• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Styl alpejski

    Przeczytaj także...
    Poręczowanie – jeden z elementów wykonywanych podczas zdobywania szczytu taktyką oblężniczą (wyprawową), głównie gór najwyższych. Polega na zabezpieczaniu trudniejszych odcinków prowadzonej drogi przy użyciu lin (głównie 7-9 mm) w celu ułatwienia dalszych transportów żywności, sprzętu itp. Były przypadki używania także lin stalowych.Wspinaczka – przemieszczanie się w terenie na tyle stromym, że wymaga on użycia rąk co najmniej do utrzymania równowagi.
    Alpy (fr. Alpes, niem. Alpen, wł. Alpi, słoweń. Alpe, ret. Alps) – najwyższy łańcuch górski Europy, ciągnący się łukiem od wybrzeża Morza Śródziemnego po dolinę Dunaju w okolicach Wiednia. Łańcuch ma długość około 1200 km, szerokość od 150 do 250 km i zajmuje powierzchnię około 220 tys. km².

    Styl alpejski – taktyka stosowana przy zdobywaniu wysokich gór (5–8 tysięcznych, na które nie da się wejść i zejść w ciągu jednego dnia od bazy głównej), przede wszystkim w himalaizmie.

    W himalaizmie używa się butli ze sprężonym tlenem w celu zwiększenia zawartości tlenu we wdychanym powietrzu. Ciśnienie atmosferyczne maleje bowiem wraz ze wzrostem wysokości – w szczytowych partiach Himalajów powietrze jest przez to na tyle rozrzedzone, że oddychający nim człowiek ma duże trudności z wykonywaniem jakiejkolwiek aktywności fizycznej.Zespół wspinaczkowy - partnerzy, wspólnie uczestniczący we wspinaniu na drodze wspinaczkowej. Najczęściej dwuosobowy. Ze względu na realizowane zadania, członków zespołu określamy następująco:

    Nazwa pochodzi od sposobu wchodzenia na szczyty w Alpach, gdzie zazwyczaj atak szczytowy odbywa się w ciągu jednej doby, co umożliwia ograniczenie ilości dźwiganego sprzętu (brak ciężkiego sprzętu biwakowego) i zwiększenie w ten sposób szybkości zespołu. W stylu alpejskim, w odróżnieniu od stylu wyprawowego nazywanego też stylem oblężniczym, mały zespół wspinaczkowy (najczęściej 2–4 osoby) wspina się od punktu wyjścia aż do szczytu, dźwigając cały potrzebny do zdobycia sprzęt wspinaczkowy i biwakowy na własnych plecach. Wiąże się to z codziennym przenoszeniem biwaku w inne miejsce. W przypadku gór najwyższych przyjęcie takiego stylu zwiększa szybkość, jak i wartość sportową przejścia, niemniej ze względu na konieczność ograniczania wagi i tak ciężkich plecaków sprawia, że wspinacze są bardziej narażeni na skutki złej pogody, a olbrzymi wysiłek związany z noszeniem ciężkich plecaków zwiększa ryzyko wyniszczenia organizmu i choroby wysokościowej. Stosowanie stylu alpejskiego wyklucza zakładanie poręczówek, wspomaganie tlenem z butli oraz stosowanie przenośnej komory hiperbarycznej.

    Komora hiperbaryczna (inaczej worek Gamowa lub komora ciśnieniowa) – Pierwotnie: Nadmuchiwany worek służący do leczenia m.in. choroby wysokościowej poprzez utrzymywanie chorego w warunkach wyższego ciśnienia atmosferycznego. Komora hiperbaryczna może być jedno- (tylko dla chorego) lub dwuosobowa (dla chorego i opiekuna). Obecnie stosuje się zaawansowane, stalowe, hermetyczne konstrukcje, które mogą pomieścić nawet kilkanaście osób.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Dominik Szczepański, Adam Bielecki, Spod zamarzniętych powiek, Warszawa: Wydawnictwo Agora, 2017, ISBN 978-83-268-2402-9, OCLC 979111014 [dostęp 2018-08-01].



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.01 sek.