• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Swaminarajan

    Przeczytaj także...
    Wedy, Weda (dewanagari वेद , "wiedza"; podobieństwo tych słów wynika ze wspólnego językowego praprzodka indosłowiańskiego) – święte księgi hinduizmu, najstarsza grupa religijnych tekstów sanskryckich, które stanowiły całość ówczesnej wiedzy człowieka o świecie ludzi i bogów; antologia tekstów z różnych okresów, o różnej tematyce, budowie i przeznaczeniu. Objętością Wedy przewyższają Biblię sześciokrotnie.Dźunagadh (hindi जूनागढ़, gudźarati જુનાગઢ) – miasto w zachodnich Indiach, w stanie Gujarat. Według danych szacunkowych w 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 204 828 a aglomeracji miejskiej 290 958.
    Smryti – święte księgi hinduizmu inne niż Wedy (zwane śruti) takie jak Purany czy Itihasy. Czasem są uważane za niższe od Wed.
    Bhagawan Swaminarajan pod drzewem nim

    Bhagawan Swaminarajan (gudżarati સ્વામિનારાયણ, dewanagari: स्वामीनारायण, trl. Svāmīnārāyaṇa, właściwie ang. Ghanashyam Pande; ur. 2 kwietnia 1781 – zm. 1 czerwca 1830) – hinduistyczny guru, twórca nurtu Swaminarayan zaliczanego do wisznuizmu.

    Wisznu (hindi: विष्णु) – jeden z najpopularniejszych dewów w hinduizmie, Bóg jedyny w wisznuizmie (największym wyznaniu hinduistycznym). Jeden z Trimurti (trójcy hinduistycznej) tworzonej wraz z Brahmą i Śiwą. Symbolizuje utrzymujący aspekt Boga, najczęściej identyfikowany z dwoma swoimi Awatarami: Kryszną i Ramą.Wisznuizm (nazywany czasami niepoprawnie spolszczoną nazwą wajsznawizm) – gałąź hinduizmu, w której Wisznu lub jeden z jego awatarów wielbiony jest jako Bóg. Najpopularniejszą religią wisznuicką jest krysznaizm.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Ghanashyam urodził się w miejscowości Chhapia położonej 14 kilometrów od Ajodhji w stanie Uttar Pradeś w Indiach. Dzień narodzin 2 kwietnia był w 1781 równocześnie dniem obchodów rocznicy narodzin księcia Ramy (Ramanawani). Jego rodzice Hariprasad Pande i matka Premawati pochodzili z warny braminów . Zmarli , gdy miał jedenaście lat. Wtedy rozpoczął siedmioletnią wędrówkę jako brahmaćari o imieniu Nilkanth (ang. Neelkanth). Wisznuicki Swami Ramananda (ur. 1739) udzielił mu około 1800 dikszy i nowego imienia Swami Sahadźanand. Mimo młodego wieku, mianował go w publicznej ceremonii w Jetpur (południowa Saurashtra) swoim sukcesorem i niedługo potem umarł. Prowadził działalność religijną w Gudżracie, Kathiawar , Kutch .

    Louis Frédéric (ur. 1923 - zm. 1996) - sławny francuski orientalista, specjalizujący się w kulturze Indii, Azji Południowo-Wschodniej i Japonii.Guru (dewanagari गुरु) – w religiach dharmicznych przywódca wspólnoty, przewodnik duchowy i nauczyciel, szanowany, a czasem nawet czczony jako wcielenie bóstwa.

    W roku 1814 poparł Brytyjczyków w pacyfikacji Saurasztry.

    W ostatnich dziesięciu latach życia przyczynił się do powstania sześciu dużych mandirów (hinduistycznych świątyń) w stanie Gudżarat, są to miasta: Ahmedabad, Bhudź, Vadtal, Junagadh, Dholera, Gadhada.

    Dzieła[ | edytuj kod]

    Swaminarajan pozostawił po sobie w szczególności :

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Bramin (Dewanagari: ब्राह्मण trl.brāhmaṇa) – w hinduizmie członek najwyższej warny: klasy kapłańskiej. Przynależność do warny bramińskiej, jak i pozostałych jest dziedziczna . Według mitologii indyjskiej bramini powstali przy stworzeniu świata z ust Puruszy.
  • Śikṣapātrī (212 wersów, 1826)
  • Vācanāmritam (kazania publiczne z okresu 21 listopada 1819 - 25 lipca 1829)
  • Lekh (1827)
  • Kanon nauk[ | edytuj kod]

    Teksty hinduistyczne polecane przez Swamiego Sahadżanandę swoim ówczesnym zwolennikom to:

    1. Wedy
    2. Wedantasutry Wjasy
    3. Bhagawatapurana
    4. 1000 imion Wisznu z Mahabharaty
    5. Bhagawadgita
    6. Widurniti
    7. Śri Wasudew Mahatmya z Skandapurany
    8. Jadźńawalkja Smryti

    Doktryna[ | edytuj kod]

  • nauczał ahinsy
  • wymagał stosowania pożywienia bezmięsnego i zabraniał spożywania używek
  • zwalczał tendencje erotyczne w tradycjach kultu Kryszny
  • udowadniał możliwość przeprowadzania ceremonii jadźńa bez potrzeby zabijania (a nawet udziału) zwierząt
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Raymond Brady Williams: An intoduction to Swaminarayan Hinduism. Wyd. 1. Cambridge: Cambridge University Press, 2001. ISBN 0-521-65422-X. (ang.)
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Swami. W: Louis Frédéric: Słownik cywilizacji indyjskiej. Przemysław Piekarski (red.nauk.). Wyd. 1. T. 2. Katowice: Wydawnictwo "Książnica", 1998, s. 248, seria: Słowniki Encyklopedyczne "Książnicy". ISBN 83-7132-370-0. Cytat: wspomógł Anglików w "pacyfikacji".
    2. Raymond Brady Williams: An intoduction to Swaminarayan Hinduism. Wyd. 1. Cambridge: Cambridge University Press, 2001, s. 184-5. ISBN 0-521-65422-X. (ang.)
    Jadźńa (dewanagari यज्ञ, trl. yajńa, ang. Yajna ) – dosłownie "ofiara"; rytuał ofiarny w tradycji wedyjskiej hinduizmu. Wedle nauk hinduistycznych, Jaźń czy Dusza (Purusza, Atman) ma naturę ofiarnika i ofiary, stąd pogląd, że ktoś kto urzeczywistnia duszę, Jaźń jest zawsze skłonnym i do wypełniania ofiarnych rytuałów czy ceremonii i do wewnętrznej ofiary z własnego życia dla wyższych duchowych czy religijnych celów. Dodatkowo uważa się, że owa dusza, Jaźń ma naturę ogniową, stąd towarzystwo rzeczywistego ognia w czasie rytów, nabożeństw ofiarnych. Wszelkie ofiary w hinduizmie składane są bóstwom, bogom i boginiom, czyli dewom, brahmanowi, przodkom, ubogim i bezdomnym oraz zwierzętom.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.




    Warto wiedzieć że... beta

    Ahimsa (dewanagari अहिंसा trl. ahiṃsā – "niekrzywdzenie", "niestosowanie przemocy"; chiń. 不害 buhai; kor. salsaeng kye; jap. setsujō kai) – zasada moralna obecna w hinduizmie, buddyzmie, a przede wszystkim w dżinizmie, która nakazuje poszanowanie wszelkiego życia, zaleca niezabijanie i niezadawanie obrażeń cielesnych żadnym istotom żywym – ludziom, zwierzętom, a w dżinizmie także roślinom i Ziemi. Częścią tej zasady jest unikanie wszelkiej przemocy słownej i fizycznej, choć ahimsa uznaje prawo do działania w samoobronie, gdy zajdzie taka potrzeba. Zasada "ahimsa" wiąże się ściśle z przekonaniem, że przemoc wszelkiego rodzaju rodzi negatywne konsekwencje karmiczne.
    Miodla indyjska, melia indyjska (Azadirachta indica, syn. Melia azadirachta L.) – gatunek drzewa z rodziny miodlowatych (Meliaceae). Stanowi jeden z dwóch gatunków rodzaju Azadirachta. Pochodzi z subkontynentu indyjskiego, rozprzestrzenił się również w innych krajach o klimacie podzwrotnikowym.
    Cambridge University Press – angielska oficyna wydawnicza, działająca od 1534 na mocy edyktu króla Henryka VIII. Jest najstarszym nieprzerwanie działającym wydawnictwem na świecie. Zajmuje się wydawaniem pozycji naukowych i edukacyjnych, adresowanych do odbiorców na całym świecie, w tym wydawnictwami z zakresu nauczania języka angielskiego jako obcego. Siedzibą wydawnictwa jest Cambridge; jego biura działają w Europie, Ameryce Północnej, Południowej, na Bliskim Wschodzie, w Afryce, Azji i Oceanii.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Rama (dewanagari राम, tamilski இராமர்), Ramaćandra – w hinduizmie jedno z wcieleń boga Wisznu. Rama bywa postrzegany jako Bóg Najwyższy .
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Mahabharata (skr. Mahābhārata, महाभारत) – jeden z dwóch głównych hinduistycznych poematów epickich (obok Ramajany), znajdujący się w kategorii smryti i należący do głównych dzieł literatury indyjskiej. W hinduizmie nazywany jest piątą Wedą. Utwór jest najdłuższym utworem literackim i eposem na świecie. Zawiera 100 000 ślok (200 tysięcy wersów), tak więc jest dziesięć razy dłuższy od Odysei i Iliady razem wziętych. Epos opowiada o historii starożytnych Indii. W jego skład wchodzi jedno z najważniejszych dzieł hinduizmu – Bhagawadgita.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.035 sek.