• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Szin - litera

    Przeczytaj także...
    Shoshana Ronen (hebr. שושנה רונן, Szoszanna Rosen) – izraelska i polska filozof, filolog i hebraistka narodowości żydowskiej, profesor nauk humanistycznych. Krój pisma to charakterystyczny obraz kompletu znaków pisma o jednolitych podstawowych cechach graficznych: stylu, rytmie, proporcji, dukcie, układzie lub kształcie szeryfów, właściwościach optycznych (czytelności) itp. Może mieć wiele odmian, czasami nawet znacznie różniących się od kroju podstawowego, lecz nadal zachowujących w sposób konsekwentny podstawowe założenia graficzne danej rodziny krojów.
    Michał Sobelman (ur. 26 marca 1953 w Sosnowcu) – rzecznik prasowy ambasady Izraela w Polsce, były redaktor naczelny pisma Słowo Żydowskie, tłumacz literatury hebrajskiej, scenarzysta filmów dokumentalnych.
    Fenickie szin
    Arabskie szin
    Hebrajskie Szin w kroju pisma (od prawej): nowoczesnym bezszeryfowym i tradycyjnym

    Szin (ש, ش‍) (także sin, šīn) – dwudziesta pierwsza litera alfabetów semickich, m.in. fenickiego, arabskiego, hebrajskiego. Odpowiada dźwiękowi s lub sz. W języku hebrajskim ש dodany jako prefiks oznacza spójnik że.

    Przedrostek, prefiks – w językoznawstwie jest to fragment wyrazu (tzw. morfem) dodawany po lewej stronie do słowa podstawowego lub jego rdzenia (czyli do podstawy słowotwórczej), służący tworzeniu wyrazów pochodnych. Wyraz może nie posiadać żadnego prefiksu, może posiadać jeden lub więcej prefiksów.Alfabet fenicki, będący modyfikacją istniejącego wcześniej pisma proto-kananejskiego jest najstarszym zachowanym alfabetem świata. Uważa się, że powstał około 1050 p.n.e., najprawdopodobniej dla potrzeb rozwijającego się handlu. Służył do zapisu fenickiego, języka z grupy północno-semickiej, używanego w starożytności na terenie dzisiejszego Libanu oraz w licznych fenickich koloniach. Zapis ten, poprzez oparte na nim pisma greckie i hebrajskie, dał początek wszystkim alfabetom stosowanym współcześnie na terenie Europy oraz arabskiemu, a nawet dewanagari używanemu obecnie w Indiach.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Alfabet arabski
  • Alfabet fenicki
  • Alfabet hebrajski
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Sz. Ronen, M. Sobelman, Samouczek języka hebrajskiego, wyd. 2, Łódź, Wiedza Powszechna, 2006, ​ISBN 83-214-1355-2
  • Alfabet arabski – alfabetyczne pismo używane do zapisu języka arabskiego. Powstało z nabatejskiej odmiany pisma aramejskiego. Pismo arabskie rozpowszechnione jest w krajach muzułmańskich.Spójnik — wyraz łączący dwa zdania, równoważniki zdań lub wyrażenia w jedno zdanie złożone. W języku polskim spójniki wyróżniane są zwykle jako osobna, nieodmienna część mowy. Przeważnie występują na granicy pomiędzy wypowiedziami składowymi, choć niektóre spójniki mogą być używane wewnątrz drugiej z nich. W funkcji spójników mogą także występować dwu- lub kilkuwyrazowe połączenia zawierające inne części mowy (są to tzw. spójniki zestawione).




    Warto wiedzieć że... beta

    Alfabet hebrajski, nazywany też przez badaczy pismem żydowskim lub pismem kwadratowym – alfabet spółgłoskowy stosowany do zapisu języka hebrajskiego, jidysz, ladino i innych języków żydowskich, wywodzący się z alfabetu aramejskiego, a pośrednio z fenickiego i egipskich hieroglifów. Składa się z 22 znaków, a w przeciwieństwie do alfabetu łacińskiego nie rozróżnia się w nim liter małych i wielkich.
    Język hebrajski (hebr. עִבְרִית, trb. iwrit) – język z grupy kananejskiej języków semickich, należący do afroazjatyckiej rodziny językowej, zapisywany alfabetem hebrajskim.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.698 sek.