l
  • Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia

  • Prowadzimy badanie na temat nowotworów.
    Potrzebna jest nam pomoc.




    Prosimy o wypełnienie
    anonimowego kwestionariusza

    Zajmie to ok. 10 - 15 minut.


    TAK - pomagam            NIE - odmawiam (zamknij)

    Zebrane informacje wykorzystane zostaną do celów naukowych.
    Temat nie został wyczerpany?
    Zapraszamy na Forum Naukowy.pl
    Jeśli posiadasz konto w serwisie Facebook rejestracja jest praktycznie automatyczna.
    Wystarczy kilka kliknięć.

    Szkodniki sosen



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    "Martwe drewno" – niezbyt precyzyjny termin oznaczający obumarłe drzewa i ich części oraz martwe części żywych drzew.Imago (łac. imago – wizerunek, obraz; l.mn. – imagines; pol. l.mn. „imaga”), owad dorosły, owad doskonały – ostateczne stadium w rozwoju osobniczym owadów przechodzących proces przeobrażenia. Imago nie przechodzi już linień. U większości gatunków jest osobnikiem zdolnym do rozrodu, często niepobierającym pokarmu lub pobierającym jedynie w minimalnych ilościach.
    Oligofagi sosny[ | edytuj kod]

    Oligofagi sosny występujące w Polsce żerują głównie na sośnie zwyczajnej.

    Szkodniki nadziemnych części siewek i młodych sadzonek[ | edytuj kod]

  • Eulia politana Hb. – zwójka siewkóweczka - larwa łączy igły sosen przędzą i ogryza je.
  • Szkodniki upraw sosnowych[ | edytuj kod]

    Uprawy leśne, w tym sosnowe, są szczególnie atrakcyjnym miejscem żerowania dla wielu owadów. Znaczne nasłonecznienie uprawy, w której drzewka nie dochodzą do zwarcia, sprzyja rozwojowi wielu z nich. W uprawach występować mogą wszystkie szkodniki szkółek, liczne szkodniki strzałek (pędów głównych), pędów, pączków i igieł. Wiele z nich atakuje również starsze drzewostany: młodniki, tyczkowiny i drągowiny. Duża ilość różnych szkodników jest spowodowana przede wszystkim nagromadzeniem łatwo dostępnego i wysokowartościowego pokarmu, jakim są organy młodych drzewek, w szczególności pączki i łyko.

    Żerdzianka szewc (Monochamus sutor) – gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych. Żyje w lasach iglastych w Europie i Azji.Puszcza Piska – największy kompleks leśny na Mazurach. Przylega do Mazurskiego Parku Krajobrazowego, oraz do Niziny Mazurskiej. Dawna nazwa to Puszcza Jańsborska (niem. Johannisburger Heide).

    Szkodniki igieł[ | edytuj kod]

    Szkodliwość tej grupy owadów polega przede wszystkim na ogryzaniu igieł, bądź wysysaniu z nich soków, co prowadzi do osłabienia drzewek. Nie uszkadzają jednak pączków, co umożliwia roślinie regenerację. W tej fazie rozwojowej mogą pojawić się też inne szkodniki, charakterystyczne dla starszych drzewostanów, są to jednak zjawiska rzadsze.

    Kurtek mniejszy (Molorchus minor) – gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych. Długość 0,6-1,6 cm, cechy charakterystyczne: skrócone pokrywy skrzydłowe i wyraźnie zgrubiałe uda. Występuje w Europie Środkowej, Europie Północnej i na Syberii, w lasach mieszanych. Postacie dojrzałe spotyka się od maja do lipca na kwiatach lub drzewach żywicielskich. Chrząszcz pospolity i liczny. Larwy żywią się łykiem, dorosłe chrząszcze pyłkiem.Dzier włochaty (Harpalus rufipus) - gatunek średniej wielkości chrząszcza z rodziny biegaczowatych oraz podrodziny Harpalinae. Występuje w prawie całej Eurazji w tym na terenach całej Europy, północnej Afryki, Makaronezji, Azji Mniejszej, Iranu oraz na Syberii i w Japonii. Wprowadzono go również w Ameryce Północnej. Gatunek ten toleruje szeroki zakres środowisk, od wilgotnych terenów bagnistych poprzez lasy po suche łąki i pola uprawne. Osiąga zazwyczaj od 10 do 17 mm długości. Większa część pancerzu jest matowo czarna, zaś krawędzie i kończyny są czerwone lub pomarańczowe. Czasami uważany jest za szkodnika truskawek.
  • Acantholyda hieroglyphica Christ. – osnuja sadzonkowa, sosna.
  • Brachyderes incanus L. – choinek szary, szkodnik młodych sosen i świerków, na gałęziach żeruje także na modrzewiu i jałowcu.
  • Brachyonyx pineti Payk. – krótkostopka sosnowa, larwa minuje igły sosnowe.
  • Cryptocephalus pini L.zmróżka sosnowa, postacie dorosłe żerują na igłach sosny.
  • Luperus pinicola Dft. – wątlik sosnowiec, postacie dorosłe żerują na igłach sosny.
  • Philopedon plagiatus Schal L. (Cneorrhinus plagiatus Schal L.) – sieciech niegłębek, polifag szkodliwy głównie na sośnie, postać dorosła ogryza igły, liście i korę.
  • Thecodiplosis brachyntera Schw. – igłówka sosnowa (pryszczarek sosnowiec), sosna.
  • Contarinia baeri Prell. - igłówka Baera (pryszczarek Baera), sosna.
  • Szkodniki pączków, pędów i szyszek[ | edytuj kod]

    Galas zwójki żywiczaneczki

    Do tej grupy szkodników należą takie, które żerują w pączkach (najczęściej bocznych pędów), pędach bocznych (rzadziej głównych) i w rozwijających się szyszkach. Uszkodzone organy często wydzielają żywicę. Naruszenie pączka lub pędu głównego (strzałki) może doprowadzić do zahamowania wzrostu i silnej deformacji korony.

    Drzewostan – zespół większej liczby drzew rosnących na pewnej powierzchni leśnej w odpowiednim zagęszczeniu i zwarciu koron, wzajemnie na siebie oddziałujących.Uprawa leśna (hodowla leśna) – jedna z pierwszych faz rozwoju drzewostanu obejmująca młode pokolenie drzew gatunków lasotwórczych pochodzące z nasadzenia sztucznego (z sadzonek). Uprawa powstaje w toku odnowień sztucznych na zrębach, lub na gruncie nieleśnym przy zalesianiu. Faza obejmuje pierwsze lata życia drzewostanu od zasadzenia do 20 lat. Drzewka tworzące uprawę są jeszcze małe, rosną powoli i pomimo znacznej liczebności nie tworzą na ogół zwartego zgrupowania. Przestrzenne ich rozmieszczenie w uprawie jest z reguły bardziej regularne niż w nalocie. Wpływ młodych drzewek w uprawie wzajemnie na siebie i na lokalne warunki siedliskowe jest nikły. Uprawa w korzystnych warunkach rozwoju przechodzi w młodnik.
  • Anthonomus varians Payk. – kwieciak sosnowiec, larwa żeruje w męskich kwiatostanach.
  • Cacoecia piceana L. – zwójka sosnówka, sosna, rzadziej świerk i jodła.
  • Dioryctria abietella Den. et Schiff. - szyszeń pospolity, sosna, także jodła,świerk i modrzew.
  • Dioryctria mutatella Fuchs - szyszeń sosnowy, sosna zwyczajna, rzadziej sosna czarna i wejmutka.
  • Evetria resinella L. – zwójka żywiczaneczka, sosna.
  • Evetria duplana Hb. – zwójka pędówka, sosna w wieku 2-6 lat.
  • Evetria turionella L. (Evetria turionana Hbn.) – zwójka odrośleczka, sosna w wieku 6-15 lat.
  • Exoteleia dodecella L. – skośnik tuzinek
  • Pissodes validrostris Sahlb. – smolik szyszkowiec, larwa rozwija się w szyszkach sosen.
  • Rhyacionia buoliana Den. et Schiff. – zwójka sosnóweczka, sosna w wieku 6-15 lat.
  • Strophosoma capitata De Geer – zmiennik rudonogi (zmiennik brudny), najczęściej na sośnie, postać dorosła ogryza pączki, liście i pędy.
  • Strophosoma melanogrammum Forst. – zmiennik leszczynowiec (zmiennik czarniawiec), na sośnie, świerku, modrzewiu, rzadziej na liściastych. Postać dorosła ogryza pączki, liście i pędy.
  • Zeiraphera griseana Hb. (Steganoptycha diniana Gn.) – wskaźnica modrzewianeczka, modrzew, świerk, rzadziej limba i sosna.
  • Szkodniki pędów i strzałek[ | edytuj kod]

    Owady z tej grupy uszkadzają korę lub (i) łyko na pędach głównych i bocznych. W tej fazie mogą pojawić się też szkodniki floemu i ksylemu drzewostanów starszych.

    Brudnica nieparka (Lymantria dispar) - motyl nocny z rodziny brudnicowatych (Lymantriidae), uważany za niebezpiecznego szkodnika lasów i sadów.Chrabąszcz kasztanowy (Melolontha hippocastani) – chrząszcz z rodziny żukowatych, bardzo podobny do chrabąszcza majowego.
  • Hylastes ater Payk. – zakorek czarny, iglaste (leżanina i pniaki).
  • Hylobius abietis L.szeliniak sosnowiec, głównie iglaste, sporadycznie liściaste.
  • Hylobius pinastri Gyll – szeliniak świerkowiec, świerk, sosna i inne.
  • Pissodes castaneus De Geer (Pissodes notatus F.) – smolik znaczony, sosna, zarówno larwa jak i imago.
  • Scythropus mustela Hbst. – zacień sosnowiec, postać dorosła ogryza korę na młodych drzewkach iglastych.
  • Szkodniki młodników sosnowych[ | edytuj kod]

    W tej fazie występują szkodniki zarówno z upraw jak i drzewostanów starszych. Niektóre z owadów występujących na uprawach, zasiedlających pędy boczne mogą spowodować w młodnikach lokalne szkody. Staje się to szczególnie niebezpieczne w połączeniu z osłabieniem drzew przez inne czynniki np. spałowanie przez jeleniowate, choroby grzybowe czy działalność innych owadzich szkodników pierwotnych. Młodniki na słabych siedliskach oraz w zasięgu zanieczyszczeń przemysłowych są szczególnie narażone na ataki tej grupy szkodników.

    Korona drzewa - cechą charakterystyczną każdej rośliny drzewiastej jest to, że na pewnej wysokości nad ziemią pień przekształca się w zespół konarów, gałęzi, pędów i liści, który nazywamy koroną.Bory Dolnośląskie dawniej Puszcza Dolna (niem. Niederschlesische Heide) – mezoregion fizycznogeograficzny (317.74) utworzony przez największy w Polsce zwarty kompleks leśny o powierzchni ok. 1650 km².

    Szkodniki aparatu asymilacyjnego, pędów i pączków[ | edytuj kod]

    Grupa rowałków na korze sosny.
    Kwietniczek czterokropkowy - imago w kwiecie jastrzębca
    Motyl barczatki.
    Ciemna forma motyla samicy brudnicy mniszki.

    Szkodliwość tej grupy owadów polega na ogryzaniu igieł, pączków, wysysaniu soków z pędów. Swoją obecność mogą tu zaznaczyć również inne owady, tak z upraw, jak i starszych drzewostanów.

    Puszcza Augustowska (lt. Augustavo giria, biał. Аўгустоўская пушча) – duży kompleks leśny położony w województwie podlaskim oraz na Litwie i Białorusi. Powierzchnia całej puszczy wynosi ok. 160 tys. ha, z czego w granicach Polski znajduje się ponad 114 tys. ha. Na jej terenie znajduje się Wigierski Park Narodowy.Szczotecznica szarawka (Calliteara pudibunda syn. Dasychira pudibunda) - motyl nocny z rodziny brudnicowatych (Lymantriidae).
  • Acantholyda erythrocephala L. – osnuja czerwonogłowa, sosna, młodniki (wiek 10-30 lat).
  • Barbitistes constrictus Br. – opaślik sosnowiec, sosna, rzadziej świerk.
  • Cinara pini L.miodownica sosnowa, sosna.
  • Neodiprion sertifer Geoffr. – borecznik rudy, sosna.
  • Pineus pini L. – mszyca sosnówka, jedno pokolenie na świerku drugie na sośnie.
  • Szkodniki żerujące na pniach drzew[ | edytuj kod]

    Największe znaczenie mają w tej grupie szkodniki wtórne. Niektóre z nich zasiedlają w starszych drzewostanach boczne, obumierające gałęzie – w młodniku mogą zasiedlać całą strzałę przyczyniając się do szybkiego wydzielania posuszu.

    Łyko (łac. floem) – żywa tkanka roślinna niejednorodna, wchodząca w skład zespołu tkanek przewodzących, pełniących funkcję przewodzącą w roślinach naczyniowych. Łyko przewodzi produkty fotosyntezy, czyli związki organiczne.Przypłaszczek granatek (Phaenops cyanea, synonim Phaenops cyaneus) - gatunek chrząszcza należącego do rodziny bogatkowatych.
  • Anthaxia quadripunctata L. – kwietniczek czterokropkowy, pod korą młodych sosen w uprawach.
  • Aradus cinnamomeus Panz. – rozwałek korowiec (korowiec sosny), sosna.
  • Chrysobothris igniventris Reitt. – zrąbień sosnowiec, sosna.
  • Magdalis duplicata Germ. – wałczyk podobny, larwa w małych gałązkach sosen, świerków, modrzewi.
  • Magdalis frontalis Gyll. – wałczyk pędowiec, chodniki larwalne głównie w rdzeniu pędów szczytowych.
  • Magdalis phlegmatica Hbst. – wałczyk gałęzinowiec, larwa w gałęziach sosen i świerków.
  • Magdalis violacea L. – wałczyk fioletowy, larwa w pączkach szczytowych, na powierzchni bielu 3-15 letnich drzewek: sosen i świerków.
  • Melanophila acuminata De Geer. – ciemnik czarny, pod korą młodych sosen.
  • Pityogenes bidentatus Hbst. – rytownik dwuzębny, pod cienką korą sosny, świerka, jodły, modrzewia.
  • Pogonocherus fasciculatus De Geer. – kozulka sosnówka, pod korą gałęzi sosnowych i innych iglastych.
  • Szkodniki drzewostanów sosnowych średnich i starszych klas wieku[ | edytuj kod]

    żerująca larwa zawisaka borowca
    gołożer larw borecznika sosnowca
    żerująca larwa poprocha

    Jest to duża grupa owadów, stanowiących istotny czynnik wpływający na stan zdrowotny przeważającej części europejskich lasów sosnowych. Są to zarówno szkodniki pierwotne jak i wtórne, żerują na igłach, pączkach, są ksylo i kambiofagami. Ich wzajemne pojawy korelują się ze sobą jak również z czynnikami atmosferycznymi, siedliskowymi i z czystością siedliska (gleb, wody i powietrza). W formie gradacyjnej mogą wystąpić również w młodszych drzewostanach.

    Runo leśne – najniższa, przyziemna warstwa roślin i grzybów w lesie, przykrywająca jego dno. W skład runa wchodzą krzewinki, rośliny zielne, mszaki oraz nalot drzew i krzewów, według niektórych źródeł także niskie krzewy. Termin poza znaczeniem zwyczajowym stosowany jest głównie w leśnictwie. W opisie struktury warstwowej roślinności w botanice (zwłaszcza w fitosocjologii) osobno rozdziela się zazwyczaj warstwy krzewów, osobno roślin zielnych i krzewinek oraz mszaków i porostów.Pąk, pączek – zawiązek pędu z merystemem wierzchołkowym i zawiązkami organów – liści i kwiatów. Merystem osłonięty jest w pąku zawiązkami liści, czasem przekształconych w specjalne łuski pąkowe.

    Szkodniki aparatu asymilacyjnego[ | edytuj kod]

    Dynamika liczebności większości szkodników igieł sosny ma bezpośredni związek z warunkami środowiskowymi i składem gatunkowym drzewostanów. Ogniska gradacyjne mają miejsce przede wszystkim w skrajnych dla sosny warunkach ekologicznych - w zdegradowanych borach świeżych oraz borach suchych. W takiej sytuacji sosna występuje często w postaci monokultury o ubogim runie. Główne centra gradacyjne najgroźniejszych foliofagów znajdują się: w Borach Tucholskich, Puszczy Piskiej, Augustowskiej, Białej, Nadnoteckiej na Pomorzu Zachodnim, Borach Dolnośląskich oraz kompleksie Opolsko-Częstochowskim. Są to najczęściej szkodniki pierwotne.

    Tycz cieśla (Acanthocinus aedilis) – owad z rzędu chrząszczy. Długość ciała 13-20 mm, czułki do pięciu razy dłuższe niż reszta ciała. Ciało brunatne, z szarym nalotem. Nazwa owada pochodzi od odgłosów wydawanych przez zaniepokojone tycze, przypominających piłowanie drewna.Bory Tucholskie (kasz. Tëchòlsczé Bòrë, niem. Tucheler Heide) – jeden z największych kompleksów borów sosnowych w Polsce. Zajmuje ok. 3 tys. km sandru w dorzeczu Brdy i Wdy oraz Równiny Tucholskiej i Równiny Charzykowskiej. Od lasów tych wziął nazwę również mezoregion fizycznogeograficzny Bory Tucholskie znajdujący się we wschodniej części kompleksu oraz szereg powierzchniowych form ochrony przyrody: park narodowy, rezerwat biosfery, obszar Natura 2000, a także leśny kompleks promocyjny. Bory Tucholskie dały również nazwy jednostkom różnych systemów podziału geobotanicznego, np. okręg Borów Tucholskich w systemie Szafera i Zarzyckiego lub dzielnica Borów Tucholskich w systemie Mroczkiewicza.
  • Acantholyda posticalis Mats., (Acantholyda nemoralis Thoms.) – osnuja gwiaździsta, sosna.
  • Acantholyda posticalis f. praecox W.Koeh. – osnuja gwiaździsta forma wczesna.
  • Acantholyda posticalis f. serotina W.Koeh. – osnuja gwiaździsta forma późna.
  • Bupalus piniarius L.poproch cetyniak - sosna.
  • Dasychira pudibunda L.szczotecznica szarawka, liście buków, dębów i innych liściastych, również igły sosen.
  • Dendrolimus pini L.barczatka sosnówka, sosna.
  • Diprion pini L.borecznik sosnowiec, sosna pospolita i inne sosny.
  • Diprion simile Htg. – borecznik podobny, sosna.
  • Ellopia prosapiaria L. – kłystek, sosna, rzadziej świerk, jodła i jałowiec.
  • Gilpinia pallida Kl. – borecznik jasnobrzuchy, sosna.
  • Gilpinia frutetorum F. – borecznik Krzewian, sosna.
  • Hyloicus pinastri L.zawisak borowiec (siwotek borowiec), sosna.
  • Lymantria monacha L.brudnica mniszka, świerk, sosna i liściaste.
  • Lymantria dispar L. (Ocneria dispar L.) – brudnica nieparka, dąb i inne liściaste, rzadziej iglaste.
  • Orgyia antiqua L.znamionówka tarniówka, larwa ogryza igły i liście (liściaste i iglaste).
  • Panolis flammea Schiff. – strzygonia choinówka, sosna.
  • Panthea coenobita Esp. – sówka mniszkówka, świerk, sosna.
  • Semiothisa liturata Cl. – witalnik sosnowiak, sosna.
  • Szkodniki | edytuj kod]

    Gradacje tych szkodników obejmują tereny po gradacjach szkodników igieł oraz te drzewostany, które osłabione zostały z powodu innych przyczyn. Na szczególną uwagę zasługują tu choroby systemów korzeniowych (huba korzeniowa, opieńka miodowa i inne). Do tej grupy należą najczęściej szkodniki wtórne.

    Spałowanie drzew – obdzieranie zębami kory z drzew przez niektóre zwierzęta – parzystokopytne ssaki przeżuwające.Rębacz pstry, rębacz sosnowiec (Rhagium inquisitor) – holarktyczny gatunek niewielkiego chrząszcza z rodziny kózkowatych (Cerambycidae). W Polsce jest gatunkiem pospolitym. Jest gatunkiem typowym rodzaju Rhagium.
    Kornikowate
  • Carphoborus minimus F. – listwiaczek najmniejszy, na obumierających gałązkach sosny.
  • Cryphalus abietis Ratz. – wgryzoń świerkowiec, świerk, jodła, rzadziej inne iglaste.
  • Crypturgus cinereus Hbst. – skrycik szary, iglaste (chodnik larwalny samica zakłada w chodnikach innych korników).
  • Crypturgus pusillus Gyll. – skrycik najmniejszy, iglaste (chodnik larwalny samica zakłada w chodnikach innych korników).
  • Crypturgus hispidulus Thoms.. – skrycik owłosiony, (skrycik północny) iglaste (chodnik larwalny samica zakłada w chodnikach innych korników).
  • Dryocoetes autographus Ratz. – drzewożerek jednożerny, świerk, rzadziej sosna, głównie na złomach i leżaninie.
  • Ips acuminatus Gyll. – kornik ostrozębny, sosna, rzadziej modrzew pod cienką korą pni i konarów.
  • Ips amitinus Eichh. – kornik drukarczyk, świerk, rzadziej sosna, modrzew i jodła.
  • Ips duplicatus Sahlb. – kornik zrosłozębny, świerk, rzadziej sosna, limba.
  • Ips sexdentatus Boern. – kornik sześciozębny, sosna, rzadziej świerk.
  • Ips typographus L.kornik drukarz, przede wszystkim świerk, rzadko inne iglaste.
  • Dendroctonus micans Kug. – bielojad olbrzymi, przede wszystkim świerk, sporadycznie sosna, żeruje w okolicy szyi korzeniowej, czasem wyżej.
  • Hylurgus ligniperda F. – drzewisz owłosiony, w korzeniach i pniakach martwych sosen, na styku łyka i bielu.
  • Hylurgops palliatus Gyll. – polesiak obramowany, między korą a drewnem sosny, świerka i innych iglastych, w pniakach i leżaninie.
  • Orthotomicus laricis F. – korniczek wielozębny, sosna, świerk, modrzew, rzadziej jodła. Żyje na leżaninie i obumierających drzewach - między korą a drewnem.
  • Orthotomicus longicollis Gyll. – korniczek guzozębny, pod korą zamierających, starych sosen.
  • Orthotomicus proximus Eichh. – korniczek płaskozębny, sosna, rzadziej świerk w miejscach, gdzie gruba kora przechodzi w cienką.
  • Orthotomicus suturalis Gyll. – korniczek ostrozębny, sosna, świerk, modrzew, limba, między korą a drewnem.
  • Pityogenes quadridens Hbst. – rytownik czterozębny, sosna, świerk i inne iglaste.
  • Pityogenes chalcographus L. – rytownik pospolity, świerk, sosna, rzadko jodła.
  • Pityokteines curvidens Germ. – jodłowiec krzywozębny, jodła, rzadziej świerk, modrzew i sosna.
  • Pityophthorus pityographus Ratz. – bruzdkowiec zachodni, świerk, jodła, sosna, rzadko modrzew. Żeruje w koronie drzew.
  • Pityophthorus lichtensteini Ratz. – bruzdkowiec Lichtensztajna, gałązki sosen.
  • Polygraphus poligraphus L. – czterooczak świerkowiec, najczęściej świerk, rzadziej jodła, sosna (limba i wejmutka).
  • Polygraphus subopacus Thoms. – czterooczak leżaninowiec, świerk, rzadziej sosna.
  • Tomicus minor Htg. – cetyniec mniejszy, sosna zwyczajna i inne sosny, wyjątkowo świerk.
  • Tomicus piniperda L.cetyniec większy, sosna zwyczajna i inne sosny, wyjątkowo świerk, modrzew i jodła.
  • Trypodendron lineatum Ol. – drwalnik paskowany, iglaste.
  • Xyleborus saxeseni Ratz. – drwalniczek Saksesena, polifag liściastych i iglastych.
  • Bogatkowate
    Miedziak sosnowy
  • Buprestis mariana L.miedziak sosnowiec, drewno pniaków sosnowych i innych iglastych.
  • Phaenops cyanea F. – przypłaszczek granatek, pod korą sosen, rzadko na świerku.
  • Kózkowate
  • Acanthocinus aedilis L.tycz cieśla, między korą a drewnem sosny, rzadziej innych iglastych.
  • Arhopalus rusticus L. – wykarczak sosnowiec, początkowo pod korą, później w drewnie sosny.
  • Asemum striatum – szczapówka bruzdkowana, początkowo pod korą, później w drewnie sosny.
  • Callidium violaceus L.ściga fioletowa (zagwoździk fiołkowy), pod korą i w martwym drewnie iglastym.
  • Corymbia rubra L. (Leptura rubra L.) – zmorsznik czerwony, drewno pni i pniaków iglastych.
  • Ergates faber L.borodziej próchnik, drewno pniaków sosnowych, rzadko świerkowych i jodłowych.
  • Hylotrupes bajulus L.spuszczel pospolity, najczęściej w konstrukcyjnym drewnie iglastym.
  • Molorchus minor L.kurtek mniejszy, pod korą świerka, sosny, rzadziej jodły.
  • Monochamus galloprovincjalis Ol. – żerdzianka sosnówka, pod korą i w drewnie sosny, czasem na modrzewiu i świerku.
  • Monochamus sutor L.żerdzianka szewc, między korą a drewnem i w drewnie świerka, sosny, jodły.
  • Prionus coriarius L.dyląż garbarz, pod korą w drewnie liściastych i iglastych.
  • Rhagium inquisitor L.rębacz pstry (rębacz sosnowiec), pod korą obumierających lub obumarłych drzew iglastych, w tym sosen: s. Armanda, s. Jeffreya, s. koreańskiej, s. rumelijskiej, s. zwyczajnej.
  • Spondylis buprestoides L.kłopotek czarny, w korzeniach pniaków sosnowych i odziomkach drzew iglastych.
  • Tetropium castaneum L. – ściga lśniąca, pod korą świerka, rzadko sosny, modrzewia, wyjątkowo jodły.
  • Tetropium fuscum F. – ściga ćmawa, pod korą świerka, rzadko sosny, modrzewia, wyjątkowo jodły.
  • Ryjkowcowate
  • Pissodes pini L.smolik sosnowiec, larwa i imago na sośnie.
  • Pissodes piniphilus Hbst. – smolik drągowinowiec, larwa i imago na sośnie.
  • Polifagi[ | edytuj kod]

    Polifagi żyjące w glebie żerują przeważnie na podziemnych, ale także na nadziemnych częściach roślin, w tym sosen. Swoją szkodliwość wykazują przede wszystkim w terenie otwartym: na uprawach i szkółkach.

    Liść (łac. folium) – organ roślinny, element budowy części osiowej (pędowej) roślin telomowych. Wyrastające z węzłów końcowe elementy rozgałęzień pędu, wyodrębniające się ze względu na funkcję i budowę od łodygi (nie mają np. zdolności do nieprzerwanego wzrostu). Pełnią głównie funkcje odżywcze i z tego powodu mają zwykle dużą powierzchnię umożliwiającą ekspozycję na odpowiednią ilość promieniowania słonecznego. Poza tym liście biorą udział w transpiracji, gutacji i wymianie gazowej. Nierzadko liście pełnią także funkcje spichrzowe, czepne, ochronne, obronne i pułapkowe, w takich przypadkach ulegając daleko idącym przystosowaniom w zakresie funkcji i budowy.Bór suchy (Bs) – typ siedliskowy lasu występujący na obszarze wszystkich krain nizinnych. Gleby tego siedliska zalicza się do typu darniowo-bielicowego. Są to piaski luźne, równoziarniste, głębokie i suche, o poziomie wody gruntowej niemającej wpływu na siedlisko, poza zasięgiem korzeni drzew. Powierzchnię gleby pokrywa próchnica typu mor suchy.
    Szkodniki kiełkujących nasion i wschodów
  • Bembidion lampros Hbst. – niestrudek lśniący
  • Harpalus rufipes De Geer – dzier włochaty
  • Melanimon tibialis F. – mrzygłodek
  • Opatrum sabulosum L. – omrzel piaskowy
  • Szkodniki systemów korzeniowych

    głównie pędraki:

  • Amphimallon solstitialis L.guniak czerwczyk
  • Melolontha melolontha L.chrabąszcz majowy
  • Melolontha hippocastani F. – chrabąszcz kasztanowy
  • Polyphylla fullo F. – wałkarz lipczyk
  • w mniejszym stopniu:

    Komarnica błotniarka (Tipula paludosa) - gatunek owada z rzędu muchówek (Diptera). Szkodnik żyjący w wilgotnych glebach, podgryzający korzenie roślin. Szkody wyrządzają larwy, które w nocy żerują na naziemnych częściach młodych roślin.Osnuja gwiaździsta (Acantholyda posticalis) – gatunek owada z rodziny osnujowatych (Pamphiliidae) z rzędu błonkoskrzydłych. Jeden z ważniejszych szkodników sosny pospolitej. Forma wczesna osnui odbywa rójkę w kwietniu i na początku maja, forma późna w czerwcu. Pierwsze pojawiają się samice, które czekają na wędrujące po pniach samce. Zapłodnione samice składają jaja pojedynczo na wewnętrznej stronie igieł. Jedna samica składa ogółem 80 – 100 jaj. Po 10 – 14 dniach od złożenia jaj wylęgają się larwy. Okres żerowania larw trwa 3 – 4 tygodnie. Po zakończeniu żerowania larwy spadają na ściółkę, a następnie do gleby mineralnej 10 – 15 cm. W glebie sporządzają kolebkę, w której pozostają 1 – 2 lata, forma wczesna 3 lata. Generacja 1 – 2 letnia.
  • Anomala dubia Scop. – listnik zmiennobarwny
  • Gryllotalpa gryllotalpa L.turkuć podjadek
  • Phyllopertha horticola L.ogrodnica niszczylistka
  • Szkodniki żerujące na nadziemnych i podziemnych częściach siewek i młodych sadzonek
  • Agrotis pronuba – rolnica przepaska
  • Agrotis segetum Den. – rolnica zbożówka
  • Agrotis vestigialis Rott. – rolnica szkółkówka
  • Autographa gamma – błyszczka jarzynówka
  • Nephrotoma crocata L.komarnica
  • Tipula paludosa Heig. – koziułka błotnica
  • Larwy przedstawicieli sprężyków, tzw. drutowce, mogą być jednocześnie roślinożerne, drapieżne, mogą też być saprofagami. Żerują na różnych wysokościach rośliny, uszkadzając ją najczęściej poniżej szyi korzeniowej. Spośród nich należy wymienić grupę, która często jest roślinożerna:

    Ogrodnica niszczylistka (Phyllopertha horticola) – gatunek chrząszcza z rodziny poświętnikowatych (Scarabaeidae) i podrodziny rutelowatych (Rutelinae).Zwarcie drzewostanu oznacza rodzaj i stopień wypełnienia przestrzeni przez korony drzew w drzewostanie, pełni istotną rolę w powstawaniu i życiu lasu, wywiera wpływ na kształtowanie się drzew, i ich środowiska.
  • Adelocera murina L. – podrzut myszaty
  • Agriotes lineatus L.osiewnik rolowiec
  • Agriotes obscurus L. – osiewnik ciemny
  • Athous subfuscus MulL. – nieskorek żółtawy
  • Dalopius marginatus L. – drgalnik obrzeżony
  • Ectinus aterrimus L. – osiewnik czarny
  • Prosternon tesselatum L. – wełniak szary, postać dorosła uszkadza igły i pędy sosen.
  • Selatosomus aeneus L. – ponęc lśniący
  • Selatosomus impressus F.
  • Selatosomus latus F.
  • Sericus brunneus L. – doskocz brunatny
  • Strzygonia choinówka, sówka choinówka (Panolis flammea) – gatunek motyla z rodziny sówek (Noctuidae). Gatunek typowy rodzaju Panolis. Szkodnik drzew iglastych, głównie sosny. Występuje w całej Europie.Kózkowate (Cerambycidae) – rodzina owadów z rzędu chrząszczy, podrzędu chrząszczy wielożernych. Rodzina obejmuje owady o wydłużonym ciele i charakterystycznych niezwykle długich czułkach, które często sięgają poza odwłok. Do rodziny tej zalicza się ponad 20 tys. gatunków; w Polsce 194.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Czy wiesz że...? beta

    Młodnik – faza rozwoju drzewostanu następująca po uprawie, obejmująca młode pokolenie drzew gatunków lasotwórczych pochodzące najczęściej z nasadzenia sztucznego (z sadzonek). Faza młodnika obejmuje okres od momentu osiągnięcia zwarcia (zetknięcia się koron) drzewek do czasu rozpoczęcia się wydzielania (obumierania sztuk najsłabszych) czyli wejścia drzew w fazę tyczkowiny. Umownie okres ten określa się na 20-25. rok życia drzewostanu.
    Osnuja sadzonkowa (Acantholyda hieroglyphica) – gatunek owada z rodziny osnujowatych (Pamphiliidae) z rzędu błonkoskrzydłych. Jeden z ważniejszych szkodników sosny pospolitej.
    Jeleniowate, pełnorożce (Cervidae) – rodzina ssaków z rzędu parzystokopytnych (Artiodactyla). Należą do niej zwierzęta o kostnym, pełnym porożu (w przeciwieństwie do rogów) ulegającym u większości gatunków corocznej zmianie. Przykładowi przedstawiciele to: renifer, mulak, mundżak, jeleń szlachetny, sarna, łoś, daniel, czy jeleń wschodni.
    Cetyniec większy (Tomicus piniperda) - gatunek owada z podrodziny kornikowatych. Szkodnik wtórny, oligofag z preferencją sosny. W Polsce występuje na terenie całego kraju, doprowadza do wydzielania się posuszu, roznosi siniznę. Często towarzyszy mu cetyniec mniejszy.
    Kornikowate, korniki (Scolytinae) – podrodzina chrząszczy z rodziny ryjkowcowatych, wcześniej klasyfikowana jako rodzina Scolytidae, syn. Ipidae.
    Sosna (Pinus L. 1753) – rodzaj roślin z rodziny sosnowatych (Pinaceae Lindl.) obejmujący niemal 115 gatunków drzew i krzewów. Występują przeważnie w strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej, choć niektóre gatunki rosną również w strefach cieplejszych (tu jednak zwykle w górach). W Ameryce Środkowej najdalej na południe sięgają do Gwatemali, Salwadoru i Nikaragui, zaś w Azji do Archipelagu Malajskiego. Jedyne naturalne stanowisko na półkuli południowej znajduje się na Sumatrze (P. merkusii).
    Galas, galasówka (łac. Galla) – patologiczna narośl powstała w wyniku rozrostu tkanki roślinnej na liściach, łodydze lub korzeniach. Powstaje w wyniku nakłucia tkanek i złożenia w ranie jaj przez galasówkowate (owady z rzędu błonkoskrzydłych). Funkcją tak utworzonych galasów jest ochrona żerujących wewnątrz larw.

    Reklama

    tt