• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Stratocumulus



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Translucidus – odmiana chmur. Ma postać rozległej, często mglistej warstwy, ławicy lub płata, której większa część przepuszcza promienie słoneczne do tego stopnia, że można określić położenie Słońca lub Księżyca. Określenie translucidus odnosi się do chmur Altocumulus, Altostratus, Stratocumulus i Stratus.Stratocumulus castellanus – gatunek chmur Stratocumulus. Ma on postać wyrastających z poziomej warstwy wieżyczek. Jeśli konwekcja utrzymuje się, wieżyczki wypiętrzają się tworząc chmury Cumulus congestus, a te potrafią przekształcić się nawet w chmury Cumulonimbus. Gdy napotkają warstwę inwersyjną przeobrażają się w Stratocumulus cumulogenitus. Jeśli Stratocumulus castellanus rozwiną się, możliwy jest słaby, przelotny opad.
    Stratocumulus
    Stratocumulus stratiformis lacunosus et perlucidus
    Stratocumulus lenticularis
    Stratocumulus castellanus

    Stratocumulus, Sc, chmura kłębiasto-warstwowa, kłębiasta warstwowa – chmura w postaci szarej warstwy lub wielu płatów przypominających kształtem bryły, które są przeważnie spłaszczone. Jest złożona z kropel chmurowych wody. Niekiedy towarzyszą jej niewielkie opady deszczu lub virga. Przeważnie występuje poniżej 2400 m. Warstwowa struktura jest często związana z inwersją temperatury powyżej wierzchołka.

    Duplicatus – odmiana chmur. Ma postać rozdwojonych ławic, warstw lub płatów. Występują one na nieco innych poziomach, niekiedy są ze sobą częściowo połączone. Określenie duplicatus odnosi się do chmur Cirrus, Cirrostratus, Altocumulus, Altostratus i Stratocumulus.Chmury – obserwowane w atmosferze skupiska kondensatów substancji występującej w postaci pary. W atmosferze ziemskiej jest to para wodna. Ochładzanie zmniejsza zdolność powietrza do zatrzymywania pary wodnej. Ochładzanie do temperatury punktu rosy powoduje nasycenie pary wodnej (saturację), dalsze ochładzanie wywołuje przesycenie i kondensację. Kondensacja i parowanie (w przypadku chmur wodnych) oraz depozycja i sublimacja (w przypadku chmur lodowych) zachodzą w atmosferze na chmurowych lub lodowych jądrach (zarodkach) nukleacji.

    Termin Stratocumulus został wprowadzony przez niemieckiego fizyka i meteorologa Ludwiga Kämtza w 1840 roku na oznaczenie chmury, która nie jest wystarczająco płaska, żeby być nazwana stratusem ale nie jest też wystarczająco konwekcyjna, żeby być nazwana cumulusem. Olbrzymie obszary stratocumulusów są zlokalizowane klimatycznie po wschodnich częściach oceanów w umiarkowanych szerokościach. Najbardziej znanym przykładem takiego systemu chmurowego są chmury przy wybrzeżu Kalifornii w USA. Największym obszarem stratocumulusa na świecie jest wybrzeże Pacyfiku w rejonie Chile i Peru. Statystycznie około 1/5 globu pokryta jest stratocumulusem (23% powierzchni oceanu i 12% powierzchni lądu) – dlatego stratocumulus jest dominującą formacją chmur na Ziemi. Ze względu na rozmiar chmury warstwowo-kłębiaste są jednym z najważniejszych elementów ogólnej zmiany klimatu. Prawie 50–70% całego promieniowania słonecznego jest odbijana przez stratocumulusy (patrz albedo ziemskie) w czasie dnia. Stratocumulus wpływa też na emisję promieniowania cieplnego z Ziemi. W nocy chmury te kontrolują (zmniejszają) spadek temperatury na powierzchni ziemi w stosunku do sytuacji z czystym niebem. Stratocumulusy oceaniczne umiarkowanych szerokości są jednym z nielicznych przykładów chmur, w których wielkoskalowy przepływ powietrza jest zstępujący (w kierunku ziemi), podczas gdy chmury konwekcyjne typu cumulus czy większość chmur frontalnych (cirrus, stratus) jest wymuszana przez kondensację związaną z ruchem wstępującym powietrza. Chmury stratocumulus umiarkowanych szerokości są przykładem delikatnej równowagi pomiędzy strumieniem pary wodnej z oceanu, przenoszonej przez ruchy w turbulencyjnej warstwie granicznej, ograniczonej od góry przez wielkoskalową inwersję osiadania, i podtrzymywaną energią promieniowania podczerwonego. Chmury te są jednymi z najbardziej badanych chmur na świecie za pomocą technik satelitarnych, meteorologicznych plac polowych (samoloty, teledetekcja) i modeli numerycznych fizyki chmur.

    Opacus – odmiana chmur. Występuje w postaci rozległej ławicy, warstwy lub płata. Jest w całości lub większej części nieprzeświecająca do tego stopnia, że całkowicie zasłania Słońce lub Księżyc i uniemożliwia określenie ich położenia na niebie. Termin odnosi się do chmur Altocumulus, Altostratus, Stratocumulus i Stratus.Radiatus – odmiana chmur. Wykazuje ona wstęgi lub pasma chmur ułożone do siebie równolegle. Wskutek perspektywy zbiegają się do jednego punktu zwanego „punktem radiacji” lub dwóch takich punktów, gdy pasma przecinają całe niebo. Termin ten jest stosowany w przypadku chmur Cirrus, Altocumulus, Altostratus, Stratocumulus i Cumulus.


    Spis treści

  • 1 Klasyfikacja i morfologia
  • 2 Wpływ na klimat
  • 3 Warstwa dobrze wymieszana przykryta stratocumulusem (STBL)
  • 4 Przypisy


  • Podstrony: 1 [2] [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Metoda dużych wirów (ang. large eddy simulation, LES) - metoda aproksymacji drobnoskalowych własności turbulencji używana w numerycznych symulacjach przepływu cieczy. Przykładem jest symulacja komputerowa rozwoju chmur stratocumulus czy rozwoju konwekcji kiedy Ziemia jest podgrzewana w czasie dnia.
    Perlucidus – odmiana chmur. Występuje w postaci rozległych ławic, warstw i płatów. Pomiędzy członami, z których się składa występują wyraźne, choć niekiedy bardzo niewielkie przerwy. Przez te przerwy widoczne mogą być Słońce, Księżyc, błękit nieba lub wyżej położone chmury. Określenie perlucidus odnosi się do chmur Altocumulus i Stratocumulus.
    Lacunosus – odmiana chmur. Ma postać często dość cienkich ławic, płatów i warstw, w których występują mniej, lub bardziej regularnie rozłożone otwory. Te są zwykle zaokrąglone, o postrzępionych brzegach. Układ członów i otworów przypomina najczęściej sieć lub plaster miodu. Określenie lacunosus odnosi się głównie do chmur Cirrocumulus i Altocumulus, niekiedy także i do chmur Stratocumulus.
    Warstwa dobrze wymieszana (ang. mixed layer) - atmosferyczna lub oceaniczna warstwa, w której następuje silne mieszanie.
    Cumulus (Cu), chmura kłębiasta – to oddzielna, gruba, biała chmura, złożona z kropel wody. Jej górna część (z wyjątkiem gatunku Cumulus fractus) ma kształt kopuły, a podstawa położona poziomo na podobnej wysokości w przedziale od około 600 do 2500 metrów. Cumulusy są więc rodzajem chmur powstających w piętrze niskim troposfery. Bardziej wypiętrzonym chmurom kłębiastym towarzyszą niewielkie opady deszczu. Chmury te potrafią szybko się przekształcać, a typowy czas życia małego cumulusa trwa 10-30 minut.
    Metr – jednostka podstawowa długości w układach: SI, MKS, MKSA, MTS, oznaczenie m. Metr został zdefiniowany 26 marca 1791 roku we Francji w celu ujednolicenia jednostek odległości. W myśl definicji zatwierdzonej przez XVII Generalną Konferencję Miar i Wag w 1983 jest to odległość, jaką pokonuje światło w próżni w czasie 1/299 792 458 s.
    Stratus (St), chmura warstwowa – chmura w postaci jednolitej białej lub szarawej warstwy, której podstawa znajduje się poniżej 600 metrów nad ziemią. Występowaniu tego rodzaju chmur czasem towarzyszy opad mżawki lub bardzo drobnego deszczu. Nocą te niskie chmury w dużym stopniu ograniczają proces wychładzania się gruntu, a w ciągu dnia ograniczają dopływ promieniowania słonecznego. Powodują więc odpowiednio ocieplenie nocą i ochłodzenie w ciągu dnia. Chmura stratus różni się od mgły tym, że jej podstawa nie styka się z ziemią. Chmury te najczęściej tworzą się na froncie ciepłym. Grubsze z nich dają opad mżawki lub tzw. słupków lodowych, wielkością drobin odpowiadających mżawce.

    Reklama