• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Szyfr podstawieniowy

    Przeczytaj także...
    Bruce Schneier (ur. 15 stycznia 1963) – amerykański kryptograf i specjalista z zakresu bezpieczeństwa teleinformatycznego. Autor książek opisujących zagadnienia bezpieczeństwa teleinformatycznego oraz kryptografii. Jest także założycielem oraz dyrektorem technicznym firmy BT Counterpane [1].Szyfr homofoniczny – szyfr podstawieniowy, w którym każdej literze tekstu jawnego odpowiada inny zbiór symboli kryptogramu (homofonów). Liczba homofonów powinna być zależna od częstotliwości występowania danej litery w tekście naturalnym. Przy każdym szyfrowaniu litery wybierany jest losowo jeden z jej homofonów. W ten sposób zostaje spłaszczony histogram kryptogramu, a wielokrotne szyfrowanie tego samego tekstu daje za każdym razem inny wynik. Cechy te znacząco utrudniają kryptoanalizę opartą na statystyce tekstu.
    Szyfr monoalfabetyczny to szyfr, w którym jednej literze alfabetu tajnego odpowiada dokładnie jedna litera alfabetu jawnego.
    Szyfr Babingtona – przykład szyfru podstawieniowego

    Szyfry podstawienioweszyfr, w którym każdy znak tekstu jawnego zastępowany jest przez inny znak lub znaki szyfrogramu. Ze względu na łatwość łamania tego rodzaju szyfrów, nie są one już stosowane. Kryptografia klasyczna wyróżnia cztery rodzaje szyfrów podstawieniowych:

    Szyfr (inaczej kryptograficzny algorytm szyfrujący) – jest to funkcja matematyczna wykorzystywana do szyfrowania tekstu jawnego lub jego deszyfrowania. Zazwyczaj jedna funkcja wykorzystywana jest do szyfrowania, a inna do deszyfrowania wiadomości. Wiadomość przed zaszyfrowaniem nazywana jest tekstem jawnym, zaś wiadomość zaszyfrowaną nazywamy szyfrogramem. Proces zamiany tekstu jawnego na szyfrogram nazywamy szyfrowaniem.Tekst jawny (lub inaczej tekst otwarty) – w kryptografii wiadomość, która nie została jeszcze zaszyfrowana (lub została odszyfrowana).
  • prosty szyfr podstawieniowy – każdy znak tekstu jawnego zastępowany jest przez dokładnie jeden, przyporządkowany mu znak szyfrogramu. Np. A-1, B-4, C-8 itd.
  • homofoniczny szyfr podstawieniowy – każdy znak tekstu jawnego zastępowany jest jednym z przyporządkowanych mu znaków szyfrogramu. Np. A-1 lub 21, B-12 lub B-36*/ itd.
  • poligramowy szyfr podstawieniowy – zamiast pojedynczych znaków szyfrowane są grupy znaków. Np. A-xy14, B-19ar itd.
  • polialfabetyczny szyfr podstawieniowy – złożenia wielu szyfrów podstawieniowych. Np. A-xy14, Ą-yx114, B-2 lub B-36*/ itd.
  • Zobacz też[]

  • szyfr afiniczny
  • Przypisy

    1. Szyfry podstawieniowe i przestawieniowe. W: Bruce Schneier: Kryptografia dla praktyków. Protokoły, algorytmy i programy źródłowe w języku C. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo Techniczne, 2002, s. 38-42. ISBN 83-204-2678-2. (pol.)
    (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});
    Język polski (polszczyzna) – język naturalny należący do grupy zachodniosłowiańskich (do których należą również czeski, słowacki, kaszubski, dolnołużycki, górnołużycki i wymarły połabski), stanowiących część rodziny indoeuropejskiej.Szyfr poligramowy – szyfr podstawieniowy, w którym wymianie na znaki szyfru nie podlegają pojedyncze znaki tekstu jawnego, ale ich grupy. Był popularny w korespondencji dyplomatycznej w XIX w. Najczęściej używano wariantu, w którym przetwarzano grupy złożone z dwóch znaków (nazywany był bigramem lub digramem). Rzadziej – z powodu skomplikowanej procedury szyfrowania – z trzech (trigram). Za pierwowzór szyfru poligramowego uważa się digraficzną tablicę umieszczoną w 1563 roku w książce Giovanniego Battisty della Porta De Furtivis Literarum Notis. Jednak Porta jako zamienniki liter proponował znaki graficzne (coś w rodzaju pisma hieroglificznego). Pierwszym literowym szyfrem poligramowym był (również digraficzny) szyfr Playfair.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.17 sek.