• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Symplicjusz z Cylicji



    Podstrony: [1] [2] [3] 4
    Przeczytaj także...
    Chosrow (Chosroes) I Anoszirwan, również Chozroes I (pahl. O nieśmiertelnej duszy) lub Sprawiedliwy – władca Persji w latach 531 - 579 z dynastii sasanidzkiej, syn Kawada I, walczył z chrześcijaństwem. Jako następca tronu, dzięki podstępowi, rozgromił w 528 lub 529 roku mazdakitów i zgładził Mazdaka.Pryscjan z Lidii (gr.: Πρισκιανός Λυδός, Priskianós Lydós, łac.: Priscianus Lydus; zm. po 532 r.) – filozof neoplatoński, uczeń Damascjusza.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Lagerlund 2011 ↓, s. 67.
    2. Lagerlund 2011 ↓, s. 642.
    3. Armstrong 2008 ↓, s. 317.
    4. Sinko 1959 ↓, s. 827.
    5. Lagerlund 2011 ↓, s. 69-70.
    6. Comentators on Aristotle (ang.). W: Stanford Encyclopedia of Philosophy [on-line]. [dostęp 2013-09-24].
    7. Lagerlund 2011 ↓, s. 68.
    8. Hadot 1990 ↓, s. 294f, 297-301.
    9. Tradycyjnego poglądu o autorstwie Symplicjusza bronił Ilsetraut Hadot: The life and work of Simplicius in Greek and Arabic sources. W: Richard Sorabji (Hrsg.): Aristotle Transformed, Londyn 1990, s. 275–303, tu: 290–292; patrz także Ilsetraut Hadot: Simplicius or Priscianus? On the Author of the Commentary on Aristotle’s De Anima (CAG XI): A Methodological Study. W: Mnemosyne 55, 2002, s. 159–199. Za autorstwem Pryscjana opowiadał się Carlos Steel w Huby/Steel (1997) s. 105–140; Matthias Perkams: Priscian of Lydia, Commentator on the De anima in the Tradition of Iamblichus. W: Mnemosyne 58, 2005, s. 510–530; Matthias Perkams: Selbstbewusstsein in der Spätantike, Berlin 2008, s. 149–153. Obydwie atrybucje odrzucają John F. Finamore, John M. Dillon (red.): Iamblichus De anima, Leiden 2002, s. 18–24; Blumenthal (2000) s. 1–7; Pamela Huby: Theophrastus of Efesus. Sources for his life, writings, thought and influence. Commentary, T. 4: Psychology (Texts 265–327), Leiden 1999, s. 65.
    10. Chase 2003 ↓, s. 8.
    11. Zobacz Gerard Verbeke: Ort und Raum nach Aristoteles und Simplikios. Eine philosophische Topologie. W: Johannes Irmscher, Reimar Müller (red.): Aristoteles als Wissenschaftstheoretiker, Berlin 1983, S. 113−122, tu: 118−122; James O. Urmson: Simplicius: Corollaries on Place and Time, Londyn 1992, S. 1−5.
    12. Haas 2000 ↓, s. 107-129.
    13. Urmson 1992 ↓, s. 5−10.
    14. Sonderegger 1982 ↓, s. 140−174.
    15. Hadot 1996 ↓, s. 117f.
    16. Croese 1998 ↓, s. 56.
    17. Hoffmann 1987 ↓, s. 61.
    18. Armstrong 2008 ↓, s. 318-319.
    19. Lagerlund 2011 ↓, s. 1326, 68 i 319.
    20. Lagerlund 2011 ↓, s. 68 i 1422.
    21. Lagerlund 2011 ↓, s. 696, 978, 1010, 861 i 893.
    22. Lagerlund 2011 ↓, s. 199, 247 i 1286.
    23. Pattin 1971 ↓, s. XXI.
    24. Lagerlund 2011 ↓, s. 1142 i 1028.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • A.H. Armstrong (red.), The Cambridge History of Late Greek and Early Medieval Philosophy, Cambridge: Cambridge University Press, 2008, ISBN 978-0-521-04054-9.
  • Irma Croese, Simplicius on Continuous and Instantaneous Change. Neoplatonic Elements in Simplicius’ Interpretation of Aristotelian Physics, Utrecht: Zeno Institute of Philosophy, 1998, ISBN 90-393-1555-8.
  • Frans A.J. de Haas, Mathematik und Phänomene. Eine Polemik über naturwissenschaftliche Methode bei Simplikios, „Antike Naturwissenschaft und ihre Rezeption” (10), 2000, s. 107−129, hier: 112−121.
  • Ilsetraut Hadot, The life and work of Simplicius in Greek and Arabic sources, [w:] Richard Sorabji, Aristotle Transformed, Londyn: Duckworth, 1990, 275−303, ISBN 0-7156-2254-4.
  • Ilsetraut Hadot (red.), Simplicius: Commentaire sur le Manuel d’Épictète, Leiden: Brill, 1996, ISBN 90-04-09772-4.
  • Philippe Hoffmann, Catégories et langage selon Simplicius, [w:] Ilsetraut Hadot (red.), Simplicius. Sa vie, son œuvre, sa survie, Berlin 1987, s. 61−90, tu: 83−90.
  • Henrik Lagerlund (red.), Medieval Philosophy, Springer, 2011, ISBN 978-1-4020-9728-7.
  • Tadeusz Sinko, Zarys historii literatury greckiej, t. 2, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1959.
  • Michael Chase (tłum.), Simplicius: On Aristotle, Categories 1−4, Londyn: Duckworth, 2003, ISBN 0-7156-3197-7.
  • Adriaan Pattin (red.), Simplicius: Commentaire sur les Catégories d’Aristote. Traduction de Guillaume de Moerbeke, t. 1, Louvain: Publications Universitaires, 1971.
  • Adriaan Pattin (red.), Simplicius: Commentaire sur les Catégories d’Aristote. Traduction de Guillaume de Moerbeke, t. 2, Leiden: Brill, 1975, ISBN 90-04-04250-4.
  • Erwin Sonderegger, Simplikios: Über die Zeit. Ein Kommentar zum Corollarium de tempore, Getynga: Vandenhoeck & Ruprecht, 1982, ISBN 3-525-25166-1.
  • James O. Urmson, Simplicius: Corollaries on Place and Time, Londyn 1992.
  • Boetos z Sydonu, Βόηθος (I wiek p.n.e.) - perypatetyk, autor nie zachowanych komentarzy do Kategorii, Analityk i Fizyki Arystotelesa.Jan Duns Szkot OFM właściwie Johannes Duns Scotus (ur. 1266 w Duns, zm. 8 listopada 1308 w Kolonii) − szkocki filozof i teolog, franciszkanin, błogosławiony Kościoła katolickiego, nazywany doctor subtilis (doktor subtelny).


    Podstrony: [1] [2] [3] 4



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Henryk z Gandawy (ur. ok. 1217 w Gandawie lub Tournai, zm. 1293) – świecki teolog i filozof, scholastyczny. Miał przydomek Doctor Solemnis.
    Fizyka (gr. Φυσικὴ ἀκρόασις, łac. Physica lub Physicae Auscultationes, co znaczy wykłady o naturze) – utwór autorstwa Arystotelesa dotyczących najbardziej ogólnych (filozoficznych) zasad naturalnych. Głównym celem pracy jest nie tylko opis zmiany i ruchu, lecz także odkrycie ich zasad i przyczyn.
    Robert Grosseteste OFM (ur. ok. 1175 w Stradbroke, zm. 9 października 1253 w Buckden) – średniowieczny filozof, teolog, profesor Uniwersytetu Oksfordzkiego, biskup Lincoln, franciszkanin
    Cylicja (gr. Κιλικία, Kilikia) – historyczna kraina w południowo-wschodniej Azji Mniejszej, obecnie terytorium Turcji (prowincje: Mersin, Adana, Osmaniye i Hatay). Cylicja dzieliła się na dwie części: Cilicia Trachea i Cilicia Pedias. Cilicia Trachea (asyryjskie Khillaku, od którego pochodzi nazwa Cylicji) była surowym rejonem górskim uformowanym przez góry Taurus. Skaliste przylądki nadawały się znakomicie do budowy naturalnych portów, w których często znajdowali schronienie piraci. W starożytności pokryta gęstym lasem, który dostarczał budulca dla stoczni. Cilicia Pedias leżała we wschodniej części Cylicji i prócz terenów górskich kształtowały ją nadmorskie równiny. Przez Cylicję biegł perski szlak królewski, który łączył Anatolię z Syrią i wybrzeżem cylicyjskim.
    Damascjusz lub Damaskios (Damascius, Damazjos, ur. ok. 462 w Damaszku w Syrii, zm. po 538) – ostatni kierownik neoplatońskiej szkoły filozoficznej w Atenach, którą założył Plutarch z Aten. Autor traktatów: O pierwszej zasadzie i Komentarza do Parmenidesa.
    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.
    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.067 sek.