• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Suita

    Przeczytaj także...
    Équinoxe – album Jeana Michela Jarre’a, wydany w 1978 roku po ośmiu miesiącach pracy. Jedno z najpopularniejszych wydawnictw artysty.Kojiki (jap. 古事記, Kojiki) – spisane w 712 roku przez Ō no Yasumaro (jap. 太安万侶, Ō no Yasumaro) na rozkaz cesarzowej Gemmei dzieło, mające stanowić oficjalną historię Japonii. Składa się z trzech zwojów:
    Suity orkiestrowe (nazywane przez ich autora uwerturami), BWV 1066-1069 to cztery suity skomponowane przez Johanna Sebastiana Bacha. Nazwa uwertura odnosi się tylko do części pierwszej, w stylu francuskiej uwertury, w której, po majestatycznej, otwierającej sekcji w stosunkowo powolnym, punktowanym (składającym się na przemian z długich i krótkich wartości rytmicznych) rytmie w metrum 2/4, następuje szybka sekcja z fugą, a następnie kończy się krótkim powrotem do melodii otwierającej. W szerszym znaczeniu termin ten był używany w Niemczech w okresie baroku jako suita składająca się z różnych tańców w francuskim stylu barokowym poprzedzonych taką uwerturą. Gatunek ten był bardzo popularny w Niemczech za czasów Bacha, ale kompozytor wykazywał nimi znacznie mniejsze zainteresowanie, niż inni: Robin Stowell podaje, że „135 przykładów Telemanna [stanowi] tylko ułamek tych, ile on, jak wiadomo, pisał”; Christoph Graupner pozostawił po sobie 85; a Johann Friedrich Fache prawie 100. Bach napisał kilka innych uwertur (suit) dla instrumentów solowych, zwłaszcza V Suitę wiolonczelową BWV 1011, istnieją także autografy: suity gitarowej g-moll, BWV 995, IV partity na instrument klawiszowy D-dur, BWV 828, i uwertury w stylu francuskim, BWV 831 – także na instrument klawiszowy. Dwie ostatnie prace są jednymi z niewielu, które Bach opublikował, zaś suitę gitarową przygotował dla „Monsieura Schouster”, prawdopodobnie za dodatkową opłatą, tak więc wszystkie trzy mogą świadczyć o popularności tej formy muzycznej.

    Suita [z fr. następstwo, kolejność] – cykl utworów instrumentalnych.

    Atom Heart Mother – utwór brytyjskiej grupy Pink Floyd, tworzony przy współpracy z Ronem Geesinem – pianistą i kompozytorem awangardowym. Umieszczony na albumie pod tym samym tytułem wydanym w 1970 roku, gdzie zajmuje całą stronę A. Jest najdłuższym, niepodzielonym utworem Pink Floyd (23:42). Ustępuje jedynie kompozycji "Shine on You Crazy Diamond" (26:01) rozdzielonej z powodu rozmiaru na dwie ścieżki. "Atom Heart Mother" jest utworem bogato zaaranżowanym, z udziałem sekcji instrumentów dętych i chóru. W dużym stopniu wykorzystano w nim dźwięki pozamuzyczne – tętent i rżenie koni, odgłosy wybuchów, huk silnika motocyklowego czy przejeżdżającego pociągu. "Atom Heart Mother" składa się z sześciu zatytułowanych części:Emerson, Lake and Palmer (ELP) – brytyjskie, progresywne trio rockowe. ELP powstało w roku 1970 jako supergrupa. Od 1998 zespół pozostaje w stanie hibernacji.

    Początki suity można znaleźć w muzyce renesansu, jednak rozwinęła się ona dopiero w baroku, ukształtowana przez klawesynistów francuskich. W różnych postaciach przetrwała do XX wieku.

    Close to the Edge - piąty album studyjny angielskiego progresywnego zespołu rockowego Yes, wydany 13 września 1972 roku przez Atlantic Records. To ostatni album zespołu z lat 70. XX wieku z oryginalnym perkusistą Billem Brufordem, przed jego odejściem do zespołu King Crimson. Po trasie koncertowej, promującej poprzedni album Fragile, grupa zebrała się w Advision Studios w Londynie, aby nagrać kolejny album, na który pomysły były wysuwane od lutego 1972 roku. Album był znaczącym postępem w pisaniu piosenek przez zespół, a Jon Anderson i Steve Howe napisali 18-minutowy utwór tytułowy, najdłuższy utwór zespołu w momencie jego powstania. Druga strona zawiera utwory „And You and I” oraz „Siberian Khatru”. Bruford uznał tworzenie albumu za bardzo pracochłonne, co wpłynęło na jego decyzję o odejściu z zespołu po jego nagraniu. Kwestia określenia ram chronologicznych renesansu zaistniała na początku XIX w., czyli od momentu, w którym zaczęto interesować się tym okresem. Pojawiały się nawet koncepcje niewyodrębniania w muzyce takiego okresu jak renesans.
    1. Suita barokowa lub partita – szereg tańców, zwykle w następującej kolejności: allemande, courante, sarabanda i gigue, często jednak rozszerzana o inne tańce (np. passepied, menuet, gawot) lub ustępy nietaneczne (np. burleska, scherzo, aria, sinfonia). Zobacz muzyczne formy taneczne.
    2. Suita romantyczna – najczęściej szereg miniatur połączonych treścią programową lub zbiór fragmentów muzycznych pochodzących z baletu albo opery.
    3. Suita rockowa – długi utwór rockowy (lub kilka połączonych utworów), zwykle z gatunku rocka progresywnego lub symfonicznego, składający się w większej części z krótszych fragmentów mniej lub bardziej spójnych stylistycznie. Jest zwykle utworem tematycznym.

    Przykłady suit[ | edytuj kod]

    w | edytuj kod]

  • Jan Sebastian Bach
  • Cztery suity orkiestrowe: C-dur BWV 1066, h-moll BWV 1067, D-dur BWV 1068, D-dur, BWV 1069
  • Sześć suit angielskich na klawesyn, BWV 807-811
  • Sześć suit francuskich na klawesyn, BWV 812-817
  • Sześć partit na klawesyn, BWV 825–830
  • Sześć suit na wiolonczelę solo, BWV 1007-1012
  • Trzy partity na skrzypce solo: b-moll BWV 1002, d-moll BWV 1004, E-dur BWV 1006
  • Georg Friedrich Händel
  • 8 Suites de Pièces pour le Clavecin (8 Suit klawesynowych) HWV 426–433
  • 9 Suites de Pièces pour le Clavecin (9 Suit klawesynowych) HWV 434–442
  • Water Music – trzy suity orkiestrowe: F-dur HWV 348, D-dur HWV 349, G-dur HWV 350
  • Music for the Royal Fireworks – HWV 351
  • Georg Philipp Telemann
  • Die Wassermusik – suita C-dur, TWV 55:C3
  • Trzy suity z Musique de table: e-moll TWV 55:e1, D-dur TWV 55:D1, B-dur TWV 55:B1
  • Georg Muffat
  • Florilegium Primum – 7 Suit orkiestrowych (Augsburg, 1695)
  • Florilegium Secundum – 8 Suit orkiestrowych (Pasawa, 1698)
  • w muzyce | edytuj kod]

  • Piotr Czajkowski – Suita z muzyki do baletu Dziadek do orzechów
  • Edvard GriegPeer Gynt – dwie suity z muzyki do dramatu Henryka Ibsena
  • w muzyce | edytuj kod]

  • Claude DebussySuita bergamaska (Suite bergamasque, 1888)
  • Maurice RavelNagrobek Couperina (Le Tombeau de Couperin, 1917)
  • suity | edytuj kod]

  • ArmiaUltima Thule 2005
  • Budka SufleraSzalony koń 1975
  • Emerson, Lake & PalmerTarkus 1971
  • Exodus – Ten najpiękniejszy dzień 1980
  • Edge of Sanity – Crimson 1996, Crimson 2003
  • Frank Zappa – Lumpy Gravy 1968
  • Green Day – Homecoming 2004
  • Genesis – Supper’s Ready 1972
  • Jethro TullThick as a Brick 1972, A Passion Play 1973
  • King CrimsonIn the Court of the Crimson King 1969, Lizard 1970
  • Marillion – Grendel 1982
  • Mike Oldfield – Tubular Bells 1973, Ommadawn 1975
  • Pink FloydAtom Heart Mother 1970
  • Rick Wakeman – The Six Wives of Henry VIII 1972
  • Riverside – Second Life Syndrome 2005
  • Skaldowie – Krywaniu, Krywaniu 1972
  • Skaldowie – Stworzenia świata część druga 1976
  • Skaldowie – Podróż magiczna 1978
  • The Appleseed – Broken Lifeforms (Three Little Gates) 2006
  • The Beatles – Abbey Road Medley (druga strona albumu Abbey Road) 1968
  • YesClose to the Edge 1972, Tales from Topographic Oceans 1973
  • Museo Rosenbach – Zarathustra 1973 (pięcioczęściowy utwór tytułowy)
  • Rush – 2112 1976 (siedmioczęściowy utwór tytułowy)
  • Dream TheaterSix Degrees of Inner Turbulence 2002 (ośmioczęściowy utwór tytułowy)
  • WingsVenus and Mars 1975
  • Iron Maiden – Rime of the Ancient Mariner 1984
  • w | edytuj kod]

  • Jean-Michel JarreRendez-Vous 1986, Équinoxe 1977, Oxygène 1976, Oxygene 7-13 1997, Magnetic Fields 1981, Music for Supermarkets 1983, Chronologie 1993, Waiting for Cousteau (47-minutowy utwór tytułowy) 1990, „Calypso 1-3” (22-minutowy utwór z albumu Waiting for Cousteau) 1990
  • KraftwerkAutobahn (22-minutowy utwór tytułowy) 1974, „Ananas Symphonie” (13-minutowy utwór z albumu Ralf und Florian) 1973, „Kling Klang” (17-minutowy utwór z albumu Kraftwerk 2) 1972
  • KitaroKojiki 1990
  • VangelisHeaven and Hell 1975
  • Marek BilińskiE≠mc² (21-minutowy utwór tytułowy) 1984
  • Tangerine Dream – Sphinx Lightning (20-minutowy utwór z albumu Hyperborea) 1983, Phaedra (18-minutowy utwór tytułowy) 1974, Force Majeure (18-minutowy utwór tytułowy) 1979, Mojave Plan (20-minutowy utwór z albumu White Eagle) 1982
  • Uwagi[ | edytuj kod]

    1. Suita orkiestrowa g-moll BWV 1070 została skomponowana przez Wilhelma Friedemanna Bacha.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Danuta Wójcik, ABC Form Muzycznych, wyd. Wyd. 2 popr, Kraków: Musica Iagellonica, 1997, ISBN 83-7099-061-4, OCLC 749833025.
  • Mała encyklopedia muzyki, Stefan Śledziński (red. naczelny), PWN, Warszawa 1981, ​ISBN 83-01-00958-6​.
  • Rick Wakeman (ur. 18 maja 1949 roku w Perivale, Middlesex, Wielka Brytania) – wirtuoz pianista znany z występów z progresywnymi grupami The Strawbs i Yes oraz z owocnej kariery solowej. Rick Wakeman gra na całej gamie instrumentów klawiszowych od akustycznych fortepian, klawesyn i klawikord, przez instrumenty elektromechaniczne do elektronicznych. Długa kariera Ricka Wakemana obejmuje takie style i gatunki jak symfoniczny rock, art rock, new age, neo-klasyka, muzyka filmowa i rock chrześcijański.Menuet to francuski taniec ludowy, który stał się z czasem tańcem dworskim, w metrum 3/4 i tempie umiarkowanym. Tańczony był parami i składał się z kilku figur. Największą popularność zdobył na dworze Ludwika XIV.




    Warto wiedzieć że... beta

    Waiting for Cousteau (fr. En Attendant Cousteau) – album francuskiego kompozytora muzyki elektronicznej Jeana Michela Jarre’a wydany w 1990 roku. Album był dedykowany Jacquesowi-Yvesowi Cousteau i został opublikowany w jego 80. urodziny.
    Romantyzm w muzyce zaczął się rodzić już za życia Beethovena, w okresie po rewolucji francuskiej, kiedy to w całej Europie zaczęły zachodzić zmiany o przełomowym znaczeniu. Najwyższym celem romantyków było połączenie religii, nauki i życia w jedną wyższą, wspólną jakość, jaką była sztuka. Najkrócej można powiedzieć, że romantyzm zrodziła potrzeba i pragnienie wolności. Ta idea pozostała żywa we wszystkich następnych pokoleniach twórców, aż do dnia dzisiejszego. W latach osiemdziesiątych XIX w. zaczął się jednak odwrót od romantyzmu, czego efektem była muzyka modernistyczna.
    Dream Theater – amerykańska grupa muzyczna wykonująca metal progresywny, założona w roku 1985 przez Johna Petrucciego (gitara), Johna Myunga (gitara basowa) i Mike’a Portnoya (perkusja). Po dołączeniu Kevina Moore’a (instrumenty klawiszowe) zespół obrał nazwę Majesty, którą zmienił na Dream Theater dopiero w roku 1987. Muzyka tej grupy to fuzja popularnych wówczas hard rocka i heavy metalu z jednej strony oraz rocka progresywnego z drugiej. Inspiracją dla Dream Theater była twórczość takich zespołów jak Kansas, Rush, Queensrÿche, Yes, Iron Maiden. Muzyka Dream Theater cechuje się ciężkim heavymetalowym brzmieniem, skomplikowaną formą typową dla rocka progresywnego (zmieniające się w czasie schematy rytmiczne i harmoniczne) oraz wykonawczą wirtuozerią. Zespół jest uważany za jeden z najważniejszych w historii metalu progresywnego. Do września 2010 roku działał w składzie James LaBrie, John Myung, John Petrucci, Mike Portnoy, Jordan Rudess.
    Muzyka programowa – rodzaj muzyki o treści pozamuzycznej, która wskazana jest przez tytuł lub program utworu programowego (pobudzający wyobraźnię kompozytora); jej przeciwieństwem jest muzyka absolutna. Treścią muzyki może być ciąg zdarzeń, sytuacji obrazów lub myśli. Muzyka taka ma za zadanie wywołać pewne skojarzenia i wyobrażenia - fantazje słuchaczy prowadzone są w określonym kierunku. Termin ten jest stosowany niemal wyłącznie do dzieł muzyki poważnej (zwłaszcza w muzyce romantycznej powstałej w XIX wieku).
    Dziadek do Orzechów (ros. Щелкунчик, franc. Casse-Noisette, ang. The Nutcracker) – balet-feeria w 2 aktach, 3 obrazach. Sztuka po raz pierwszy pokazana została w petersburskim Teatrze Maryjskim.
    The Beatles – zespół rockowy z Liverpoolu, istniejący od 1960 (jako The Quarrymen od 1957) do 1970 roku. Według RIAA, jego członkowie są najpopularniejszymi muzykami wszech czasów. W historii amerykańskiego rynku fonograficznego nikt nie sprzedał więcej płyt niż oni.
    Vangelis (właściwie Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου, Ewangelos Odiseas Papatanasiu, ur. 29 marca 1943) – grecki twórca muzyki elektronicznej i muzyki filmowej. Charakterystyczną cechą muzyki artysty jest bogate brzmienie instrumentów elektronicznych.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.033 sek.