• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Sutra



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>Kumaradżiwa (skt Kumārajīva कुमारजीव) (ur. 344, zm. 413) (chin. Jiumaluoshi (鳩摩羅什); kor. Kumarasŭp 구마라습 lub Kumarasip 구마라십); jap. Kumarashitsu | wiet. Cưu-ma-la-thập) – mnich buddyjski, tłumacz i propagator buddyzmu.

    Sutra (sans. सूत्र, sūtra; pali sutta, co znaczy „księga” lub „pismo”; chiń. jing 經; kor. kyŏng 경; jap. kyō 経; wiet. kinh; tyb. མདོ, Wylie mdo) – nazwa religijnych ksiąg buddyjskich lub hinduskich. W buddyzmie sutry zawierają nauki Buddy: jego wykłady, dyskusje z uczniami i słuchaczami. W hinduizmie termin sutra oznacza mniej więcej „aforyzm” i odnosi się do mądrości wyrażonej w zwięzły sposób.

    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Nirwana (dosłownie zgaśnięcie) – wygaśnięcie cierpienia, termin używany w religiach dharmicznych na określenie bardzo zaawansowanego poziomu urzeczywistnienia. Zdarzało się, że niektórzy widzieli w tym stanie całkowitą anihilację świadomości, jest to jednak pogląd z gruntu błędny.

    Termin ten odnosi się również do późniejszych pism dotyczących ważnych nauk, autorstwa uznanych nauczycieli. Czasem by odróżnić sutrę Buddy od tekstu nauczyciela, ów tekst był nazywany śastrą.

    Buddyzm[ | edytuj kod]

    Tripitaka[ | edytuj kod]

     Osobny artykuł: Tipitaka.

    Pierwsze sutry buddyjskie zostały spisane w języku pali. Część z nich, jako zapis nauczania Buddy, weszła w skład oficjalnego kanonu pism (Tripitaka), natomiast część obejmująca głównie komentarze, nie.

    Sutra Serca (skr. Mahā-prajñā-pāramitā-hṛdaya Sūtra, chin. 摩訶般若波羅蜜多心經, Boreboluomiduo Xinjing, kor. Mahabanya paramilda shimgyǒng, jap. Makahannya haramita shin gyō, wiet. Bát-nhã-ba-la-mật-đa tâm kinh) – jest bardzo krótką sutrą, o której mówi się, że zawiera esencję potężnego zbioru Sutr Mądrości. Jeden z najbardziej znanych na świecie tekstów buddyjskich, który w krajach buddyzmu mahajany cieszy się popularnością od ponad półtora tysiąca lat. Pojawia się w nim słynne sformułowanie Pustka jest formą, forma jest pustką. Tekst sutry streszcza ideę pustki oraz krytykę teorii wcześniejszego buddyzmu hinajany. Uważa się, że tekst ten powstał w Indiach, w języku sanskryckim, po czym został przełożony na chiński. Znanych jest siedem zachowanych przekładów Sutry Serca.Budda; skr. बुद्ध buddha – przebudzony, oświecony; chiń. fo (佛), fotuo (佛陀); kor. bul, pult’a; jap. butsu (仏), hotoke (仏), budda (仏陀); wiet. phật, phật-đà, Bột đà; tyb. sangdzie (སངས་རྒྱས།, Wylie: sangs.rgyas).

    Vinaja Pitaka[ | edytuj kod]

    W buddyzmie mahajana głównym językiem, w jakim zapisywano sutry, był sanskryt. Spora część pism została przetłumaczona z Tripitaki. Vinaja Pitaka (pitaka znaczy kosz) została praktycznie bez zmian (dodano tylko komentarze).

    Sutta Pitaka (Agama Pitaka)[ | edytuj kod]

    Sutta Pitaka została przetłumaczona dość swobodnie (przeważnie sutry były dłuższe niż w oryginale palijskim). Buddyści mahajany posługiwali się inną nazwą tego kosza, mianowicie Agama Pitaka, co znaczy „kosz wypowiedzianych słów”.

    Abhidhamma Pitaka[ | edytuj kod]

    Trzeci kosz Tripitaki, mianowicie Abhidhamma Pitaka, nie ma swojego odpowiednika w sanskrycie. Powodem tego jest jego późny czas powstania Abhidhamma (ok. 250 roku p.n.e.) – wówczas od ok. 100 lat buddyzm mahajana rozwijał się niezależnie.

    Literatura to wszystkie "sensowne twory słowne" (wg definicji Stefanii Skwarczyńskiej), czyli dzieła artystyczne, tj. literatura piękna, oraz teksty użytkowe, tj. literatura stosowana, zachowane w formie pisanej lub w przekazie ustnym.Avataṃsaka sūtra lub Buddhāvataṃsaka sūtra; chin. (Da fang guang fo) huayan jing (大方廣佛華嚴經); kor. (Taebang gwangbul) hwaŏm kyŏng (화엄경); jap.(Daihōkōbutsu) kegon kyō ( ); wiet (Đại phương quảng phật hoa nghiêm kinh, Kinh Hoa nghiêm kinh; tyb.Sangs-rgyas phal-po-che shes-bya ba śin-tu-rgyas-pa-chen-pohi mdo ( ) – sanskryckie pismo mahajany, powstałe w Indiach ok. 200 r. Przybliżonym tłumaczeniem może być nazwa Sutra girlandowa.

    Ponadto buddyzm mahajany dodał do swojego kanonu ponad 2500 własnych tekstów (sutr), które powstały w okresie od I w. p.n.e. do X wieku naszej ery. Kanon sanskrycki był dość luźny w porównaniu z palijskim.

    Chińskie wydanie Sutry Diamentowej

    Tłumaczenie trwało ponad 100 lat, udało się przetłumaczyć 98 ksiąg, z czego do naszych czasów dotrwało ok. 50, i często są to jedyne istniejące wersje tekstów, bowiem oryginały sanskryckie zaginęły. W roku 517 n.e. cesarz Wu zarządził wydanie Tripitaki.

    Teksty buddyjskie były również tłumaczone w innych krajach, gdzie ta religia rozpowszechniała się. Były to przede wszystkim Tybet (wszystkie teksty), Nepal oraz Mongolia.

    Aforyzm (łac. aphorismus, gr. aphorismós) – zwięzła, lapidarna, przeważnie jednozdaniowa wypowiedź, wyrażająca ogólną prawdę filozoficzną lub moralną, w sposób zaskakujący i błyskotliwy. W nowożytnej literaturze europejskiej formę tę wykorzystywali m.in. twórcy francuscy: B. Pascal (Myśli, 1670), F. La Rochefoaucauld (Maksymy..., 1665,) oraz S. Chamfort (Maksymy i myśli..., 1795).Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.

    Niewiele sanskryckich tekstów dotrwało do chwili obecnej. Najstarsze jakie znaleziono pochodzą z IX wieku i zostały odkryte w Nepalu. Młodsze teksty udało się znaleźć w Centralnej Azji oraz Japonii.

    Tłumaczenia sutr[ | edytuj kod]

    Gdy buddyzm rozkwitł w Chinach w epoce Tang i w IV wieku n.e. Chińczykom pozwolono wstępować do buddyjskich klasztorów, powstała nagląca potrzeba przetłumaczenia sanskryckiej literatury. Było to zadanie trudne i pracochłonne; trudności sprawiała zarówno ogromna objętość tekstów, jak również brak odpowiednich słów w języku chińskim. By tłumaczenie mogło dojść do skutku wprowadzono od 6 do 7 tysięcy nowych słów (znaków). Adaptowano również terminy chińskie zmieniając – czasem stopniowo – ich znaczenie. Wykorzystywano także terminy taoistyczne.

    Apokryf (gr. ἀπόκρυφος, ápókryphos – ukryty, tajemny) – określenie używane obecnie głównie w kontekście ksiąg o zabarwieniu religijnym z okresu przełomu naszej ery, które Kościół katolicki uważa za nienatchnione, w szczególności to księgi niewchodzące w skład Biblii.Lankavatara Sutra (skt लंकावतारसूत्र Lankāvatāra sūtra) (chin.: 入楞伽經, rulengjie jing; kor.: , imnŭngga kyǒng; jap.: , nyūryōga-kyō; wiet. Nhập Lăng-già kinh) – jest jedną z najważniejszych sutr buddyzmu mahajany i wadżrajany. Zgodnie z tradycją, zawiera słowa Buddy po jego dotarciu na wyspę Lanka (demonów) (później nazywaną Cejlonem, a obecnie Sri Lanką). Sutra ta rozpowszechniła się w buddyjskich tradycjach Chin, Tybetu i Japonii. Jest filarem chińskiego chanu, koreańskiego sŏnu i japońskiego zenu. Często znana pod skróconą nazwą Lanka.

    Konieczne były także zmiany polegające na dostosowaniu tłumaczeń do chińskiej gramatyki. Np. pierwsze z Trzech Schronień musiało być wyrażone w sposób 自归依佛 zì guī yī fó (Biorę schronienie w Buddzie), gdy oryginalna fraza ma zupełnie inne brzmienie – Buddhaṃ saraaṃ gacchāmi (Do Buddy po schronienie się udaję).

    Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.Śastra ( trl. śāstra, trl. śastra, ang. Shastra, sanskryt nauka, księga, pismo ) – tekst który objaśnia i rozwija jakiś temat. Termin śastry jest często używany w odniesieniu do starożytnych hinduistycznych traktatów na tematy filozoficzno-religijne.

    Hindusi preferowali teksty pisane prostym, bezpośrednim językiem. Natomiast Chińczycy przykładali olbrzymią wagę do pięknego, literackiego języka i w tłumaczeniach gubili jasność i bezpośredniość oryginalnych wypowiedzi. Doprowadzało to czasem do starć między mnichami indyjskimi czy z Azji Środkowej a chińskimi tłumaczami. Gdy Zhiqian w III w. przystąpił do tłumaczenia Dharmapady, był nieustannie pouczany przez mnicha indyjskiego Weijinana, który przyniósł do Chin oryginał tekstu, aby nie oddawał słów Buddy w pięknej literackiej, ozdobnej prozie.

    Abhidhamma Pitaka (chin. lunzang (論藏); kor. lonjang 논장; jap. ronzō ; wiet. luận tang, Tạng Luận; tyb. mngon.pa’i.sde.snod ; pol. skarbnica traktatów; chin. huizang ; kor. hyejang ; jap. ezō ; wiet. huê tang; pol. skarbnica mądrości) – trzeci z trzech koszy Tipitaki.Dynastia Liang (chiń. 梁朝; Hanyu pinyin Liáng cháo) – dynastia panująca w południowych Chinach w Okresie Dynastii Południowych i Północnych (420 - 589) w latach 502 - 556.

    Teksty indyjskie zawierały wiele partii repetytywnych. W celu podkreślenia pewnych stwierdzeń, Hindusi powtarzali pewne zdania kilkakrotnie. Czasami – jak w wypadku tekstów w nikajach – takie powtórzenia były śladem ustnej ich tradycji. Ten repetytywny styl zupełnie nie odpowiadał Chińczykom, którzy w tłumaczeniach odrzucali wszelkie powtórzenia.

    Nikaja (czasem także Nikea) to nazwa kilku miast greckich. Łacińska forma ich nazwy to Nicea lub Nicaea. Zlatynizowanej formy Nicea używa się też (zwłaszcza dawniej) w języku polskim.Tirukkural – ważne dzieło w literaturze Tamilów, napisane przez Tiruvalluvara w formie wierszowanej. Przedstawia różne aspekty życia. Zawiera 1330 dwuwierszy, zgrupowanych w 133 rozdziały po 10 dwuwierszy każdy. Każdy werset składa się z siedmiu słów i jest podzielony na dwa wersety (4 i 3 słowa). Niektórzy badacze uważają, że Tiruvalluvar napisał więcej niż 1330 dwuwierszy, lecz reszta dzieła zaginęła. Jednakże jest to mało prawdopodobne, gdyż pisarze z Indii odwoływali się do owych 1330 wersetów, jedynie grupując je w inny sposób.

    Teksty pochodzenia indyjskiego bardzo często używały zdań wielokrotnie złożonych; czasem później dopisywano do istniejącego już zdania, zdanie wyjaśniające. Nieraz były one bardzo długie i składały się z kilku tysięcy znaków np. dewanagari. W efekcie trudno czasem był odnaleźć oryginalne zdanie i jego sens. Wszystkie takie interpolacje były przez chińskich tłumaczy odrzucane.

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Język tybetański (tyb. བོད་སྐད།, Wylie: bod-skad, ZWPY: Pögä) to język z gałęzi tybeto-birmańskiej rodziny języków sino-tybetańskich. Jest językiem ojczystym Tybetańczyków. Używany w Tybecie, Syczuanie, Qinghai (regiony w granicach obecnej Chińskiej Republiki Ludowej) oraz w Bhutanie, Indiach, Nepalu, a także w diasporze Tybetańczyków rozproszonych m.in. w Norwegii, Szwajcarii, Republice Chińskiej i USA. Posługuje się nim ok. 6,5 mln ludzi.

    W tekstach indyjskich, nawet już po wyjaśnieniu pewnego problemu w danym akapicie, powtarzano to wyjaśnienie w następnym. Chińscy tłumacze także te partie odrzucali.

    Czytanie sutr mahajany w klasztorze Rizong

    Xuanzang stworzył teorię „pięciu rodzajów nieprzetłumaczalnych słów”.

    1. Złożone, pełne treści słowa, które nie mogą być wyrażone chińskim odpowiednikiem; np. dhāraī. W efekcie zostało ono oddane przez prostą transliterację jako tuoluoni.
    2. Słowa polisemantyczne, czyli mające wiele różnych znaczeń; np. bhagavat. Huanzang wyliczył, że słowo to ma 6 różnych znaczeń i wszystkie one są integralną częścią całkowitego zrozumienia terminu.
    3. Słowa indyjskie – np. nazwy pewnych zwierząt, roślin, minerałów, miejsc – które nie mają chińskich odpowiedników, gdyż rzeczy, które one nazywają, nie istnieją w Chinach.
    4. Słowa tradycyjnie transliterowane lub fonetycznie transkrybowane jak np. anuttara samyaksambuddha. Według Xuanzanga takie słowa były już transliterowane od czasów Kaśjapy Matangi, czyli I wieku n.e.
    5. Szczególne terminy, które straciłyby swoje specyficzne znaczenia („smak”) po przetłumaczeniu na język chiński; np. prajñā. Chociaż słowo to oznacza mądrość, to jednak jego pełniejsze znaczenie jest zachowane tylko w transliteracji.

    Na początku V w. Kumaradżiwa zorganizował biuro tłumaczeń i wprowadził nowy styl pracy nad tłumaczeniami. Pierwszym etapem było dwukrotne wyjaśnienie przez Kumaradżiwę w j. chińskim znaczenia tekstu. Następnie mnisi-tłumacze dyskutowali między sobą zawartość materiału i starali się przetłumaczyć tekst na literacki j. chiński. Trzecim etapem było porównanie przez Kumaradżiwę tłumaczenia do oryginału sanskryckiego. Trwało to do momentu wyłonienia się adekwatnej, ostatecznej wersji.

    Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):Dhammapada (skt. Dharmapada (धम्मपद); chiń. Fajujing (法句経); kor. Pǒpku kyǒng ( ); jap. Kōkku-kyō ( ); wiet. Kinh Pháp cú) – zbiór mów Buddy.

    Kumaradżiwa różnił się od innych tłumaczy tym, że unikał tłumaczenia sutr słowo po słowie. Jego celem było raczej ukazanie istoty sutry. Starał się także dostosować długość tekstu do gustów chińskich, czyli uczynić go w miarę krótkim.

    Nie wahał się także przed zmianą znaczenia znaku chińskiego. Szukał lepszych semantycznych ekwiwalentów i starał się znaleźć lepsze brzmieniowe odpowiedniki sanskryckich słów od używanych do tej pory. 9 takich przykładów podaje Sengrui w swoim wstępie do Pañcavimśati – tekstu przetłumaczonego przez Kumaradżiwę. Np. dotychczasowy termin „yin” (chin. trad. 陰, chin. upr. 阴), przeciwieństwo „yang” (chin. trad. 陽, chin. upr. 阳) używany w znaczeniu sanskryckiej „skandhy” zastąpił znakiem „zhong” (grupa).

    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>Azja (gr. Ἀσία Asía, łac. Asia) – część świata, razem z Europą tworząca Eurazję, największy kontynent na Ziemi. Z powodów historycznych i kulturowych sama Azja bywa również nazywana kontynentem (zob. alternatywne listy kontynentów).

    Tłumaczenia Xuanzanga są znane z dokładności. Proces tłumaczenia składał się z kilku etapów:

    1. Xuanzang osobiście tłumaczył sutrę (lub inny tekst) słownie z sanskryckiego rękopisu na język chiński
    2. Jeden z mnichów transkrybował słowa Xuanzanga na papier
    3. Znawca sanskrytu sprawdzał poprawność znaków sanskryckich
    4. Korektor ideogramów potwierdzał akuratność chińskiego tekstu
    5. Mnich sprawdzający znaczenie dokonywał weryfikacji po uważnym przestudiowaniu i przedyskutowaniu każdego przetłumaczonego zdania
    6. Aranżer zdań układał je w odpowiedniej kolejności
    7. Nadzorca rewizyjny przeglądał i weryfikował cały projekt

    Prawdziwość sutr[ | edytuj kod]

    Nie wszystkie sutry zostały stworzone przez samego Buddę. Znane są kanoniczne teksty, które zostały napisane przez mnichów, a nawet świeckich wyznawców. Niektóre zostały napisane przez Brahmę, inne przez Indrę. Jeszcze inne przez różne demony. Co więcej – nawet sutry wypowiedziane przez Buddę z biegiem czasu ulegały zmianom w czasie ustnego ich przekazywania.

    Pięć skupisk (skupisko; sans. स्कन्ध skandha; pali khandha; tyb. ཕུང་པོ་ལྔ་, Wylie: phung po lnga; chiń. 蘊 yùn; - nagromadzenie; agregat) – skupiska (skandhy) w buddyzmie są zbiorami stosowanymi przez buddę w celu klasyfikowania wielu rozmaitych fizycznych i mentalnych zjawisk na poziomie pięciu psychofizycznych komponentów lub inaczej pięciu tzw. skupisk lgnięcia (pali pañcupadanakkandha), które tworzą każdą istotę w sansarze, tj. w świecie pożądania i formy (z wyjątkiem sfery bezkształtnej, która cechuje się występowaniem tylko czterech skupisk bez skupiska ciała).Nepal (nep. नेपाल trl. Nepāl, trb. Nepal; nazwa tymczasowa: Federalna Demokratyczna Republika Nepalu, nep. संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र नेपाल trl. Saṁghīya Lokatāntrik Gaṇatantra Nepāl, trb. Sanghija Lokatantrik Ganatantra Nepal) – demokratyczna republika federalna w Azji Południowej, w środkowej części Himalajów, granicząca na północy z Chinami i na południu, wschodzie i zachodzie z Indiami; bez dostępu do morza.

    Wiadomo, że niektóre teksty są bardzo stare, np. „Aṭṭhakavagga” i „Pārāyanavagga” z Sutty Nipaty należącej do zbioru palijskiego nikaj. Znajdują się one także w sanskryckich agamach (yukta Āgama i Ekottara Āgama). Jednak wiele sutr – zarówno w języku palijskim, jak i języku sanskryckim – nie zostało wypowiedzianych przez samego Buddę dokładnie w takiej formie, w jakiej dotarły do naszych czasów. Mimo tego, zarówno wczesne, jak i mahajanistyczne sutry, są uważane za prawdziwe nauki Siakjamuniego, gdyż zawierają prawdziwego ducha Dharmy Buddy. Dlatego też mogą być uważane za prawdziwy zapis słów Buddy.

    Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.

    W buddyzmie chińskim pojawiły się sutry, które nie były tłumaczeniami z języków indyjskich, ale powstały w Chinach. Dzieli się je na dwie grupy:

  • Sutry prawdziwe
  • Sutry apokryficzne
  • Prawdziwe sutry chińskie[ | edytuj kod]

    Prawdziwe chińskie sutry powstawały z dwu powodów:

    1. Sutry przetłumaczone z języków indyjskich często nie były zgodne z myślą chińską lub z chińskim zrozumieniem buddyzmu. Konieczne więc było stworzenie odpowiedniego tekstu.
    2. Chińczycy nie znajdywali tych tłumaczonych tekstów efektywnymi lub idealnymi sposobami nauczania buddyzmu.

    Autorzy tych sutr (tak jak i sutr indyjskich) nie są znani, lecz skomponowali oni sutry z zamiarem szerzenia buddyzmu bardziej efektywnie i poprawnie. Te sutry są całkowicie zgodne z oryginalnymi naukami w świetle Pieczęci Trzech Praw:

    Uproszczone pismo chińskie (chin. upr. 简体字; chin. trad. 簡體字; pinyin jiǎntǐzì) to odmiana pisma chińskiego. Uproszczenia dokonano w Chińskiej Republice Ludowej w latach 50. XX wieku. Celem reformy było ułatwienie nauki pisma i walka z analfabetyzmem. Modyfikując ok. 50 proc. najbardziej skomplikowanych z używanych dotąd znaków cel ten osiągnięto. Pismo uproszczone używane jest także w Singapurze.Dharani ( język tamilski தாரணி , transliteracja dhāraṇī – dosłownie podtrzymująca, brzemienna [w magiczną moc], zawsze w rodzaju żeńskim ) – w buddyzmie i hinduizmie rodzaj duchowego wersetu lub długiej mantry.
    1. Wszystkie rzeczy we wszechświecie zmieniają się nieustannie. (Wszystkie rzeczy są nietrwałe)
    2. Wszystkie rzeczy we wszechświecie są wzajemnie połączone (lub we wzajemnych relacjach) (Żadna rzecz nie ma ego)
    3. Ostateczna wolność, to pozbycie się gniewu, nienawiści i samoułudy. (Nirwana jest uspokojeniem)

    Oto niektóre z prawdziwych chińskich sutr:

    Jogasutry ( dewanagari योगसूत्र , trl. Yogasūtra) – traktat przedstawiający jogadarśanę w formie 195 zwięzłych aforyzmów, który ujmuje nauczanie metod jogicznych praktyk w cztery rozdziały (pāda) o coraz większym stopniu trudności. Autorem jest starożytny indyjski mędrzec Ryszi Patańdźali ( trl. Pātañjali). Księga ta wykorzystywana jest w nauczaniu większości odmian jogi.Pojęcia Chiny używa się w odniesieniu do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (zobacz: historia Chin), lub w węższym znaczeniu, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.
  • Sutra Doskonałej Sieci (Fanwang jing)
  • Sutra o Pierwotnym Działaniu Bodhisattwy (Pusa yingluo benye jing)
  • Sutra o Medytacji na Buddę Amitabhę (Guan wuliangshou jing)
  • Sutra o Niewymiernych Znaczeniach (Wuliangyi jing). Wstępna część Sutry Lotosu
  • Sutra o Diamentowym Samadhi (Jingang sanmei jing)
  • Wszystkie te i podobne sutry znalazły się w kanonie Taishō Shinshū Daizōkyō.

    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.Dewanagari (देवनागरी, z sanskr. Devanāgarī; deva "bóg" + nagari) – pismo alfabetyczno-sylabiczne, używane w północnych, zachodnich i środkowych Indiach do zapisu kilkunastu języków z grupy języków indoaryjskich, m.in. sanskrytu, hindi, marathi, nepali.

    Apokryficzne sutry chińskie[ | edytuj kod]

    W początkowym okresie tłumaczenia sutr z języków indyjskich, sutry apokryficzne sfabrykowane zostały w celu interpretowania buddyzmu w terminach filozofii taoizmu. Były one robione w dobrej wierze dostosowania „barbarzyńskiej religii” do społeczeństwa chińskiego. Jednak z powodu zniekształcania buddyzmu, traktowane są jako apokryficzne, a nawet fałszywe.

    Mahajana (skt. mahāyāna "Wielki Wóz", chin.: 大乘, dàshèng; kor. 대승 taesŭng, jap.: 大乗, daijō, wiet. đại thừa) — kierunek buddyzmu, który wyodrębnił się w I wieku p.n.e..Termy (tyb.: གཏེར་མ་, Wylie: gter-ma, ZWPY: Dêrma) – nauki buddyzmu tybetańskiego zwane "Ukrytymi Skarbami". Są to ukryte w Tybecie, Bhutanie i rejonach sąsiadujacych w VII w. przez wielkich mistrzów dzogczen i wadżrajany "skarby" zawierająca przede wszystkim teksty buddyjskich nauk, relikwie, przedmioty rytualne, a w szczególności opisy i instrukcje tantr tzw. starożytnego przekazu (ningma) Maha Jogi, Anu Jogi i Ati Jogi z linią przekazu w osobie ich odkrywcy tj. tertona.

    Tego typu sutry można znaleźć w całej historii Chin, jednak są łatwo rozpoznawalne i należą do następujących kategorii:

  • 1. Długie teksty wczesnych tłumaczeń
  • Należy tu np. tekst Jātakamāla (Wianek historii narodzeniowych). Tłumacz pracował bez słownika, bez gramatyki i bez pomocy ze strony indyjskiej. Jednym ze skutków było podmienianie słów i fraz z innych tekstów zawierających te same słowa. Np. słowo vyāghrī (tygrysica) z tłumaczonego manuskryptu, zostało zamienione na vyāghrī-parivarta wzięte z ostatniego rozdziału Suvara-prabhāsa-(uttamarāja)sūtra (T 665; K 127)

    Budda Siakjamuni (ok. 563-483 p.n.e.), właśc.Siddhartha (imię od rodziców) Gotama (przydomek) z rodu (klanu) Śakjów – mędrzec, założyciel jednej z religii powszechnych – buddyzmu.Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.
  • 2. Teksty zrównujące buddyzm z taoizmem lub używające taoistycznej terminologii i ideologii do wyrażenia myśli buddyjskiej. Ostatecznie użycie taoistycznej, a nawet konfucjańskiej terminologii zdecydowanie pomogło buddyzmowi zaadaptować się w Chinach.
  • 3. Teksty, które starały się zaadaptować buddyjską doktrynę do potrzeb chińskich buddystów. Należą tu np. teksty głoszące kult przodków i powinności rodzinnych.
  • 4. Teksty, które wiążą buddyzm z tradycyjnymi ludowymi wierzeniami
  • 5. Sutry skrócone (chaojing) i uproszczone.
  • Podobno sam książę Jingling (459-494) z dynastii Południowej Qi osobiście zestawił 36 skróconych sutr dla swojego ojca. Były wśród nich:

    Mongolia (mong. Монгол улс, trb.: Mongol uls; pismo mongolskie: ᠮᠤᠩᠭᠤᠯ ᠤᠯᠤᠰ, trb.: Monggol Ulus) – państwo śródlądowe w środkowowschodniej Azji. Od północy graniczy z Rosją, a od wschodu, zachodu i południa z Chinami. Stolicą i największym miastem jest Ułan Bator, gdzie zamieszkuje ok. 47% populacji całego kraju. Mongolia jest republiką parlamentarną. Diamentowa Sutra (sansk.: वज्रच्छेदिका प्रज्ञापारमितासूत्र Vajracchedika Prajñāpāramitā Sūtra, chin.: 金剛般若波羅蜜多經, pinyin: Jingang bore boluomi jing (lub w skrócie jingang jing 金剛經); kor.: , kŭmgang panya paramil kyǒng (w skrócie kŭmgang kyǒng); jap.: kongō-hannya-haramitsu-kyō (w skrócie kongō-kyō); wiet. Kim cương bát-nhã-ba-la-mật-đa kinh (w skrócie Kim cương kinh) Szlachetna Sutra Wielkiej Drogi pod nazwą ‘Doskonałość Mądrości Tnąca jak Diament, Sutra Diamentowego Ostrza)
    Skrócona Sutra Girlandowa (Chao huayan jing), czyli Avatamsaka Sutra. Skrócona Sutra Wielkiego Zbioru (Chao fangdeng daji jing), czyli Mahā-sanipāta Sūtra. Sutra Lotosu, rozdział 23 (Bodhisattwa Król Medycyny) i „zamknięcie sutry” (Medytacja na Bodhisattwę Powszechnej Cnoty)
  • 6. Teksty „przekazane” przez kogoś twierdzącego, że w stanie wizji medytacyjnej Budda podyktował tę sutrę
  • Przykładem może być słynna mniszka Sengfa (ur. 489), która od dzieciństwa wchodziła w ekstatyczne stany medytacyjne. W transie recytowała różne „sutry”, jakby je od kogoś otrzymywała. Wywarła tym wielkie wrażenie nawet na cesarzowej Wu z dynastii Liang. W chińskim kanonie znajduje się 21 jej sutr. Do tej klasy należą także tybetańskie teksty „gter.ma” (terma)

    Kanon mahajany – zestaw najważniejszych sutr mahajany. Jest on częścią buddyjskiego kanonu, który kształtował się aż do czasów współczesnych.Tradycyjne pismo chińskie (chin. trad. 繁體字, chin. upr. 繁体字, pinyin fántǐzì) to odmiana pisma chińskiego, w której znaki mają tradycyjną postać, umożliwiającą czytanie dawniejszych tekstów. Są one dość skomplikowane, dlatego w latach 50. XX wieku w ChRL wprowadzono reformę pisma, w wyniku czego powstały znaki uproszczone. Pismo tradycyjne jest używane w Republice Chińskiej na Tajwanie, oraz w Hongkongu i Makau. Nazywane jest także ortodoksyjnym, złożonym lub właściwym pismem chińskim.
  • 7. Sutry skomponowane aby wykorzystać buddyzm w jakimś celu. Są one dwojakiego rodzaju:
  • Stworzone przez samych buddystów Stworzone przez niebuddystów w celu zdyskredytowania buddyzmu

    Ważniejsze sutry mahajany[ | edytuj kod]

  • Sutra Diamentowa
  • Sutra Mahapradżniaparamity
  • Sutra Serca
  • Sutra Surangama
  • Sutra Lankavatara
  • Sutra Lotosu
  • Sutra Parinirwany
  • Sutra Avatamsaka
  • Sanghata Sutra
  • Jednym z najważniejszych tekstów związanych ze szkołą chan była

    Kaśjapa Matanga (I wiek) (skt Kāśyapa Mātaṇga; chin. 摄摩腾, She Moteng) (bd) – indyjski mnich-misjonarz buddyjski.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
  • Sutra Szóstego Patriarchy Huinenga (chin. liuzu tanjing).
  • Był tak ważnym tekstem dla tej szkoły, że nazwano go „sutrą’.

    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Język wietnamski (wiet. tiếng Việt, tiếng Việt Nam lub Việt ngữ) – jest narodowym i oficjalnym językiem Wietnamu. Wietnamski jest językiem ojczystym Wietnamczyków (người Việt / người kinh), stanowiących ok. 87% populacji tego kraju, oraz ok. dwóch milionów wietnamskich emigrantów. Jako drugi język używany jest przez mniejszości narodowe Wietnamu.
    Transliteracja Wyliego – najczęściej stosowana transliteracja języka tybetańskiego, zaprezentowana przez tybetologa Turella Wyliego (1927 - 1984) w 1959. Została przystosowana do klawiatury standardowej maszyny do pisania, dlatego nie wymaga stosowania znaków diakrytycznych.
    Tybet (tyb.: བོད, Wylie: Bod [pʰø̀ʔ], ZWPY: Poi; chin.: 西藏, pinyin: Xīzàng) – kraina historyczna w Azji obejmująca Wyżynę Tybetańską i jej przyległości, obecnie w większości w granicach Chin.
    Dynastia Tang (chiń. 唐朝; pinyin: Táng Cháo; wym. [tʰɑ̌ŋ tʂʰɑ̌ʊ]; język średniochiński: dhɑng) (18 czerwca 618 – 1 czerwca 907) – dynastia cesarska w Chinach, następczyni dynastii Sui i poprzedniczka Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw. Została założona przez ród Li (李), który przechwycił władzę w czasie upadku dynastii Sui. Rządy dynastii zostały na krótko przerwane przez tzw. drugą dynastię Zhou (8 października 690 – 3 marca 705), kiedy to tron objęła cesarzowa Wu Zetian, pierwsza i jedyna kobieta bezpośrednio (a nie np. jako regentka) rządząca Chinami.
    Taoizm (czasem zapisywany jako daoizm) to tradycyjny chiński system filozoficzny i religijny. Stworzenie filozofii taoistycznej przypisuje się Laozi w VI wieku p.n.e., taoizm religijny powstał w II i III wieku n.e. Za najważniejsze księgi taoizmu uważa się Daodejing oraz Zhuangzi.
    Sutra Lotosu Mistycznego Prawa (skr. Saddharma Puṇḍarīka Sūtra सद्धर्मपुण्डरीकसूत्र;; chiń. Miàofǎ Liánhuā jīng 妙法蓮華經; kor. Myobǒm nyǒnhwa gyǒng; jap. Myōhō Renge Kyō; wiet. Diệu Pháp Liên Hoa Kinh); pol. ”Sutra Lotosu Mistycznego Prawa”. Często w formie skróconej: chiń. Fǎhuá jīng 法華經, kor. Pǒphwagyǒng 법화경, jap. Hokekyō, wiet. Pháp Hoa Kinh) – jest według jej wyznawców czyli chińskiej szkoły tiantai, jej japońskiego odpowiednika tendai i szkoły japońskiej nichiren shū najważniejszą sutrą buddyzmu mahajanistycznego.
    Klasztor (czes. klášter, z niem. Kloster, od łac. claustrum, miejsce zamknięte) – budynek, lub kompleks budynków, w którym zamieszkują zakonnicy, lub zakonnice określonej reguły, charakterystyczny dla wyznań chrześcijańskich jak i buddyzmu; w obrządku wschodnim – monaster.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.04 sek.