• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Swami

    Przeczytaj także...
    Daśanamisampradaja (sanskryt दशनामीसम्प्रदाय , trl. daśanāmi saṃpradāya, ang. Dashanami Sampradaya, też daśanamibhawa) – zakon hinduistyczny. Został założony w IX wieku przez Śankarę.Akhara (dewanagari: अखाड़ा) – w sanskrycie dosłownie znaczy "arena do zapasów", w przenośnym znaczeniu także "miejsce debaty". W kontekście religijnym często oznacza miejsce do praktyki dla ochrony sanatanadharmy (w przeszłości również militarnej), notabene greckie słowo akademia ma podobne znaczenie. Często oznacza po prostu zgromadzenie sadhu lub stałe miejsce ich przebywania. Akhary tego typu zostały utworzone przez Śri Adi Śankaraćarję.
    Wisznuizm (nazywany czasami niepoprawnie spolszczoną nazwą wajsznawizm) – gałąź hinduizmu, w której Wisznu lub jeden z jego awatarów wielbiony jest jako Bóg. Najpopularniejszą religią wisznuicką jest krysznaizm.

    Swami – tytuł honorowy w hinduizmie. Najczęściej nadawany niektórym mnichom na znak przynależności do zakonu. Tytuł swami najczęściej odnosi się do ascetów zrzeszonych w daśanamisampradaja.

    Etymologia[ | edytuj kod]

    Słowo swami pochodzi z sanskrytu. Oznacza osobę, która potrafi „kontrolować zmysły”, tzn. panować nad naturalną chęcią doznawania przyjemności. Użyty przed nazwiskiem jest bliski świeckiemu znaczeniu pan czy sir. W znaczeniu tytułu dla osoby duchownej pojawia się również po jej imieniu duchowym.

    Jukteśwar Giri, śri Jukteśwar Giri (ur. 10 maja 1855, zm. 9 marca 1936) – indyjski jogin, swami zakonu Giri , mistrz duchowy Paramahansy Joganandy, astrolog wedyjski (dźjotisz). Jego guru był Lahiri Mahaśaja. Jukteśwar otrzymał od swego ucznia tytuł: "Dźńanawatar", co oznacza "zstąpienie (awatar) mądrości (dźńana)".Mala (skt. जप माला japa mālā, माला mālā) – tybetański lub indyjski sznur modlitewny. Licznik służący do odliczania liczby wykonanych mantr i innych powtarzalnych praktyk religijnych obecnych w szkołach skupionych wokół buddyzmu i hinduizmu. Sama nazwa mala jest terminem, który w sanskrycie oznacza "wieniec" lub "naszyjnik", natomiast japa można przetłumaczyć jako "mamrocząca modlitwa" lub "jednostajne powtarzanie tonalnych wersetów świętych pism, zaklęć lub imion bóstw".

    Klasyfikacja znaczeń[ | edytuj kod]

    1. W wisznuizmie tytuł swami nadawany jest jako uznanie wiedzy i niezłomności postawy wiernej zasadom religijnym.
    2. Sannjasinom tytuł ten przyznawany jest formalnie po wyświęceniu w jednej z dziesięciu tradycji swamich (Dasanami):
    3. Aranja
    4. Wana
    5. Giri
    6. Parwata
    7. Sagara
    8. Tirtha
    9. Aśrama
    10. Bharati „ten kto jest kochankiem wiedzy” – według Swami Rama;
    11. Puri
    12. Saraswati

    Jedno z wymienionych oznaczeń tradycji, tej do której przynależy konkretna osoba, dołączane jest zwykle po jej duchowym imieniu nadanym podczas świeceń (np. Swami Śri Jukteswar Giri, Swami Rama Bharati).

    Sathya Sai Baba (telugu సత్య సాయిబాబా, właśc. Sathyanarayana Raju Ratnakaram, ur. 23 listopada 1926 w Puttaparthi, zm. 24 kwietnia 2011, tamże) – hinduski mistrz duchowy, guru, przywódca religijny. Sathya Sai Baba uważał się za reinkarnację indyjskiego guru Shirdi Sai Baby, Ramy, Kryszny, Śiwy i Śakti oraz zstąpienie Boga, "ojca, który posłał Jezusa".Sannjasa (skr. संन्यास) – w powszechnym zastosowaniu oznacza etap życia (ćaturaśrama), w którym rozwijana jest wajragia, czyli stan determinacji i stałości w dążeniu do wyzwolenia się z iluzji materialistycznego życia. Ci, którzy wyrzekają się pospolitych myśli i pragnień, spędzają resztę swojego życia na duchowych rozmyślaniach. Zgodnie z opisem Manusmryti, jest to ostatni z czterech okresów życia człowieka (brahmaćarja, gryhastha, wanaprastha i sannjasin).

    Kontrowersje przynależności do tradycji Śankary[ | edytuj kod]

    Tytuł swamiego aspirant może otrzymać jedynie od osoby będącej już swamim. Ceremonia (diksza) przyjęcia w poczet członków zakonu swami nosi nazwę bidisa. Tytuł swamiego otrzymało wielu niehindusów, wstępując w szeregi zakonne tradycji Śankaraćarji. Choć ktoś jest swamim, hinduistycznym mnichem, nie musi równocześnie być joginem.

    Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.Rama, swami Rama (ur. 1925, zm. 1996) – indyjski jogin, swami, autor wielu książek na temat jogi, zdrowia, medytacji, nauczyciel duchowych tradycji hinduizmu.

    Szczególnie podszedł do zagadnienia Osho, nadając go swoim uczniom, wraz z imieniem duchowym, podczas przyjmowania do wspólnoty praktykujących (wymagano noszenia szat swamiego i mali).

    W południowych stanach Indii, jest to forma stosowana również wobec:

    1. świętych i guru nieprzynależących do żadnej z dziesięciu tradycji swamich Daśanami ; (np. Sathya Sai Baba, Swami Premananda),
    2. odzianych w czarne szaty (najczęściej młodych wiekiem) pielgrzymów.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • sadhu
  • akhara
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Mnisi, święci i asceci. W: Herbert Ellinger: Hinduizm. Gezegorz Sowiński (tł.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Znak, 1997, s. 84, seria: Krótko i węzłowato. ISBN 83-7006-407-8.
    2. Dagnosław Demski: Obrazy hinduizmu. Kultura i religia oczami radżputów i pasterzy. Jolanta Kowalska (red. tomu). Wyd. 1. Warszawa: Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk, 2007, seria: Biblioteka Etnografii Polskiej, tom nr 57. ISBN 978-83-89499-46-2.
    3. Zostaję mnichem Zakonu Swamich. W: Paramahamsa Jogananda: Autobiografia Jogina. Wojciech Szczepkowski (tłum.). Wyd. 1. Stowarzyszenie Krija Jogi, 2004, s. 240. ISBN 83-914863-2-X.
    4. Zostaję mnichem Zakonu Swamich. W: Paramahamsa Jogananda: Autobiografia Jogina. Wojciech Szczepkowski (tłum.). Wyd. 1. Stowarzyszenie Krija Jogi, 2004, s. 241. ISBN 83-914863-2-X.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Marcus Allsop, Western Sadhus and Sannyasins in India, Prescott Arizona, HOHM PRESS, ​ISBN 0-934252-50-5​.
  • Paramahansa Jogananda (dewanagari परमहंस योगानन्‍द, ang. Paramahansa Yogananda ur. 5 stycznia 1893, zm. 7 marca 1952) – indyjski jogin, swami. Jego największym osiągnięciem w świecie zachodnim, było rozpowszechnienie krijajogi. Napisał autobiografię pod tytułem "Autobiografia jogina". Jego mistrzem duchowym był Śri Jukteśwar Giri.Jogin (dewanagari योगी) – w hinduizmie i buddyzmie męski adept systemu rozwoju duchowego. Termin jogini odnosi się do żeńskich adeptek rozwoju duchowego.




    Warto wiedzieć że... beta

    Sadhu (dewanagari साधु, trl. sādhu) – hinduski wędrowny asceta, żyjący ściśle według zasad religii, często ze splecionymi włosami, zwanymi dźata. Dąży on swoim życiem do osiągnięcia wyzwolenia.
    Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk – instytut badawczy Polskiej Akademii Nauk utworzony w 1949 w Warszawie.
    Zmysły – zdolność odbierania bodźców zewnętrznych. Na każdy ze zmysłów składają się odpowiednie narządy zmysłów, w których najważniejszą rolę odgrywają receptory wykształcone w kierunku reagowania na konkretny rodzaj bodźców oraz odpowiednie funkcje mózgu.
    Diksza ( dewanagari दीक्षा ) – akt inicjacji w tradycjach hinduistycznych równoważny znaczeniowo nowym narodzinom. Już w czasach wedyjskich miał na celu uśmiercenie nieuświęconej egzystencji dla osiągnięcia egzystencji wyższego stopnia . Również późniejsze brahmany ( np. Aitareja1.3.1 i 1.2.1-20, Śatapatha 3.2.1.11 ) określają dikszę, jako obrzęd o znaczeniu embriologicznym i położniczym . Przekazu tego inicjacyjnego wtajemniczenia religijnego dokonuje mistrz ( guru, bramin ) , a odbiorcą jest uczeń ( śiszja ).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.