• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Szwecja w Konkursie Piosenki Eurowizji



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Diana, księżna Walii, urodzona jako Diana Frances Spencer (ur. 1 lipca 1961 w Park House, Sandringham w Wielkiej Brytanii, zm. 31 sierpnia 1997 w Paryżu, we Francji) – członkini brytyjskiej rodziny królewskiej jako pierwsza żona Karola, księcia Walii, syna królowej Wielkiej Brytanii Elżbiety II i Filipa, księcia Edynburga. Matka Wilhelma, księcia Cambridge oraz Henryka, księcia z Walii, odpowiednio 2. i 4. osoby w sukcesji do tronu brytyjskiego.Demo (nagranie demonstracyjne) – niskonakładowy lub z pojedynczym nakładem wydany album muzyczny, rzadziej singel, film, nagrany w celach demonstracyjnych, pokazowych, promocyjnych dla zaprezentowania własnej twórczości określonemu odbiorcy, którym jest najczęściej przedstawiciel wytwórni muzycznej, stacji radiowej lub stacji telewizyjnej. Często nagrania tego typu są używane w celach wstępnej klasyfikacji zespołów i solistów na festiwalach muzycznych.

    UWAGA: TA PODSTRONA MOŻE ZAWIERAĆ TREŚCI PRZEZNACZONE TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH



    Szwecja uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1958 roku i do tej pory wzięła w nim udział 55 razy. Od 1959 do 1979 roku konkursem w Szwecji zajmował się nadawca Sveriges Radio, natomiast obecnie tę funkcję pełni Sveriges Television. Od 1959 roku szwedzki reprezentant wybierany jest w trakcie corocznego konkursu telewizyjnego, znanego od 1967 roku jako Melodifestival, a od 1998 roku (ze względu na kilka koncertów eliminacyjnych) jako Melodifestivalen. Wyjątek stanowił pierwszy start kraju, kiedy to reprezentanta wybrała specjalna komisja złożona z pracowników Sveriges Television i przedstawicieli SKAP (Svenska Kompositörer Av Populärmusik; pol. Stowarzyszenie Szwedzkich Kompozytorów).

    27. Konkurs Piosenki Eurowizji 1982 odbył się 24 kwietnia 1982 r. w Harrogate, w hrabstwie North Yorkshire (Wielka Brytania). Prezenterem został Jan Leeming. W konkursie udział wzięło 18 państw. Grecja i Francja wycofały się z rywalizacji. Pierwszy kraj miał być reprezentowany przez Temisa Adamantidisa i jego piosenkę "Sarantapenta Kopelies". Mieli startować z drugiej pozycji startowej, co nie spodobało się ERT i wycofali swoje uczestnictwo kilka tygodni przed konkursem. Francuski nadawca TF1 zrezygnował z udziału w konkursie, więc Antenne 2 została nowym francuskim nadawcą konkursu, a kraj powrócił do rywalizacji rok później.Australia zadebiutuje podczas 60. Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbędzie się w Wiedniu. Australijski nadawca publiczny – Special Broadcasting Service (SBS), został zaproszony przez organizatorów tej imprezy: Europejską Unię Nadawców (EBU) oraz gospodarza Österreichischer Rundfunk (ORF) do udziału w konkursie jako aktywny uczestnik, w ramach obchodów jej 60-lecia. Będzie to pierwszy kraj spoza aktywnych członków tej organizacji, który wystąpi podczas konkursu jako pełnoprawny uczestnik.

    Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się w Szwecji sześć razy: trzykrotnie w Sztokholmie (1975, 2000 i 2016), dwukrotnie w Malmö (1992 i 2013) oraz raz w Göteborgu (1985). Szwecja była jednym z pięciu krajów, które jako pierwsze wprowadziły głosowanie telewidzów podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1997.

    En gång i Stockholm – singel szwedzkiej piosenkarki Moniki Zetterlund, wydany w 1963 roku nakładem wytwórni Philips Records.28. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się 23 kwietnia 1983 r. w Monachium (Niemczech Zachodnich. Festiwal prowadziła Marlene Charell. Do rywalizacji przystąpiło 20 krajów. Francja, Grecja i Włochy powróciły do konkursu. Irlandia nie wzięła udziału, ponieważ nadawca RTÉ strajkowała w tym czasie.

    Spis treści

  • 1 Historia Szwecji w Konkursie Piosenki Eurowizji
  • 1.1 Konkurs Piosenki Eurowizji 1958
  • 1.2 Konkurs Piosenki Eurowizji 1959
  • 1.3 Konkurs Piosenki Eurowizji 1960
  • 1.4 Konkurs Piosenki Eurowizji 1961
  • 1.5 Konkurs Piosenki Eurowizji 1962
  • 1.6 Konkurs Piosenki Eurowizji 1963
  • 1.7 Konkurs Piosenki Eurowizji 1964
  • 1.8 Konkurs Piosenki Eurowizji 1965
  • 1.9 Konkurs Piosenki Eurowizji 1966
  • 1.10 Konkurs Piosenki Eurowizji 1967
  • 1.11 Konkurs Piosenki Eurowizji 1968
  • 1.12 Konkurs Piosenki Eurowizji 1969
  • 1.13 Konkurs Piosenki Eurowizji 1970
  • 1.14 Konkurs Piosenki Eurowizji 1971
  • 1.15 Konkurs Piosenki Eurowizji 1972
  • 1.16 Konkurs Piosenki Eurowizji 1973
  • 1.17 Konkurs Piosenki Eurowizji 1974
  • 1.18 Konkurs Piosenki Eurowizji 1975
  • 1.19 Konkurs Piosenki Eurowizji 1976
  • 1.20 Konkurs Piosenki Eurowizji 1977
  • 1.21 Konkurs Piosenki Eurowizji 1978
  • 1.22 Konkurs Piosenki Eurowizji 1979
  • 1.23 Konkurs Piosenki Eurowizji 1980
  • 1.24 Konkurs Piosenki Eurowizji 1981
  • 1.25 Konkurs Piosenki Eurowizji 1982
  • 1.26 Konkurs Piosenki Eurowizji 1983
  • 1.27 Konkurs Piosenki Eurowizji 1984
  • 1.28 Konkurs Piosenki Eurowizji 1985
  • 1.29 Konkurs Piosenki Eurowizji 1986
  • 1.30 Konkurs Piosenki Eurowizji 1987
  • 1.31 Konkurs Piosenki Eurowizji 1988
  • 1.32 Konkurs Piosenki Eurowizji 1989
  • 1.33 Konkurs Piosenki Eurowizji 1990
  • 1.34 Konkurs Piosenki Eurowizji 1991
  • 1.35 Konkurs Piosenki Eurowizji 1992
  • 1.36 Konkurs Piosenki Eurowizji 1993
  • 1.37 Konkurs Piosenki Eurowizji 1994
  • 1.38 Konkurs Piosenki Eurowizji 1995
  • 1.39 Konkurs Piosenki Eurowizji 1996
  • 1.40 Konkurs Piosenki Eurowizji 1997
  • 1.41 Konkurs Piosenki Eurowizji 1998
  • 1.42 Konkurs Piosenki Eurowizji 1999
  • 1.43 Konkurs Piosenki Eurowizji 2000
  • 1.44 Konkurs Piosenki Eurowizji 2001
  • 1.45 Konkurs Piosenki Eurowizji 2002
  • 1.46 Konkurs Piosenki Eurowizji 2003
  • 1.47 Konkurs Piosenki Eurowizji 2004
  • 1.48 Konkurs Piosenki Eurowizji 2005
  • 1.49 Konkurs Piosenki Eurowizji 2006
  • 1.50 Konkurs Piosenki Eurowizji 2007
  • 1.51 Konkurs Piosenki Eurowizji 2008
  • 1.52 Konkurs Piosenki Eurowizji 2009
  • 1.53 Konkurs Piosenki Eurowizji 2010
  • 1.54 Konkurs Piosenki Eurowizji 2011
  • 1.55 Konkurs Piosenki Eurowizji 2012
  • 1.56 Konkurs Piosenki Eurowizji 2013
  • 1.57 Konkurs Piosenki Eurowizji 2014
  • 1.58 Konkurs Piosenki Eurowizji 2015
  • 1.59 Konkurs Piosenki Eurowizji 2016
  • 2 Uczestnictwo
  • 3 Historia głosowania w finale (1975–2015)
  • 4 Konkursy Piosenki Eurowizji organizowane w Szwecji
  • 5 Nagrody im. Marcela Bezençona
  • 6 Faworyt OGAE
  • 7 Najlepsza piosenka Melodifestivalen i Alla tiders Melodifestival
  • 8 Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji
  • 9 Przypisy
  • 10 Linki zewnętrzne
  • 11 Zobacz też
  • Melodifestivalen 2015 – 54. edycja szwedzkich preselekcji do Konkursu Piosenki Eurowizji 2015. Półfinały odbyły się kolejno: 7, 14, 21 oraz 28 lutego, koncert drugiej szansy – 7 marca, a finał – 14 marca. Podczas rund półfinałowych o wynikach decydowali telewidzowie za pomocą głosowania telefonicznego, natomiast reprezentanta wybrali wraz z międzynarodową komisją jurorską.Irlandia uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1965 roku. Od czasu debiutu konkursem w kraju zajmuje się irlandzki nadawca publiczny Raidió Teilifís Éireann (RTÉ).

    Historia Szwecji w Konkursie Piosenki Eurowizji[]

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1958[]

    Szwedzki nadawca publiczny Sveriges Radio (SR) zadebiutował podczas 3. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1958 roku. Po raz pierwszy i ostatni reprezentanta kraju nie wybrano na drodze selekcji, szwedzkiego delegata wytypowała specjalna komisja złożona z pracowników Sveriges Television i przedstawicieli SKAP (Svenska Kompositörer Av Populärmusik). Spośród 152 propozycji wybrali Alice Babs z utworem „Samma stjärnor lysa för oss två”, który został tym samym pierwszym szwedzkojęzycznym numerem wykonanym podczas widowiska. Piosenkarka nie zgodziła się na warstwę tekstową singla (autorstwa Gunnara Werséna), dlatego po pewnym czasie jego treść zmieniono, a finalną wersję zatytułowano „Lilla stjärna”. Wersén nie wyraził jednak zgody na nagranie wersji studyjnej, zatem obecnie jedyne dostępne nagranie pochodzi z występu Babs na Konkursie Piosenki Eurowizji. Znalazło się ono także na składance Melodifestivalen 40 År: Vinnarna, którą wydano w 1994 roku.

    Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.Lena Philipsson (właściwie Maria Magdalena Filipsson, ur. 19 stycznia 1966 w Vetlanda, Småland) – szwedzka piosenkarka, autorka tekstów piosenek i prowadząca programów telewizyjnych. Znana także pod pseudonimem artystycznym Lena Ph. Reprezentowała Szwecję na 49. Konkursie Piosenki Eurowizji w Stambule w 2004 roku.

    12 marca Babs wystąpiła w finale konkursu z piątym numerem startowym i zdobyła ostatecznie 10 punktów: po 3 punkty od Luksemburga i Szwajcarii, 2 punkty od Holandii i po jednym od Austrii i Belgii, zajmując ostatecznie czwarte miejsce w finałowej klasyfikacji.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1959[]

    W 1959 roku reprezentanta po raz pierwszy wybrano poprzez selekcje Säg det med musik: Stora Schlagertävlingen, których finał odbył się 29 stycznia w Cirkus Arena. Zwyciężczynią eliminacji została Sim Malmkvist z utworem „Augustin”, który zdobył wówczas w sumie 105 punktów. Autorami kompozycji zostali Bo Harry Sandin i Åke Gerhard. Kilka dni później szwedzki nadawca Sveriges Radio poinformował, że jeszcze przed rozegraniem finału eliminacji zadecydował o wewnętrznym wyborze Brity Borg na reprezentantkę kraju podczas 4. Konkursu Piosenki Eurowizji. 11 marca 1959 roku w Cannes wokalistka wystąpiła w finale z siódmym numerem startowym, zdobywając ostatecznie zdobyła 4 punkty i 9. miejsce w końcowym podsumowaniu.

    Anna Sahlene, znana także jako Sahlene, właśc. Anna Cecilia Sahlin (ur. 11 maja 1976 w Söderhamn) – szwedzka aktorka filmowa i dubbingowa oraz wokalistka, reprezentantka Estonii podczas 47. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2002 roku.Baby Goodbye – czwarty singel pochodzący z reedycji płyty A State of Mind szwedzkiego zespołu E.M.D. Wydany został 4 marca 2009 roku.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1960[]

    W 1960 roku kontynuowano format preselekcji Säg det med musik składających się z koncertu półfinałowego i finału. 28 grudnia 1959 roku w nietransmitowanym przez telewizję półfinale wystąpiło ośmiu wokalistów, a każdy z nich wykonał po jednym utworze. Specjalna komisja wybrała cztery kompozycje, które zakwalifikowały się do finału selekcji organizowanych 2 lutego 1960 roku w Cirkus Arena. Koncert finałowy poprowadziła Jeanette von Heidenstam, każdą piosenkę zaprezentowano dwa razy: najpierw przy akompaniamencie dużej, a potem małej orkiestry. Za każdym razem utwór był wykonany przez innego artystę. Czteroosobowa komisja jurorska zdecydowała, że reprezentantem Szwecji podczas 5. Konkursu Piosenki Eurowizji został utwór „Alla andra får varann” oceniony na łącznie 85 punktów. Do wykonania kompozycji Ulfa Källqvista ze słowami Åke Gerharda wybrano zwyciężczynię preselekcji z 1959 roku – Siw Malmkvist.

    Stambuł (tur. İstanbul) – największe i najludniejsze miasto Turcji i jej centrum kulturalne, handlowe oraz finansowe. Rozciąga się od północnego wybrzeża morza Marmara po obu stronach Bosforu, cieśniny morskiej między Morzem Śródziemnym a Morzem Czarnym. Położenie zarówno w europejskiej Tracji, jak i azjatyckiej Anatolii sprawia, że Stambuł jest jedną z dwóch (obok rosyjskiego miasta Magnitogorsk) metropolii świata znajdujących się na dwóch kontynentach.Lotta Engberg, właściwie Anna Charlotte Pedersen (ur. 5 marca 1963 roku w Överkalix) - szwedzka wokalistka oraz prezenterka telewizyjna. Wychowywała się w Laxå.

    29 marca wokalistka wystąpiła jako druga w finale konkursu i zajęła ostatecznie 10. miejsce, zdobywając łącznie 4 punktów, w tym 2 od Francji i po jednym od Włoch i Holandii.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1961[]

    Siw Malmkvist podczas występu w szwedzkich preselekcjach do 6. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1961 roku

    Do szwedzkich eliminacji w 1961 roku zgłoszono prawie 550 utworów, spośród których wybrano pięć kompozycji dopuszczonych do stawki konkursowej finału organizowanego 6 lutego w Cirkus Arena. Podczas koncertu każda piosenka zaprezentowana była dwukrotnie przez różnych wokalistów, a komisja sędziowska wskazała zarówno najlepszy utwór, jak i wykonawcę, który miał zostać reprezentantem Szwecji podczas 6. Konkursu Piosenki Eurowizji. Wybór padł na singiel „April, April” autorstwa Bobbiego Ericsona, który zaśpiewały Gunnar Wicklund i Siw Malmkvist wybrana na przedstawicielka kraju w finale imprezy. Po ponownym występie wokalistki, podczas którego ta zapomniała tekstu oraz nie mogła powstrzymać śmiechu, stacja zdecydowała się na zmianę reprezentantki, powierzając tę rolę Lill-Babs. Artystka wystąpiła 18 marca jako siódma w kolejności w finale widowiska i zdobyła jedynie 2 punkty (od Francji), co przełożyło się ostatecznie na zajęcie 14. miejsca w klasyfikacji końcowej.

    Günther, właśc. Mats Söderlund (ur. 1969) – szwedzki piosenkarz i model. Jego twórczość jest zaliczana do muzyki popowej lub dance.Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo (w skrócie: Festiwal w San Remo; wł. Festival della Canzone Italiana di Sanremo) – jeden z najstarszych w Europie festiwali piosenki, odbywający się corocznie od 1951 w mieście San Remo. Na jego wzór powstały inne międzynarodowe konkursy: Konkurs Piosenki Eurowizji oraz Sopot Festival.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1962[]

    Słaby wynik zajęty przez Szwecję podczas poprzedniego konkursu sprawił, że lokalni artyści nie wykazali większego zainteresowania udziałem w eliminacjach do 7. Konkursu Piosenki Eurowizji. Do selekcji Eurovisionsschlagern 1962 zgłoszono jedynie 7 utworów, spośród których jedna („Kärlek och pepparrot” Ollego Adolphsona) została zdyskwalifikowana z powodu zbyt wcześniejszego opublikowania go, czym naruszyła regulamin konkursu. Po raz pierwszy w historii widowiska wprowadzono możliwość głosowania telewidzów. Podobnie jak przed laty, każdy konkursowy numer wykonywało dwoje artystów. Największą liczbę 102 327 głosów zdobyła ostatecznie propozycja „Sol och vår” Lily Berglund oraz Inger Berggren, która została wybrana na reprezentantkę kraju. Zwycięski utwór napisali Åke Gerhard i Ulf Källqvist.

    Pauline Kamusewu, znana jako Pauline (ur. 3 listopada 1982 w Harare) – szwedzka piosenkarka, posiadająca zimbabwejsko-włoskie korzenie.Fredrik Kempe (ur. 29 kwietnia 1972 w Vårgårda) - szwedzki śpiewak operowy, piosenkarz i kompozytror muzyki pop, obecnie zamieszkały w Sztokholmie. Jest kompozytorem i autorem wielu piosenek, które brały udział w szwedzkich preselekcjach do konkursu Eurowizji – Melodifestivalen. Jest on swoistym rekordzistą, gdyż jego kompozycje, wygrywały festiwal kilka razy z rzędu. Współpracował m.in. z takimi gwiazdami muzyki pop jak Måns Zelmerlöw, Charlotte Perrelli, Sanna Nielsen i Eric Saade. Oprócz tego Fredrik Kempe wydał dwa solowe albumy, z których pierwszy „Songs For Your Broken Heart” ukazał się 2 grudnia 2002 roku. Album ten promował singiel „Vincerò”, który był mieszaniną muzyki operowej i disco. 21 kwietnia 2004 roku została wydana druga płyta „Bohème”.

    18 marca Berggren Berggren wystąpiła w finale konkursu z szóstym numerem startowym i zajęła ostateznie 7. miejsce ex eaquo z holenderską piosenkarką Marion Rung.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1963[]

    Do udziału w selekcjach Eurovisionsschlagern 1963 zgłoszono łącznie 816 utworów, spośród których wybrano 12 propozycji zaprezentowanych w finale eliminacji organizowanym 16 lutego w Cirkus Arena. Podobnie jak w latach wcześniejszych, każdy utwór wykonywany był dwa razy: z dużą i małą orkiestrą oraz przed dwóch różnych wokalistów. Do formatu szybko przywrócono komisję sędziowską, natomiast zrezygnowano z głosowania za pomocą kart pocztowych. Pierwsze miejsce zdobył utwór „En gång i Stockholm” w wykonaniu Carliego Tornehave'a oraz Monici Zetterlund, która została krajową reprezentantką w finale 8. Konkursu Piosenki Eurowizji.

    26. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się 4 kwietnia 1981 w Dublinie (Irlandia). Festiwal poprowadził Doireann Ní Bhriain. Udział wzięło 20 krajów. Był to rok debiutu Cypru, powrotu Izraela (po roku przerwy) i Jugosławii (po 5-letniej nieobecności). Włochy pierwszy raz zrezygnowały z udziału w konkursie, z powodu braku zainteresowania. Maroko również odmówiło udziału.„Hero” – angielskojęzyczny singel szwedzkiej piosenkarki Charlotte Perrelli wydany 12 marca 2008 roku, pochodzący z albumu o tej samej nazwie. Piosenkę napisali Bobby Ljunggren i Fredrik Kempe.

    23 marca wystąpiła w finale imprezy z trzynastym numerem startowym i nie zdobyła ostatecznie ani jednego punktu, zajmując ostatnie miejsce w końcowej klasyfikacji razem z przedstawicielami trzech innych państw: Holandii, Norwegii i Finlandii.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1964[]

    W 1964 roku SVT nie zorganizowała selekcji do Konkursu Piosenki Eurowizji z powodu strajku wytwórni płytowych i lokalnych piosenkarzy. Pomimo rezygnacji z udziału w widowisku, koncert finałowy transmitowany był przez nadawcę.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1965[]

    Po roku przerwy nadawca SVT postanowił powrócić do udziału w Konkursie Piosenki Eurowizji. Stacja wewnętrznie wybrała na reprezentanta kraju Ingvara Wixella, dla którego zorganizowała specjalny eliminacje mające wyłonić jego eurowizyjną piosenkę. Ostatecznie do siedziby telewizji przysłano 8 kompozycji: Wixell odrzucił dwie z nich, a pozostałe wykonał podczas koncertu Svensk Sångfestival 1965 organizowanego 13 lutego na wyspie Djurgården w Sztokholmie. Wszystkie utwory zaśpiewane były po szwedzku, a o wygranej zdecydowało 11 jurorów regionalnych. Największą liczbę 50 punktów zdobyła kompozycja „Annorstädes vals” autorstwa Daga Wiréna i Alfa Henriksona.

    Undo – singel szwedzkiej wokalistki Sanny Nielsen, napisany przez Fredrika Kempe, Davida Kreugera oraz Hameda Pirouzpanah „K-One”, wydany w 23 lutego 2014 roku.Malta uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1971 roku. Od czasu debiutu festiwalem w kraju zajmuje się maltański nadawca publiczny PBS.

    Wixell zaprezentował ją 20 marca podczas finału 10. Konkursu Piosenki Eurowizji rozgrywanego w Neapolu. W trakcie koncertu wykonał anglojęzyczną wersję utworu – „Absent Friend”, który został tym samym pierwszym utworem reprezentacji Szwecji wykonany w innym języku niż narodowy. Występ nie naruszył zasad imprezy, jednak już rok później Europejska Unia Nadawców (EBU) wprowadziła specjalny zapis w regulaminie nakazujący krajom śpiewanie w języku ojczystym. Podczas finału artysta zajął 10. miejsce, zdobył 6 punktów.

    Bośnia i Hercegowina debiutowała w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1993 roku, po tym, jak zajęła drugie miejsce w rundzie kwalifikacyjnej "Kvalifikacija za Millstreet". Później brała udział w każdym konkursie, oprócz roku 1998 i 2000 z powodu za niskich wyników, kolejno, w 1997 i 1999.Francja uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od samego początku, czyli od 1956 roku. Od czasu debiutu konkursem w kraju zajmował się francuski nadawca publiczny RTF, który w 1964 roku został zastąpiony kanałem ORTF. Od 1975 do 1982 roku za francuskie przygotowania do festiwalu odpowiedzialna była telewizja TF1, od 1983 do 1992 – France 2, a od 1993 do 1998 – Antenne 2. Od 1999 roku za konkurs w kraju odpowiada kanał France 3.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1966[]

    Östen Warnerbring podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1967.

    W 1966 roku SVT zmienił nieco zasady festiwalu Svensk Sångfestival 1966, rezygnując z prezentacji piosenek przez dwóch różnych artystów. Do eliminacji zgłoszono 898 utworów, do finału zakwalifikowano dziesięć z nich. Niektórzy wokaliści (Carli Tornehave, Gunnar Wiklund, Svante Thuresson) śpiewali podczas selekcji po dwa utwory. Krajowy finał odbył się 29 stycznia, a zwycięzcę wyłoniło 11 jurorów regionalnych. Zwycięzcą okazał się jedyny konkursowy duet w stawce, Lill Lindfors i Svante Thuresson, który zgłosił się do udziału z singlem „Nygammal Vals (Eller Hip Man Svinaherde)”.

    Martin Andrzej Rolinski (ur. 23 czerwca 1982 roku w Göteborgu) – szwedzki wokalista zespołu muzyki pop Bodies Without Organs (zwanego też BWO) (Który został rozwiązany). Jest z pochodzenia Polakiem i chociaż wychował się w Göteborgu, mówi płynnie po polsku.16. Konkurs Piosenki Eurowizji 1971 odbył się 3 kwietnia 1971 roku, w Dublinie (Irlandia). W konkursie brało udział 18 państw. Do konkursu powróciły: Finlandia, Norwegia, Portugalia, Szwecja i Austria. Krajem, który zadebiutował, była Malta.

    Para wystąpiła podczas finału 11. Konkursu Piosenki Eurowizji z dziesiątym numerem startowym, a na scenie towarzyszył im amerykański muzyk i flecista Sahib Shihab. Piosenka zdobyła 16 punktów, co przełożyło się na drugie miejsce, które okazało się największym sukcesem kraju od czasu debiutu w 1958 roku.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1967[]

    Drugie miejsce zajęte przez Szwecję podczas konkursu w 1966 roku spowodowało wzrost zainteresowania eliminacjami Melodifestival wśród lokalnych twórców, czego efektem było nadesłanie do siedziby nadawcy SVT ok. 1,8 tys. propozycji. Szesnastoosobowa komisja jurorska powołana przez stację wyselekcjonowała z tej puli najpierw 225, a potem 35 kompozycji, które później nagrano z akompaniamentem. Ostatecznie w finale eliminacji znalazło się dziesięć najlepszych piosenek, które zaprezentowano podczas koncertu organizowanego 24 lutego w Cirkus Arena. Pierwsze miejsce zajął wówczas Östen Warnerbring z utworem „Som en dröm” otrzymując od jurorów łącznie 24 punkty, dzięki czemu został reprezentantem kraju podczas 12. Konkursu Piosenki Eurowizji. Drugie miejsce w selekcjach również zajął Warnerbring, a jego druga finałowa propozycja – „En valsfan” – zdobyła w sumie 20 punktów.

    Neapol (wł. Napoli, j. neapolitański Nàpule, łac. Neapolis z gr. he nea polis, dosł. nowe miasto) – miasto w południowych Włoszech w rejonie Kampania, którego jest stolicą, a także ośrodkiem administracyjnym prowincji Neapol. Założony przez Greków jako Partenope.Finlandia, Republika Finlandii (fiń. Suomi, Suomen Tasavalta; szw. Finland, Republiken Finland) – państwo w Europie Północnej, powstałe po odłączeniu od Rosji w 1917. Członek Unii Europejskiej. Graniczy od zachodu ze Szwecją, od północy z Norwegią i od wschodu z Rosją. Od zachodu ma ponadto dostęp do Morza Bałtyckiego.

    W finale konkursu odbywającego się 8 kwietnia w Wiedniu reprezentant Szwecji wystąpił z siódmym numerem startowym i zdobył łącznie 7 punktów, zajmując ostatecznie 8. miejsce w końcowej klasyfikacji.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1968[]

    Do udziału w eliminacjach Melodifestival 1968 zgłoszono aż 2233 piosenki, z czego dziesięć najlepszych zostało zakwalifikowanych do finału selekcji. Koncert finałowy wygrał ostatecznie Claes-Göran Hederström, który za wykonanie utworu „Det börjar verka kärlek, banne mig” autorstwa Petera Himmelstranda otrzymał łącznie 23 punkty.

    Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.54. Konkurs Piosenki Eurowizji 2009 odbył się 12 i 14 maja (półfinały) oraz 16 maja (finał) 2009 roku w Olympic Indoor Arena w Moskwie (Rosja). Zwycięzcą został Alexander Rybak reprezentujący Norwegię z piosenką „Fairytale”, za którą otrzymał rekordową ilość 387 (na 492 możliwych) punktów.

    6 kwietnia odbył się finał imprezy, który nadawca SVT po raz pierwszy transmitował w kolorze. Hederström wystąpił jako ósmy w kolejności i zdobył 15 punktów, zajmując 5. miejsce w końcowej klasyfikacji.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1969[]

    W 1969 roku stacja SVT odnotowała rekordową ilość 2 402 kompozycji nadesłanych przez lokalnych twórców w celu zaprezentowania ich w finale eliminacji Melodifestival 1969. W finale selekcji organizowanych 1 marca dwie piosenki zdobyły największą ilość 31 punktów: „Judy min vän” Tommy’ego Körberga oraz „Hej clown” Jana Malmsjö. Przeprowadzono wówczas dodatkowe głosowanie, które zdecydowało, że na konkurs w 1969 roku pojechał Körberg: jego utwór zdobył 54 punkty, a propozycja Malmsjö – 45. Pierwotnie piosenka była napisana w języku angielskim („Dear Mrs. Jones”), jednak na potrzeby selekcji zmieniono jej tekst na szwedzki. 29 marca 1969 roku Körberg wystąpił w finale Konkursu Piosenki Eurowizji z ósmym numerem startowym i zdobył w sumie 8 punktów, zajmując 9. miejsce ex eaquo z reprezentantką Niemiec oraz szwedzką piosenkarką znaną z preselekcji szwedzkich – Siw Malmkvist.

    60. Konkurs Piosenki Eurowizji 2015 zostanie zorganizowany w 2015 roku przez austriackiego nadawcę publicznego Österreichischer Rundfunk (ORF), dzięki wygranej austriackiej reprezentantki, Conchity Wurst, z utworem „Rise Like a Phoenix” podczas konkursu w 2014 roku. Będzie to drugi konkurs organizowany przez Austrię, po konkursie w 1967 roku. Organizatorzy nie zdecydowali jeszcze, gdzie odbędą się koncerty konkursowe – o prawo do organizacji stara się siedem austriackich miast. Chociaż początkowo ogłoszono, że konkurs odbędzie się 12, 14 i 16 maja, w informacji dla potencjalnych gospodarzy telewizja ORF zasugerowała, że koncerty odbędą się tydzień później, tj. 19, 21 i 23 maja.Konkurs Piosenki Eurowizji 2006 - 51. edycja Konkursu Piosenki Eurowizji zorganizowana 18 i 20 maja 2006 na terenie Olympic Indoor Hall w Atenach przez greckiego nadawcę publicznego Ellinikí Radiofonía Tileórasi (ERT), dzięki zwycięstwu reprezentantki Grecji Eleny Paparizou na festiwalu w 2005 roku. Koncert półfinałowy oraz finał prowadzili piosenkarz Sakis Ruwas i prezenterka telewizyjna Maria Menounos.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1970[]

    Nierozstrzygnięty remis pomiędzy czterema krajami, tj. Wielką Brytanią, Francją, Hiszpanią i Holandią, podczas finału 14. Konkursu Piosenki Eurowizji doprowadził do bojkotu imprezy przez Szwecję, Finlandię, Norwegię i Portugalię. Tym samym kraje te nie wzięły udziału w 15. Konkursie Piosenki Eurowizji, Szwecja dodatkowo nie transmitowała finału imprezy.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2011 - 56. edycja Konkurs Piosenki Eurowizji zorganizowana 10, 12 i 14 maja 2011 roku w ESPRIT arena w Düsseldorfie przez niemieckiego nadawcę Norddeutscher Rundfunk (NDR), dzięki zwycięstwu reprezentantki Niemiec - Leny podczas festiwalu w 2010 roku.Karlstad – miasto w Szwecji. Siedziba władz administracyjnych gminy Karlstad i regionu Värmland. Około 59 266 mieszkańców (2005). Port przy ujściu rzeki Klar do jeziora Wener.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1971[]

    Podobnie jak w 1964 roku, przerwa Szwecji od Konkursu Piosenki Eurowizji trwała tylko rok. Nadawca postanowił zmienić format wyboru reprezentanta i piosenki: od 23 stycznia do 20 lutego w ramach programu Hylands hörn zorganizował pięć półfinałów, a w każdym z nich dopuścił do udziału trzech kandydatów: zespół Family Four, Tommy'ego Körberga i Sylvię Vrethammar. Do preselekcji zgłoszono łącznie 1164 utworów, a zwycięzców poszczególnych rund wskazywali telewidzowie w głosowaniu telefonicznym. Każdy z półfinałów wygrał zespół Family Four, dlatego w wielkim finale, który odbył się 27 lutego, zaprezentowano pięć utworów zgłoszonych przez grupę. Największą liczbę 22 głosów otrzymał singiel „Vita vidder”, z którym formacja wystąpiła podczas 16. Konkursu Piosenki Eurowizji.

    Kopenhaga (duń. København [kʰøb̥m̩ˈhɑʊ̯ˀn], łac. Hafnia) – stolica i największe miasto Królestwa Danii. W 2014 r. odbył się tu 59 Festiwal Muzyki Europejskiej Eurowizja.Linköping – miasto w Szwecji, stolica regionu administracyjnego Östergötland, nad rzeką Stångån. Miasto liczy 97 428 mieszkańców a gmina Linköping, około 141 863 (2008). Linköping jest siódmym co do wielkości miastem w Szwecji. Linköping to także siedziba diecezji Linköping (kościół szwedzki).

    W finale widowiska, który odbył się 3 kwietnia, zespół wystąpił z dwunastym numerem startowym i zdobył łącznie 85 punktów, które przełożyły się na zajęcie 6. miejsca w końcowej klasyfikacji.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1972[]

    Format szwedzkich preselekcji do 17. Konkursu Piosenki Eurowizji powrócił do formatu Melodifestival. Tym razem najpierw wybrano 10 finalistów eliminacji, a później zorganizowano konkurs na kompozycję eurowizyjną. Uczestnicy mieli prawo sami wybrać utwór, który zaprezentowali podczas finału, który odbył się 12 lutego 1972 roku. Zwycięzcę wybrała komisja sędziowska złożona z muzycznych ekspertów. Najwięcej punktów (24) zdobyła grupa Family Four i piosenka Håkana Elmquista „Härliga sommardag”. Zespół został pierwszym szwedzkim reprezentantem, który powrócił do konkursu i wystąpił w nim dwa lata z rzędu. Grupa Family Four wystąpiła jako czternasta 25 marca w finale konkursu, zdobyła 75 punktów i zakończyła udział na 13. miejscu.

    När vindarna viskar mitt namn – singiel szwedzkiego piosenkarza Rogera Pontarego napisany przez Thomasa Holmstranda, Lindę Jansson i Petera Dahla oraz wydany na trzeciej płycie studyjnej artysty zatytułowanej I vargens spår z 2000 roku.15. Konkurs Piosenki Eurowizji 1970 odbył się 21 marca 1970 roku, w Amsterdamie (Holandia). W konkursie brało udział tylko 12 państw. Finlandia, Norwegia, Portugalia i Szwecja zbojkotowały konkurs przez nierozstrzygnięty remis w 1969 roku.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1973[]

    Do szwedzkich selekcji Melodifestival 1973 szwedzka telewizja zaprosiła wybranych kompozytorów. W finale, który odbył się 10 lutego, udział wzięło 10 uczestników. Selekcje wygrał duet Malta, który wykonał utwór „Sommar’n som aldrig säger nej” Larsa Forssella, Carl-Axela i Monique Dominique. Nowi reprezentanci kraju zmienili swoją nazwę na Nova, ponieważ maltański nadawca transmitował konkurs. Zgodnie z nowym regulaminem Konkursu Piosenki Eurowizji, podczas finału imprezy w 1973 roku nie trzeba było już śpiewać w języku narodowym, więc duet przearanżował swoją preselekcyjną piosenkę i 7 kwietnia w finale wykonał anglojęzyczną wersję – „You’re summer”. Para wystąpiła jako dwunasta i zajęła 5. miejsce z 94 punktami. Podczas występu orkiestrze dyrygowała Monique Dominique – pierwsza kobieta-dyrygent w historii konkursu.

    12. Konkurs Piosenki Eurowizji 1967 odbył się 8 kwietnia 1967 w Wiedniu (Austria). Konkurs prowadziła Erika Vaal, a wygrała go brytyjska reprezentantka Sandie Shaw z utworem "Puppet on a String".The Worrying Kind – angielskojęzyczny singel szwedzkiego zespołu glam rockowego The Ark wydany 5 marca 2007 roku i umieszczony na albumie Prayer for the Weekend. Utwór został napisany i wyprodukowany przez zespół, w produkcji pomagał Marco Manieri.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1974[]

    ABBA – zwycięzcy konkursu w 1974 roku

    Do selekcji Melodifestival 1974 do 19. Konkursu Piosenki Eurowizji Sveriges Radio znów zaprosił tylko wybranych kompozytorów do napisania utworów dla finalistów eliminacji. Spośród 10 uczestników finału zwycięzcę wybierało regionalne jury. Podczas finału, który odbył się 9 lutego w Studio 1 (studiu Sveriges Radio), szwedzkojęzyczny utwór „Waterloo” ABBY zdobył 302 punkty i wygrał selekcje. Zespół próbował swoich sił już rok wcześniej, jednak wówczas z utworem „Ring Ring (bara du slog en signal)” zajął dopiero 3. miejsce. W tych samych eliminacjach grupa zaprezentowała również piosenkę „Hasta Manana”. Jednak to piosenka „Waterloo” wygrała selekcje i 6 kwietnia została wykonana w wersji angielskiej w finale Konkursu Piosenki Eurowizji. Po zakończeniu głosowania zespół miał na koncie 24 punkty (15% maksymalnej ilości punktów), dzięki czemu wygrał cały konkurs. Piosenka stała się hitem w całej Europie i na świecie. Utwór doczekał się kilku wersji językowych oraz licznych coverów, znalazł się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej musicalu „Mamma Mia!”. Podczas jubileuszowego programu z okazji 50-lecia Konkursu Piosenki Eurowizji „Congratulations" w 2005 roku „Waterloo” wygrało głosowanie na najlepszy eurowizyjny utwór w historii.

    Melodifestivalen 2014 – 53. edycja szwedzkich preselekcji do Konkursu Piosenki Eurowizji 2014. Półfinały odbyły się kolejno: 1, 8, 15 oraz 22 lutego, koncert drugiej szansy – 1 marca, a finał – 8 marca. Podczas rund półfinałowych o wynikach decydowali telewidzowie za pomocą głosowania telefonicznego, natomiast reprezentanta wybrali wraz z międzynarodową komisją jurorską.Martin Stenmarck (ur. 3 października 1972 w Täby, Szwecja) - szwedzki aktor i piosenkarz, w 2005 roku reprezentował Szwecję w konkursie piosenki Eurowizji; z piosenką Las Vegas zajął 19. miejsce.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1975[]

    Melodifestival 1975 odbył się w Göteborgu, ponieważ zdecydowano, że 20. Konkurs Piosenki Eurowizji zorganizowany będzie w Sztokholmie. Do udziału w eliminacjach zaproszono 10 kompozytorów. Najlepszą piosenkę wybierało jury regionalne. 15 lutego w Studio 1 odbył się finał preselekcji, które ze swoją szwedzkojęzyczną kompozycją „Jennie, Jennie” i wynikiem 117 punktów wygrał Lars Berghagen. 22 marca w finale konkursu wykonał anglojęzyczną wersję piosenki, która zapewniła mu 72 punkty i 8. miejsce. Wprowadzono wówczas nowy format głosowania, znany do dziś jako tzw. system eurowizyjny (1-8, 10 i 12 punktów dla dziesięciu najlepszych piosenek). Konkursowi towarzyszyło także sporo kontrowersji: szwedzka lewica skrytykowała nadawcę za zbyt duży wkład finansowy w organizację imprezy. Przerodziło się to w ogólnokrajowy protest przeciwko komercjalizacji w muzyce. Konkurencją dla konkursu miał być alternatywny festiwal piosenki Alternativfestival organizowany w tym samym czasie w stolicy kraju. Jeden ze zgłoszonych tam utworów nosił tytuł „Doin the immoral schlagerfestival”, który wykonał Ulf „Sillstryparn” Dageby.

    The Beatles – zespół rockowy z Liverpoolu, istniejący od 1960 (jako The Quarrymen od 1957) do 1970 roku. Według RIAA, jego członkowie są najpopularniejszymi muzykami wszech czasów. W historii amerykańskiego rynku fonograficznego nikt nie sprzedał więcej płyt niż oni.Katrina Leskanich (ur. 10 kwietnia 1960 w Kansas) – amerykańska wokalistka. Wraz z grupą Katrina and the Waves wygrała Konkurs Piosenki Eurowizji w 1997 z piosenką "Love Shine a Light".

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1976[]

    Po finale Konkursu Piosenki Eurowizji w 1975 roku, szwedzki nadawca przyznał rację protestującym i uznał, że organizacja imprezy była bardzo droga. W związku z tym kraj zrezygnował z uczestnictwa w kolejnym roku. Pojawiły się głosy, że Szwecja obawiała się ponownej wygranej oraz przywileju organizacji. Strajki uliczne związane z finansowym aspektem Eurowizji zwróciły także uwagę Europejskiej Unii Nadawców (EBU), która zmieniła zasady tworzenia budżetu konkursu. Od tej pory każdy nadawca uczestniczący w konkursie musi za swój udział zapłacić.

    Agnes Carlsson (ur. 6 marca 1988 w Vänersborg) – szwedzka piosenkarka muzyki pop i dance. W 2005 roku wygrała szwedzką odsłonę Idola.Konkurs Piosenki Eurowizji (ang. Eurovision Song Contest (ESC), fr. Concours Eurovision de la Chanson, potocznie Eurowizja) – organizowany od 1956 roku coroczny festiwal muzyczny, w którym udział biorą przedstawiciele publicznych stacji telewizyjnych zrzeszonych w Europejskiej Unii Nadawców (EBU). Do 1994 roku organizowany był w marcu, kwietniu lub w maju. Od 1995 roku Konkurs Piosenki Eurowizji odbywa się w maju (najczęściej w drugiej połowie maja).

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1977[]

    Kraj powrócił do konkursu po rocznej przerwie. Do preselekcji Melodifestival 1977 wprowadzono kilka zmian: wycofano zaproszenia dla kompozytorów, a konkurs przeniesiono ponownie do Cirkus Arena w Sztokholmie. Do konkursu zgłoszono 956 kompozycji (z czego zdyskwalifikowano 138), spośród których jury wybrało dziesięć najlepszych utworów. W finale zostały ocenione przez regionalną komisję sędziowską. Najwięcej punktów (117) zdobyła formacja Forbes i utwór „Beatles” Svena-Olofa Bagge'a i Claesa Bure'a. W skład zespołu weszli: Peter Forbes, Roger Capello, Claes Bure, Peter Björk, Anders Hector i Chino Mariano. Tekst eurowizyjnego utworu poświęcony został popularnej brytyjskiej grupie The Beatles, znalazły się w nim odniesienia do kilku przebojów zespołu („Yeah, yeah, yeah” w refrenie nawiązywało do utworu „She Loves You”, a w pierwszej zwrotce wspomniano tytuł „Yesterday”). 7 maja formacja Forbes wystąpiła z 13. numerem startowym w finale 22. Konkursu Piosenki Eurowizji. W związku z regulaminowym powrotem do zasady śpiewania w ojczystym języku, „Beatles” zostało wykonane w języku szwedzkim. Ostatecznie piosenka zdobyła tylko 2 punkty, a Szwecja zajęła przedostatnie, 18. miejsce.

    Szwecja w Konkursie Piosenki Eurowizji dla Dzieci brała udział 5 razy. Początkowo stacją w Szwecji była SVT. Jednak w 2006 roku po złych startach w Konkursie oddała ten status Szwedzkiej TV4. Szwedzka TV4 oficjalnie podała, że rezygnuje z udziału Konkursie w 2008 roku .34. Konkurs Piosenki Eurowizji 1989 odbył się 6 maja 1989 r. w Lozannie, dzięki ubiegłorocznemu zwycięstwu Celine Dion, która reprezentowała wtedy Szwajcarię. Festiwal prowadzili Lolita Morena i Jacques Deschenaux. Reprezentantka Jugosławii, Riva, wygrała tegoroczny konkurs, z piosenką "Rock Me", zapewniając jedyne w historii kraju zwycięstwo.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1978[]

    Björn Skifs, który reprezentował Szwecję w 1981 roku

    W finałowej stawce Melodifestival 1978 znalazło się 10 piosenek, które wybrano spośród 58 propozycji. Finał odbył się 11 lutego w Cirkus Arena w Sztokholmie, a o wynikach zadecydowało regionalna komisja sędziowska. Podobnie jak w eliminacjach w 1969 roku doszło do sytuacji, że najwięcej głosów zdobyło dwóch uczestników – po 100 punktów zdobyli Björn Skifs oraz trio Lasse Holm, Kikki Danielsson & Wizex. Aby rozstrzygnąć remis, jurorzy głosowali jeszcze raz, ale już tylko na dwa utwory: kolejno na „Det blir alltid värre framåt natten” i „Miss Decibel”. Każdy region przyznał 1 punkt piosence, która powinna wygrać. Osiem z nich (na 11) przyznało głos Skifsowi, który został reprezentantem Szwecji podczas 23. Konkursu Piosenki Eurowizji. Zwycięską kompozycję napisał Petr Himmelstrand. 22 kwietnia 1978 roku Skifs wystąpił ostatni w stawce finałowej. Wokaliście nie podobał się zapis w regulaminie, który obowiązywał go do śpiewania w języku szwedzkim. Nie ukrywał tego, że chciał wykonać piosenkę po angielsku, jednak ostatecznie przystał na śpiewanie w języku narodowym. Przez całe zamieszanie, podczas prezentacji konkursowej Skifs zapomniał tekstu, więc fragment utworu wykonał przy użyciu wymyślonych słów, które brzmiały jak szwedzki, ale w rzeczywistości nie miały żadnego znaczenia. Ostatecznie zdobył 26 punktów i zajął 14. miejsce.

    Eric Khaled Saade (ur. 29 października 1990 w Helsingborgu) – szwedzki piosenkarz pop i dance. W latach 2007–2009 członek szwedzkiego boysbandu What’s Up!, reprezentant Szwecji podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 2011 z piosenką „Popular”, gdzie ostatecznie zajął trzecie miejsce w finale.Słowenia zadebiutowała w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1993 roku, kiedy wzięła udział w rundzie kwalifikacyjnej do Eurowizji "Kvalifikacija za Millstreet" (który odbył się w Słowenii) i przeszła do finału. Do tej pory wzięła udział 19 razy, z uczestnictwa w Konkursie zrezygnowała 2 razy:w 1994 i 2000 roku, z powodu słabych wyników w latach poprzednich.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1979[]

    Do Melodifestival 1979 zgłoszono ok. 450 utworów, a do ścisłego finału, który odbył się 17 lutego, zakwalifikowało się najlepszych 10 kompozycji. Głosowanie regionalnego jury wygrał Ted Gärdestad z piosenką „Satellit”, którą współtworzył z Kenneth Gärdestad. Piosenkarz wystąpił 31 marca podczas finału 24. Konkursu Piosenki Eurowizji z piętnastym numerem startowym. Ostatecznie zdobył 8 punktów, dzięki którym zajął 17. miejsce.

    Friends Arena – stadion narodowy Szwecji, mieszczący się w Solnej (na północ od centrum Sztokholmu). Na obiekcie występuje reprezentacja Szwecji w piłce nożnej oraz grający w Allsvenskan klub AIK Solna. Obie drużyny przeprowadziły się z Råsunda Stadium. Mieści 65 tysięcy widzów podczas koncertów i 50 tysięcy na mecze piłkarskie, ale stadion może być przystosowany do mniejszych uroczystości i imprez. Jest największym tego typu obiektem w całej Skandynawii.„Manboy” – angielskojęzyczny singel szwedzkiego piosenkarza Erica Saade wydany 28 marca 2010 roku i umieszczony na albumie „Masquerade”. Utwór został napisany przez Petera Boströma (muzyka) i Fredrika Kempe (tekst).

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1980[]

    Wybór utworu reprezentującego Szwecję na 25. Konkurs Piosenki Eurowizji tradycyjnie odbył się poprzez preselekcje Melodifestival 1980. Wszystkie propozycje najpierw trafiły w ręce organizacji SMFF (Svenska Musikföreläggareföreningen), która później wysłała je do komisji sędziowskiej wybierającej finałową dziesiątkę selekcji. Do nadawcy Sveriges Television trafiło w sumie 120 propozycji, z czego najlepszą okazała się „Just nu!” Tomasa Ledina, która 8 marca wygrała szwedzkie eliminacje. 19 kwietnia odbył się finał konkursu, podczas których szwedzki reprezentant wystąpił jako ósmy w kolejności. Pomimo problemów z mikrofonem, który odłączył się podczas występu, zdobył 47 punktów, zajmując 10. miejsce w końcowej klasyfikacji.

    Måns Petter Albert Salhén Zelmerlöw (ur. 13 czerwca 1986 w Lund) – szwedzki piosenkarz, tancerz i kompozytor, uczestnik szwedzkiej edycji formatu Idol w 2005 roku, odtwórca głównych ról w lokalnej inscenizacji musicali Grease i Footloose, reprezentant Szwecji podczas 60. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2015 roku.Nagrody im. Marcela Bezençona - trofea dla najlepszych konkurencyjnych piosenek w finale, które zostały po raz pierwszy rozdane podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 2002 w Estonii. Wymyślił je Christer Björkman (reprezentant Szwecji w 1992 roku i obecny Szef Delegacji Szwecji) i Richard Herrey (członek zespołu Herreys, zwycięzca z 1984 roku dla Szwecji), a nazwali je nazwiskiem twórcy corocznego konkursu, Marcela Bezençona.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1981[]

    Do Melodifestival 1981 zgłoszono 90 utworów, spośród których specjalna komisja sędziowska wybrała pięć najlepszych. 21 lutego 1981 roku w finale preselekcji do 26. Konkursu Piosenki Eurowizji znalazło się pięciu kandydatów. Jurorzy przyznawali kolejno 1, 2, 4, 6 i 8 punktów. Najwięcej (59) zdobył Björn Skifs (reprezentant Szwecji z 1978 roku), który wykonał utwór „Fångad i en dröm”. Podobnie jak kilka lat wcześniej, w finale konkursu wystąpił z ostatnim numerem startowym. Tym razem zajął 10. miejsce, zdobywając 50 punktów.

    Szwecja, Królestwo Szwecji (Sverige, Konungariket Sverige) – państwo w Europie Północnej, zaliczane do państw skandynawskich. Szwecja jest członkiem Unii Europejskiej od 1995 roku. Graniczy z Norwegią, Finlandią i Danią.Jönköping – miasto w południowej Szwecji, ośrodek administracyjny regionu Jönköping, port nad południowym krańcem jeziora Wetter.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1982[]

    Do formatu finału Melodifestival 1982 wprowadzono wiele zmian: konkurs znów przeniesiono to Göteborga, do obiektu sportowego Lisebergshallen, przywrócono 10 finalistów oraz wprowadzono „super finał” z pięcioma najlepszymi kandydaturami. Do SVT zgłoszono 120 utworów. 24 lutego odbyła się runda finałowa eliminacji, podczas której wprowadzono nowy sposób głosowania – jurorów podzielono zgodnie z wiekiem i stworzono 9 grup (najmłodszą grupę stanowiły osoby w przedziale wiekowym 15-20, najstarszą 55-60). W pierwszej rundzie każda grupa wybierała najlepszą piątkę, przyznając pięciu najlepszym utworom po jednym punkcie. W ten sposób do „super finału” zakwalifikowało się pięć utworów. Wygrał go duet Chips (Kikki Danielsson i Elisabeth Andreassen) z piosenką „Dag efter dag”. Podczas finału 27. Konkursu Piosenki Eurowizji para wystąpiła jako dziewiąta i zdobyła ostatecznie 8. miejsce.

    Charlotte Perrelli, wcześniej Charlotte Nilsson (właściwie Anna Jenny Charlotte Perrelli z domu Nilsson, ur. 7 października 1974 w Hovmantorp koło Växjö) – szwedzka piosenkarka, zwyciężczyni 45. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanym w Jerozolimie w 1999 roku z piosenką „Take Me to Your Heaven”.30. Konkurs Piosenki Eurowizji 1985 odbył się 4 maja 1985 r. w Göteborgu (Szwecja). Prowadzącą festiwal została Lill Lindfors.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1983[]

    Carola Häggkvist, reprezentantka Szwecji w 1983 roku i John Travolta.

    Format Melodifestival 1983 ponownie uwzględnił specjalną rundę – „super finał”. 26 lutego w teatrze Palladium w Malmö odbył się finał selekcji, które wygrała 16-letnia Carola Häggkvist z utworem „Främling" Moniki Forsberg i Lasse Holma. Piosenka zdobyła w „super finale” 88 punktów. Podczas 28. Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbył się 23 kwietnia 1983 roku w Monachium, Carola wystąpiła jako czwarta i zajęła trzecie miejsce, zdobywając 126 punktów.

    Sveriges Radio P4 – ogólnokrajowy program Szwedzkiego Radia. Emisję programu rozpoczęto w 1987 jako sieć programów lokalnych, od roku 1993 nadaje jako kanał ogólnoszwedzki z mutacjami regionalnymi. Przeznaczony jest dla dorosłego słuchacza. Jest najczęściej słuchaną rozgłośnią szwedzkiego radia publicznego o dziennej słuchalności ponad 3 miliony osób.Język szwedzki (szw. svenska språket, svenska) – język północnogermański wschodni (wschodnioskandynawski), używany głównie w Szwecji i częściach Finlandii, przez ok. 9 mln ludzi. W Finlandii język szwedzki jest, obok fińskiego, językiem urzędowym, z uwagi na 5% szwedzkojęzycznych obywateli Finlandii zamieszkałych głównie na wybrzeżach tego kraju. Szwedzki jest dość dobrze zrozumiały dla Norwegów i w mniejszym stopniu także dla Duńczyków. Język standardowy w Szwecji, tzw. rikssvenska (szwedzki państwowy) oparty jest na dialektach regionu sztokholmskiego.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1984[]

    Do finału Melodifestival 1984 zakwalifikowało się 10 uczestników. Finał odbył się w Göteborgu, na terenie Lisebergshallen. W „super finale” najwięcej punktów (49) zdobyła męska formacja Herreys z utworem „Diggi-loo, diggi-ley”. W skład grupy weszło trzech braci: Per, Louis i Richard Heerey. Piosenka „Diggi-loo, diggy-ley” opowiadała o tym, jak jeden z braci znalazł na ulicy złote buty. Formacja wystąpiła w nich 5 maja 1984 roku jako pierwsza podczas finału 29. Konkursu Piosenki Eurowizji i zdobyła łącznie 145 punktów, zajmując pierwsze miejsce. Grupa otrzymała maksymalną ilość 12 punktów od Cypru, Belgii, Irlandii, Danii, Austrii i Niemiec.

    "Love Love Love" to piosenka dance pop stworzona przez Andersa Hanssona na edycję specjalną trzeciego albumu studyjnego Agnes, Dance Love Pop (2008), wydanym pod nazwą Dance Love Pop: The Love Love Love Edition (2009). Wyprodukowany przez Hanssona, utwór wydany został jako trzeci singel promujący krążek dnia 28 lutego 2009 w Szwecji.The Ark - szwedzki zespół glamrockowy założony w 1991. Pierwszy skład zespołu stanowili Ola Salo, Mikael Jepson i Lars Ljungberg. Założyli go, kiedy mieli 14 lat. Martin Axén, który był fanem zespołu, dołączył w 1997. W 2006 roku oficjalnie dołączył Jens Andersson, który zastąpił Olę na keybordzie. Jens od dawna współpracował z The Ark, zajmując się produkcją i pomagając zespołowi na koncertach.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1985[]

    Z powodu organizacji 30. Konkursu Piosenki Eurowizji przez Szwecję, podczas Melodifestival 1985 zrezygnowano z funkcji orkiestry. Pojawiły się głosy, że Sveriges Television nie chciał angażować orkiestry w dwa widowiska muzyczne. Podczas finału selekcji, który odbył się 2 marca, finaliści śpiewali do nagrania z taśmy. Po selekcji przez komisję sędziowską do finału awansowało 10 piosenek. Zwyciężyła Kikki Danielsson z utworem „Bra vibrationer”, zdobyła 56 punktów. Wyniki wywołały spore kontrowersje, a wiele osób wypowiadających się w specjalnym programie audiotele uznało, że wygrała zła piosenka. 4 maja 1985 roku w finale Kikki zdobyła jednak 3. miejsce i 103 punkty.

    Frans Jeppsson Wall (ur. 19 grudnia 1998 roku w Ystad w regionie Skania) – szwedzki piosenkarz i autor piosenek, reprezentant Szwecji w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji w 2016 roku.Malmö – miasto (tätort) w południowej Szwecji i port morski położony nad cieśniną Öresund w południowo-zachodniej części prowincji historycznej (landskap) Skania. Siedziba władz (residensstad) regionu administracjnego (län) Skåne, powstałego w 1997 po połączeniu dotychczasowych regionów Malmöhus i Kristianstad. Ośrodek administracyjny (centralort) gminy Malmö (Malmö kommun lub Malmö stad). Do obszaru tätortu Malmö zalicza się także Arlöv, siedzibę władz (centralort) sąsiedniej gminy Burlöv.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1985 odbył się w Göteborgu na terenie hali Scandinavium. Koncert finałowy prowadziła Lill Lindfors, reprezentantka Szwecji z 1966 roku. Jej wejście na scenę na rozpoczęcie głosowania wzbudziło kontrowersje: w pewnym momencie zerwała się jej spódnica, pozostawiając ją poniżej pasa w samych rajstopach. Po chwili Lindfors odpięła część ukrytej sukienki, prezentując całą kreację.

    41. Konkurs Piosenki Eurowizji został zorganizowany 18 maja 1996 w Oslo Spektrum w Oslo przez norweskiego nadawcę publicznego Norsk Rikskringkasting (NRK), dzięki zwycięstwu reprezentantów Norwegii, zespołu Secret Garden podczas konkursu w 1995 roku.Austria uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1957 roku. Od czasu debiutu konkursem w kraju zajmuje się krajowy nadawca publiczny Österreichischer Rundfunk (ORF).

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1986[]

    Nadawca Sveriges Television zdecydował, że podczas „super finału” Melodifestival 1986 zaprezentowało się pięciu uczestników. Spośród ok. 90 propozycji, które dotarły do siedziby telewizji, ostatecznie wybrano 10 utworów. Zgodnie z nowymi zasadami, do wszystkich konkursowych propozycji powstały teledyski, które zaprezentowane zostały podczas finału 22 marca. Na ich podstawie jurorzy wybrali finałową piątkę. W „super finale” kandydaci śpiewali na żywo, a najwięcej punktów zdobył duet Lasse Holm i Monica Törnell z utworem „E’ de’ det här du kallar kärlek”. Podczas 31. Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbył się 3 maja 1986 roku, para wystąpiła z 17. numerem startowym i zdobyła 78 punktów, co przełożyło się na 5. miejsce.

    Globen (Ericsson Globe, wcześniej Stockholm Globe Arena) – szwedzka arena narodowa osadzona w dzielnicy Johanneshov, w południowym Sztokholmie. Globen to miejsce rozgrywania zawodów sportowych, głównie hokejowych, także tenisowych (m.in. If Stockholm Open) i lekkoatletycznych. Jest również areną, na które odbywały się różnego rodzaju wydarzenia kulturalne oraz muzyczne. Stockholm Globe Arena została wybudowana z myślą o mistrzostwach świata w hokeju na lodzie mężczyzn. Oddano ją do użytku 19 lutego 1989. Był to największy sferyczny budynek na świecie.Wielka Brytania jest jednym z krajów, który osiągnął największy sukces w Konkursie Piosenki Eurowizji. Zadebiutowała w 1957 roku. BBC chciało wziąć udział podczas pierwszego konkursu w historii, jednak zgłosili EBU swoją propozycję piosenki po czasie. Wielka Brytania bierze udział corocznie, od 1959 roku i, do tej pory, wygrała pięć razy. Razem ze Szwecją, jest jedynym państwem, który wygrywał Eurowizję w czterech różnych dekadach. Poza tym, UK bije rekord w liczbie zdobytych drugich miejsc (15 razy).

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1987[]

    Do Melodifestival 1987 zgłoszono ponad 1500 propozycji, a komisja sędziowska dopuściła do finału 12 propozycji. 21 lutego odbył się finał, który wygrała Lotta Engberg z utworem „Fyra Bugg & en Coca Cola”. Piosenka autorstwa Christera Lundha i Mikaela Wendta zdobyła 59 punktów. Europejska Unia Nadawców (EBU) nie dopuściła jednak utworu na konkurs ze względu na naruszanie regulaminu konkursu (nazwa komercyjnej firmy w tekście). Kompozytorzy musieli zmienić tytuł piosenki, by usunąć z niego nazwę gumy do żucia i Coca-Coli. Nowa nazwa brzmiała „Boogaloo” i ta została zaprezentowana 9 maja 1987 roku w finale 32. Konkursu Piosenki Eurowizji. Engberg wystąpiła z szóstym numerem startowym i zajęła 12. miejsce.

    Never Let It Go – utwór szwedzkiego zespołu muzycznego Afro-dite, napisany przez Marcosa Ubedę, nagrany oraz wydany w 2002 roku i zamieszczony na debiutanckim albumie studyjnym formacji pod tym samym tytułem. Producentami singlami zostali Ubeda i Lars Diedricson.Konkurs Piosenki Eurowizji 1960 – 5. edycja Konkursu Piosenki Eurowizji zorganizowana 29 marca 1960 roku w Royal Festival Hall w Londynie przez brytyjskiego nadawcę British Broadcasting Corporation (BBC).

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1988[]

    Kikki Danielsson – reprezentantka Szwecji podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1985 (21 września 2008).

    Do finału „Melodifestival 1988, który odbył się 27 lutego, zakwalifikowało się dwunastu uczestników, spośród których najlepsza szóstka awansowała do „super finału". Najwięcej punktów (84) zdobył Tommy Körberg za piosenkę „Stad i ljus", którą napisał we współpracy z Py Bäckmanem. 30 kwietnia podczas finału 33. Konkursu Piosenki Eurowizji zaprezentował utwór jako drugi w kolejności. Występ otrzymał w sumie 52 punkty, co przełożyło się na 12. miejsce w finale. Piosenka zdobyła maksymalną ilość 12 punktów od Norwegii.

    Lovers on the Sun – pierwszy singel francuskiego DJ-a i producenta muzycznego Davida Guetty z jego szóstego albumu studyjnego Listen. Wydany został 30 czerwca 2014 roku. Gościnnie w piosence wystąpił amerykański piosenkarz Sam Martin. Za współprodukcję utworu odpowiadał Avicii.Jerozolima (hebr. ירושלים, trl. Yerushalayim, trb. Jeruszalajim; arab. القدس, trl. Al-Quds, trb. Al-Kuds oraz اورشليم trl. Ūrushalīm, trb. Uruszalim, łac. Hierosolyma, Aelia Capitolina – zobacz też: nazwy Jerozolimy) – największe miasto Izraela, stolica administracyjna Dystryktu Jerozolimy i stolica państwa Izraela (według izraelskiego prawa). Znajduje się tutaj oficjalna siedziba prezydenta, większość urzędów państwowych, sąd najwyższy, parlament i inne.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1989[]

    Finał Melodifestival 1989 odbył się 11 marca 1989 roku w Stockholm Globe Arena. Do konkursu zgłoszono 1223 utwory, a w finale wystąpiło dziesięciu kandydatów. Zrezygnowano z dwuetapowego formatu (finał i „super finał”), a regionalna komisja sędziowska głosowała na wszystkie piosenki finałowe i już po jednym głosowaniu wybrany został zwycięzca – Tommy Nilsson z utworem „En dag”, za który zdobył 113 punktów. Piosenkę napisali Tim Norell, Ola Håkansson i Alexander Bard. 6 maja w Lozannie podczas 35. Konkursu Piosenki Eurowizji Nilsson wystąpił jako dziesiąty, zdobył 110 punktów i 4. miejsce. 12 punktów przyznały Szwecji: Dania, Austria i Jugosławia.

    Jugosławia uczestniczyła 27 razy. Zadebiutowała w 1961 roku i uczestniczyła aż do roku 1992. Jugosławia jako jedyny socjalistyczny kraj, aktywnie uczestniczył w konkursach organizowanych przez Europejską Unię Nadawców.Friends – szwedzki zespół muzyczny założony w 1999 roku na potrzeby reality show Friends på turne emitowanego w kanale TV4.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1990[]

    Melodifestival 1990 odbył się 9 maja 1990 roku w Göteborgu na terenie Rondo Arena. W finale udział wzięło 10 uczestników, a najlepsza piątka zakwalifikowała się do „super finału”, do którego formuły powrócono po roku przerwy. Do preselekcji do 35. Konkursu Piosenki Eurowizji zgłosiła się m.in. Carola, która zajęła 3. miejsce podczas finału imprezy w 1983 roku. Jej udział wzbudził wiele kontrowersji, bowiem była wówczas nową członkinią sekty Livets Ord w Uppsali. Obawiano się, że podczas selekcji zacznie poruszać tematy związane z Bogiem, jednak ostatecznie do tego nie doszło. Szum wokół artystki nie wystarczył, by wygrać eliminacje, bowiem z piosenką „Mitt i ett äventyr” autorstwa Stephana Berga zajęła drugie miejsce z 84 punktami. 99 punktów zdobyła grupa Edin-Ådahl za utwór „Som en vind” i to ona została nowym reprezentantem Szwecji w konkursie. W skład zespołu weszli bracia Bertil i Lasse Edin i bracia Frank i Simon Ådahl. 5 maja 1990 roku w Zagrzebiu wystąpił z 18. numerem startowym. Występ oceniono na 24 punkty, które pozwoliło grupie zająć 16. miejsce.

    Sveriges Television AB (SVT) - to publiczna telewizja w Szwecji. Powstała w 1979 po wydzieleniu od szwedzkiego radia publicznego. Nadaje SVT1, SVT2, SVT24, SVTB, SVTK, SVT1 HD, SVT2 HD, SVT Play, SVT World, SVT UR i dwanaście kanałów regionalnych. Oglądalność wszystkich kanałów wynosi 39%, chociaż są one popularniejsze wśród starszych widzów.Polska uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1994 roku. Kraj miał zadebiutować już podczas 20. edycji festiwalu, jednak wówczas nie został dopuszczony do udziału, ponieważ należał do państw bloku wschodniego. Od czasu debiutu festiwalem w kraju zajmuje się polski nadawca publiczny Telewizja Polska (TVP).

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1991[]

    Finał Melodifestival 1991 odbył się 22 marca w Malmö Stadsteater. Do finału zakwalifikowało się 10 wokalistów, w tym Carola, która rok wcześniej zajęła 2. miejsce. Tym razem wygrała eliminacje do 37. Konkursu Piosenki Eurowizji otrzymując 78 punktów (w tym 8 maksymalnych not) za utwór Stephana Berga „Fångad av en stormvind”. 4 maja 1991 roku w Rzymie „Królowa Szwedzkiego Szlagieru” wystąpiła jako ósma. Jej występowi towarzyszyły problemy techniczne, bowiem widzowie zgromadzeni w hali Cinecitta w ogóle nie słyszeli jej występu. Prezentacja jednak transmitowana była w telewizji bez problemu. Zaraz po Caroli występowała reprezentantka Francji – Amina. Obie reprezentantki ostatecznie zremisowały na pierwszym miejscu – zdobyły po 146 punktów, przy czym obie dostały po 4 „dwunastki” (Carola od Wielkiej Brytanii, Islandii, Danii i Niemiec). Szwecja miała na swoim koncie 5 „dziesiątek” (od Szwajcarii, Austrii, Portugalii, Izraela i Belgii) i to pozwoliło jej wygrać, bowiem Francja otrzymała tylko dwa razy 10 punktów. Gdyby remis rozstrzygnięto zasadami obowiązującymi obecnie (wygrywa kraj, na który głosowała większa ilość państw), finał wygrałaby Amina (na jej utwór głos oddało 18 krajów, a na szwedzką propozycję – 17). Piosenka „Fångad av en stormvind” (oraz jej anglojęzyczna wersja „Captured By A Lovestorm”) szybko stała się hitem w Europie – trafił na listy przebojów m.in. w Norwegii, Austrii i Holandii. W 1998 roku szwedzki zespół Black Ingvars nagrał heavymetalową wersję hitu.

    San Marino, Republika San Marino (wł. Repubblica di San Marino) – państwo śródlądowe w Europie Południowej stanowiące enklawę na obszarze Włoch. Stolica kraju to San Marino.Uppsala – miasto we wschodniej części Szwecji położone ok. 70 km na północ od Sztokholmu. Jest czwartym co do wielkości miastem Szwecji i centrum administracyjnym regionu Uppsala (Uppsala län).
    Christer Björkman – piosenkarz, który wystąpił w barwach Szwecji w 1992 roku

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1992[]

    Melodifestival 1992 był ostatnim finałem preselekcji zorganizowanym w stołecznej hali Cirkus Arena. Format konkursu pozostał niezmienny – zorganizowano finał z dziesięcioma kandydatami i „super finał", do którego zakwalifikowało się pięciu najlepszych uczestników. Eliminacje wygrał Christer Björkman, obecny szef szwedzkiej delegacji eurowizyjnej. Utwór autorstwa Niklasa Strömstedta „I morgon är en annan dag” zdobył ostatecznie 64 punkty i umożliwił Björkmanowi udział w finale 37. Konkursu Piosenki Eurowizji, który zorganizowała Szwecja. Finał imprezy odbył się 9 maja w Malmö Istadion, a funkcję prowadzących pełnili Lydia Cappolicchio i Harald Treutiger. Widowisko otworzyła zwyciężczyni poprzedniego konkursu – Carola, która wykonała utwór „All the Reasons to Live”. Szwedzka reprezentacja wystąpiła jako siódma w kolejności i zdobył łącznie 9 punktów, co zakończyło jej udział na przedostatnim, 22. miejscu.

    Łotwa uczestniczyła w Konkursie Piosenki Eurowizji czternaście razy. Swój debiut zaliczyła w roku 2000, kiedy kraj reprezentował zespół Brainstorm i zajął ostatecznie trzecie miejsce z piosenką "My Star". Dwa lata później kraj reprezentowała Marie N, która zdobyła Grand Prix piosenką "I Wanna", pokonując faworyzowaną Maltę dwunastoma punktami. Z powodu wygranej, konkurs w 2003 odbył się w Rydze.Waterloo – singel szwedzkiego zespołu ABBA z albumu Waterloo. Jedna z najbardziej znanych piosenek ABBY. Utwór został nagrany na potrzeby Melodifestivalen, czyli krajowych eliminacji do Eurowizji w Szwecji. Zespół był wtedy pod wpływem glam rocku, który przeżywał swój rozwój w Anglii, stąd Waterloo ma takie brzmienie. ABBA wygrała Melodifestivalen 9 lutego 1974 roku. Wygrana otworzyła im drogę na Eurowizję, którą wygrali właśnie z tą piosenką. Singel stał się pierwszą piosenką, która podbiła brytyjską listę przebojów.Do piosenki nagrano teledysk. W 2005 Waterloo została przebojem 50-lecia Konkursu Piosenki Eurowizji.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1993[]

    Po konkursie w 1992 roku doszło do sporych zmian w szwedzkich preselekcjach Melodifestival 1993, wprowadzono do nich głosowanie telewidzów. Do selekcji zgłoszono rekordową ilość 1530 utworów. Finał odbył się 5 marca 1993 roku w Göteborgu, a najwięcej głosów od publiczności (łącznie ok. 70 tys.) zdobył zespół Arvingarna z utworem „Eloise” autorstwa Gerta Lengstranda i Lasse Holma. Eksperyment z przyznaniem widzom prawa do głosowania najwyraźniej się nie powiódł, ponieważ przez kolejnych sześć lat zwycięzcę eliminacji znów wybierali tylko jurorzy. Grupa wystąpiła podczas 38. Konkursu Piosenki Eurowizji z 13. numerem startowym. Ostatecznie zdobyła 89 punktów, co przełożyło się na 7. miejsce.

    7. Konkurs Piosenki Eurowizji 1962 odbył się 18 marca 1962 roku w Villa Louvigny w Luksemburgu. Festiwal, który prowadziła Mireille Delannoy, wygrała reprezentantka Francji Isabelle Aubret z piosenką "Un premier amour".Sanna Viktoria Nielsen (ur. 27 listopada 1984 w Kristianstadzie) – szwedzka piosenkarka, siedmiokrotna uczestniczka Melodifestivalen, zwyciężczyni jego edycji z 2014, reprezentantka Szwecji w 59. Konkursie Piosenki Eurowizji.
    Marie Bergman reprezentowała Szwecję podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1994 wraz z Rogerem Pontarem.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1994[]

    Selekcje Melodifestival 1994 odbyły się 12 marca w centrum telewizyjnym Sveriges Television w Sztokholmie. Do konkursu zgłoszono ponad 1,5 tys. piosenek. Jury wyłoniło dziesięciu finalistów, a w „super finale” pierwsze miejsce i 66 punktów zdobył duet Marie Bergman i Roger Pontare z utworem „Stjärnorna”, który napisali Mikael Littvold i Peter Bertilsson. 30 kwietnia para wystąpiła jako pierwsza w finale 39. Konkursu Piosenki Eurowizji, w którym zajęła ostatecznie 13. miejsce, zdobywając 48 punktów.

    Melodifestivalen 2008 – szwedzkie preselekcje do 53. Konkursu Piosenki Eurowizji 2008, który odbył się 20, 22 i 24 maja.20. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się 22 marca 1975 w Sztokholmie (Szwecja). Scenę konkursową wybudowano w obiekcie należącym do Targów Międzynarodowych w Älvsjö (południowy Sztokholm). Wygrana ABBY dała Szwecji prawo do pierwszej w historii organizacji Konkursu.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1995[]

    Preselekcje do 40. Konkursu Piosenki Eurowizji Melodifestival 1995 odbyły się 24 lutego w Malmö. Eliminacje wygrał Jan Johansen z utworem „Se på mig”, który zdobył 64 punkty. Piosenkę napisali: Ingela „Pling” Forsman, Bobby Ljunggren i Håkan Almqvist. Eurowizyjna propozycja szybko trafiła na szwedzkie i norweskie listy przebojów. Jan wystąpił w Dublinie jako 18. uczestnik. Zdobył ostatecznie 100 punktów, które zapewniły mu 3. miejsce. Trzy kraje przyznały Szwecji maksymalną ilość 12 punktów: Irlandia, Niemcy i Dania.

    8. Konkurs Piosenki Eurowizji 1963 odbył się 23 marca 1963 roku w Centrum Telewizyjnym BBC w Londynie (Wielka Brytania). Choć Francja wygrała Konkurs Piosenki Eurowizji 1962, z powodu problemów finansowych nie była w stanie zorganizować konkursu w 1963 roku. Wprowadzono wówczas zasadę obowiązującą przez lata: w przypadku niemożności przygotowania Konkursu Piosenki Eurowizji przez zwycięski kraj, gospodarzem zostaje brytyjski nadawca BBC. Dlatego w październiku 1962 roku ogłoszono, że konkurs odbędzie się w Wielkiej Brytanii, w niedawno otwartej BBC Television Centre.33. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się 30 kwietnia 1988 r. w Dublinie. Festiwal prowadzili Pat Kenny i Michelle Rocca. Przyszła międzynarodowa gwiazda, kanadyjska piosenkarka pochodząca z Francji Céline Dion, wygrała tegoroczny konkurs z piosenką "Ne partez pas sans moi". Utwór skomponował szwajcarski kompozytor Atilla Şereftuğ, a słowa napisała Nella Martinetti. Było to drugie zwycięstwo Szwajcarii (pierwsze w 1956 roku - Lys Assia i jej "Refrain"). Było to ostatnie zwycięstwo piosenki w języku francuskim.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1996[]

    Finał preselekcji Melodifestival 1996 odbył się 24 lutego 1996 roku w Victoriahallen w Sztokholmie. Do konkursu zgłoszono ponad 1300 utworów, a zwycięstwo przypadło zespołowi One More Time i piosence „Den Vilda” Nanne Grönvall i Petra Grönvalla. Formacja zdobyła 71 punktów. W skład grupy weszło troje muzyków: małżeństwo Grönvalli oraz Maria Rådsten. Aby grupa mogła wystąpić w finale 41. Konkursu Piosenki Eurowizji, musieli przejść rundę kwalifikacyjną. Specjalna komisja sędziowska na podstawie wersji studyjnych utworów oceniała wszystkie propozycje przygotowane przez nadawców publicznych. Zespół One More Time zakwalifikował się dalej i wystąpił w finale imprezy z ostatnim, 23. numerem startowym, zajmując ostatecznie trzecie miejsce z dorobkiem 100 punktów.

    Joacim Cans (ur. 19 lutego 1970) - szwedzki muzyk. Na początku swojej kariery grał w zespołach Lost Horizon i Warlord. Obecnie śpiewa w szwedzkim zespole power metalowym Hammerfall, do którego został przyjęty w kwietniu 1996 roku. Nagrał także jeden album solowy.Holandia uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od samego początku, czyli od 1956 roku. Od czasu debiutu do 1969 roku konkursem w kraju zajmował się holenderski nadawca publiczny Nederlandse Televisie Stichting (NTS), od 1970 do 2009 roku - Nederlandse Omroep Stichting (NOS), a od 2010 - Televisie Radio Omroep Stichting (TROS), który pełnił tę funkcję do 2013 roku. W tym samym roku, w wyniku połączenia telewizji TROS z Algemene Vereniging Radio Omroep (AVRO), powstał kanał AvroTros.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1997[]

    Do preselekcji Melodifestival 1997 zgłoszono ponad 1220 piosenek, a do finału dopuszczono 10 najlepszych kompozycji. Finał odbył się 8 marca 1997 roku w Göteborgu. Pierwsze miejsce przypadło zespołowi Blond, który zdobył 80 punktów za utwór „Bara hon älskar mig”. Kompozycję napisał Stephan Berg. W skład grupy weszli Jonas Karlhager, Gabriel Forss i Patrik Lundström. 3 maja odbył się finał 42. Konkursu Piosenki Eurowizji, podczas którego Blond wystąpił jako 16. uczestnik. Grupa zdobyła 36 punktów, dzięki czemu zajęła ostatecznie 14. miejsce.

    Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.Konkurs Piosenki Eurowizji 2012 – 57. edycja festiwalu, która odbyła się w Baku w Azerbejdżanie, dzięki wygranej duetu Ell & Nikki w 2011 roku. Wszystkie trzy koncerty zostały zorganizowane w Baku Crystal Hall, półfinały konkursu odbyły się 22 i 24 maja, a finał – 26 maja 2012 roku.
    Jill Johnson – reprezentantka kraju w 1998 roku; Stockholm Pride 2009.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1998[]

    Finał eliminacji Melodifestivalen 1998 odbył się 14 marca w Malmö. Zwycięstwo w „super finale” odniosła Jill Johnson z piosenką „Kärleken är”, utwór autorstwa Ingeli „Pling” Forsman, Bobby'ego Ljunggrena i Håkana Almqvista zdobył w sumie 72 punkty. Kompozycja jest ostatnią szwedzkojęzyczną, która reprezentowała Szwecję. Forsman, autorka tekstu, przyznała, że inspiracją do napisania utworu była tragiczna śmierć księżnej Diany. 9 maja 1998 roku Johnson wystąpiła podczas 43. Konkursu Piosenki Eurowizji z 19. numerem startowym. Zdobyła 53 punkty, co pozwoliło na zajęcie 10. miejsca. Dostała jedną „dwunastkę” – od Estonii.

    6. Konkurs Piosenki Eurowizji 1961 odbył się 18 marca 1961, po raz drugi w Cannes, na Lazurowym Wybrzeżu, we Francji. Pierwszy raz konkurs miał miejsce w sobotę, co stało się już tradycją. Festiwal prowadziła Jacqueline Joubert, która wcześniej była gospodarzem konkursu w 1959 roku.Finlandia uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1961 roku. Od czasu debiutu konkursem w kraju zajmuje się fiński nadawca publiczny Yleisradio (YLE).

    Konkurs Piosenki Eurowizji 1999[]

    Do preselekcji do 44. Konkursu Piosenki Eurowizji zgłoszono 1315 utworów, finał odbył się 27 lutego w Sztokholmie. Postanowiono wrócić do głosowania telewidzów, ale wyniki głosowania publiczności połączono z werdyktem jurorów. W głosowaniu komisji sędziowskiej najwięcej punktów zdobył utwór „Tusen och en natt” Charlotte Nilsson. Piosenkarka wygrała również w głosowaniu widzów, zdobywając maksymalną notę 132 punktów. Łącznie zdobyła 217 punktów i wygrała Melodifestival 1999. Finał selekcji obejrzało ponad 3,1 mln widzów. W związku z tym, że regulamin konkursu nie wymagał już śpiewania w języku narodowym, postanowiono stworzyć angielską wersję preselekcyjnej piosenki – „Take Me to Your Heaven”, którą wykonano w Jerozolimie. Podczas finału Konkursu Piosenki Eurowizji Nillson wystąpiła jako 15. w kolejności. Ostatecznie zdobyła 163 punkty i wygrała cały konkurs, co dało Szwecji czwarte w historii zwycięstwo. Charlotte otrzymała pięć „dwunastek” – od Wielkiej Brytanii, Norwegii, Malty, Estonii i Bośni i Hercegowiny.

    Język francuski (fr. langue française lub français) – język pochodzenia indoeuropejskiego z grupy języków romańskich. Jako językiem ojczystym posługuje się nim ok. 80 mln ludzi: ok. 65 mln Francuzów, ok. 4,5 mln Belgów (czyli 42%), ok. 1,5 mln Szwajcarów (czyli 20%), a także ok. 8 mln mieszkańców kanadyjskich prowincji Québec, Ontario i Nowy Brunszwik. Ok. 201 milionów osób na całym świecie używa francuskiego jako języka głównego (oszacowanie z 2009 r. według Organisation mondiale de la Francophonie), a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, w których francuski jest jednym z języków urzędowych, bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego, jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, w których jest jedynym językiem urzędowym.Jönköping – miasto w południowej Szwecji, ośrodek administracyjny regionu Jönköping, port nad południowym krańcem jeziora Wetter.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2000[]

    Do preselekcji Melodifestivalen 2000 zgłoszono prawie 1400 utworów, a finał eliminacji odbył się 10 marca w Göteborgu. Koncert finałowy prowadzili byli reprezentanci kraju lub byli uczestnicy „Melodifestivalen”: Björn Skifs, Arja Saijonmaa, Elisabeth Andreassen, Lasse Holm, Lena Philipsson, Loa Falkman, Lars Berghagen, Lotta Engberg, Tommy Körberg i Carola Häggkvist. Prowadzący wykonali także specjalną mieszankę hitów selekcyjnych. Zarówno głosowanie jurorów, jak i widzów, wygrał Roger Pontare, który zdobył w sumie 227 punktów za utwór „När vindarna viskar mitt namn".

    43. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się 9 maja 1998 roku w Birmingham (Wielka Brytania). Udział wzięło 25 państw. Macedonia zadebiutowała w konkursie; Belgia, Finlandia, Izrael, Rumunia i Słowacja powróciły po przerwie, natomiast Austria, Bośnia i Hercegowina, Dania, Rosja i Islandia nie mogły wziąć udziału, bo w ostatnich 5 latach zajmowały słabe miejsca. Konkurs prowadzili Ulrika Jonsson i Terry Wogan.Niemcy biorą udział w Konkursie Piosenki Eurowizji od samego początku, czyli od 1956 roku. Od czasu debiutu festiwalem w kraju zajmują się dwie stacje telewizyjne: Norddeutscher Rundfunk (NDR) (transmisja półfinałów krajowych selekcji oraz Konkursu Piosenki Eurowizji) i Das Erste (ARD; transmisja finału selekcji oraz Konkursu Piosenki Eurowizji). Przed zjednoczeniem Niemiec państwo startowało na festiwalu jako RFN.

    Organizowany przez szwedzką telewizję 45. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się 13 maja w Globen Arena w Sztokholmie, a prowadzącymi byli Kattis Ahlström i Anders Lundin. Pontare wystąpił jako 18. uczestnik w finale widowiska z anglojęzyczną wersją swojej propozycji – „When Spirits Are Calling My Name” i zajął z nią ostatecznie 7. miejsce ze 88 punktami na koncie. W przeciwieństwie do poprzednich lat, na scenie nie zaprezentowała się zwyciężczyni konkursu z 1999 roku, Charlotte Nilson, która była w tym czasie skonfliktowana z krajowym nadawcą.

    Europejska Unia Nadawców (ang. European Broadcasting Union, w skrócie EBU), (franc. Union européenne de radio-télévision, w skrócie UER), nazywana także Eurowizją, powstała w 1950 roku jako organizacja skupiająca publiczne (niekomercyjne) stacje radiowe i telewizyjne Europy Zachodniej w celu wymiany realizowanych programów i wspólnej produkcji audycji dla widzów w wielu krajach. W socjalistycznej Europie Wschodniej powstała kilkanaście lat później konkurencyjna instytucja - Międzynarodowa Organizacja Radia i Telewizji (Interwizja). Polskie Radio i Telewizja należały do Interwizji. W latach 70. XX wieku Festiwal w Sopocie miał nawet formułę "Festiwalu Interwizji", odpowiednika Konkursu Piosenki Eurowizji.Lars Magnus Carlsson (ur. 24 czerwca 1974 w Boråsie) – szwedzki piosenkarz muzyki pop oraz disco, były wokalista zespołów Barbados i Alcazar.

    Logo imprezy w 2000 roku było uważane za jedno z najlepszych w historii konkursu i brane było pod uwagę przy ustalaniu jednego symbolu Eurowizji, które miało funkcjonować od 2004 roku. Ostatecznie jednak wygrało serce.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2001[]

    Do preselekcji Melodifestivalen 2001 zgłoszono prawie 1560 utworów. Finał odbył się 23 lutego w Malmö. Głosowanie jury wygrała grupa Friends, która zdobyła 105 punktów za piosenkę „Lyssna till ditt hjärta” autorstwa Thomasa G:Sona. Zespół otrzymał od widzów 132 punkty, co utwierdziło go na pierwszym miejscu głosowania z wynikiem 237 punktów. Oglądalność finału narodowego wyniosła prawie 3,9 mln widzów. W skład formacji Friends weszło sześć osób wyłonionych poprzez reality show Friends på turné: Stefan Brunzell, Tony Haglund, Kristian Hermanson, Nina Inhammar, Kim Kärnfalk i Peter Strandberg.

    Bosson właśc. Staffan Olsson (ur. 21 lutego 1969 roku w Saro niedaleko Göteborga) – szwedzki piosenkarz muzyki pop i autor tekstów, który zdobył międzynarodową rozpoznawalność w 2001 roku po wydaniu singla „One in a Million” wykorzystanego w ścieżce dźwiękowej do filmu Miss Agent.Umeå to miasto w północnej Szwecji, ośrodek administracyjny regionu (län) Västerbotten, port nad rzeką Ume, w pobliżu jej ujścia do Zatoki Botnickiej.

    Tuż po finale Melodifestivalen twórcy zwycięskiej propozycji, Thomas G:son i Henrik Sethsson, zostali oskarżeni o naruszenie praw autorskich oraz popełnienie plagiatu belgijskiej propozycji „Liefde is een kaartspel” wykonanej przez Lisę del Bo podczas 41. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1996 roku. Autorów piosenki oskarżył także chorwacki kompozytor, który uznał, że muzycy wykorzystali fragmenty jego utworu z 1987 roku. Pierwotnie EBU zdyskwalifikowała zespół z udziału w imprezie, jednak ostatecznie umożliwiła mu występ. Organizacja skierowała jednak sprawę na drogę sądową, który ostatecznie nie posądził twórcy szwedzkiej piosenki o naruszenie praw autorskich. Dwa lata później utwór został jednak oficjalnie uznany za plagiat, a szwedzcy kompozytorzy zapłacili Belgowi odszkodowanie.

    Edward af Sillén (ur. 25 września 1982 roku w Rio de Janeiro) – szwedzki scenarzysta i reżyser urodzony w Rio de Janeiro, wieloletni współtwórca szwedzkiego festiwalu Melodifestivalen oraz komentator Konkursów Piosenki Eurowizji dla szwedzkiej telewizji SVT, twórca scenariuszy konkursu w 2010 i 2013 roku.Melodifestivalen 2011 – 51. edycja szwedzkich preselekcji do Konkursu Piosenki Eurowizji 2011. Półfinały odbyły się kolejno: 5, 12, 19 oraz 26 lutego, druga szansa 5 marca, a finał 12 marca. Podczas półfinałów o wynikach decydowali widzowie za pomocą głosowania telefonicznego, natomiast reprezentanta wybrali w połowie widzowie oraz międzynarodowe jury.

    Utwór „Lyssna till ditt hjärta” przetłumaczony został na język angielski i został zaprezentowany w finale 46. Konkursu Piosenki Eurowizji jako „Listen to Your Heartbeat”. Podczas finału, który odbył się 12 maja w Kopenhadze, Szwecja wystąpiła jako siódma w kolejności, zdobyła 100 punktów i zajęła ostatecznie 5. miejsce.

    Dyrygent – osoba kierująca zespołami muzycznymi, takimi jak orkiestry symfoniczne, orkiestry smyczkowe, orkiestry dęte, zespoły kameralne, chóry, zespoły wokalne, zespoły wokalno-instrumentalne, a także kierująca wykonaniami oper i spektakli muzycznych.Włochy biorą udział w Konkursu piosenki Eurowizji od samego początku jego istnienia, czyli od 1956 roku. Do tej pory uczestniczyli w konkursie 39 razy. Kraj wziął udział w 2011 roku, po 14-letniej przerwie.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2002[]

    W 2002 roku zmienił się format selekcji Melodifestivalen. SVT wprowadził obowiązujący obecnie system, tj. 4 półfinały, rundę dogrywkową i finał, oraz umożliwił zgłaszanie utworów w języku innym niż szwedzki. Do siedziby nadawcy napłynęło łącznie 1830 utworów. Wszystkie koncerty eliminacyjne prowadzili Kristin Kaspersen i Claes Åkesson. Pierwszy półfinał został zorganizowany 19 stycznia w Tipshallen w Växjö, drugi – 26 stycznia w Himmelstalundshallen w Norrköping, trzeci – 2 lutego w Nordichallen w Sundsvall, a czwarty – 8 lutego w Lugnet w Falun.

    W rundach półfinałowych Melodifestivalen 2002 wzięło łącznie udział 32 kandydatów: Mendez, Tom Nordahl, Camilla Lindén, Rickard Sköld, Zoë, Brandsta City Släckers, Excellence, Barbados, Martin, Jennifer Newberry, Jakob Stadell & Voice Boys, Afro-dite, Javiera, Annika Ljungberg, Ann-Louise Hanson & Molle Holmberg, The Poets, Towe Jaarnek, Hanna Hedlund & Lina Hedlund, Date, Östen med Resten, Sylvia Vrethammar, Arvingarna, Rolf Carlsson, Linda Grip, Solo, Parachutes, Niklas Andersson, Jan Johansen, Kina Jaarnek, Friends, Fredrik Wännman oraz duet Chips (tj. Elisabeth Andreassen i Kikki Danielsson) z Lottą Engberg. Pierwotnie w selekcjach miała wziąć grupa Alcazar, jednak z powodu planów koncertowych musiała wycofać się z rywalizacji. Jej miejsce w półfinale zajęło trio Kayo, Blossom Tainton i Gladys del Pilar. Ze względu na opublikowaniu utworu przed regulaminowym czasem, z konkursu została zdyskwalifikowana piosenka „Ett vackert par” autorstwa Py'a Bäckmana i Micke'a Wennborna. W półfinale została zastąpiona utworem „Sista andetaget” Thomasa Thörnholma i Dana Attleruda. W każdej rundzie telewidzowie głosowali na swoich ulubionych wykonawców, a czterech z największą ilością głosów awansowało do drugiego etapu głosowania. Dwoje artystów z największą ilością głosów publiczności zakwalifikowało się do finału programu, a zdobywcy trzeciego i czwartego miejsca otrzymali miejsce w tzw. rundzie dogrywkowej (szw. Vinnarnas val). Do rundy finałowej bezpośrednio awansowali: Brandsta City Släckers, Mendez, Afro-dite, Javiera, Östen med Resten, Hanna & Lisa, Friends oraz trio Danielsson, Andreasson i Engberg. Do stawki finałowej dołączyli także Barbados i Jan Johansen, którzy pomyślnie przeszli rundę dogrywkową, dzięki zdobyciu największej ilości punktów od komisji sędziowskiej złożonej z byłych reprezentantów kraju na Konkursie Piosenki Eurowizji. W finale eliminacji, który odbył się 1 marca Globen Arena w Sztokholmie, najwięcej punktów od jurorów i widzów zdobyła formacja Afro-dite i ich utwór „Never Let It Go”, który otrzymał w sumie 248 punktów (sędziowie przyznali piosence 116 punktów, a 162 612 głosów oddanych na nią przez telewidzów przeliczono na 132 punkty w rankingu). Grupa składa się z trzech wokalistek: Blossom Tainton-Lindquist, Gladys del Pilar i Kayo Shekoni.

    Przed finałem zespół był jednym z faworytów bukmacherów do zajęcia pierwszego miejsca w konkursie. Podczas rundy finałowej 47. Konkursu Piosenki Eurowizji, która odbyła się 25 maja w Tallinnie, trio wystąpiło z 12. numerem startowym, zdobyło 72 punkty i zajęło ostatecznie 8. miejsce w końcowej klasyfikacji. Po konkursie szwedzki nadawca spotkał się z krytycznymi komentarzami krajowych mediów, które skrytykowały sąsiedzkie głosowanie podczas finału („konkurs umrze w ten sposób”) oraz zasugerowały rezygnację z udziału w imprezie i „podążenie za przykładem Włochów, którzy organizują swój własny festiwal”. Jeden z księży zagroził także pozwaniem do sądu komentatora konkursu, Christera Björkmana, za stwierdzenie podczas transmisji, że „Izrael nie zasługuje na punkty z powodu swojej sytuacji politycznej”.

    Pernilla Wahlgren – reprezentantka kraju w 2006 roku razem z Janem Johansenem; podczas koncertu w 2006 roku

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2003[]

    W 2002 roku do siedziby SVT selekcji Melodifestivalen 2003 zgłoszono łącznie 2630 kandydatur. Trzynastoosobowa komisja jurorska, z Christerem Björkmanem na czele, wybrała ostatecznie 32 propozycji, którym umożliwiono udział w półfinałach krajowych eliminacji w 2003 roku. Jedna z wybranych piosenek, „You Got Me” Andersa Borgiusa została zdyskwalifikowana z udziału w konkursie z powodu publikacji przed terminem. Utwór został zastąpiony kompozycją napisaną przez Johana Larssona i Fernando Brita. Z rywalizacji została odsunięta także Carola Häggkvist z utworem „Autumn Leaves”, ponieważ nie zgodziła się z nowym regulaminem konkursu, który nakazywał występ w półfinale temu samemu artyście, który nagrał wersję demonstracyjną piosenki zgłoszonej do siedziby nadawcy. Na miejsce piosenkarki został wybrany Patrik Rasmussen i jego propozycja „Stay the Night”. Wokalistka przyjęła jednak propozycję prowadzenia jednego z koncertów oraz możliwość gościnnego występu muzycznego. Trzecią zdyskwalifikowaną kandydatką została Nathalie Family, która była za młoda na udział w Konkursie Piosenki Eurowizji (w dniu występu w selekcjach miałaby 14 lat, a eurowizyjne minimum wiekowe to ukończenie 16 roku życia w dniu finału imprezy). W eliminacjach miała wykonać utwór autorstwa Petera Ågrenwilla i Mattiasa Holmlunda „Someone, Somewhere, Someday”, który ostatecznie zaprezentowała Denise „DeDe” Lopez. Z udziału w konkursie odsunięty mógł być także zespół Sarek, którego wokalistce, Ulrice Fors, nie spodobała się nowa wersja napisanej przez niej piosenki „Genom eld och vatten”.

    Koncerty półfinałowe, rundę dogrywkową oraz finał prowadziło razem dziewięcioro prowadzących: Charlotte Nilsson, Lena Philipsson, Carola Häggkvist, Barbro Svensson, Roger Pontare, Marianne Rundström, Rickard Olsson oraz Mark Levengood i Jonas Gardell. Projektantem i scenografem scen koncertowych został Mikael Varhelyis. Pierwszy półfinał zorganizowano 15 lutego w Tipshallen w Jönköping, drugi – 22 lutego w Scandinavium w Göteborgu, trzeci – 1 marca w Arcushallen w Luleå, a czwarty – 8 marca w Nordichallen w Sundsvall. W rundach półfinałowych wystąpili: Crosstalk, DeDe Lopez, Mendez, Alive (gościnnie z Jessie Martins), Jill Johnson, Da Buzz, Markus Landgren, Pernilla Wahlgren & Jan Johansen, Andrés Esteche, Sanna Nielsen, Kerli & Locatellis, Pandora, Brandsta City Släckers, Fame, Aleena, Alcazar, Shanna Smith, Nanne Grönvall, Sarek, Barbados, Sofia Källgren & Robert Wells, Liverpool, Shirley Clamp, Style, Sahlene, Fernando Brito, Bubbles, Maarja Liis-Ilus, Östen med Resten, Lina, Mikael Erlandsson i Afro-dite. W każdej rundzie telewidzowie głosowali na swoich ulubionych wykonawców, a czterech z największą ilością głosów awansowało do drugiego etapu głosowania. Dwoje artystów z największą ilością głosów publiczności zakwalifikowała się do finału programu (tj. duet Johansen-Wahlgren, Jill Johnson, Sanna Nielsen, Fame, Barbados, Sofia Källgren & Robert Wells, Mikael Erlandsson i Afro-dite), a zdobywcy trzeciego i czwartego miejsca (tj. Méndez, Markus Landgren, Brandsta City Släckers, Liverpool, Style, Lina oraz Bubbles i Alcazar) wzięli udział w tzw. rundzie dogrywkowej (szw. Vinnarnas val), którą pomyślne przeszły zespoły Bubbles i Alcazar. Finał selekcji odbył się 15 marca w Globen Arena w Sztokholmie, które wygrał duet Fame z utworem „Give Me Your Love” dzięki zdobyciu łącznie 240 punktów i pierwszego miejsca zarówno w rankingu jurorów (108 punktów), jak i telewidzów (229 753 głosów przełożyły się na 132 punkty). Utwór pierwotnie został zgłoszony do konkursu przez Kim Kärnfalk i Ninę Inhammar z zespołu Friends, jednak z powodu zmiany w regulaminie nie zostały dopuszczone do udziału. Piosenka została wówczas zaproponowana Andersson i Bäcklundowi, zwycięzcy programu Fame Factory, którzy postanowili ją nagrać i wykonać w eliminacjach.

    Reprezentanci wystąpili 24 maja podczas koncertu finałowego 48. Konkursu Piosenki Eurowizji z przedostatnim, 25. numerem startowym i zdobyli łącznie 107 punktów, zajmując 5. miejsce w końcowej klasyfikacji. Szwedzcy telewidzowie oddali podczas finału w sumie 224 529 głosów.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2004[]

    Lena Philipsson, szwedzka reprezentantka z 2004 roku; podczas koncertu w Skansen, we wrześniu 2004 roku

    W 2003 roku nadawca SVT postanowił nieco zmienić zasady dotyczące selekcji Melodifestivalen 2004, wprowadził m.in. możliwość przyznania tzw. „dzikich kart” wybranym uczestnikom konkursu. Selekcje prowadzili Charlotte Perrelli, Ola Lindholm i Peter Settman. Podobnie jak przed laty, w rundach półfinałowych wzięło udział 32 kandydatów. Na przełomie listopada i grudniu opublikowano listę piosenek zakwalifikowanych do półfinałów, a w grudniu listę uczestników, którymi zostali: Nina & Kim, Jocke Bergström, Sarek, Karl Martindahl, LaGaylia Frazier, Sara Löfgren, Niklas Andersson, Petra Nielsen (pierwszy półfinał), Fredrik Kempe, Baccara, Fame, Jennifer Escola, Pay TV, Anne-Lie Rydé, La Roxx, E-Type, Bubbles (drugi półfinał), Emil Sigfridsson, Gladys del Pilar, Sandra Dahlberg, Itchycoo, Hanson, Carson i Malmkvist, Autolove, Bosson (trzeci półfinał), Lena Philipsson, Anders Borgius, Lotta Nilsson i Glenn Borgkvist, After Dark, Pandora, Fre, Shirley Clamp i Andrés Esteche (czwarty półfinał), z czego tzw. „dzikie karty” otrzymali Philipsson, E-Type, Andersson, Malmkvist oraz duet Carson-Hanson. W konkursie miał również wystąpić zespół Brandsta City Släckers z utworem „En gång för alla” Gustava Euréna, Karla Euréna i Niklasa Arna, jednak doszło do nieporozumienia ze strony SVT, który początkowo zatwierdził piosenkę, jednak potem zmienił zdanie i odwołał decyzję. Swoje kandydatury do udziału w eliminacjach nadesłali także m.in. Carola Häggkvist, Pernilla Wahlgren, Helen Sjöholm oraz zespoły Brandsta City Släckers, A*Teens i REA.

    Pierwsza runda półfinałowa festiwalu została zorganizowana 21 lutego 2003 roku w Löfbergs Lila w Karlstad, druga – 28 lutego w Scandinavium w Göteborgu, trzecia – 6 marca w UmeåArena w Umeå, czwarta – 13 marca w MalmöMässan w Malmö, etap dogrywkowy (tzw. Andra chansen) – 14 marca w studiu telewizyjnym w Sztokholmie, a finał – 20 marca w stołecznym Globen Arena. Na wszystkie koncerty selekcyjne sprzedano ok. 60 tys. biletów. Do finału zakwalifikowało się po dwóch najwyżej ocenionych uczestników każdego półfinału: Löfgren i Nielsen, E-Type i Fame, Dahlberg i Hanson, Carson & Malmkvist, After Dark i Philipsson oraz Esteche i Clamp, który przeszli rundę dogrywkową. Ostatecznie finał widowiska wygrała Philipsson z utworem „Det gör ont”, uzyskując łącznie 232 punkty (tj. 100 punktów od jurorów oraz 132 punkty od telewidzów, którzy oddali na nią 298 722 głosów) i zdobywając tym samym możliwość reprezentowania kraju podczas 49. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Stambule. Wokalistka wcześniej brała udział w eliminacjach w 1986, 1987 i 1988 roku.

    Koncert finałowy obejrzało łącznie ok. 4,1 miliona telewidzów, tym samym był to najczęściej oglądany program telewizyjny w Szwecji.

    Po finale eliminacji zwycięską propozycję przetłumaczono na język angielski („It Hurts”). Przed finałem Konkursu Piosenki Eurowizji utwór był jednym z faworytów bukmacherów do wygrania. Wokalistka wystąpiła z nim jako ostatnia, 24. uczestniczka podczas finału widowiska i zajęła ostatecznie 5. miejsce, otrzymując łącznie 170 punktów.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2005[]

    Zgłoszenia do udziału w widowisku przyjmowane były przez krajowego nadawcę do 28 września 2004 roku. Do siedziby stacji napłynęło łącznie ponad 3 tys. propozycji napisanych przez szwedzkich autorów. Spośród wszystkich zgłoszeń najpierw wyselekcjonowano 1,2 tys., a potem 99 utworów, aby ostatecznie wybrać spośród nich półfinałowe 32 piosenki. Ich tytuły wraz z nazwiskami twórców opublikowano w połowie października. Wszystkie piosenki zostały zaprezentowane premierowo sześć godzin przed poszczególnym półfinałem w audycji radiowej rozgłośni P4. W dwóch pierwszych półfinałach oraz w finale o wynikach decydowali telewidzowie oraz jurorzy, jednak po wielu krytycznych komentarzach od widzów stacja zdecydowała się zrezygnować z komisji jurorskiej w pozostałych półfinałach oraz rundzie dogrywkowej.

    Na początku grudnia ogłoszono spis 28 uczestników widowiska, którymi zostali: Pay TV, Bodies Without Organs (Alexander Bard, Martin Andrzej Rolinski i Anna Marina Szypczenko), Cecilia Vennersten, Papa Dee, Linda Bengtzing, Wallstones (zespół miał negocjować zaproszenie do występu Ringo Starra z formacji The Beatles, Nordman, Shirley Clamp, Fredrik Kempe i Sanna Nielsen, Camilla Brinck, Group Avalon, Arja Saijonmaa, Josefin Nilsson, Cameron Cartio, NaNa, Kwanzaa, Jimmy Jansson, LaGaylia, Josef, Jessica Folcker, Martin Stenmarck, Anne-Lie Rydé, B-Boys International (feat. Paul M), Mathias Holmgren, Rickard Engfors (feat. Katarina Fallholm), Date, Caroline Wennergren oraz Katrina Leskanich z Thomasem „Nameless” Hauptmannem. Oprócz tego organizatorzy przyznali tzw. jokery umożliwiające występ w selekcjach, do ich wygrania zgłosiło się 115 kandydatów, spośród których wybrano czterech kolejnych uczestników: Nanne Grönvall, zespół Alcazar, Sanne Salomonsen oraz K2 w duecie z Alannah Myles. Swoją kandydaturę do udziału w selekcji wysłali (bądź mieli zgłosić) także m.in.: Elena Paparizou, Pernilla Wahlgren (została zastąpiona debiutującą piosenkarką Lindą Bentzing), Kikki Danielsson, Lotta Engberg, Tommy Nilsson, Papa Dee, Mikael Rickfors, Mats Ronander, Hasse Andersson, Niclas Wahlgren, Linus Wahlgren, Nordman, Grymlings, Richard Engfors i Carola Häggkvist.

    Po ogłoszeniu zdobywców tzw. „dzikich kart” kilku szwedzkich artystów skrytykowało Björkmana za jego „dyktatorskie podejście” oraz „promowanie kolegów”. Producent zrezygnował wówczas ze swojej funkcji, a nowym opiekunem artystów został Edward af Sillén. Na początku października ruszyła sprzedaż biletów na wszystkie widowiska eliminacyjne. W grudniu telewizja SVT zorganizowała konferencję prasową dotyczącą całego festiwalu.

    Pierwsza runda półfinałowa odbyła się 19 lutego 2005 roku w Scandinavium w Göteborgu, druga – 26 lutego w Cloetta Center w Linköpingu, trzecia – 5 marca w Isstadion w Skellefteå, a czwarta – 12 marca w Tipshallen w Växjö, etap dogrywkowy zorganizowano 13 marca w Berns w Sztokholmie, a finał – 19 marca w Stockholm Globen Arena. każdy koncert prowadziła inna para gospodarzy: Alexandra Pascalidou i Shan Atci byli gospodarzami pierwszego półfinału, Henrik Schyffert i Erik Haag – drugiego, Johanna Westman i Markoolio – trzeciego, Kayo i Michael Leijnegard – czwartego, Annika Jankell – rundy dogrywkowej, a Jill Johnson i Mark Levengood – finału. Do finału zakwalifikowało się dziesięciu kandydatów: Clamp, Nordman, Salomonsen, Kempe i Nielsen, Jansson, Stenmarck, Grönvall, Wennergren oraz Bengtzing i Alcazar, którzy przeszli rundę dogrywkową. Chociaż główną faworytką bukmacherów i fanów do wygrania była Grönvall, finał eliminacji wygrał Stenmarck z piosenką „Las Vegas”, którą napisali Tim Larsson, Tobias Lundgren, Johan Fransson i Niklas Edberger. Utwór zdobył w sumie 212 punktów.

    Wszystkie rundy konkursowe transmitowane były internetowo oraz mobilnie. Koncert finałowy obejrzało łącznie ok. 4,06 miliona telewidzów.

    16 maja Stenmarck wystąpił z czternastym numerem startowym w finale Konkursu Piosenki Eurowizji. Zdobył łącznie 30 punktów i zajął 19. miejsce.

    The Ark podczas występu w finale 52. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2007 roku

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2006[]

    W 2005 ogłoszono, że nowym dyrektorem festiwalu Melodifestivalen został Christel Tholse Willers. Kompozytorzy zainteresowani udziałem w selekcjach Melodifestivalen 2006 mogli wysyłać swoje propozycje do siedziby SVT od 6 czerwca 2005 roku, ostatecznie napłynęło 3310 utworów. Pierwszy półfinał selekcji odbył się 18 lutego w Ejendahls Arena w Leksandzie, drugi – 25 lutego w Löfbergs Lila w Karlstadzie, trzeci – 4 marca w Arena Rosenholm w Karlskronie, czwarty – 11 marca w Scandinavium w Göteborgu, runda dogrywkowa 12 marca w Sztokholmie, a finał – 18 marca w stołecznym Globen. W eliminacjach wzięło udział 32 uczestników, w tym 28 wybranych spośród zgłoszeń nadesłanych do siedziby SVT: Simone Moreno, Electric Banana Band, Anna Sahlene, Magnus Bäcklund, Linda Bengtzing, Pandang, Hannah Graaf, The Elephantz, Sonya, Östen med Resten, Pablo Cepada, Kikki Danielsson, Niclas Wahlgren, Velvet, Jessica Folcker, Gregor, Jessica Andersson, The Poodles, Elysion, Patrik Isaksson, Kayo, Roger Pontare, Laila Adéle, Günther i The Sunshine Girls, Sandra Dahlberg, Evan, Björn Kjellman i Carola Häggkvist oraz zdobywcy tzw. „dzikich kart” od stacji: Andreas Johnsson i Magnus Carlsson oraz zespoły Rednex i Bodies Without Organs. Finał wygrała Häggkvist z utworem „Evighet”, który zaprezentowała podczas koncertu jako siódma w kolejności. Zdobyła 102 punkty w głosowaniu jurorów, plasując się w ich rankingu na drugim miejsce w głosowaniu jurorów (zdobyła 102 punkty), i prawie 438 tys. głosów w głosowaniu telewidzów, plasując się na pierwszym miejscu ich rankingu z 132 punktami na koncie. Łącznie uzbierała 234 punkty i po raz trzeci została reprezentantką Szwecji w konkursie. Z powodu problemów z gardłem odmówiła jednak udziału w próbie generalnej imprezy.

    Utwór przetłumaczono na język angielski i podczas w Grecji zaprezentowano jako. Carola wystąpiła w półfinale 51. Konkursu Piosenki Eurowizji z anglojęzyczną wersją singla – „Invincible”. Zaprezentowała się jako dwudziesta w kolejności i awansowała do finału z czwartego miejsca (zdobyła 214 punktów). W rundzie finałowej wystąpiła jako 22. i zdobyła 170 punktów, które przełożyły się na zajęcie 5. miejsca w ogólnej klasyfikacji.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2007[]

    Podczas Melodifestivalen 2007 wprowadzono zmianę dotyczącą rundy dogrywkowej. W 2007 roku postanowiono, że każdy uczestnik dodatkowej rundy wystąpi na żywo (dotychczas jego występ był nagrywany i prezentowany z taśmy). Wszystkie koncerty selekcyjne prowadził Kristian Luuk. Pierwszy półfinał odbył się 3 lutego w Kinnarps Arena w Jönköpingu, drugi – 10 lutego w Scandinavium w Göteborgu, trzeci – 17 lutego w Swedbank w Örnsköldsviku, czwarty – 24 lutego w Läkerol w Gävle'u, runda dogrywkowa (Andra chansen) – 3 marca w Rosvalla Eventcenter w Nyköpingu, a finał – 10 marca w Globe Arena w Sztokholmie. W rundach półfinałowych wzięło udział 32 uczestników: Elin Lanto, Anderson i Gibson, Anna Book, Addis Black Widdow, Andreas Lundstedt, Tommy Nilsson, Sofia, Uno i Irma, Regina Lund, Marie Lindberg, Jimmy Jansson, Cosmo4, Lustans Lakejer, Jessica Andersson, Svante Thuresson i Anne-Lie Rydé, The Ark, Måns Zelmerlöw, MissMatch, Magnus Carlsson, Sheida, The Attic z Therese, Sebastian, Sonja Aldén, Nanne, Magnus Uggla, Emilè Azar, Sanna Nielsen, Caroline af Ugglas, After Dark, Sarah Dawn Finer, Verona i Andreas Johnson. Finał eliminacji wygrał zespół The Ark z utworem „The Worrying Kind”, który zdobył łącznie 248 punktów i został reprezentantem Szwecji podczas 52. Konkursu Piosenki Eurowizji. Grupa wystąpiła 12 maja 2007 roku w finale konkursu z 12. numerem startowym, zdobył 51 punktów i zajął ostatecznie 18. miejsce w ogólnej klasyfikacji.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2008[]

    Pod koniec grudnia 2007 roku SVT opublikował listę uczestników selekcji Melodifestivalen 2008 wybranych spośród 3489 nadesłanych zgłoszeń. Pierwszy półfinał eliminacji odbył się 9 lutego w Scandinavium w Göteborgu, drugi – 16 lutego w ABB w Västerås, trzeci – 23 lutego w Cloetta Center w Linköpingu, czwarty – 1 marca w Telenor w Karlskronie, runda dogrywkowa (Andra chansen) – 8 marca w Arena Arctica w Kirunie, a finał – 15 marca w Globe Arena w Sztokholmie. W rywalizacji półfinałowej wzięli udział: E-Type & The Poodles, Face-84, Velvet, Brandur, Michael Michailoff, Amy Diamond, Suzzie Tapper, Christer Sjögren, Ola, Lasse Lindh, The Nicole, Alexander Schöld, Rongedal, Sanna Nielsen, Andra Generationen, Johnson & Häggkvist, BWO, Mickey Huskić, Frida feat. Headline, Thérèse Andersson, Patrik Isaksson & Bandet, Caracola, Ainbusk, Eskobar, Niklas Strömstedt, Calaisa, Daniel Mitsogiannis, Linda Bengtzing, Nordman, Sibel, Fronda i Charlotte Perrelli, która ostatecznie wygrała finał selekcji z utworem „Hero”. Utwór zdobył 114 punktów od jurorów oraz 110 od telewidzów (397 907 głosów).

    22 maja piosenkarka wystąpiła w drugim półfinale 53. Konkursu Piosenki Eurowizji z drugim numerem startowym i zdobyła 54 punkty, które zapewniły jej 12. miejsce. Ówczesny regulamin zaznaczał, że dziesiątego finalistę wybierają jurorzy, dzięki czemu „Hero” zostało dopuszczone do finału. Dwa dni później Perrelli zaprezentowała się w rundzie finałowej jako 15. uczestniczka, zdobyła 47 punktów i zajęła ostatecznie 18. miejsce.

    Malena Ernman w trakcie szwedzkiej konferencji prasowej podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 2009.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2009[]

    Sveriges Television postanowiło zmienić zasady głosowania podczas selekcji Melodifestivalen 2009: dopuszczono do nich specjalne grono jurorów międzynarodowych, którzy z każdego półfinału wskazywali swojego faworyta, by później z czwórki kandydatów wytypować 11. finalistę selekcji. Zmieniono także dopuszczalną liczbę osób na scenie i wprowadzono możliwość używania chórków nagranych na taśmie, a nie śpiewanych na żywo. Zachowano tradycję przyznawania czterech dzikich kart, otrzymali je: Marie Serneholt, Markoolio, E.M.D. oraz Malena Ernman. Szwedzkie eliminacje do Konkursu Piosenki Eurowizji 2009 prowadziła Petra Mede. Pierwszy półfinał odbył się 7 lutego, a wygrała go grupa Alcazar z utworem „Stay the Night" oraz Emilia z „You’re My World”. W drugim półfinale wygrał zespół H.E.A.T. („1000 Miles”) oraz Måns Zelmerlöw („Hope & Glory”), w trzecim – trio E.M.D. z „Baby Goodbye” oraz Molly Sandén z balladą „Så vill stjärnorna”, a w czwartym – Malena Ernman z „La voix” oraz Agnes z „Love Love Love”. Rundę dogrywkową wygrały Sarah Dawn Finer oraz Caroline af Ugglas, a ostatnią finalistkę, Sofię Berntson, wybrało międzynarodowe jury. Finał preselekcji odbył się 14 marca, a wygrała je Malena Ernman. Głosowanie jurorów regionalnych i międzynarodowych z wynikiem 98 punktów wygrał jednak Måns Zelmerlöw z piosenką „Hope & Glory”, a artystka operowa zajęła dopiero 8. miejsce (38). Ernman wygrała jednak głosowanie telewidzów, dzięki czemu po zsumowaniu punktacji zdobyła 182 punkty i pierwsze miejsce. Zwycięska kompozycja „La voix” autorstwa Fredrika Kempe to połączenie opery i muzyki euro-pop, popularne w twórczości artystki. Wystąpiła w pierwszym półfinale 54. Konkursu Piosenki Eurowizji z piątym numerem startowym. Na scenie towarzyszył jej pięcioosobowy, żeński chórek, w skład którego wchodzą: Dea Norberg, Jessica Marberger, Tine Matulessy, Malin Nilsson oraz Anna Maria Hallgarn. Głównym pomysłem wizualnym występu była gra kontrastów. Podczas prezentacji Ernman miała na sobie wartą 400 tys. koron szwedzkich białą suknię projektu Camilli Thulin, a chórek śpiewający i tańczący wokół niej ubrany był w czarne garnitury. Ogromne ekrany LED w tle świeciły się na zielono i żółto, a na scenie umieszczono pięć plastikowych konstrukcji, które symbolizowały kryształy lodu. Pod koniec występu chórek zakładał teatralne maski ozdobione kryształami. To wszystko stworzyło „mroźną" atmosferę Tuż po próbie Ernman wzięła udział w pierwszej konferencji prasowej szwedzkiej delegacji. W półfinale zajęła 4. miejsce z 105 punktami. Po zakończeniu półfinału Malena, wraz z pozostałymi finalistami, uczestniczyła w konferencji prasowej, podczas której wylosowała 4. numer startowy w finale. Zdobyła w nim łącznie 33 punkty, które przełożyły się na zaledwie 21. miejsce na 25. finalistów. Po ogłoszeniu wyników wyznała, że podczas finału czuła się świetnie, nie denerwowała się, a zdobyte miejsce to wynik, którego się spodziewała.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2010[]

    Melodifestivalen 2010 odbył się według starych zasad: zrezygnowano z międzynarodowego jury, które wybierało 11. finalistę. „Dzikie karty” otrzymali: Darin, Salem Al Fakir, Peter Jöback i Pauline. Eliminacje do 55. Konkursu Piosenki Eurowizji prowadzili Christine Meltzer, Måns Zelmerlöw i Dolph Lundgren. Pierwszy półfinał szwedzkich eliminacji odbył się 6 lutego, a wygrał je Salem Al Fakir z utworem „Keep on Walking”, drugi – Eric Saade z „Manboy”, trzeci – formacja Timoteij z „Kom”, a czwarty – Anna Bergendahl z balladą „This Is My Life”. I to właśnie ona wygrała finał Melodifestivalen, który odbył się 13 marca, zdobywając 132 punkty od widzów i 82 punkty od jurorów.

    Piosenkarka wystąpiła 27 maja w drugim półfinale 55. Konkursu Piosenki Eurowizji z szóstym numerem startowym. Zdobyła 62 punkty i 11. miejsce. Tym samym została pierwszą od 34 lat reprezentantką Szwecji, która nie zakwalifikowała się do finału. Do awansu zabrakło jej 6 punktów.

    Eric Saade podczas wykonywania „Popular” w finale Konkursu Piosenki Eurowizji 2011.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2011[]

    22 i 29 listopada 2010 roku opublikowano listę półfinalistów Melodifestivalen 2011. Prowadzącymi szwedzkie eliminacje zostali Marie Serneholt i Rickard Olsson. Pierwsza runda półfinałowa odbyła się 5 lutego w Luleå, a wygrał ją Danny Saucedo ze swoim przebojem „In the Club”. W drugim półfinale, który zorganizowano 12 lutego w Göteborgu, zwyciężyła Sanna Nielsen z kompozycją „I’m in Love”, w trzecim (organizowanym w Linköping) – Eric Saade z „Popular”, a w czwartym (Malmö) – Lindy Bengtzing z utworem „E det fel på mej”. W finale Melodifestivalen zmieniono format głosowania jurorów: wycofano komisję regionalną, a wprowadzono jurorów międzynarodowych (z Rosji, Ukrainy, Chorwacji, Grecji, Malty, San Marino, Francji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Irlandii i Norwegii. Największą ilość punktów (81) przyznali propozycji Erica Saade. Wokalista zdobył też ponad 314 tys. głosów widzów, co przełożyło się na 112 punktów. Ostatecznie piosenkarz otrzymał 193 punkty i wygrał finał eliminacji.

    Saade wystąpił jako siódmy w drugim półfinale 56. Konkursu Piosenki Eurowizji 2011. Występ Erica przysporzył organizatorom sporo problemów, bowiem wokalista rozbijał na scenie szklaną klatkę. Podczas prób szyba nie zawsze pękała i istniało niebezpieczeństwo, że nie rozbije się również podczas prezentacji na żywo. Wszystko jednak odbyło się bez zakłóceń, a wokalista wygrał półfinał z 155 punktami na koncie. Otrzymał siedem „dwunastek”: od Holandii, Belgii, Cypru, Izraela, Estonii, Danii i Francji. W finale znów wystąpił jako siódmy i ostatecznie zajął 3. miejsce z 185 punktami.

    Loreen podczas finałowej prezentacji „Euphorii” podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 2012.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2012[]

    22 i 30 listopada 2011 roku opublikowano listę 32 półfinalistów Melodifestivalen 2012. W grupie znalazły się byłe reprezentantki Szwecji w konkursie: Afro-dite (2002) oraz Charlotte Perrelli (1999, 2008). Pierwszy półfinał odbył się 4 lutego 2012 roku, wygrała go Loreen z utworem „Euphoria” autorstwa Petera Boströma i Thomasa G:sona. Drugą rundę półfinałową wygrał David Lindgren z utworem Fernando Fuentesa i Tony'ego Nilssona „Shout It Out”, trzecią – Molly Sandén z „Why Am I Crying” Aleeny Gibson, Molly Sandén i Windy Wagner, a czwartą – Danny Saucedo z „Amazing”, który napisał razem z Peterem i Figge Boström. Afro-dite zajęły 5. miejsce w pierwszej rundzie z piosenką „The Boy Can Dance”, a Charlotte Perrelli z utworem „The Girl” – 5. w czwartym półfinale. 10 marca finał preselekcji wygrała Loreen, która zdobyła 114 punktów od jurorów i 154 punkty (670 551 głosów) od widzów, co w sumie dało 268 punktów i możliwość reprezentowania Szwecji podczas 57. Konkursu Piosenki Eurowizji. Piosenka od razu stała się faworytem fanów konkursu, wygrała też coroczne głosowanie na najlepszą piosenkę Stowarzyszenia Fanów Eurowizji (OGAE). 24 maja 2012 roku w Baku Loreen wystąpiła w drugim półfinale konkursu, z którego awansowała do finału z 1. miejsca. Podczas próby generalnej przed finałem piosenkarka zakrztusiła się sztucznym śniegiem, użytym podczas prezentacji utworu, co mogłoby wpłynąć na ocenę jury, które było tam obecne i oceniało próby uczestników konkursu. Incydent nie wpłynął na ocenę sędziów, którzy przyznali jej 296 punktów, przekładające się na pierwsze miejsce. Telewidzowie ocenili występ wokalistki na 343 punkty, co po zsumowaniu obu rankingów dało 372 punkty i pierwsze miejsce w końcowej klasyfikacji.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2013[]

    Dzięki wygranej Loreen, reprezentantki Szwecji podczas konkurs w 2012 roku, prawo do organizacji 59. Konkursu Piosenki Eurowizji otrzymała szwedzka telewizja Sveriges Television (SVT). 8 lipca Europejska Unia Nadawców (EBU) zdecydowała, że wszystkie trzy koncerty 58. Konkursu Piosenki Eurowizji 2013 odbędą się w Malmö, trzecim co do wielkości mieście Szwecji i stolicy regionu Skanii (Skåne). Istotnym motywem scenografii koncertów był most nad Sundem łączący metropolię z Kopenhagą.

    Reprezentant kraju ponownie został wybrany poprzez eliminacje eurowizyjne – Melodifestivalen 2013. Wszystkie etapy prowadził duet prowadzących: Danny Saucedo i Gina Dirawi. W stawce znalazło się trzydziestu dwóch uczestników, którymi zostali: David Lindgren, Cookies ’n’ Beans, Jay-Jay Johanson, Mary N’diaye, Eric Gadd, Yohio, Anna Järvinen, Michael Feiner i Caisa, Anton Ewald, Felicia Olsson, Joacim Cans, Swedish House Wives, Erik Segerstedt i Tone Damli, Louise Hoffsten, Rikard Wolff, Sean Banan, Eddie Razaz, Elin Petersson, Ravaillacz, Amanda Fondell, Martin Rolinski, Caroline af Ugglas, State of Drama, Janet Leon, Army of Lovers, Lucia Piñera, Robin Stjernberg, Sylvia Vrethammar, Ralf Gyllenhammar, Behrang Miri, Terese Fredenwall i Ulrik Munther. Ostatecznie do finału awansowali: David Lingren, Yohio, Sean Banan, Louise Hoffsten, Ravaillacz, State of Drama, Ulrik Munther i Ralf Gyllenhammar. 2 marca zorganizowano rundę dogrywkową, po której do finału awansował Robin Stjernberg z piosenką „You". I to on okazał się zwycięzcą koncertu finałowego eliminacji, który odbył się 9 marca, dzięki czemu został reprezentantem gospodarza podczas 58. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Malmö.

    18 maja piosenkarz wystąpił jako szesnasty w kolejności w finale widowiska prowadzonego przez Petrę Mede i zdobył łącznie 62 punkty, które przełożyły się na zajęcie przez niego 14. miejsca.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2014[]

    Sanna Nielsen podczas półfinału 59. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2014 roku

    Do selekcji Melodifestivalen 2014 zgłoszono łącznie 2628 propozycji, spośród których specjalna komisja jurorska składająca się z profesjonalnych muzyków wybrała 15 uczestników półfinałów. Kolejnych 16 półfinalistów wybrali przedstawiciele stacji SVT. W półfinałach wzięło udział 32 uczestników: Mahan Moin, Alvaro Estrella, Linus Svenning, Sylvester Schlegel, Elisa Lindström, Ellen Benediktson, Songbird, Elena Paparizou, Yohio, Panetoz, Manda, Pink Pistols, JEM, Martin Stenmarck, Little Great Things, The Refreshments, Sanna Nielsen, Dr. Alban i Jessica Folcker, Shirley Clamp, Ace Wilder, Outtrigger, Cajsa Stina Åkerström, Oscar Zia, Alcazar, Ellinore Holmer, I.D.A., Josef Johansson, Janet Leon, Anton Ewald, Ammotrack, Linda Bengtzing oraz grupa Eko, która z utworem „Yellow” wygrała udział w selekcjach podczas radiowego konkursu Svensktoppen nästa zorganizowanego w sierpniu przez szwedzką rozgłośnię Swedish Radio P4. Na potrzeby szwedzkich eliminacji zespół musiał zmienić swoją piosenkę, ponieważ eurowizyjna propozycja nie może zostać opublikowana przed 1 września. Pierwsza runda półfinałowa Melodifestivalen 2014 odbyła się 1 lutego 2014 roku w Malmö Arena w Malmö, druga – 8 lutego w Cloetta Center w Linköpingu, trzecia – 15 lutego w Scandinavium w Göteborgu, czwarta – 22 lutego w Fjällräven Center w Örnsköldsviku, a etap dogrywkowy (szw. Andra chansen) – 1 marca w Sparbanken Lidköping Arena w Lidköpingu. Finał eliminacji zorganizowany został 8 marca w Friends Arena w Sztokholmie. Wszystkie koncerty poprowadzili Nour El Refai i Anders Jansson, wygrała go Sanna Nielsen z utworem „Undo”, który otrzymał łącznie 212 punktów od jurorów i telewidzów.

    Przed udziałem w pierwszym półfinale 59. Konkursu Piosenki Eurowizji, Nielsen wygrała coroczne głosowanie fanów konkursu, zrzeszonych w Stowarzyszenie Miłośników Eurowizji (OGAE), zdobywając łącznie 354 punkty, w tym maksymalne noty (12 punktów) od 20 klubów. 6 maja wokalistka wystąpiła jako czwarta w koncercie półfinałowym konkursu i ostatecznie zakwalifikowała się z 2. pozycji i 131 punktami do finału, który odbył się w sobotę, 10 maja. Wokalistka wystąpiła w nim z trzynastym numerem startowym i zajęła ostatecznie trzecie miejsce, zdobywając 218 punktów, w tym maksymalną notę 12 punktów od Ukrainy, Rumunii i Danii.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2015[]

    Måns Zelmerlöw podczas prób do występu w finale 60. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2015 roku

    Pod koniec maja 2014 roku szwedzki nadawca potwierdził udział w 60. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Wiedniu w 2015 roku. Producent festiwalu, Christer Björkman, poinformował we wrześniu 2014 roku o zmianach wprowadzonych do reguł imprezy: liczba utworów dopuszczonych do stawki konkursowej eliminacji została zmniejszona z 32 do 28 piosenek, a w finale zaprezentowanych będzie 12 (a nie 8) propozycji. Do rund półfinałowych selekcji zakwalifikowali się: Jessica Andersson, Behrang Miri feat. Victor Crone, Dolly Style, Molly Pettersson Hammar, Elize Ryd i Rickard Söderberg, Daniel Gildenlöw, Eric Saade, Mariette, Emelie Irewald, Linus Svenning, Samir i Viktor, Neverstore, Magnus Carlsson, Marie Bergman i Sanne Salomonsen, Andreas Weise, Isa, Kalle Johansson (zwycięzca plebiscytu Svensktoppen Nästa 2014 organizowanego przez Sveriges Radio P4), Kristin Amparo, Ellen Benediktson, Jon Henrik Fjällgren, Andreas Johnson, Caroline Wennergren, JTR, Midnight Boy, Annika Herlitz, Hasse Andersson, Måns Zelmerlöw i Dinah Nah. Podobnie jak w poprzednich latach, w każdej rundzie telewidzowie i komisja jurorska głosowali na swoich ulubionych wykonawców, a czterech z największą ilością głosów awansowało do drugiego etapu głosowania. Dwoje artystów z największą ilością głosów publiczności zakwalifikowało się do finału programu (tj. Saade, J. Andersson, Mariette, Carlsson, Fjällgren, Isa, JTR i Zelmerlöw), a zdobywcy trzeciego i czwartego miejsca (tj. Dolly Style, Miri feat. Crone, Svenning, Samir i Victor, Weise, Amparo, Hasse Andersson i Nah) wzięli udział w tzw. rundzie dogrywkowej, którą ostatecznie pomyślnie przeszli Svenning, Hasse Andersson, Nah oraz Samir i Victor. Rundy półfinałowe odbyły się 7, 14, 21 i 28 lutego w (kolejno): Göteborgu (Scandinvium), Malmö (Malmö Arena), Östersundu (Östersund Arena) i Örebro (Conventum Örebro), koncert drugiej szansy został zorganizowany 7 marca w Helsingborgu (Helsingborg Aren), a finał – 14 marca w Sztokholmie (Friends Arena). Wszystkie koncerty konkursowe poprowadzili Sanna Nielsen i Robin Paulsson.

    Måns Zelmerlöw podczas prób do występu w finale 60. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2015 roku

    Ostatecznie największą liczbę 288 punktów od jurorów i telewidzów zdobył jeden z faworytów imprezy, Måns Zelmerlöw ze swoim utworem „Heroes”, dzięki czemu zdobył możliwość reprezentowania kraju podczas 60. Konkursu Piosenki Eurowizji. Piosenkarz wygrał zarówno głosowanie komisji jurorskiej (po zdobyciu łącznie 122 punktów, w tym maksymalnej liczby 12 punktów z dziewięciu spośród 11 regionalnych, międzynarodowych paneli sędziowskich), jak i telewidzów, od których otrzymał ponad 40% głosów, bijąc rekord największego poparcia w głosowaniu uprzednio należący do Loreen (2012). Oprócz tego, artysta wygrał z 149-punktową przewagą nad zdobywcą drugiego miejsca, Jonem Henrikiem Fjällgrenem, co przyczyniło się do osiągnięcia przez niego największej różnicy punktowej między pierwszą a drugą lokatą finałową.

    Już w trakcie trwania eliminacji Melodifestivalen 2015 pojawiły się doniesienia, jakoby zwycięska piosenka była plagiatemLovers on the SunDavida Guetty. Artysta zaprzeczył jednak podejrzeniom. Twórcy prezentacji scenicznej oraz wizualizacji do utworu, Fredrikowi „Benke” Rydanowi, zarzucano także inspiracje teledyskiem do piosenki „The Alchemy of Light” reżysera i artysty multimedialnego A DandyPunka. W rozmowie z publicznym nadawcą Sveriges Radio Rydan przyznał, że inspirował się pracą innych twórców, jednak zaprzeczył popełnieniu plagiatu. EBU jednak zleciła reprezentantowi zmianę oprawy scenicznej podczas występu.

    21 maja wystąpił jako trzynasty w kolejności podczas drugiego koncertu półfinałowego i zakwalifikował się do sobotniego finału, w którym wystąpił jako dziesiąty w kolejności. Ostatecznie zdobył największą liczbę 365 punktów, w tym dwanaście maksymalnych not 12 punktów od Australii, Belgii, Danii, Finlandii, Islandii, Włoszech, Łotwy, Norwegii, Polski, Słowenii, Szwajcarii i Wielkiej Brytanii, dzięki czemu wygrał konkurs.

    Konkurs Piosenki Eurowizji 2016[]

    Dzięki wygranej w 2015 roku szwedzkiego reprezentanta, Månsa Zelmerlöwa, krajowa telewizja Sveriges Television (SVT) otrzymała prawa do organizacji imprezy w 2016 roku. 8 lipca szwedzki nadawca ogłosił, że miejscem organizacji konkursu będzie po raz drugi Globe Arena w Sztokholmie. Konkurs poprowadzą Petra Mede i Måns Zelmerlöw.

    Podobnie jak w poprzednich latach, reprezentanta kraju wybrano za pomocą formatu Melodifestivalen. Rundy półfinałowe Melodifestivalen 2016 odbędą się 6, 13, 20 i 27 lutego w (kolejno): Göteborgu (Scandinvium), Malmö (Malmö Arena), Norrköpingu (Himmelstalundshallen) i Gävle (Gavlerinken Arena), koncert drugiej szansy zostanie rozegrany 5 marca w Halmstad Arena, a finał – 12 marca w Sztokholmie (Friends Arena). Wszystkie koncerty prowadzić będzie Gina Dirawi, której towarzyszyć będą: Petra Mede (pierwszy półfinał), Henrik Schyffert (trzeci półfinał), Sarah Dawn Finer (czwarty półfinał), Ola Salo i Peter Jöback (druga szansa) oraz William Spetz. Drugi półfinał pierwotnie miała współpracować Charlotte Perrelli, jednak telewizja odsunęła ją z funkcji konferansjerki po wystąpieniu piosenkarki w reklamie sieci telekomunikacyjnej Comviq, co naruszyła warunki umowy podpisanej przez artystkę z SVT.

    Do udziału w eliminacjach zgłoszono łącznie 2 450 propozycji. Pod koniec listopada zorganizowana została konferencja prasowa, w której wzięło udział dwudziestu ośmiu uczestników selekcji, czyli: Mimi Werner, Samir i Viktor, Robin Bengtsson, Ace Wilder, Anna Book, Pernilla Andersson, Albin i Mattias Andréasson, Victor och Natten, Krista Siegfrids, Molly Pettersson Hammar, Patrik Isaksson, Tommy Nilsson i Uno Svenningsson, Isa, Wiktoria, David Lindgren, Oscar Zia, SaRaha, After Dark, Lisa Ajax, Boris René, SMAILO, Swingfly (z Heleną Gutarr), Martin Stenmarck, Panetoz, Frans, Linda Bengtzing, Dolly Style, Eclipse i Molly Sandén. Dzień przed rozegraniem pierwszego półfinału ze stawki została zdyskwalifikowana Anna Book, która zgłosiła się do udziału z utworem „Himmel för två”, zgłoszonym wcześniej do mołdawskich eliminacji eurowizyjnych w 2014 roku (jako „Taking Care of a Broken Heart” nagrany przez Felicię Dunaf). Piosenkarka zaśpiewała jednak podczas pierwszego półfinału, jednak poza konkursem. Do finału awansowali: Ace Wilder, Robin Bengtsson, Samir i Viktor, Panteoz, Lisa Ajax, David Lindgren, SaRaha, Oscar Zia, Frans, Molly Sandén, Boris René oraz Wiktoria. Ostatecznie finał konkursu wygrał Frans, który za piosenkę „If I Were Sorry” otrzymał łącznie 156 punktów, w tym największą liczbę punktów od jurorów (88 pkt.) oraz największe poparcie telewidzów (68 pkt.).

    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama