• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Stratocumulus



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Translucidus – odmiana chmur. Ma postać rozległej, często mglistej warstwy, ławicy lub płata, której większa część przepuszcza promienie słoneczne do tego stopnia, że można określić położenie Słońca lub Księżyca. Określenie translucidus odnosi się do chmur Altocumulus, Altostratus, Stratocumulus i Stratus.Stratocumulus castellanus – gatunek chmur Stratocumulus. Ma on postać wyrastających z poziomej warstwy wieżyczek. Jeśli konwekcja utrzymuje się, wieżyczki wypiętrzają się tworząc chmury Cumulus congestus, a te potrafią przekształcić się nawet w chmury Cumulonimbus. Gdy napotkają warstwę inwersyjną przeobrażają się w Stratocumulus cumulogenitus. Jeśli Stratocumulus castellanus rozwiną się, możliwy jest słaby, przelotny opad.
    Wpływ na klimat[ | edytuj kod]

    Olbrzymie obszary stratocumulusów są zlokalizowane klimatycznie po wschodnich częściach oceanów w umiarkowanych szerokościach, co jest spowodowane dwoma głównymi czynnikami

  • przy zachodnich wybrzeżach kontynentów ogólna cyrkulacja oceanu wymusza wypływ zimnej wody,
  • ogólna cyrkulacja atmosfery z głęboką konwekcją w tropikalnej strefie konwergencji (ITCZ), w pobliżu równika, powoduje kompensujące osiadanie powietrza w szerokościach umiarkowanych, sprzyjając tym samym powstawaniu chmur stratyfikowanych.
  • Warstwa dobrze wymieszana przykryta stratocumulusem (STBL)[ | edytuj kod]

    Obecnie (2011) podstawowym opisem stratocumulusa jest praca Lilly’ego z 1968 roku, która zwraca uwagę na kilka czynników: (1) powyżej wierzchołka stratocumulusa temperatura znacznie wzrasta, podczas gdy wilgotność właściwa zmniejsza się; (2) promieniowanie podczerwone blisko wierzchołka chmury powoduje, że zimne powietrze spływa w dół i powoduje mieszanie w warstwie powietrza poniżej wierzchołka chmury, Lilly cytuje w swoim artykule pracę Pettersena na ten temat; (3) wymianę strumieni ciepła i wilgotności w całej warstwie od powierzchni Ziemi aż do wierzchołka chmury można opisać za pomocą jednowymiarowego modelu warstwy dobrze wymieszanej (Lilly znał prace Stewarta Turnera, który używał tego typu modeli do badania rozwoju termokliny). Istotnymi aspektami fizyki stratocumulusa jest także wciąganie suchego i cieplejszego powietrza znad wierzchołka stratocumulusa do wewnątrz chmury, wielkoskalowe osiadanie, i strumienie ciepła i wilgotności znad powierzchni oceanu. Oprócz jednowymiarowych modeli warstwy dobrze wymieszanej przykrytej stratocumulusem chmury te są badane za pomocą symulacji metodą dużych wirów (ang. large eddy simulations). Procesy zachodzące w stratocumulusie i na jego wierzchołku są też przedmiotem badań eksperymentalnych. W warstwie granicznej przykrytej stratocumulusem obserwuje się zorganizowaną konwekcję typu Rayleigha-Bénarda. Istnieją obserwacje pokazujące, że opad ma wpływ na to czy te komórki są otwarte (prawie bez chmur), czy zamknięte.

    Duplicatus – odmiana chmur. Ma postać rozdwojonych ławic, warstw lub płatów. Występują one na nieco innych poziomach, niekiedy są ze sobą częściowo połączone. Określenie duplicatus odnosi się do chmur Cirrus, Cirrostratus, Altocumulus, Altostratus i Stratocumulus.PMID (ang. PubMed Identifier, PubMed Unique Identifier) – unikatowy identyfikator przypisany do każdego artykułu naukowego bazy PubMed.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Opacus – odmiana chmur. Występuje w postaci rozległej ławicy, warstwy lub płata. Jest w całości lub większej części nieprzeświecająca do tego stopnia, że całkowicie zasłania Słońce lub Księżyc i uniemożliwia określenie ich położenia na niebie. Termin odnosi się do chmur Altocumulus, Altostratus, Stratocumulus i Stratus.
    Radiatus – odmiana chmur. Wykazuje ona wstęgi lub pasma chmur ułożone do siebie równolegle. Wskutek perspektywy zbiegają się do jednego punktu zwanego „punktem radiacji” lub dwóch takich punktów, gdy pasma przecinają całe niebo. Termin ten jest stosowany w przypadku chmur Cirrus, Altocumulus, Altostratus, Stratocumulus i Cumulus.
    Metoda dużych wirów (ang. large eddy simulation, LES) - metoda aproksymacji drobnoskalowych własności turbulencji używana w numerycznych symulacjach przepływu cieczy. Przykładem jest symulacja komputerowa rozwoju chmur stratocumulus czy rozwoju konwekcji kiedy Ziemia jest podgrzewana w czasie dnia.
    Perlucidus – odmiana chmur. Występuje w postaci rozległych ławic, warstw i płatów. Pomiędzy członami, z których się składa występują wyraźne, choć niekiedy bardzo niewielkie przerwy. Przez te przerwy widoczne mogą być Słońce, Księżyc, błękit nieba lub wyżej położone chmury. Określenie perlucidus odnosi się do chmur Altocumulus i Stratocumulus.
    Chmury – obserwowane w atmosferze skupiska kondensatów substancji występującej w postaci pary. W atmosferze ziemskiej jest to para wodna. Ochładzanie zmniejsza prężność pary nasyconej, osiągnięcie temperatury punktu rosy powoduje nasycenie pary wodnej (saturację), dalsze ochładzanie wywołuje przesycenie i kondensację. Kondensacja i parowanie (w przypadku chmur wodnych) oraz depozycja i sublimacja (w przypadku chmur lodowych) zachodzą w atmosferze na chmurowych lub lodowych jądrach (zarodkach) nukleacji.
    Termoklina (metalimnion, warstwa skoku termicznego) – w stratyfikowanych zbiornikach wodnych warstwa wody, w której następuje szybka zmiana temperatury wraz ze wzrostem głębokości. Powyżej i poniżej termokliny zmiany temperatury są mniej zauważalne.
    Lacunosus – odmiana chmur. Ma postać często dość cienkich ławic, płatów i warstw, w których występują mniej, lub bardziej regularnie rozłożone otwory. Te są zwykle zaokrąglone, o postrzępionych brzegach. Układ członów i otworów przypomina najczęściej sieć lub plaster miodu. Określenie lacunosus odnosi się głównie do chmur Cirrocumulus i Altocumulus, niekiedy także i do chmur Stratocumulus.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.99 sek.