• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Tętnica podobojczykowa

    Przeczytaj także...
    Splot ramienny (łac. plexus brachialis) - twór powstały z gałązek przednich (brzusznych) nerwów rdzeniowych biegnących od rdzenia kręgowego, najczęściej jego korzenie mają swój początek w neuromerach od C5 do Th1, jednak możliwe są odmiany anatomiczne przesunięte o jeden neuromer w dół bądź w górę (czyli C4-C8, lub C6-Th2). Przebiega przez trójkąt boczny szyi (dokładniej trójkąt łopatkowo-obojczykowy), jamę pachową do ramienia.Osklepek opłucnej (łac. cupula pleurae) – część opłucnej ściennej ograniczająca od góry jamę opłucnową, która wystaje ponad przedni brzeg otworu górnego klatki piersiowej. Znajduje się w miejscu przejścia opłucnej żebrowej w opłucną śródpiersiową.
    Obojczyk (łac. clavicula) – kość długa, łącząca łopatkę i mostek. Obojczyk stanowi jedyne połączenie szkieletu kończyny górnej ze szkieletem osiowym.
    Schemat bliższego odcinka aorty i jej gałęzi. Zaznaczono obie tętnice podobojczykowe.

    Tętnica podobojczykowa (łac. arteria subclavia, ang. subclavian artery) − parzysta tętnica przebiegająca pod obojczykiem, zaopatrująca w krew kończyny górne, oraz wysyłająca gałęzie do klatki piersiowej i głowy.

    Tętnica pachowa (łac. arteria axillaris, ang.axillary artery) u człowieka stanowi przedłużenie tętnicy podobojczykowej. Rozpoczyna się na wysokości brzegu zewnętrznego pierwszego żebra i biegnie przez jamę pachową, gdzie jest otaczona pęczkami splotu ramiennego. Środkowa część pęczka naczyniowo-nerwowego jest przykryta mięśniem piersiowym mniejszym. Dzięki temu, topograficznie wyróżniamy w obrębie pnia tętnicy odcinek górny (powyżej mięśnia), odcinek środkowy i odcinek dolny (poniżej mięśnia). Tętnica pachowa kończy się poniżej brzegu dolnego ścięgna mięśnia piersiowego większego przechodząc w tętnicę ramienną.Mięśnie pochyłe (łac. Musculi scaleni) – cztery parzyste mięśnie ciała ludzkiego zaliczane do grupy głębokiej mięśni szyi. Znajdują się na szyi głębiej i nieco bardziej bocznie niż mięśnie podgnykowe. Ich przyczepy znajdują się m.in. na kręgach (wyrostek poprzeczny. Mięśnie te zmierzają do żeber (I i II).

    Przebieg[]

    Punkty odejścia obu tętnic podobojczykowych są różne. Tętnica prawa podobojczykowa odchodzi od pnia ramienno-głowowego u podstawy szyi, lewa zaś jako jedna z trzech gałęzi łuku aorty w śródpiersiu górnym.
    Tętnicę podobojczykową można podzielić na trzy części: część wstępującą, szczytową i zstępującą. Po odejściu tętnica leży na osklepku opłucnej. Wraz ze splotem ramiennym przechodzi między mięśniami pochyłymi poprzez szczelinę tylną mięśni pochyłych, przylegając do I żebra. W następnym odcinku tętnica podobojczykowa przechodzi do dołu nadobojczykowego większego, gdzie leży powierzchownie, niemalże pod skórą. Naczynie kończy się na brzegu zewnętrznym I żebra leżąc pod obojczykiem, gdzie przedłuża się w tętnicę pachową. W rzadkich przypadkach tętnica podobojczykowa prawa odchodzi jako dodatkowe, czwarte, skrajnie lewe (położone w okolicy przejścia łuku aorty w aortę zstępującą) odgałęzienie aorty. Mówimy wtedy o tętnicy błądzącej (łac. arteria lusoria).

    Tętnica nabrzuszna górna (łac. arteria epigastrica superior) − przyśrodkowa gałąź końcowa tętnicy piersiowej wewnętrznej, biegnąca w jej przedłużeniu ku dołowi. Unaczynia mięsień prosty brzucha, inne pobliskie mięśnie przednie brzucha oraz skórę przedniej ściany brzucha ponad nimi, ponadto drobne gałęzie kierują się do przepony.Tętnica, naczynie tętnicze (łac. arteria) - makroskopowo widoczne naczynie krwionośne o nieprzepuszczalnej ścianie, które bez względu na fizjologiczny skład krwi, prowadzi krew z serca do narządów ciała. Układ naczyń tętniczych jest połączony z układem naczyń żylnych poprzez sieć naczyń włosowatych.

    Gałęzie i zakres unaczynienia[]

    Gałęzie odchodzące od tętnicy podobojczykowej, poza całą kończyną górną, zaopatruje mięśnie i trzewia szyi, tylną część mózgowia z uchem wewnętrznym. Gałęzie zstępujące zaopatrują przednią ścianę klatki piersiowej.
    Gałęzie:

  • tętnica kręgowa (łac. arteria vertebralis)
  • tętnica piersiowa wewnętrzna (łac. arteria thoracica interna) – dzieli się na końcu na:
  • tętnicę mięśniowo-przeponową (oddaje gałęzie do dolnych przednich międzyżebrzy)
  • tętnicę nabrzuszną górną (unaczynia górną cześć mięśnia prostego brzucha i łączy się z tętnicą nabrzuszną dolną)
  • pień tarczowo-szyjny (łac. truncus thyreocervicalis) – dzieli się na:
  • tętnicę tarczową dolną
  • tętnicę szyjną powierzchowną
  • tętnicę nadłopatkową
  • tętnica poprzeczna szyi – unaczynia mięśnie grzbietu i karku oraz skórę w okolicy karkowej.
  • pień żebrowo-szyjny (łac. truncus costocervicalis) – dzieli się na:
  • tętnicę szyjną głęboką
  • tętnicę międzyżebrową najwyższą
  • Przedłużeniem tętnicy podobojczykowej jest tętnica pachowa (łac. arteria axillaris) (gałąź końcowa)

    Pień ramienno-głowowy (łac. truncus brachiocephalicus) – największe naczynie odchodzące z górnego obwodu łuku aorty. Długość cechuje się silną zmiennością osobniczą (od 10 do 55 mm, średnio 30-45 mm), zaś grubość waha się w granicach 12-15 mm. Jest to pierwsza gałąź łuku, więc odchodzi przy jego początku na wysokości górnego brzegu przyczepu mostkowego II żebra. Kończy się zazwyczaj na wysokości prawego stawu mostkowo-obojczykowego. Do przodu od pnia leży: mostek, żyła ramienno-głowowa lewa, grasica lub jej ciało tłuszczowe oraz początkowe przyczepy mięśnia mostkowo-gnykowego i mięśnia mostkowo-tarczowego, czasem biegną po nim gałęzie sercowe nerwu błędnego. Do tyłu znajduje się tchawica, po lewej tętnica szyjna wspólna lewa, zaś po prawej żyła ramienno-głowowa prawa, żyła główna górna i opłucna.Śródpiersie (łac. mediastinum) – jama klatki piersiowej, zawiera jeden z najważniejszych dla życia organów: serce.

    Bibliografia[]

  • Anatomia Człowieka. Tom III, Wyd. VIII. Adam Bochenek, Michał Reicher. Strony:213-217 ISBN 83-200-2889-2
  • Kompendium z anatomii prawidłowej człowieka. Tom II, Wyd I. Bohdan Gworys i wsp.. Medpharm Polska Strony 131-132 ISBN 978-83-7846-008-4
  • Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

    Pień tarczowo-szyjny (łac. truncus thyreocervicalis) – krótkie naczynie krwionośne o budowie tętnicy wychodzące z tętnicy podobojczykowej przed przyśrodkowym brzegiem mięśnia pochyłego przedniego (musculus scalenus anterior).Ucho wewnętrzne (łac. auris interna; błędnik łac. labirynthus – zwany tak z powodu skomplikowanej budowy anatomicznej) – wewnętrzna część ucha. Jest jednym z elementów (receptorem) zmysłu równowagi i zmysłu słuchu.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Krew (łac. sanguis, stgr. αἷμα, haima) – płyn ustrojowy, który za pośrednictwem układu krążenia pełni funkcję transportową oraz zapewnia komunikację pomiędzy poszczególnymi układami organizmu. Krew jest płynną tkanką łączną, krążącą w naczyniach krwionośnych (układ krwionośny zamknięty) lub w jamie ciała (układ krwionośny otwarty). W szerokiej definicji obejmuje krew obwodową i tkankę krwiotwórczą, a w wąskiej tylko tę pierwszą. Jako jedyna (wraz z limfą) występuje w stanie płynnym. Dziedzina medycyny zajmująca się krwią to hematologia.
    Tętnica mięśniowo-przeponowa (łac. arteria musculophrenica) - boczna gałąź końcowa tętnicy piersiowej wewnętrznej. Od miejsca rozgałęzienia biegnie do tyłu od chrząstek siódmego - dziesiątego (czasami również jedenastego) żebra, w kierunku bocznym i ku tyłowi, bezpośrednio na przyczepach części żebrowej przepony. Na przebiegu oddaje gałęzie międzyżebrowe przednie (łac. rami intercostales anteriores) do siódmego - dziesiątego (ew. jedenastego) międzyżebrza, o przebiegu analogicznym do identycznie nazywanych gałęzi tętnicy piersiowej wewnętrznej. Ostatecznie rozgałęzia się w przeponie i mięśniach bocznych brzucha.
    Tętnica piersiowa wewnętrzna (łac. arteria thoracica interna) – w anatomii człowieka gałąź tętnicy podobojczykowej unaczyniająca struktury klatki piersiowej oraz przedniej ściany brzucha i klatki piersiowej. Początkowy odcinek tętnicy przebiega w szyi, dłuższa, końcowa część przebiega w obrębie klatki piersiowej. Lewa tętnica piersiowa wewnętrzna wykorzystywana jest w zabiegach rewaskularyzacyjnych.
    Mózgowie (łac. cerebrum) – najważniejsza, centralna część ośrodkowego układu nerwowego u kręgowców (w tym u człowieka) znajdująca się w czaszce. Najważniejsze jego funkcje to sterowanie, nadzorowanie działania, homeostaza organizmu (m.in. częstość akcji serca, ciśnienie tętnicze krwi, równowaga wodno-elektrolitowa, temperatura ciała), a także wyższe funkcje nerwowe (funkcje poznawcze, popędowe, pamięć i uczenie się).
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.
    Tętnica tarczowa dolna (łac. arteria thyroidea inferior) – tętnica zaopatrująca dolną część gruczołu tarczowego. Jest końcowym odgałęzieniem pnia tarczowo-szyjnego, wychodzącego z tętnicy podobojczykowej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.