• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Systematyka gleb



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Gleby śródstrefowe (intrazonalne) gleby zajmujące małe obszary w danej strefie, powstają pod wpływem specyficznej skały macierzystej lub specyficznych warunków wodnych panujących na danym obszarze. Do gleb śródstrefowych zaliczamy: mady rzeczne, marsze, gleby torfowe, czarne ziemie, rędziny, terra rossa, tufy wulkaniczne, sołonczaki.Kryterium klasyfikacyjne - wyodrębnienie i przyporządkowanie obiektów, przedmiotów, istot, osób, zjawisk do określonego zbioru lub grupy, na podstawie ich istotnej i wspólnej cechy, według logicznych zasad.

    Systematyka glebklasyfikacja jednostek taksonomicznych gleb w oparciu o określone kryterium, najczęściej użytkowe lub przyrodnicze, w zależności od celu przeznaczenia.

    Klasyfikacje przyrodnicze dokonują podziału gleb ze względu na kryteria genetyczne, tzn. według sposobu powstania danej gleby i tworzących nią procesów glebotwórczych. Przykładami są kolejne systematyki gleb Polski Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego (w tym obecnie obowiązująca systematyka z 2011 roku), klasyfikacja gleb leśnych Polski oraz międzynarodowa systematyka gleb WRB.

    Gleby brunatne kwaśne (dystroficzne) zawierają największe ilości ogólnych form fosforu, potasu, wapnia i magnezu. Są one bardzo mało żyzne. Występują w całej Polsce, jednak najliczniej w województwach: zachodniopomorskim, pomorskim, warmińsko-mazurskim.Polskie Towarzystwo Gleboznawcze (PTG) – organizacja propagująca osiągnięcia naukowe z zakresu badań środowiska glebowego oraz stymulująca rozwój gleboznawstwa, chemii rolnej i mikrobiologii rolniczej. Jej celem są również starania przyczyniające się do ochrony i racjonalnego gospodarowania gruntami. Towarzystwo realizuje swoje zadania poprzez organizowanie zjazdów i konferencji naukowych, zacieśnianie współpracy międzynarodowej, prowadzenie działalności wydawniczej, popularyzatorskiej i edukacyjnej oraz inicjowanie badań naukowych i współdziałanie w ich prowadzeniu.

    Klasyfikacje użytkowe (stosowane) dokonują podziału gleb ze względu na określone cechy istotne z punktu widzenia celu powstania klasyfikacji. Przykładami są klasyfikacje gleb opisujące rolniczą produktywność gruntów (w Polsce są to: gleboznawcza klasyfikacja gruntów oraz podział na kompleksy przydatności rolniczej gleb), albo podział gruntów ze względu na odczyn gleby.

    Gleby bielicowe – ubogie gleby z klasy gleb bielicoziemnych, wytworzone na piaskach, zawierające w profilu poziomy diagnostyczne albic i spodic, o budowie profilu Ol-Of-Oh-AEes-Bh-Bfe-C.Mady morskie –- gleby te występują w Polsce na niewielkich obszarach wzdłuż wybrzeża Bałtyku i na Żuławach.Wyróżniają się dużą żyznością. Tworzą się z warstwowych osadów morskich w obszarze możliwego zalewu przez wodę morską. Osady te mają szczególne właściwości fizyczne i kompleks sorpcyjny o znacznym wysyceniu przez jony wapnia i sodu. W profilu spotyka się często wapienne skorupki organizmów morskich.

    Powszechnie stosowaną na świecie, mającą obok systematyki gleb WRB status systematyki międzynarodowej, klasyfikacją opracowaną w oparciu o cechy diagnostyczne (nie koniecznie tożsame z kryteriami genetycznymi) jest amerykańska systematyka USDA Soil Taxonomy.

    Charakterystykę i podział gleb ułatwia systematyka, która wprowadza klasyfikację z uwzględnieniem przyczyn powstawania i podobieństw określonych jednostek glebowych. Systematyka czy klasyfikacja gleb powinna uwypuklać genezę ich powstawania, a poza tym zawierać ocenę przydatności i wartości użytkowej gleby. Przyjęta klasyfikacja powinna wykazać również kierunki rozwoju gleb w czasie.Gleby mułowe - występują w obszarach zalewanych okresowo (telmatycznych) lub stale (limnetycznych). Warunkiem ich powstania jest okresowa aeracja stymulująca proces humifikacji materii organicznej pochodzenia roślinnego. Są to gleby o intensywnych procesach biologicznych i dużej troficzności, wyrażających się dużą produkcją biomasy oraz dużym tempem jej rozkładu. Akumulacja organicznego utworu glebowego jest niewielka, szczególnie w siedliskach telmatycznych, ok. 0,1 mm/rok. W siedliskach limnetycznych powstawanie mułów jest uwarunkowane natlenieniem wody, co związane jest z rozwojem megaplanktonu. Przy braku natlenienia odkłada się torf. Różnica między torfem a mułem polega na tym, że w mule znajduje się minimalna ilość niezhumifikowanego włókna roślinnego oraz znaczna ilość osadzonej zawiesiny mineralnej, tworzącej z humusem związki organiczno-mineralne. W przypadku okresowego zmniejszenia się natlenienia i zmniejszenia humifikacji resztek roślinnych powstają utwory torfopodobne lub torfy, charakterystyczne dla gleb torfowo-mułowych. Do mułów limnetycznych należy także gytia, powstająca w jeziorach z udziałem planktonu i fauny bentosu.

    Spis treści

  • 1 Systematyka gleb Polski
  • 1.1 Systematyka z 2011 roku
  • 1.2 Systematyka z 1989 roku
  • 2 Klasyfikacja gleb według międzynarodowego systemu WRB
  • 3 Soil Taxonomy
  • 4 Tradycyjny, ogólny podział gleb
  • 5 Przypisy
  • 6 Literatura
  • 7 Linki zewnętrzne
  • Systematyka gleb Polski[]

     Osobny artykuł: Systematyka gleb Polski.

    Systematyka z 2011 roku[]

    Systematyka gleb Polski według Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego z 2011 r. jest piątą systematyką według PTG i jest obecnie obowiązującą w Polsce systematyką gleb.

    Systematyka gleb Polski ma budowę hierarchiczną. Idąc ku zwiększeniu liczby cech wyróżniających wyróżniono trzy kategorie: rzędy, typy i podtypy. Ponadto w badaniach gleboznawczych i kartografii gleb wyróżnia się rodzaje, gatunki, zespoły i fazy glebowe.

    Gleby glejoziemne – rząd gleb w systematyce gleb Polski (2011), na genezę których ma wpływ przede wszystkim proces glejowy.Gleby żółtobrunatne – gleby pośrednie pomiędzy glebami żółtymi, brunatnymi a brązowymi; występują w Chinach i Nowej Zelandii.

    Rzędy — są wyróżniane na podstawie obecności lub braku poziomów diagnostycznych bądź cech charakterystycznych odzwierciedlających działanie określonych zespołów procesów glebotwórczych.

     Osobny artykuł: Typ gleby.

    Typy — typowe gleby wyróżnia się na podstawie określonego układu głównych poziomów genetycznych i zbliżonych właściwości chemicznych, fizycznych, biologicznych, jednakowego rodzaju wietrzenia, przemieszczania i depozycji produktów wietrzenia oraz o podobnym typie próchnicy i stopniu troficzności. Typ gleby jest podstawową jednostką klasyfikacyjną i przy jego wyróżnianiu uwzględnia się całe zespoły poziomów, a także najbardziej znaczące właściwości całej gleby. Do definicji typu glebowego bierze się pod uwagę kilka zasadniczych cech wyróżniających daną jednostkę, ale należy uwzględniać również pewne podstawowe właściwości. Przy podziale typów glebowych na podtypy wzięto pod uwagę przede wszystkim bliskie podobieństwa poziomów genetycznych, ich układ w profilu i stopień ukształtowania, a także stan składu kationów wymiennych i stopień wysycenia kompleksu sorpcyjnego zasadami, obecność węglanów wapnia oraz cech redoksymorficznych w profilu.

    Arenosole (łac. arena – piasek) – słabo wykształcone gleby wytworzone ze skał luźnych, całkowicie pozbawione węglanów. W związku z czym posiadają odczyn kwaśny. Charakteryzują się zasadniczą budową profilu glebowego A-C; poza poziomem akumulacyjnym A i poziomem skały macierzystej C nie zaznaczają się wyraźnie inne poziomy genetyczne. Pod poziomem próchnicznym o miąższości wahającej się od 15 do 30 cm, zalega bezpośrednio poziom skały macierzystej. Gleby te stanowią dalsze stadium rozwojowe gleb inicjalnych luźnych wytworzonych z piasków ubogich w związki zasadowe. Dlatego też miąższość profilu glebowego arenosoli jest znacznie większa, niż w glebach inicjalnych eolicznych. Przy udziale roślinności leśnej gleby te przekształcają się stopniowo w bielice. W warunkach naturalnych stanowią siedlisko roślinności borowej.Regosole, gleby inicjalne luźne – typ gleb w systematyce opracowanej dla obszaru Polski przez Polskie Towarzystwo Gleboznawcze. Zalicza się do niego gleby inicjalne wytworzone z niewapiennych skał luźnych (składających się z nieskonsolidowanego, niescementowanego materiału) jak np. żwir, piasek, pył, ił, glina. Są to gleby bardzo płytkie, reprezentujące początkowe stadium procesu glebotwórczego. Ich profil zbudowany jest z poziomów (A)C-C. Poziom próchniczny (A)C zwykle zawiera bardzo mało próchnicy (często jest ledwo dostrzegalna), jest bardzo słabo wykształcony, jego miąższość zwykle nie przekracza 10 cm. Bezpośrednio pod nim znajduje się poziom skały macierzystej – C. Nazwa regosole wywodzi się z greckiego reghos – niewypełniony.

    Podtypy — wyróżnia się wówczas, gdy na cechy głównego procesu glebotwórczego nakładają się dodatkowo cechy innego procesu, modyfikujące istotne właściwości fizyczne, chemiczne i biologiczne danej gleby. Najczęściej wyodrębnia się trzy rodzaje podtypów gleb: 1. Podtypy typowe - najczęściej reprezentują koncepcję centralną typu. W pewnych taksonach podtypy te reprezentują gleby, które nie mają cech zdefiniowanych w innych typach glebowych. Nie są one najbardziej rozpowszechnionymi podtypami. 2. Podtypy przejściowe - są to podtypy mające cechy na pograniczu z innymi rzędami lub typami. Charakterystyki gleb mogą być wynikiem procesów powodujących rozwój od jednej kategorii gleby do innej kategorii gleby. Właściwościami stosowanymi przy definiowaniu przejściowości gleb mogą być: poziomy dodatkowe do tych, które definiują określony typ glebowy, na przykład poziom argic podścielający poziom spodic, a także poziomy pogrzebane, jak na przykład miąższa warstwa organiczna przykryta cienką warstwą mineralną. 3. Podtypy mające cechy jednego lub więcej innych typów, które są wyrażone w części gleby, ale podporządkowane właściwościom danego typu, na przykład różne głębokości nasycenia wodą i procesów redukcji.

    Odczyn glebowy, właściwość gleby wyrażona przez stosunek stężenia jonów wodorowych H+ do jonów wodorotlenkowych OH- (odczyn roztworu określony w jednostkach pH) w fazie stałej gleby i w jej roztworze.Gleby strefowe to gleby, których występowanie uzależnione jest od warunków klimatycznych występujących na danym obszarze np: od opadów i temperatury. Gleby Ziemi dzieli się na 2 rodzaje: gleby strefowe i gleby niestrefowe.

    Rodzaje — rodzaj gleby określa się zgodnie z IV wydaniem Systematyki (1989) na postawie genezy i właściwości materiałów macierzystych, z których wytworzyła się gleba.

    Gatunki — gatunek gleby definiowany jest na podstawie uziarnienia utworu glebowego całego profilu. Uziarnienie gleby określa się według podziału na grupy granulometryczne przyjęte przez Polskie Towarzystwo Gleboznawcze (2009).

    Zespoły glebowe (serie) — zespół glebowy (seria) jest najniższą kategorią systematyczną gleb. Obejmuje zbiór gleb, które charakteryzują się poziomami diagnostycznymi analogicznymi pod względem cech wyróżniających i ich układu w profilu, a wytworzonymi z tych samych materiałów macierzystych. W tym ujęciu zespół glebowy tworzy elementarną jednostkę krajobrazu glebowego, dla którego kryterium granic poziomych jest maksimum zmian. Każdy zespół glebowy tworzy zbiór pedonów mających poziomy glebowe podobne pod względem barwy, struktury, uziarnienia, odczynu, składu chemicznego i ich układu w profilu. Zespoły glebowe w szczegółowych badaniach kartograficzno-gleboznawczych powinny stanowić podstawowe jednostki kartograficzne.

    Gleby niestrefowe (gleby astrefowe, gleby azonalne) to gleby nie mające dobrze wykształconego profilu, a także gleby w których dominującym czynnikiem glebotwórczym jest działalność człowieka:Gleby brązowe (także cynamonowe) – gleby o szarobrunatnym zabarwieniu dobrze rozwiniętego poziomu próchniczego, charakterystyczne dla klimatu subtropikalnego - śródziemnomorskiego, w którym lato jest suche, zaś zima ciepła i wilgotna. Typową roślinnością porastającą gleby cynamonowe są kserotermiczne lasy subtropikalne runem trawiastym. Obecnie gleby te są zaliczane do różnych jednostek taksonomicznych gleb.

    Fazy glebowe — wyróżnia się w kartografii gleb i definiuje się jako jednostkę grupującą gleby mające określone właściwości wpływające na użytkowanie gleb oraz rolniczą i pozarolniczą przydatność gleb. Najczęściej fazy wydziela się w odniesieniu do: erozji gleb, spadków terenu, kamienistości, miąższości poziomu próchnicznego i jego uziarnienia, i in. Faza glebowa może być wyróżniana dla każdej kategorii systematycznej (rzędu, typu, podtypu, zespołu).

    Gleby gruntowo-glejowe powstają wskutek oglejenia pod wpływem procesu postępującego od dołu, w wyniku działania wysokich wód gruntowych (oglejenie oddolne). Występują zwykle na obszarach z wysokim poziomem wód gruntowych nisko położonych. W terenach górzystych spotykane są na nadmiernie zawilgoconych podnóżach stoków. Powstają z piasków, glin, rzecznych iłów. W swej budowie są glebami mineralnymi albo organiczno-mineralnymi.Gleby brunatne właściwe – charakteryzują się odczynem obojętnym lub w południowych rejonach nawet słabo alkalicznym. Struktura poziomu próchnicznego jest wyraźnie wykształcona i w znacznym procencie wodoodporna, co stwarza korzystne warunki dla rozwoju systemu korzeniowego roślin uprawnych. Gleby brunatne właściwe powstają z utworów bogatych w zasady. Charakteryzują się wymyciem węglanów do głębokości 60-80 cm oraz brakiem przemieszczania frakcji ilastej, wolnego żelaza, glinu. Mamy gleby eutroficzne (charakteryzujące się odczynem słabo kwaśnym do obojętnego oraz wysyceniem kompleksu sorpcyjnego powyżej 60%) oraz gleby mezotroficzne o odczynie kwaśnym do słabo kwaśnego, gdzie wysycenie zasadami kompleksu sorpcyjnego sięga 30-50%.
  • Rząd 1. Gleby inicjalne (I)
  • Typ 1.1. Gleby inicjalne skaliste (IS)
  • Typ 1.2. Gleby inicjalne rumoszowe (IO)
  • Typ 1.3. Gleby inicjalne erozyjne (IY)
  • Typ 1.4. Gleby inicjalne akumulacyjne (IJ)
  • Rząd 2. Gleby słabo ukształtowane (S)
  • Typ 2.1. Rankery (SQ)
  • Typ 2.2. Rędziny właściwe (SR)
  • Typ 2.3. Pararędziny (SX)
  • Typ 2.4. Arenosole (SL)
  • Typ 2.5. Mady właściwe (SF)
  • Typ 2.6. Gleby słabo ukształtowane erozyjne (SY)
  • Rząd 3. Gleby brunatnoziemne (B)
  • Typ 3.1. Gleby brunatne eutroficzne (BE)
  • Typ 3.2. Gleby brunatne dystroficzne (BD)
  • Typ 3.3. Mady brunatne (BF)
  • Typ 3.4. Rędziny brunatne (BR)
  • Rząd 4. Gleby rdzawoziemne (R)
  • Typ 4.1. Gleby rdzawe (RW)
  • Typ 4.2. Gleby ochrowe (RH)
  • Rząd 5. Gleby płowoziemne (P)
  • Typ 5.1. Gleby płowe (PW)
  • Typ 5.2. Gleby płowe zaciekowe (PA)
  • Typ 5.3. Gleby płowe podmokłe (PG)
  • Rząd 6. Gleby bielicoziemne (L)
  • Typ 6.1. Gleby bielicowe (LW)
  • Typ 6.2. Bielice (B)
  • Rząd 7. Gleby czarnoziemne (C)
  • Typ 7.1. Czarnoziemy (CW)
  • Typ 7.2. Czarne ziemie (CZ)
  • Typ 7.3. Rędziny czarnoziemne (CR)
  • Typ 7.4. Mady czarnoziemne (CF)
  • Typ 7.5. Gleby deluwialne czarnoziemne (CY)
  • Typ 7.6. Gleby murszaste (CU)
  • Rząd 8. Gleby glejoziemne (G)
  • Typ 8.1. Gleby glejowe (GW)
  • Rząd 9. Vertisole (V)
  • Typ 9.1. Vertisole dystroficzne (VD)
  • Typ 9.2. Vertisole eutroficzne (VE)
  • Typ 9.3. Vertisole próchniczne (VP)
  • Rząd 10. Gleby organiczne (O)
  • Typ 10.1. Gleby torfowe fibrowe (OTi)
  • Typ 10.2. Gleby torfowe hemowe (OTe)
  • Typ 10.3. Gleby torfowe saprowe (OTa)
  • Typ 10.4. Gleby organiczne ściółkowe (OS)
  • Typ 10.5. Gleby organiczne limnowe (OL)
  • Typ 10.6. Gleby organiczne murszowe (OM)
  • Rząd 11. Gleby antropogeniczne (A)
  • Typ 11.1. Gleby kulturoziemne (AK)
  • Typ 11.2. Gleby industrioziemne (AI)
  • Typ 11.3. Gleby urbiziemne (AV)
  • Typ 11.4. Gleby słone i zasolone (AN)
  • Systematyka z 1989 roku[]

    Systematyka gleb Polski według Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego z 1989 r..

    Gleby wulkaniczne (andosole, gleby allofanowo-próchniczne) – gleby wytworzone z pyłów i popiołów wulkanicznych, bogate w szkliwo wulkaniczne.Rędzina – (również gleby darniowe-węglanowe) płytka międzystrefowa gleba kalcymorficzna powstała na skałach wapiennych. Rędziny są na ogół glebami żyznymi jednakże z powodu trudności w uprawianiu są zakwalifikowane jako gleby klas od IIIa do V. W niektórych systemach klasyfikacji gleb (FAO, WRB) rędziny odpowiadają niektórym typom leptosoli i kambisoli.

    Systematyka gleb Polski stworzona jest w oparciu o następujące jednostki systematyczne:

    Dział I gleby litogeniczne:

  • Rząd gleby mineralne bezwęglanowe słabo wykształcone
  • litosole
  • regosole
  • pelosole
  • rankery
  • arenosole
  • Rząd gleby wapniowcowe o różnym stopniu rozwoju
  • rędziny
  • pararędziny
  • Dział II gleby autogeniczne:

  • Rząd gleby czarnoziemne
  • czarnoziemy
  • Rząd gleby brunatnoziemne
  • gleby brunatne właściwe
  • gleby brunatne kwaśne
  • gleby płowe
  • Rząd gleby bielicoziemne
  • gleby rdzawe
  • gleby bielicowe
  • bielice
  • Dział III gleby semihydrogeniczne:

    Gleba, pedosfera – biologicznie czynna powierzchniowa (do 2 m miąższości) warstwa skorupy ziemskiej, powstała w procesie glebotwórczym ze skały macierzystej pod wpływem czynników glebotwórczych. Gleba składa się z części mineralnej i organicznej. Częścią gleby są organizmy glebowe.Gleby torfowe wraz z glebami mułowo-torfowymi wchodzą w skład gleb bagiennych. Powstają w wyniku gromadzenia się szczątków roślinności bagiennej w warunkach beztlenowych, spowodowanych silnym nawilgoceniem gruntu. Wymagają melioracji i intensywnego nawożenia. Są mało urodzajne. Głównie przeznaczane jako łąki i pastwiska. Miejsca występowania:
  • Rząd gleby glejo-bielicoziemne
  • gleby glejobielicowe
  • glejobielice
  • Rząd czarne ziemie
  • czarne ziemie
  • Rząd gleby zabagniane
  • gleby opadowo-glejowe
  • gleby gruntowo-glejowe
  • Dział IV gleby hydrogeniczne:

  • Rząd gleby bagienne
  • gleby mułowe
  • gleby torfowe
  • Rząd gleby pobagienne
  • gleby murszowe
  • gleby murszowate
  • Dział V gleby napływowe:

  • Rząd gleby aluwialne
  • mady rzeczne
  • mady morskie
  • Rząd gleby deluwialne
  • Dział VI gleby słone:

    Czarnoziemy – bardzo żyzne gleby powstałe na podłożach lessowych i lessopodobnych, czasem na glinach marglistych, bogatych w związki wapnia (w warstwie ornej często obecny jest węglan wapnia) i magnezu.Gleby murszowate - typ gleb hydrogenicznych, należący do rzędu gleb pobagiennych. Przyczyną ich powstawania jest murszenie płytkich (do 30 cm miąższości) utworów torfiastych, torfowych albo mułowych.
  • Rząd gleby słono-sodowe
  • sołonczaki
  • gleby sołonczakowate
  • sołońce
  • Dział VII gleby antropogeniczne:

  • Rząd gleby kulturoziemne
  • hortisole ( gleby ogrodowe )
  • rigosole
  • Rząd gleby urbanoziemne
  • gleby antropogeniczne o niewykształconym profilu
  • gleby antropogeniczne próchnicze
  • pararędziny antropogeniczne
  • gleby słone antropogeniczne


  • Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Szare gleby leśne - gleby występujące w strefie lasostepu, w Eurazji, między strefą gleb bielicoziemnych i czarnoziemów.
    Gleby bielicoziemne - gleby powstałe z różnych skał macierzystych (np. piasków), w klimacie umiarkowanym chłodnym, w procesie bielicowania - wymywania związków mineralnych i organicznych w głąb gleby.
    Bruniziemy, gleby czarnoziemne prerii – żyzne, próchniczne gleby sąsiadujące z czarnoziemami, z którymi nazywane są "spichlerzem świata".
    Bielica – typ gleby występującej w warunkach klimatu umiarkowanego chłodnego (średnia temperatura 2-4 °C) i wilgotnego (roczny opad w granicach 400-1000 mm), na obszarach porośniętych lasami iglastymi, np. północna Polska (Pojezierze Kaszubskie, Kotlina Sandomierska, Województwo lubuskie), USA, Kanada. Bielica powstaje z utworów piaszczystych, zwykle pochodzenia lodowcowego i rzecznego, w procesie tzw. bielicowania. Słabo rozwinięty poziom próchniczny, a dobrze rozwinięty poziom wymywania.
    Gleby antropogeniczne, antrosole – gleby, które powstają w wyniku działalności człowieka bezpośredniej (np. nawapnianie gleby, regulacja stosunków wodnych) lub pośredniej (modyfikacja roślinności, wycinanie lasów). Dzielą się na dwie zasadnicze grupy - gleby kulturoziemne, ukształtowane przez działalność rolniczą, oraz industrioziemne i urbanoziemne gleby, powstałe w wyniku przeobrażenia gleb pierwotnych przez przemysł lub gospodarkę komunalną.
    Uziarnienie (skład granulometryczny, granulacja) - to rozkład wielkości ziaren rozdrobnionego materiału. Uziarnienie określa się w laboratorium, badając procentową zawartość poszczególnych frakcji w w stosunku do ciężaru całej próbki badanegokruszywa lub gruntu.
    Taksonomia (gr. taksis – układ, porządek + nomos – prawo) – poddyscyplina systematyki organizmów, nauka o zasadach i metodach klasyfikowania, w szczególności o tworzeniu i opisywaniu jednostek systematycznych (taksonów) i włączaniu ich w układ kategorii taksonomicznych.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.041 sek.