• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Symplicjusz z Cylicji



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Chosrow (Chosroes) I Anoszirwan, również Chozroes I (pahl. O nieśmiertelnej duszy) lub Sprawiedliwy – władca Persji w latach 531 - 579 z dynastii sasanidzkiej, syn Kawada I, walczył z chrześcijaństwem. Jako następca tronu, dzięki podstępowi, rozgromił w 528 lub 529 roku mazdakitów i zgładził Mazdaka.Pryscjan z Lidii (gr.: Πρισκιανός Λυδός, Priskianós Lydós, łac.: Priscianus Lydus; zm. po 532 r.) – filozof neoplatoński, uczeń Damascjusza.
    Twórczość[ | edytuj kod]

    Symplicjusz jest autorem komentarzy do Kategorii, Fizyki i O niebie Arystotelesa. Prace te powstały po powrocie Symplicjusza z Persji. Szczególne znaczenie dla historii filozofii mają jego komentarze do Kategorii Arystotelesa, ze względu na rozległą wiedzę autora i jego umiejętności syntetyzowania opracowywanego materiału. Symplicjusz przytacza poglądy kilku pokoleń komentatorów Kategorii Andronika z Rodos, Boetosa z Sydonu, stoika Atenodora, Aristona i Eudorosa z Aleksandrii, Sotiona i Achaiosa, Aleksandra z Egei, Aleksandra z Afrodyzji, Porfirusza, pitagorejczyka Archytasa, Jamblicha, Deuksipa, Olimpiodora, jego ucznia Eliasza (Dawida), Jana Filopona. Stając na końcu tej długiej tradycji stara się ją przyswoić i połączyć jej różne aspekty, dając kompleksowy przegląd recepcji Kategorii w starożytności. Czyni to starannie i precyzyjnie, wiernie trzymając się tekstu, jakkolwiek będąc platonikiem zawsze ma na celu wykazanie jedności myśli Arystotelesa i Platona. Pisze: Uważam, że uczciwy tłumacz nie powinien wskazywać niezgodności, patrząc na to, co powiedział Arystoteles przeciw Platonowi, ale powinien patrzeć na ducha i szukać harmonii, która panuje między nimi w większości punktów (Kat. 7, 29-32).

    Boetos z Sydonu, Βόηθος (I wiek p.n.e.) - perypatetyk, autor nie zachowanych komentarzy do Kategorii, Analityk i Fizyki Arystotelesa.Jan Duns Szkot OFM właściwie Johannes Duns Scotus (ur. 1266 w Duns, zm. 8 listopada 1308 w Kolonii) − szkocki filozof i teolog, franciszkanin, błogosławiony Kościoła katolickiego, nazywany doctor subtilis (doktor subtelny).

    W komentarzu do Fizyki Symplicjusza znajdują się dwie dygresje, szczególnie interesujące dla współczesnych badaczy: corollarium de loco (eksurs o miejscu) i corollarium de tempo (ekskurs o czasie). Symplicjusz jest również autorem neoplatońskiego komentarza do Enchidrionu Epikteta, popularnego podręcznika etyki stoickiej. Komentarz Symplicjusza do I księgi Elementów Euklidesa zachował się we fragmentach w tłumaczeniu arabskim. Istnieją dowody, że komentował on również platońskiego Fedona i Podręcznik retoryki Hermnogenesa z Tarsos.

    Henryk z Gandawy (ur. ok. 1217 w Gandawie lub Tournai, zm. 1293) – świecki teolog i filozof, scholastyczny. Miał przydomek Doctor Solemnis.Fizyka (gr. Φυσικὴ ἀκρόασις, łac. Physica lub Physicae Auscultationes, co znaczy wykłady o naturze) – utwór autorstwa Arystotelesa dotyczących najbardziej ogólnych (filozoficznych) zasad naturalnych. Głównym celem pracy jest nie tylko opis zmiany i ruchu, lecz także odkrycie ich zasad i przyczyn.

    Tradycyjnie przypisywany Symplicjuszowi komentarz do O duszy Arystotelesa jest obecnie uważany przez większość badaczy za utwór nieznanego autora (Pseudo-Symplicjusza) lub za dzieło Pryscjana z Lidii.

    Komentarze Symplicjusza stanowią cenne źródło do historii filozofii starożytnej. Nie są bowiem, w przeciwieństwie do wielu innych prac neoplatońskich, zapiskami z wykładów sporządzonymi przez studentów, lecz w całości zostały opracowane przez ich autora. Zawierają wiele cytatów z zaginionej literatury wcześniejszej. Szczególnie cenne są zachowane u Symplicjusza cytaty z presokratyków. Symplicjusz jest głównym źródłem do Parmenidesa. W jego pismach zachowało się też wiele poglądów stoickich. Z racji swojego stanowiska filozoficznego Symplicjusz przekazuje też wiele wiadomości o poglądach przedstawicieli Akademii Platońskiej, neoplatoników i pitagorejczyków. Dzięki jego dziełom możliwa się stała rekonstrukcja utraconych dzieł tych autorów.

    Robert Grosseteste OFM (ur. ok. 1175 w Stradbroke, zm. 9 października 1253 w Buckden) – średniowieczny filozof, teolog, profesor Uniwersytetu Oksfordzkiego, biskup Lincoln, franciszkaninCylicja (gr. Κιλικία, Kilikia) – historyczna kraina w południowo-wschodniej Azji Mniejszej, obecnie terytorium Turcji (prowincje: Mersin, Adana, Osmaniye i Hatay). Cylicja dzieliła się na dwie części: Cilicia Trachea i Cilicia Pedias. Cilicia Trachea (asyryjskie Khillaku, od którego pochodzi nazwa Cylicji) była surowym rejonem górskim uformowanym przez góry Taurus. Skaliste przylądki nadawały się znakomicie do budowy naturalnych portów, w których często znajdowali schronienie piraci. W starożytności pokryta gęstym lasem, który dostarczał budulca dla stoczni. Cilicia Pedias leżała we wschodniej części Cylicji i prócz terenów górskich kształtowały ją nadmorskie równiny. Przez Cylicję biegł perski szlak królewski, który łączył Anatolię z Syrią i wybrzeżem cylicyjskim.

    Symplicjusz był bardzo sumiennym komentatorem. Uwzględniał aspekty filologiczne badanych tekstów porównując ich warianty i zajmując się krytyką tekstu. Za cechy dobrego komentatora uważał bezstronność i znajomość nie tylko badanego fragmentu, ale całego dzieła filozofa i jego sposobu wyrażania się.

    Poglądy[ | edytuj kod]

    Filozofia przyrody[ | edytuj kod]

    W filozofii przyrody Symplicjusz wypracował własne stanowisko dotyczące miejsca i czasu. Nie zgadza się z tezą Arystotelesa, że wszechświat nie może się znajdować w jednym miejscu, ponieważ poza niebem nic innego nie istnieje. Jego zdaniem koliste ruchy ciał niebieskich są ruchami lokalnymi i aby były możliwe niebo musi się znajdować w jednym miejscu. Również jego pogląd na miejsce różni się od poglądu Stagiryty. Arystoteles uważał miejsce za granicę obejmującą ciała i pozostającą w kontakcie z ich powierzchnią. Zdaniem Symplicjusza miejsce obejmuje wszystkie części rzeczy. Nie jest więc przypisane do wzrostu jako kategoria ilości, ale jest kategorią bytu. Przydziela ciału odpowiednią pozycję i organizuje jego części w uporządkowaną strukturę.

    Damascjusz lub Damaskios (Damascius, Damazjos, ur. ok. 462 w Damaszku w Syrii, zm. po 538) – ostatni kierownik neoplatońskiej szkoły filozoficznej w Atenach, którą założył Plutarch z Aten. Autor traktatów: O pierwszej zasadzie i Komentarza do Parmenidesa.Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.

    Wbrew stanowisku Filopona Symplicjusz bronił Arystotelesowskiej doktryny niezniszczalności i nieskończoności kosmosu. Filopon jako chrześcijanin szukał uzasadnienia dla początku świata w czasie. Symplicjusz odrzuca jego pogląd, że zasad matematycznych nie można stosować do świata fizycznego. Postuluje swobodne przechodzenie od fizyki do zasad matematycznych i stosowanie zasad matematycznych do fizyki.

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Tomasz z Akwinu, Akwinata, łac. Thoma de Aquino (ur. ok. 1225, zm. 7 marca 1274) – filozof scholastyczny, teolog, członek zakonu dominikanów. Był jednym z najwybitniejszych myślicieli w dziejach chrześcijaństwa. Święty Kościoła katolickiego; jeden z doktorów Kościoła, który nauczając przekazywał owoce swej kontemplacji (łac. contemplata aliis tradere).

    Symplicjusz próbuje też rozwiązać podane przez Arystotelesa paradoksy dotyczące czasu, których, jego zdaniem, ani Arystotelesowi, anie jego następcom nie udało się rozwiązać. Ich rozwiązanie uważa za warunek uznania, że czas istnieje. Jeden z paradoksów mówi, że czas nie istnieje, bo nie istnieją jego części składowe. Skoro nie istnieje przeszłość, która minęła, to nie istnieją również teraźniejszość i przyszłość. Jeśli traktować czas jako odcinek, to częściowo znajduje się on w przeszłości, a częściowo w przyszłości. Jeśli tak jest to części składowe nie różnią się od siebie. Inny paradoks polega na tym, że chwila powinna przestać istnieć, ale nie ma czasu, w którym by to mogło nastąpić. W chwili obecnej jeszcze istnieje, a w następnej istnieje już inna chwila.

    Olimpiodor Młodszy (gr.: Ολυμπιόδωρος ο Νεότερος, Olympiodōros ho Neoteros, ok. 500-ok. 570) – filozof neoplatoński ze szkoły aleksandryjskiej, komentator Arystotelesa, uczeń Amoniusza, syna Hermiasza.Harran, Charan albo Carrhae – stanowisko archeologiczne na terenie starożytnego miasta w południowo-wschodniej Turcji, około 40 kilometrów na południowy wschód od Şanlıurfa.

    Problemy te próbowano rozwiązać uznając realność czasu lub przedłużając chwile, albo jak Damascjusz tworząc teorię o "nagłym" przechodzeniu jednej chwili w drugą. Symplicjusz broni poglądu Arystotelesa, że czas ma charakter ciągły i jest niepoliczalny. Jego zdaniem jest to warunkiem następstwa powstawania i przemijania rzeczy. Rozłożenie chwil (momentów) w czasie jest, jego zdaniem, jedynie konstrukcją teoretyczną. Przyczynę powstania paradoksu upatruje w naturze duszy, której specyficzny sposób istnienia uniemożliwia dostęp do zmiany i czasu. Tylko analizując własny statyczny charakter, dusza może zrozumieć różnicę między jej sposobem bycia a wzrostem i upadkiem jakim podlegają rzeczy w czasie.

    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. Jamblich (Ἰάμβλιχος Iamblichos) (ur. ok. 250 w Chalkis, zm. w 326) – założyciel neoplatońskiej szkoły syryjskiej. Jest on jednym z ostatnich wybitnych pogańskich filozofów późnej starożytności, starającym się nadać nową teoretyczną podbudowę pod pogański politeizm.

    Psychologia[ | edytuj kod]

    Symplicjusz wyróżnia trzy rodzaje dusz:

  • Boskie dusze, które nigdy nie schodzą na ziemię. Dusze te zamieszkują nieśmiertelne ciała.
  • Dusze, które schodzą na ziemię i zamieszkują ludzkie ciała. Żyjąc na ziemi mogą one ulec złu. Jeśli się tak stanie nie mogą powrócić do świata nadksiężycowego, wolnego od wszelkiego zła. Symplicjusz odrzuca jednak pogląd, że dusze te pozostaną na zawsze w sferze zła, gdyby tak było, musiałyby utracić niektóre ze swoich właściwości.
  • Dusze zwierząt i roślin, które zawsze przebywają na ziemi. Doświadczają on zła fizycznego. Doświadczenie zła zwierząt wyższych zbliża się do doświadczenia zła u ludzi, niższe doświadczają tylko zła fizycznego.
  • Dusza u Symplicjusza ma pozycję pośrednią między światem czystego bytu a światem stawania się i ginięcia. Spadając do świata narodzin i śmierci zapomina o posiadanej wcześniej wiedzy. W celu przypomnienia sobie zapomnianego powstał język, który umożliwia duszy naukę i rozwój. Nauka ma wspierać wysiłki duszy, by odzyskać stan sprzed upadku, gdy jej się to powiedzie język nie będzie jej już potrzebny.

    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.Boecjusz (łac. Anicius Manlius Severinus Boëthius (ur. ok. 480; zm. między 524 a 526) – rzymski filozof, tłumacz Arystotelesa, teolog chrześcijański i polityk.

    Teodycea[ | edytuj kod]

    Opierając się na Enchidrionie Symplicjusz stworzył kompletną, charakterystyczną dla późnego neoplatonizmu, teorię pochodzenia zła, w której idzie głównie za Proklosem, dołączając elementy perypatetyckie, platońskie i stoickie. Głosi on, że:

    1. Formy całkowicie zanikają opanowane przez materię (Timajos).
    2. Materia nie może być jednak przyczyną zła, jako że nie ma żadnych właściwości (Timajos).
    3. Zło jest ostatecznie pozorne, w kontekście całości nie ma już zła (Prawa i stoicy).
    4. Przyczyną zła jest dusza (Prawa).
    5. Bóg nie jest nigdy przyczyną zła (Timajos, Państwo).
    6. Brak nie ma przeciwieństwa jako równorzędnego rodzaju (Arystoteles).
    7. Przyczyną celową są formy i entelechia (Arystoteles).
    8. Brak nie jest celem, ponieważ nie jest zamierzony (stoicy).

    Symplicjusz stwierdza, że zło nadaje sens pojęciu dobra. Zło rozumie jako konieczne, ale nie bezpośrednio, lecz w ten sposób, że materia i brak są jego koniecznymi warunkami bytu, tak jak i wszelka ograniczoność, a są konieczne ponieważ wszystko pochodzi od Jednego. W ten sposób Symplicjusz głosi, że niebo nie byłoby doskonałe, gdyby nie było w nim stworzeń śmiertelnych. Nic nie jest całkowicie złe, a co jest złe, staje się takim przez wolny wybór jednostek. Symplicjusz uwalnia więc Boga od odpowiedzialności za zło, ale nie od odpowiedzialności za wolną wolę. Ten temat rozwinie twórczo jeszcze w tym samym stuleciu Boecjusz

    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie. Euklides z Aleksandrii (gr. Εὐκλείδης, Eukleides, ur. ok. 365 r. p.n.e., zm. ok. 300 r. p.n.e.) – matematyk grecki pochodzący z Aten, przez większość życia działający w Aleksandrii.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Al-Kindi (Jusuf Jakub ibn Ishak al-Kindi, ur. ok. 801, zm. ok. 879) – arabski filozof muzułmański, teolog, matematyk, naukowiec i lekarz. Jest uważany za ojca filozofii islamskiej.
    Epiktet z Hierapolis (ur. ok. 50 roku – zm. w 130 roku) – filozof rzymski, jeden z reprezentantów (kontynuator) stoicyzmu. Uczeń wielkiego stoika Muzoniusza Rufusa. Twórca szkoły w Nikopolis w Epirze (współczesna Grecja). Był wyzwoleńcem.
    Justynian I Wielki, Iustinianus (właśc. Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus, ur. 11 maja 483 w Tauresium, Prowincja Iliria, zm. 13 listopada 565 w Konstantynopolu) – cesarz bizantyński od 1 sierpnia 527 do 13 listopada 565, święty Kościoła prawosławnego. Syn Wigilancji i tym samym siostrzeniec cesarza Justyna I.
    Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
    Akademia (gr. akademeia) – szkoła założona w Atenach ok. 387 p.n.e. przez Platona, istniała do 529, kiedy została zlikwidowana przez cesarza bizantyjskiego Justyniana. Mieściła się w gaju poświęconym herosowi ateńskiemu Akademosowi, od którego imienia pochodzi jej nazwa. Zajmowano się w niej przede wszystkim filozofią i matematyką, a także retoryką i naukami przyrodniczymi. Legenda głosi, że widniał na niej napis ἀγεωμέτρητος μηδεὶς εἰσίτω (gr. niech nie wchodzi nikt nieobeznany z geometrią).
    Tadeusz Sinko (ur. 14 września 1877 w Małej, powiat ropczycki, zm. 22 lipca 1966 w Krakowie) – polski filolog klasyczny, profesor Uniwersytetu Lwowskiego i Jagiellońskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk. Stał się inspiracją dla Gombrowiczowego "Profesora Pimko" z powieści Ferdydurke.
    Filozofia bizantyńska – filozofia Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego (Bizantyńskiego). Za jej początek najczęściej uważa się rok 330 (założenie Konstantynopola), 395 (podział Cesarstwa na Wschodnie i Zachodnie) lub 527 (datę wstąpienia na tron cesarza Justyniana I), za koniec - rok 1453.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.051 sek.