Straty pozaeksploatacyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Strata pozaeksploatacyjna – część zasobów złoża kopaliny nienadająca się do eksploatacji lub użytkowania, powstała w wyniku planowo nieeksploatowanych fragmentów złoża. Przyczyny pominięcia części złoża przy urabianiu mają różnorodny charakter i wiążą się:

Strata eksploatacyjna – część zasobów złoża kopaliny nienadająca się do eksploatacji lub użytkowania, powstała wskutek okoliczności związanych z eksploatacją lub dostrzeżonych w trakcie wydobycia. Strat eksploatacyjnych nie można przewidzieć na etapie rozpoznawania złoża, w wytworzonej dokumentacji geologicznej. Najważniejszymi źródłami strat są:
  • z koniecznością utworzenia i utrzymywania poziomów transportowych i zabezpieczających,
  • z budową obiektów górniczych zakładu górniczego, w tym dróg dojazdowych,
  • z utworzeniem w złożu kopaliny filarów bezpieczeństwa wokół szybów,
  • z zaistnieniem warunków uniemożliwiających lub znacznie utrudniających prowadzenie eksploatacji (np. zagrożenie dla załogi kopalni lub ruchu zakładu górniczego),
  • z wystąpieniem okoliczności powodujących, że eksploatacja naruszałaby zasady ochrony środowiska.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • straty eksploatacyjne
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • J. I. Korzeniowski, Ruch zakładów eksploatujących złoża kopalin, Wrocław 2010, s. 55 i nast.




  • Reklama