• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Szpinet

    Przeczytaj także...
    Wirginał to mały instrument muzyczny, odmiana klawesynu. Posiada prostokątne pudło bez nóg, jego skala obejmuje 4 oktawy.Pudło rezonansowe – część instrumentu muzycznego, która współgra z wibratorem (np. ze strunami w gitarze, skrzypcach) i powoduje wzmocnienie dźwięku.
    Oktawa – interwał prosty zawarty między ośmioma kolejnymi stopniami skali muzycznej. W szeregu zasadniczym naturalnie występuje oktawa czysta. Zastosowanie znaków chromatycznych pozwala zmienić jej rozmiar.

    Szpinet (spinet, oktawka) – instrument muzyczny strunowo-klawiszowy, popularny w XVII wieku, odmiana klawesynu.

    Klawesyn (fr. clavecin, wł. (clavi)cembalo) – znany powszechnie w Europie od XV wieku instrument strunowy szarpany, wyposażony w klawiaturę, zaliczany do rodziny cytr.Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.

    Szpinet stoi na 3 nogach, ma trójkątne lub czworokątne, czasem pięciokątne pudło rezonansowe i skalę do 5 oktaw (najczęściej 3-4). W przeciwieństwie do klawesynu ma tylko pojedynczy naciąg strun (8' - rejestr ośmiostopowy, nietransponujący - patrz klawesyn). Oznacza to, że skoczki zaopatrzone w piórka po uderzeniu klawisza szarpią tylko jedna strunę, której wysokość dokładnie odpowiada wysokości dźwięku zapisanej w nutach. Wiąże się to ze znacznie mniejszym wolumenem tego instrumentu w porównaniu z klawesynem. Szpinet był wykorzystywany w XVII i XVIII wieku jako instrument gabinetowy, głównie do użytku domowego.

    Muzeum Instrumentów Muzycznych w Poznaniu – muzeum instrumentów muzycznych w Poznaniu, jedyne tego rodzaju i tej wielkości w Polsce, trzecie co do wielkości w Europie, mieści się na Starym Rynku w trzech zabytkowych kamienicach (w tym w Kamienicy Grodzickich). Jest oddziałem Muzeum Narodowego w Poznaniu.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • wirginał
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: PWN, 1995, s. 876. ISBN 83-01-11390-1. (pol.)
  • Jerzy Habela: Słowniczek muzyczny. Warszawa: PWM, 1968, s. 193. ISBN 83-01-11390-1. (pol.)
  • Bożena Kostek: Akustyka muzyczna. Instrumentoznawstwo (pol.). W: Politechnika Gdańska [on-line]. [dostęp 2017-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-27)].
  • Ulrich Michels: Atlas muzyki. T. 1. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2002, s. 37. ISBN 83-7255-085-9. (pol.)
  • The New Grove Dictionary of Music and Musicians, vol. S. Oxford University Press, 2004. ISBN 978-0-19-517067-2. (ang.)




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.01 sek.