• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Suddhodana Gotama

    Przeczytaj także...
    Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.Bhikku – nazwa w pełni wyświęconego mnicha buddyjskiego. W różnych krajach buddyjskich nazwa ta może być odmienna: bhikkhu (pali.), bhiksiu, bhiksu, bhikszu, śramana. Od tych nazw utworzono żeńskie odpowiedniki: bhikkhuni (pali.), bhiksiuni, bhiksuni, bhikszuni.
    Maja (Dewanagari: माया trl. māyā) – samo słowo oznacza coś, czego nie ma; w wedyzmie jest to nadprzyrodzona, iluzoryczna moc bóstwa w formie Dewi; manifestacja boskiej energii; w wedancie i buddyzmie ułuda zasłaniająca rzeczywistość. Maja bywa utożsamiana z Kali, Durgą itp.

    Suddhodana Gotama (pali Suddhodana सुद्धोदन; sanskr शुद्धोदन Śuddhodana) (ok. 600-500 p.n.e.) – indyjski król z rodu Śakyów. Władca miasta Kapilavastu. Ojciec Sidhatthy Gotamy, znanego jako Budda.

    Więzy rodzinne[ | edytuj kod]

    Był synem Sihahanu i Kaccāny. Miał czterech braci: Dhotodanę, Sakkodanę, Sukkodanę, Amitodanę, oraz dwie siostry: Amitę i Pamitę.

    Królowa Māyā (znana też jako Māyādevi) z królestwa Devadaha urodziła mu syna Sidhatthę Gotamę, późniejszego Buddę. Po jej śmierci jej miejsce zajęła jej siostra Pajāpatī (znana też jako Māhapajāpatī Gotami), która poczęła mu syna Nandę i córkę Sundarī Nandā.

    Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.Arhant (pāli.) (sanskr.. arahat; hindi Arihant अरिहन्त; tyb. draciompa; chin. 阿羅漢 āluóhàn lub 羅漢 luóhàn; kor. arahan 아라한; jap. arakan, rakan; wiet. A-la-hán). Nazwa pochodzi od pālijskiego araha = godny, stąd – arahanta, arahant.

    Życie[ | edytuj kod]

    Po narodzinach Sidhatthy Gotamy, pierworodnego syna Suddhodany, Asita (nadworny asceta) wygłosił przepowiednię. Według niej Siddhatha miał się stać Uniwersalnym Władcą lub nauczycielem ludzkości. Suddhodana wolał, by syn został Uniwersalnym Władcą niż mędrcem, i zamknął go w pałacu, otaczając wygodami. Kiedy syn opuszczał pałac, słudzy usuwali tych, którzy nie godni byli wzroku księcia z ulic. Jednak mimo wysiłku ojca Sidhattha podczas kilku przejażdżek ujrzał cztery (tzw. wielkie) znaki: starca, chorego, orszak żałobny i wędrownego ascetę. Pragnienie odnalezienia prawdy było silniejsze niż wysiłki ojca, by przytrzymać Sidhatthę w świecie wygód pałacowych.

    Devadaha – village development committee w zachodniej części Nepalu w strefie Lumbini w dystrykcie Rupandehi. Według nepalskiego spisu powszechnego z 2001 roku liczył on 4355 gospodarstw domowych i 22122 mieszkańców (11376 kobiet i 10746 mężczyzn).Ascetyzm, asceza (stgr. ἄσκησις askezis – pierwotnie "ćwiczenie, trening" ) – praktykowanie dobrowolnego wyrzeczenia się pewnych dóbr, wartości i aktywności życiowych w celu osiągnięcia świętości, czystości i doskonałości duchowej i zbawienia. Potocznie ascetyzm kojarzy się z ograniczeniem doświadczania przyjemności oraz zaspokajania potrzeb cielesnych, jak jedzenie czy sen, a także z dyscypliną wewnętrzną. Ludzi praktykujących zewnętrzne formy ascezy nazywa się ascetami. Uznaje się, że ascetyzm rozwinął się wraz ze zróżnicowaniem pojmowania struktur świata i sił działających w świecie. Motywem podejmowania go jest przekonanie, że natura ludzka i świat są w relacji antagonistycznej, i że duch poprzez odpowiedni wysiłek ma przezwyciężyć dominację świata materialnego. W chrześcijaństwie współczesnym zasadniczo porzucono ascezę polegającą na samoudręczaniu się lub poniżaniu na rzecz tzw. ascezy wewnątrzświatowej. Praktyki polegające na samoudręczeniu obecne są nadal w innych religiach.

    Odejście księcia, było wielkim ciosem dla ojca. Zachowywał on jednak wiarę w syna. Kiedy doniesiono mu, że Sidhattha zmarł podczas swej wędrówki – odmówił wiary w te słowa, gdyż jego syn nie umarłby, nie dopiąwszy celu. Kiedy wieść o tym doszła do Przebudzonego już Sidhatthy, wygłosił on Mahādhammapāla Jātaka, która opowiadała o niezachwianej wierze Suddhodany w swego syna, w poprzednich żywotach.

    Budda Siakjamuni (ok. 563-483 p.n.e.), właśc.Siddhartha (imię od rodziców) Gotama (przydomek) z rodu (klanu) Śakjów – mędrzec, założyciel jednej z religii powszechnych – buddyzmu.Kapilavastu, dawniej Taulihawa (lub Kapilbastu, okręg Kapilvastu), około 30.000 mieszkańców – miasto w Nepalu, w okręgu Lumbini (Terai), około 250 km na zachód od Katmandu, blisko granicy z Indiami. Wieś Lumbini, 25 km na wschód od Kapilavastu jest miejscem narodzin Siddharthy Gautamy w VI w.p.n.e. i celem pielgrzymek dla buddystów z całego świata.

    Zgodnie z legendą Suddhodana nie mógł pogodzić się z odejściem syna i podejmował wielkie wysiłki w celu odnalezienia go. Po wielu latach, kiedy wieść o oświeceniu Siddhathy dotarła do Suddhodany, ten wysłał synowi posłańca do Veluvana w Rājagasze, w towarzystwie 10 tysięcy ludzi, aby ci przekonali syna do przybycia w rodzinne strony. Posłańcy jednak wysłuchawszy nauk Buddy, wstąpili do Zgromadzenia i zapomnieli o misji. Suddhodana postanowił więc wysłać do syna jego najbliższego przyjaciela Kāludāyīa, aby ten wstąpił do Zgromadzenia i przekonał Buddę do odwiedzin domu rodzinnego. Posłaniec wypełnił misję. Budda przyjął ojcowskie zaproszenie i odwiedził Kapilavatthu. Nim wkroczył do pałacu, prosił, wraz z innymi mnichami, o jałmużnę na ulicach stolicy. Ojciec wraz z orszakiem podążył na spotkanie synowi i zbeształ syna za chodzenie po prośbie. Budda odparł, że to tradycja Przebudzonych. Słysząc te słowa, Suddhaodana stał się „sotāpanna” (Wchodzącym w strumień). Po posiłku w pałacu i wygłoszeniu Dhammy Suddhoddana osiągnął stan sakadāgāmī (Raz powracającym). Następny stopień – anāgāmī (Nie powracający) – osiągnął po wysłuchaniu Mahādhammapāla Jātaki.

    Pradźapati Gautami (trl. Prajāpatī Gautami , pali. Mahapajapati Gotami) – macocha Siakjamuniego Gautamy. Zasłynęła z tego, że doprowadziła do zgody Buddy, na przyjęcie pierwszej grupy kobiet do buddyjskiego stanu mnisiego.

    Wiele lat później, gdy Budda usłyszał, że jego ojciec jest bliski śmierci, opuścił Vesāli i przybył do ojca. Przekazał ojcu ostatnie nauki, a Suddhodana osiągnął stan arahanta (Przebudzonego) jako osoba świecka.

    Przypisy[ | edytuj kod]





    Reklama

    Czas generowania strony: 0.031 sek.