• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Strumień

    Przeczytaj także...
    Zdzisław Kajak (ur. 14 grudnia 1929, zm. 16 lipca 2002) – polski hydrobiolog, naukowiec, nauczyciel akademicki i organizator, profesor związany z Uniwersytetem Warszawskim (Wydział Biologii), Instytutem Ekologii PAN, Uniwersytetem w Białymstoku.Potok Bielański to w przeważającym stopniu obecnie skanalizowany ciek w lewobrzeżnej Warszawie. Swoje źródła miał w okolicy dzisiejszego Wawrzyszewa, następnie malowniczym wąwozem (o nazwie "Kiełbasa") spływał w kierunku Wisły, gdzie miał swoje ujście w pobliżu Góry Polkowej i ujścia rzeczki Rudawki. W miejscu dawnych źródlisk Potoku Bielańskiego znajdują się tzw. stawy Brustmana, obecnie zasilane również wodami wodociągowymi. Z dawnego koryta cieku pozostał tylko dolny fragment na terenie Lasu im. Samuela Lindego oraz Lasu Bielańskiego.
    Koryto rzeki – najniższa część doliny rzeki, która znajduje się w obrębie jej dna i przez którą okresowo lub ciągle płynie woda dokonując zmian w kształcie powierzchni. Jeśli rzeka ma silny nurt, następuje erozja denna, jeżeli słaby – akumulacja niesionego materiału, a jeśli meandruje, dochodzi do erozji bocznej. Koryto stanowi fragment łożyska rzeki.
    Śródleśny strumień, Smolajny

    Strumień (strumyk) – mały naturalny ciek, zazwyczaj uchodzący do rzeki. Strumienie płyną w terenie o różnicowanej rzeźbie, w wąskim, płytkim korycie o niewielkim spadku i zlewni na ogół nieprzekraczającej 20 km². W Polsce są najczęściej spotykane na pogórzach i w najwyższych partiach pojezierzy. Strumienie okresowe mogą powstawać po silnych opadach deszczu, roztopach.

    Potok – niewielki ciek wodny o wartkim nurcie, płynący w terenie o znacznych deniwelacjach. Jest wodą płynącą, zwykle w korycie wyerodowanym w skałach. Charakteryzują go duże spadki zwierciadła wody i burzliwy nurt. W Polsce potokami nazywane są przeważnie cieki płynące w górach i na wyżynach. Cechą potoków górskich są spadki koryt od 5% do 30%, a potoków wysokogórskich nawet do 80% i więcej. Na wyżynach, potoki charakteryzują się spadkami od 5% do 10%. Zlewnia potoku zwykle nie przekracza 100 km². Podłoże w potokach wysokogórskich stanowią lite skały, niżej głazy, następnie kamienie przemieszane ze żwirem, a jeszcze niżej żwir i wreszcie piasek i muł.Skorupiaki (Crustacea) – podtyp stawonogów, w większości wodnych. Wiele gatunków wchodzi w skład planktonu. Znanych jest ponad 50 tysięcy gatunków. Badaniem skorupiaków zajmuje się karcynologia

    Początek dają im na ogół młaki, wycieki i niezbyt wydajne źródła. Strumyki i strumienie, w odróżnieniu od strug, mają dość wartki nurt, w dnie ich koryt często występują progi i przełomy.

    Strumień najczęściej odnosi się do cieków nizinnych lub pojeziernych, w odniesieniu do małych cieków w górach używa się określenia potok.

    Chaetopteryx villosa – chruścik z rodziny bagiennikowatych, krenofil związany ze źródłami helokrenowymi, hypokrenalem i epirhitralem, rhitrobiont licznie występujący w małych, śródleśnych strumieniach rhitral. Chionofil, który może być zaliczany do gatunków reliktowych. Larwy dochodzące do wielkości 1,5 cm budują domki z ziaren piasku oraz fragmentów detrytusu (często igły drzew iglastych) lub fragmentów roślin zielonych. Gatunek stosunkowo pospolity, występuje we wszystkich częściach kraju, licznie w górach, na wyżynach i pojezierzach.Próg rzeczny (inne spotykane nazwy: poroh, sula, szum, szypot) – stopień skalny położony poprzecznie w korycie rzeki powstały w wyniku różnic w erozji skał, przez które przepływa rzeka. Utworzony jest ze skał o większej odporności na erozję. Rzadziej pochodzenia tektonicznego. Jest rodzajem progu skalnego.

    Biocenozy strumieni[]

    W strumieniach występują bakterie, glony, roślinność naczyniowa zanurzona i wynurzona (makrofity).

    W bentosie spotyka się wiele gatunków:

  • nicienie, skąposzczety (np. rureczniki),
  • pijawki,
  • skorupiaki,
  • ślimaki,
  • chruściki (m.in. Silo pallipes, Rhyacophila fasciata, Chaetopteryx villosa, Micropterna, Limnephilus extricatus, Ironoquia dubia)
  • przedstawicieli kilku rodzin muchówek,
  • widelnice,
  • jętki.
  • Zobacz też[]

  • potok
  • struga
  • Przypisy

    1. E. Bajkiewicz-Grabowska, Z. Mikulski, Hydrologia ogólna, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007, s.55
    2. Z. Kajak, Hydrobiologia – Limnologia Ekosystemy wód śródlądowych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, s. 47

    Bibliografia[]

  • E. Bajkiewicz-Grabowska, Z. Mikulski, Hydrologia ogólna, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007, ISBN 978-83-01-14579-8
  • Zdzisław Kajak, Hydrobiologia-Limnologia. Ekosystemy wód śródlądowych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-12537-3
  • Limnephilus extricatus – owad z rzędu chruścików (Insecta: Trichoptera), z rodziny Limnephilidae. Przenośne domki larw zbudowane są z przędzy jedwabnej oraz piasku.Źródło – naturalny, skoncentrowany, samoczynny wypływ wody podziemnej na powierzchnię Ziemi. W hydrobiologii strefa źródliskowa określana jest nazwą krenal, dzielący się na eukrenal (źródło właściwe) i hypokrenal (strefę odpływu źródła), natomiast organizmy je zamieszkujące to krenon.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Ślimaki, brzuchonogi (Gastropoda, z gr. gaster – brzuch + pous – noga) – jedna z najliczniejszych i najbardziej zróżnicowanych gromad mięczaków, zaliczana niekiedy do podtypu muszlowce.
    Ironoquia dubia (polska nazwa: chochlik psotny, ) – owad wodny z rzędu chruścików Trichoptera, z rodziny Limnephilidae. Larwy budują przenośne, lekko zagięte domki, zbudowane z detrytusu, zespojonego jedwabną przędzą. Reofilny limneksen, rzadko spotykany w litoralu jezior torfowiskowych, w strefie helofitów. Typowym siedliskiem larw są okresowo wysychające podczas lata śródleśne rowy melioracyjne. Gatunek przywędrował do Europy z Syberii. Może być uważany za synantropa, związany z krajobrazem rolniczym. Gatunek palearktyczny, nie występuje w południowej Europie.
    Chruściki (Trichoptera) – rząd owadów wodnych o przeobrażeniu zupełnym. Są stosunkowo niewielkich rozmiarów, od 2 mm do 4-5 cm. Największe znane chruściki zamieszkują Himalaje (rodzaje: Eubasilissa, Himalopsyche, u owadów dorosłych rozpiętość skrzydeł dochodzi do 8 cm). Cechą charakterystyczną postaci dorosłych są włoski na skrzydłach, natomiast larwy mają wyraźnie odnóża analne zakończone pazurkiem.
    Bakterie (łac. bacteria, od gr. bakterion – pałeczka) – grupa mikroorganizmów, stanowiących osobne królestwo. Są to jednokomórkowce lub zespoły komórek o budowie prokariotycznej. Badaniem bakterii zajmuje się bakteriologia, gałąź mikrobiologii.
    Przełom – odcinek doliny rzecznej o wąskim dnie i stromych zboczach, w którym ciek (rzeka) pokonuje przeszkodę obecną na jej drodze (np. pasmo górskie lub inna wypukłość terenu)
    Skąposzczety (Oligochaeta) – grupa około 5000 gatunków pierścienic o wyraźnie segmentowanym, wydłużonym ciele pozbawionym parapodiów i bez przydatków na głowowym odcinku ciała, z nielicznymi i prostymi, chitynowymi szczecinami, tradycyjnie klasyfikowana jako podgromada siodełkowców (Clitellata). Ewolucyjnie wywodzone są od morskich wieloszczetów. Większość gatunków zamieszkuje środowiska lądowe i słodkowodne, ale są też takie, które żyją w wodach słonawych i słonych. Żywią się martwą materią organiczną, mikroorganizmami i cząstkami żywych roślin. Niektóre są drapieżnikami, komensalami lub pasożytami. Większość gatunków odgrywa znaczącą rolę w kształtowaniu właściwej struktury gleby lub w procesach samooczyszczania się wód.
    Las Lindego – niewielki las na terenie Warszawy o powierzchni ok. 20,49 ha. Otoczony ulicami Lindego, Marymoncką (oddziela go od Lasu Bielańskiego), Twardowską, zabudowaniami MSW przy Barcickiej i ulicą Kasprowicza.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.029 sek.