• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Szkoła z Barbizon

    Przeczytaj także...
    Narcisse Virgilio Díaz de la Peña (ur. 25 sierpnia 1807 w Bordeaux, zm. 18 listopada 1876 w Mentonie) – francuski malarz i grafik pochodzenia hiszpańskiego.Charles-François Daubigny (ur. 15 lutego 1817, zm. 19 lutego 1878 tamże) – francuski malarz, grafik, litograf i ilustrator, przedstawiciel szkoły z Barbizon, uważany za prekursora impresjonizmu.
    Jean-François Millet (ur. 4 października 1814 w Grouchy w gminie Gréville-Hague, zm. 20 stycznia 1875 w Barbizon) – francuski malarz. W początkach swej twórczości najchętniej malował sceny z mitologii, a także portrety i pejzaże. Pod wpływem realizmu zaczął ożywiać swoje dzieła ludźmi pracującymi na świeżym powietrzu np. Kobiety zbierające kłosy (1857). Pochodził z chłopskiej rodziny, malował głównie wiejskie życie chłopów, ukazywał etos ich pracy. Akcentował więź człowieka z naturą oraz sferę pobożności.
    Jean-François Millet, Zbieracze, 1857
    Constant Troyon, Droga na targ, 1859

    Barbizończycy, Szkoła z Barbizon – grupa francuskich malarzy, działająca w latach 1830-1860 w okolicach Barbizon (stąd nazwa) i tworząca głównie pejzaże.

    Grupa malarzy, pod przewodnictwem Théodora Rousseau, uciekła od ekspansywnego miasta na wieś, aby uniknąć związanej nieodłącznie z cywilizacją dehumanizacji. Jako swoje miejsce odosobnienia wybrali wioskę Barbizon w okolicach Fontainebleau, gdzie mogli bez skrępowania szukać natchnienia w naturze podczas spacerów po tamtejszych lasach. Większość Barbizończyków przeprowadziła się do wioski w latach 40. XIX wieku.

    Constant Troyon (28 sierpnia 1810 w Sèvres, zm. 21 lutego 1865 w Paryżu) – francuski malarz związany ze Szkołą z Barbizon.Fontainebleau – miasto i gmina we Francji, w regionie Île-de-France, w departamencie Sekwana i Marna, 60 km na południowy wschód od Paryża.

    Pejzażyści z Barbizon posługują się spokojną paletą ziemistych barw, a za pomocą cierpliwego kładzenia barwnych plam i smug uzyskują efekt migotania światła między gałęziami drzew. Rysują z natury, później dopracowując płótno w pracowni. Płótna są zwykle niewielkie (do metra szerokości).

    Naturalizm (fr. naturalisme) – metoda w literaturze i sztuce zmierzająca do wiernego, niemal fotograficznego naśladownictwa natury, mająca na celu ukazanie jej w pierwszej fazie rozwoju. Powstała we Francji w drugiej połowie XIX wieku. Głównym założeniem naturalizmu było wierne naśladowanie rzeczywistości oparte na dokładnej obserwacji bez zbędnej oceny, komentarza, selekcji i interpretacji. Często uwypuklano ciemne strony życia, wybierano przeciętny i brzydki temat lub model. Działalność artystyczna została ograniczona do biernego odtwarzania zjawisk.

    Trudno właściwie mówić o wyraźnej indywidualności poszczególnych twórców. Jedni malarze preferowali czysty pejzaż, inni decydowali się na portretowanie zwierząt, np. krów lub zwierząt leśnych. Inni kierują się w stronę naturalizmu, przedstawiając sceny z życia tamtejszych wieśniaków.

    Oprócz Théodore'a Rousseau w Barbizon malowali także: Camille Corot, Jean-François Millet, Charles-François Daubigny, Jules Dupré, Narcisse Díaz de la Peña, Constant Troyon, Józef Szermentowski.

  • Théodore Rousseau, Dolina w górach Owernii, 1830

  • Narcisse Díaz de la Peña, Pejzaż

  • Camille Corot, Souvenir de Mortefontaine, ok. 1864

  • Bibliografia[]

  • Patricia Fride R. Carrassat, Isabelle Marcadé, Style i kierunki w malarstwie, Warszawa 1999; s. 62-63.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.025 sek.