• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Systematyka wirusów



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Bakteriofag lambda - bakteriofag zawierający dwuniciowy DNA, infekujący bakterie Escherichia coli. Może integrować do genomu gospodarza.Pikornawirusy (łac. Picornaviridae, z gr. pico - bardzo mały (wirus RNA)) - rodzina wirusów, charakteryzujących się następującymi cechami:

    Klasyfikacja wirusów – niniejsza klasyfikacja wirusów zwierzęcych jest oparta na systemie przyjętym przez Międzynarodowy Komitet Taksonomii Wirusów w roku 2000.

    Systematyka wirusów jest oparta o zasady tzw. uniwersalny system taksonomii wirusów. Podstawowe jego cechy to:

  • Nazwy rzędów mają przyrostek -virales w nazwie łacińskiej. W obrębie rzędów grupuje się rodziny o podobnej charakterystyce, różne od pozostałych rodzin i rzędów. Założeniem jest grupowanie rodzin o udowodnionym pochodzeniu monofiletycznym.
  • Nazwy rodzin mają przyrostek -viridae w nazwie łacińskiej. Rodziny grupują rodzaje wirusów o współdzielonych właściwościach. Czasami rodziny są dzielone na podrodziny (przyrostek -virinae), co pozwala rozróżnić mniejsze grupy rodzajów.
  • Nazwy rodzajów kończą się przyrostkiem -virus i grupują gatunki o określonych, wspólnych cechach.
  • Gatunki wyróżnia się na podstawie kryteriów ekologicznych oraz sposobu replikacji.
  • Zalecenia dotyczące pisowni są następujące. Kursywą powinno wyróżniać się nazwy ustalone przez komitet, niezależnie od tego, czy są to nazwy łacińskie, czy angielskie. Z kolei nazwy nieprzyjęte oficjalnie, nawet jeśli występują w obiegu, powinny być pisane czcionką prostą. Dotyczy to wszystkich taksonów.

    Poliomawirusy (Polyomaviridae, z gr. poli-oma – liczne guzy) – rodzina wirusów, zaliczanych do grupy papowawirusów, charakteryzująca się następującymi cechami:Wirus paragrypy (wirus grypy rzekomej) - to wirus zawierający jednoniciowy RNA o wielkości 150 - 250 nm, należący do rodziny Paramyxoviridae i rodzaju Paramyxovirus. Posiada otoczkę, której glikoproteiny posiadają aktywność neuraminidazy i hemaglutyniny. Istnieją 4 serotypy wirusa, onaczane 1, 2, 3 , 4. Typy 1 i 2 są przyczyną jesiennych infekcji zwłaszcza w latach nieparzystych, natomiast typ 3 odpowiada za coroczne epidemie wiosenne. Typ 4 rzadko jest stwierdzany jako czynnik etiologiczny zakażeń. Wirusy paragrypy odpowiadają za 5 - 20% infekcji dróg oddechowych u dzieci i poniżej 5% u dorosłych.

    Poniżej podano taksonomię do rangi rodzaju. W przypadku wirusów o dużym znaczeniu, zwłaszcza medycznym, podano także nazwy gatunkowe.

    Spis treści

  • 1 Wirusy dsDNA – zawierają dwuniciowy DNA
  • 2 Wirusy ssDNA – zawierają jednoniciowy DNA
  • 3 Wirusy używające odwrotnej transkryptazy
  • 4 Wirusy dsRNA – zawierają dwuniciowy RNA
  • 5 Wirusy ssRNA(-) – zawierają jednoniciowy RNA o ujemnej polarności
  • 6 Wirusy ssRNA(+) – zawierają RNA o dodatniej polarności
  • 7 Systematyka według ICTV (2013)
  • 8 Przypisy
  • Przyrostek (sufiks) – w językoznawstwie jest to każdy fragment wyrazu (jego morfem), o ile jest dodany po jego rdzeniu (czyli podstawie słowotwórczej) i jednocześnie ma własności słowotwórcze (czyli nie jest końcówką fleksyjną, przy czym rozróżnienie na "sufiks" jako element słowotwórczy i "końcówkę" jako wykładnik fleksyjny typowe jest wyłącznie dla polonistyki i slawistyki, a nie jest stosowane w innych filologiach, stąd na przykład w angielskiej i niemieckiej wersji tego artykułu "sufiks" jest egzemplifikowany w pierwszym rzędzie jako wykładnik deklinacyjny). Danemu wyrazowi może towarzyszyć jeden sufiks, kilka lub żaden.Choroba Heinego-Medina (łac. poliomyelitis anterior acuta, ostre nagminne porażenie dziecięce, wirusowe zapalenie rogów przednich rdzenia kręgowego, H14) – wirusowa choroba zakaźna wywoływana przez wirus polio (wirus zapalenia rogów przednich rdzenia kręgowego), przenoszona drogą fekalno-oralną. Nazwa tej choroby wywodzi się od nazwisk dwóch uczonych, którzy tę chorobę opisali: Jakob Heine (w roku 1840 jako porażenie dziecięce) i Karl Oskar Medin (w roku 1890 jako ostrą chorobę zakaźną). Do XIX w. występowała sporadycznie, później nastąpiła pandemia, obejmująca głównie półkulę północną. Liczba zachorowań drastycznie spadła po wynalezieniu skutecznych szczepionek. W 2001 WHO uznała Europę za wolną od tej choroby (wcześniej były plany eradykacji do tegoż roku, później data została przesunięta do roku 2005). Obecnie w związku z tymi planami należy informować służby sanitarne danego kraju i WHO o każdym przypadku. Aby rozpoznać polio, należy wyizolować i zidentyfikować wirusa, czy jest to szczep dziki, czy to zakażenie poszczepienne wirusem po rewersji do pełnej wirulencji.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Filowirusy (łac. Filoviridae) – grupa (w randze rodziny) ssRNA(-) wirusów obejmująca dwa wirusy: Marburg i Ebola. Są one identyczne pod względem cech morfologicznych, ale różnią się cechami biologicznymi i antygenowymi.
    Wirus wścieklizny – wirus z rodzaju Lyssavirus, z rodziny Rhabdoviridae. Jego ogólne właściwości morfologiczne są typowe dla wirusów z tej rodziny. Średnica wirionu wynosi 75-80 nm, długość w zależności od zjadliwości szczepu od 120 do 300 nm. Jest oporny na działanie czynników fizycznych i chemicznych; ginie po 5 dniach w temp. 37 °C; jest oporny na procesy gnilne. Jest wrażliwy na roztwory formaliny, fenol, alkohol etylowy, roztwory mydła i detergenty. Wirus wścieklizny można namnażać, zakażając zwierzęta laboratoryjne, zarodki kurze i kacze, hodowle komórkowe. Po wielokrotnych pasażach (ponad 180) uzyskuje się wirus ustalony (ang. fixed), pozbawiony zjadliwości dla psów i człowieka. Wirus wykazuje właściwości neurotropowe. Glikoproteina osłonki wirusa ma zdolność blokowania receptorów acetylocholinowych komórek nerwowych. Na zakażenie wrażliwi są ludzie i wszystkie ssaki, a także ptaki. Rezerwuarem wirusa są wolno żyjące zwierzęta, głównie lisy, skunksy (Ameryka Północna) i nietoperze.
    Międzynarodowy Komitet Taksonomii Wirusów (ang. International Committee on Taxonomy of Viruses, ICTV) − międzynarodowa organizacja zajmująca się upoważnianiem i organizacją taksonomiczną klasyfikacji oraz nomenklatury wirusów. ICTV opracował uniwersalny system klasyfikowania wirusów oraz określa nazwę, opis oraz pozycję systematyczną każdego wirusa, który wpływa na organizmy żywe. Członkowie Międzynarodowego Komitetu Taksonomii Wirusów są uważani za ekspertów w dziedzinie wirusologii. ICTV powstała z i podlega Wirusologicznemu Wydziałowi Międzynarodowej Unii Towarzystw Mikrobiologicznych (ang.Virology Division of the International Union of Microbiological Societes). Szczegółowe prace, takie jak wyznaczanie granic gatunków w obrębie rodziny, zwykle odbywa się w grupach ekspertów od danej rodziny wirusów.
    Retrowirusy (Retroviridae) – rodzina wirusów RNA (których materiał genetyczny zawarty jest w kwasie rybonukleinowym), które przeprowadzają proces odwrotnej transkrypcji.
    Astrowirusy (łac. Astroviridae, z łac. astrum - gwiazda) - rodzina wirusów, charakteryzujących się następującymi cechami:
    Wirusy opryszczki pospolitej, HSV (herpes simplex virus, HHV-1 i HHV-2, human herpesvirus - ludzki herpeswirus) - otoczkowe DNA-wirusy, należące do rodziny herpeswirusów.
    Herpeswirusy (łac. Herpesviridae, od gr. herpeton - pełzać) - rodzina dsDNA wirusów pasożytujących na zwierzętach (kręgowcach). Zawiera ponad 100 gatunków.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.032 sek.