• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Stradom - Kraków



    Podstrony: [1] [2] [3] 4
    Przeczytaj także...
    Bronisław, Bronsław, Barnisław, (zniem.) Brunisław, Brosław – męskie imię pochodzenia słowiańskiego, złożone z członów Broni- ("bronić, strzec") i -sław ("sława"). Być może znaczyło "ten, kto broni sławy". Skróconą formą tego imienia był Brosław.Język staro-cerkiewno-słowiański, język s-c-s, język scs, język starobułgarski (scs. Ѩзыкъ словѣньскъ, Językŭ slověnĭskŭ) – najstarszy literacki język słowiański, formujący się od połowy IX wieku i oparty głównie na słowiańskich gwarach Sołunia (dzisiejsze Saloniki). Język s-c-s stał się podstawą literacką języków: bułgarskiego, rosyjskiego, serbsko-chorwackiego w różnych redakcjach. Najbliżej spokrewniony jest ze współczesnym językiem bułgarskim i macedońskim, jakkolwiek literackie postaci tych języków oparte są na innych dialektach i cechują się innymi zasadami gramatycznymi, wynikającymi z przynależności do bałkańskiej ligi językowej.
    Przypisy
    1. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880-1885, Tom XI, ss. 383-383
    2. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994 r. w sprawie uznania za pomnik historii (M.P. z 1994 r. Nr 50, poz. 418).
    3. Andrzej Siudut, Stradom [w:] "Język Polski", 1955 nr2 (marzec/kwiecień) s. 100 (11) [za:] A. Chmiel, Księgi radzieckie kazimierskie, Kraków 1932, s. 64
    4. Janina Bieniarzówna, Jan M. Małecki, Dzieje Krakowa: Kraków w wiekach XVI-XVII, Kraków 1984, s.180, ISBN 83-08-00663-9.
    5. Spacerownik Gazety Wyborczej: Stradom i chrześcijański Kazimierz
    6. Vladimíra Darvašová, Slovanská antroponymie v zrcadle etymologie, praca licencjacka, Uniwersytet Masaryka 2008 (cz.)
    7. Andrzej Siudut, Stradom [w:] "Język Polski", 1955 nr2 (marzec/kwiecień) s. 109 [za:] Witold Taszycki, Najdawniejsze polskie imiona osobowe. Rozprawy Wydz. Fil. PAU t. 62, zesz. 3, Kraków 1925, s.46-47
    8. Księgi przyjęć do prawa miejskiego w Krakowie 1392 - 1506, LIBRI IURIS CIVLIS CRACOVIENSIS 1392 - 1506, wydał dr Kazimierz Kaczmarczyk, Kraków 1913, st. 109
    9. Wiktor Łazariewicz Wasiliew w pracy Archaiczna toponimia ziemi nowogrodzkiej nazwy osobowe *Самострадъ/*Samostradъ oraz *Перестрадъ/*Pieriestradъ łączył pokrewieństwem z zachodnio-słowiańskim (?) imieniem Stradomъ, serbo-chorwackim/polskim Страдославъ/Stradosław i czeskim Stradomir w związku z rdzeniem Strad-, Виктор Лазаревич Васи́льев, Архаическая топонимия Новгородской земли (Древнеславянские деантропонимные образования), Nowogród Wielki 2005, s.79 i 92, (ros.)
    10. Gradivo za zgodovino Slovencev v srednjem vekuFranc Kos., Lublana 1902, s. 253, 255, 492, 495, (słoweń.)
    11. Andrzej Siudut, Stradom [w:] "Język Polski", 1955 nr2 (marzec/kwiecień) s. 100-111

    Bibliografia[]

  • Spacerownik Gazety Wyborczej: Stradom i chrześcijański Kazimierz
  • Barbara Chęcińska (red.), Ulica Stradomska, historia i szczegółowe rozplanowanie ulicy, z portalu JakiKazimierz.pl
  • Stradom na wikimapii

  • Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.Władysław II Jagiełło (ur. ok. 1362 lub ok. 1352, zm. 1 czerwca 1434 w Gródku) – wielki książę litewski w latach 1377–1381 i 1382–1401, król Polski 1386-1434 i najwyższy książę litewski 1401–1434. Syn Olgierda i jego drugiej żony Julianny, córki księcia twerskiego Aleksandra, wnuk Giedymina. Założyciel dynastii Jagiellonów.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Rudawa – rzeka w województwie małopolskim, lewy dopływ Wisły, do której uchodzi w 75,4 km biegu Wisły, na Bulwarze Rodła. Powstaje z połączenia Krzeszówki i Rudawki, wypływających z Wyżyny Olkuskiej na południowo zachodnich krańcach wsi Rudawa, następnie płynie przez Rów Krzeszowicki, przedziera się przez Grzbiet Tenczyński i uchodzi w Krakowie między Półwsiem Zwierzynieckim a Zwierzyńcem koło klasztoru Norbertanek.
    Ulica Koletek – ulica w Krakowie. Wytyczona w 1844. Początkowo nazywana ulicą Kopernika. Obecna nazwa pochodzi od mieszczącego się nieopodal w latach 1593–1820 klasztoru Koletek i obowiązuje od początku XX wieku. Większość zabudowy stanowią kamienice czynszowe.
    Kościół Nawrócenia św. Pawła – barokowy kościół rzymskokatolicki Misjonarzy przy ul. Stradomskiej 4 w Krakowie.
    Radogoszcz (Retra) wymieniana również jako Radegost, Riedigost (niem. Redigast, Radigast, Rethra) – główny ośrodek polityczny Redarów oraz centrum kultu Radogosta-Swarożyca. Zrównana z ziemią po podbiciu Wieletów przez cesarstwo niemieckie.
    Jaromir, Jaromiar, Jeromiar, Jeromier – męskie imię pochodzenia słowiańskiego. Składa się z członów Jaro ("surowy, ostry") i mir ("pokój").
    Stradecz, Stradocz (biał. Страдзеч) – wieś na Białorusi, położona w rejonie brzeskim obwodu brzeskiego, cemtrum sielsowietu Stradecz.
    Toponimia (toponomastyka, toponomia, toponimika; z gr. topos – miejsce, onoma – nazwa) – dział onomastyki zajmujący się nazwami miejsc (np. nazwami osad ludzkich - miast, wsi, przysiółków – ojkonimia), nazwami państw i krajów, nazwami fizjograficznymi (obiektów fizjograficznych), nazwami rzek, jezior (hydronimia), lasów, pól, gór (oronimia), a także nazwami miejskimi (urbanonimy), nazwami ulic i placów, nazwy terenowe (mikrotoponimy). Badania nad toponimami mogą dostarczyć informacji od strony językowej (słowotwórstwo, deklinacja rzeczowników, koniugacja czasowników,etymologia, fonetyka w ujęciu historycznym), jak i powiązań z historią społeczeństwa (np. z rozwojem osadnictwa, zadaniami produkcyjnymi, zmianą mieszkańców) i ich języka.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.071 sek.