• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Szkoła chicagowska - architektura

    Przeczytaj także...
    Ornament (z łac. ornare - zaopatrzyć, ozdabiać) – motyw lub zespół motywów zdobniczych, stosowanych w architekturze lub sztukach plastycznych. Motywy te, złożone z drobnych elementów, mogą pokrywać całą powierzchnię, występować tylko w określonych polach albo przybierać formę pasową. Mogą także współgrać z tektoniką lub nad nią dominować. Zazwyczaj ornament nie jest elementem niezbędnym dla istnienia struktury danego przedmiotu czy budowli, a jedynie jest stosowany jako element podziału określonej kompozycji.Auditorium Building – budynek w Chicago zaprojektowany przez Louisa H. Sullivana i Dankmara Adlera i oddany do użytku w 1889 roku. W XIX wieku budynek był najbardziej znanym na świecie budynkiem w Chicago, stanowił również symbol odbudowy miasta po wielkim pożarze w 1871 roku oraz jego bogactwa, kulturalnych aspiracji i kreatywności. Ponadto, dzięki swojej 17-piętrowej wieży, budynek był w momencie swojego powstania, najwyższym punktem miasta.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>,
    Szkoła chicagowska: L Sullivan, Carsons Building w Chicago

    Szkoła chicagowska – w architekturze określenie wczesnomodernistycznych trendów w twórczości architektów działających w Chicago pod koniec XIX i na początku XX w. Wznoszone przez szkołę chicagowską budynki posiadały kubiczną bryłę z płaskim dachem, stalową strukturę, widoczną w podziale elewacji oraz obszerne przeszklenia. Elewacja pokryta była najczęściej fabrycznie produkowaną terakotą, lecz obfitowały w ornamenty, zwłaszcza w postaci wici roślinnych.

    Historia architektury – nauka opisująca estetyczny i techniczny rozwój architektury a także budownictwa od początków ludzkiej działalności budowlanej do chwili obecnej. Historia architektury zajmuje się także związkami architektury z rozwojem techniki, czynnikami klimatycznymi, ekonomicznymi, socjologicznymi oraz polityczno-ideologicznymi i religijnymi.Styl architektoniczny – posiadający zasięg regionalny lub międzynarodowy skategoryzowany zespół cech formalnych w architekturze charakterystycznych dla ukształtowania budowli powstałych w danym okresie rozwoju architektury i w danym kręgu kulturowym. Cechy stylów zależą od kanonów kultury i sztuki oraz od aktualnego poziomu techniki budowlanej.

    W Europie w tym samym czasie rozwijała się architektura secesji.

    Wybrane przykłady szkoły chicagowskiej[]

    (Lista chronologiczna – wszystkie obiekty w Chicago)

  • Wainwright Building, Dankmar Adler & Louis Sullivan, 1886-1890
  • Second Leiter Building, William LeBaron Jenney, 1889-1891
  • Auditorium Building, Dankmar Adler & Louis Sullivan, 1899
  • dom towarowy Carson, Pirie, Scott, Louis Sullivan, 1899-1904
  • Wybrani przedstawiciele szkoły chicagowskiej[]

  • Dankmar Adler
  • Daniel Burnham
  • Louis Sullivan
  • William Le Baron Jenney
  • Zobacz też[]

  • historia architektury
  • styl architektoniczny
  • Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.Architekt (gr. architéktōn – kierownik budowy, majster budowniczy) – interdyscyplinarny zawód trudny do jednoznacznego zdefiniowania i w zależności od kraju, w różnym czasie, przedstawiciele tego zawodu spełniali nieco odmienne funkcje. Jest to zawód interdyscyplinarny (łączący wiele dziedzin nauki i techniki). Architektami nazywa się:



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Stal – stop żelaza z węglem, plastycznie obrobiony i obrabialny cieplnie, o zawartości węgla nieprzekraczającej 2,10%, co odpowiada granicznej rozpuszczalności węgla w żelazie (dla stali stopowych zawartość węgla może być dużo wyższa). Węgiel w stali najczęściej występuje w postaci perlitu płytkowego. Niekiedy jednak, szczególnie przy większych zawartościach węgla, cementyt występuje w postaci kulkowej w otoczeniu ziaren ferrytu.
    Dankmar Adler (ur. w 1844 w Lengsfeld (dzisiaj Stadtlengsfeld) pod Eisenach (Niemcy), zm. w 1900 w Chicago) − amerykański architekt, pochodzenia niemieckiego. Odegrał istotną rolę w szkole chicagowskiej.
    Modernizm − ogólne określenie prądów w architekturze światowej rozwijających się w latach ok. 1918-1975, zakładających całkowite odejście nie tylko od stylów historycznych, ale również od wszelkiej stylizacji. Architektura modernistyczna opierała się w założeniu na nowej metodzie twórczej, wywodzącej formę, funkcję i konstrukcję budynku niemal wyłącznie z istniejących uwarunkowań materialnych.
    Terakota (wł. terra cotta – ziemia wypalona) – wyroby z dobrze oczyszczonej i wypalonej gliny w formie figurek lub płytek, stosowane do zdobień.
    William Le Baron Jenney (ur. 25 września 1832 w Fairhaven, zm. 15 czerwca 1907 w Los Angeles) – amerykański architekt oraz inżynier specjalizujący się w inżynierii wojskowej. Przedstawiciel tzw. szkoły chicagowskiej w architekturze. Projektował głównie budynki użyteczności publicznej. Jednym z najbardziej znanych jego projektów jest Home Life Insurance Building w Chicago, powstały w latach 1884–1885, będący pierwszym nowoczesnym wieżowcem. Jenney jest nazywany ojcem amerykańskich wieżowców.
    Secesja jako kierunek w architekturze rozwijała się w latach 1890-1925, lecz zasadniczy rozkwit trwał od około 1905. Secesja była rezultatem poszukiwań wyzwolenia formy budynku z czystego naśladownictwa dawnych epok (historyzmu) i wytworzenia nowego stylu.
    Dach – górna, najwyższa część budynku, mająca za zadanie przykrycie i osłanianie go przed wpływami atmosferycznymi.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.