ban (Strażą Takuana). Gdy Takuan zamieszkał w klasztorze, mistrz musiał przyjmować niekończący się strumień odwiedzających.

    Go-Mizunoo (jap. 後水尾天皇, Go-Mizunoo Tennō, ur. 29 czerwca 1596 - zm. 11 września 1680), 108. cesarz Japonii, rządził w latach 1611- 1629Daitoku-ji (Klasztor Wielkiej Cnoty, jap. 大徳寺) – klasztor szkoły zen rinzai, główny klasztor jednej z czternastu frakcji szkoły rinzai.

    W 1641 roku siogun Iemitsu uchylił wszelkie wcześniejsze decyzje w sprawie Daitoku-ji i Myōshin-ji i Takuan napisał w liście: "Jest to największe zadowolenie dla tego pokornego mnicha. Po tym czekam tylko na śmierć".

    W 1644 roku pozwolono Takuanowi na podróż do Tajimy po siedmiu latach od ostatniego tam pobytu. Dotarł bezpiecznie do klasztoru Daitoku i pokłonił się cesarzowi Go-mizunoo. Następnie zamieszkał w klasztorze Nansō-ji w Osace, w którym cieszył się spokojem po raz pierwszy od siedmiu lat. Siogun dał mu czas do września, jednak Takuan przebywał tam przez pół roku, przedłużając czas dany mu o dwa miesiące. Ostatecznie powrócił do Edo, zdając sobie sprawę, że nigdy nie będzie wolny od Tokugawów.

    W roku 1645 podczas podróży do rodzinnego miasta poczuł się chory i zmarł w klasztorze Tōkai 24 grudnia 1645 roku. Nie pozostawił spadkobiercy, a więc ta linia przekazu wygasła na nim.

    Przed śmiercią poproszono go o ostatnie słowa, wziął pędzel i napisał słowo "Sen". Pozostawił także swoją ostatnią wolę: pragnął być pochowany na górze poza klasztorem, w ziemi, nie życzył sobie śpiewania sutr, żadnych ceremonii, wybudowania stupy czy pomników, wszelkich napisów, dat. Nie chciał także pośmiertnego imienia. Jego testament został zrealizowany częściowo; uczniowie odrzucili plany wystawnego pogrzebu jakiego życzył sobie Iemitsu oraz stupy. W miejscu, gdzie pochowano ciało postawiono tylko pomnik w kształcie okrągłego kamienia. Dopiero w 1944 roku nadano mu tytuł Narodowego Mistrza.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.046 sek.