• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Stimmfach



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Capuleti i Montecchi (wł. I Capuleti e i Montecchi) – opera seria Vincenza Belliniego z librettem Felice Romaniego opartym na dramacie Williama Szekspira Romeo i Julia.Nabucco (skrót od Nabucodonosor - pol. Nabuchodonozor) – opera w czterech aktach Giuseppe Verdiego, wystawiona po raz pierwszy w La Scali 9 marca 1842 roku.

    Stimmfach (l.mn. Stimmfächer) – niemiecki system kategoryzacji śpiewaków, zwłaszcza operowych, na podstawie skali, mocy i kolorytu głosu. Jest używany przede wszystkim w Europie, szczególnie w krajach niemieckojęzycznych i operach grających klasyczny repertuar.

    Poniżej znajduje się lista Stimmfächer, ich skala zapisana na pięciolinii oraz typowe dla danego głosu role. Kiedy podane są dwie nazwy, pierwsza jest tą współcześnie częściej używaną. Kiedy jest to możliwe, podano polski odpowiednik – chociaż nie wszystkie nazwy mają takowy. Należy pamiętać, że niektóre role są w repertuarze różnych „fachów” i nie każdego śpiewaka można dokładnie zaklasyfikować: np. wiele sopranów śpiewa zarówno partie dla Koloratursopran, jak i dla Dramatischer Koloratursopran. W dodatku trudniejsze do obsadzenia role bywają śpiewane niekoniecznie przez przypisany sobie Stimmfach – Królowa Nocy z Czarodziejskiego fletu to zgodnie z tradycją rola dla sopranu koloraturowego dramatycznego, ale z braku takich często śpiewają ją liryczne koloraturowe.

    Jon Vickers, właściwie Jonathan Stewart Vickers, CC (ur. 29 października 1926 w Prince Albert, zm. 10 lipca 2015 w Ontario) – kanadyjski śpiewak. Tenor bohaterski (heldentenor), znany szczególnie z ról wagnerowskich oraz jako wykonawca wielu partii o charakterze dramatycznym.Kundry – bohaterka misterium scenicznego Ryszarda Wagnera Parsifal – główna rola kobieca tej opery przeznaczona dla sopranu, bądź mezzosopranu. Wagnerowski archetyp kobiety-kusicielki, postrzegana jako uosobienie Ewy, Herodiady czy Dalili oraz innych znanych kusicielek.

    Spis treści

  • 1 Stimmfächer sopranowe
  • 1.1 Lyrischer Koloratursopran / Koloratursoubrette
  • 1.2 Dramatischer Koloratursopran
  • 1.3 Deutsche Soubrette / Charaktersopran
  • 1.4 Lyrischer Sopran
  • 1.5 Jugendlich Dramatischer Sopran
  • 1.6 Dramatischer Sopran
  • 1.7 Hochdramatischer Sopran
  • 2 Fächer mezzosopranowe i altowe
  • 2.1 Koloratur-Mezzosopran / Contralto
  • 2.2 Lyrischer Mezzosopran / Spielalt
  • 2.3 Dramatischer Mezzosopran
  • 2.4 Dramatischer Alt
  • 2.5 Tiefer Alt
  • 3 Tenorowe Stimmfächer
  • 3.1 Spieltenor / Tenor Buffo
  • 3.2 Charaktertenor
  • 3.3 Lyrischer Tenor
  • 3.4 Jugendlicher Heldentenor
  • 3.5 Heldentenor
  • 4 Barytonowe Fächer
  • 4.1 Lyrischer Bariton / Spielbariton
  • 4.2 Kavalierbariton
  • 4.3 Charakterbariton
  • 4.4 Heldenbariton
  • 4.5 Lyric Bassbariton/Low Lyric Baritone
  • 4.6 Dramatic Bassbariton/Low DramaticBaritone
  • 5 Bass Fächer
  • 5.1 Basso Cantante/Lyric Bassbariton/High Lyric Bass
  • 5.2 Hoherbass/Dramatic Bassbariton/High Dramatic Bass
  • 5.3 Jugendlicher Bass
  • 5.4 Spielbass/Bassbuffo/Lyric Buffo
  • 5.5 Schwerer Spielbass/Dramatic Buffo
  • 5.6 Lyric Seriöser Bass
  • 5.7 Dramatic Seriöser Bass
  • 6 Zobacz też
  • 7 Przypisy
  • 8 Bibliografia
  • Stimmfächer | edytuj kod]

    Lyrischer Koloratursopran / Koloratursoubrette[ | edytuj kod]

    Soprano C to F.svg
  • Polski odpowiednik: sopran koloraturowy lub sopran koloraturowy liryczny.
  • Skala: Od ok. c1 do f3
  • Opis: Zwykle lekki sopran o bardzo wysokiej skali. Często niewielkie głosy bez bogactwa i rezonansu sopranu dramatycznego. Musi umieć wykonywać szybkie ozdobniki, łatwo biorąc wysokie nuty. Wiele takich sopranów ma wręcz niesamowicie wysoką skalą (na przykład f3 dla Królowej Nocy), ale są też śpiewaczki tego fachu, które nie śpiewają wyżej niż e3.
  • Role:
  • Śpiewaczki:
  • Elizabeth Futral
  • Natalie Dessay
  • Lily Pons
  • Lucia Popp
  • Mado Robin
  • Erna Sack
  • Beverly Sills
  • Rita Streich
  • Laura Claycomb
  • Sumi Jo
  • Dramatischer Koloratursopran[ | edytuj kod]

    Soprano C to F.svg
  • Polski odpowiednik: sopran koloraturowy dramatyczny.
  • Skala: Od ok. c1 do f3
  • Opis: Tak samo jak wyżej, tylko z bardziej dramatycznym, bogatszym głosem. Często cięższe i mniej delikatne od koloratury lirycznej. Musi umieć wykonywać szybkie ozdobniki, łatwo biorąc wysokie nuty, jak F3 u Królowej Nocy. To bardzo rzadki fach śpiewaczy - musi umieć zaśpiewać spore, dramatyczne nuty, których otrzymywanie ogranicza zwykle szybkość i lekkość głosu.
  • Role:
  • Śpiewaczki:
  • Maria Callas
  • Edita Gruberová
  • Joan Sutherland
  • June Anderson
  • Cristina Deutekom
  • Edda Moser
  • Nelly Miricioiu
  • Diana Damrau
  • Anna Tomowa-Sintow
  • Hasmik Papian
  • Deutsche Soubrette / Charaktersopran[ | edytuj kod]

    Soprano A to C.svg
  • Skala: Od ok. a do c3
  • Opis: słodki lekki głos zwykle potrafiący wykonywać pasaże podobne do koloraturowych. Skala głosu jest zazwyczaj pomiędzy skalą sopranu koloraturowego a lirycznego.
  • Role:
  • Śpiewaczki:
  • Lyrischer Sopran[ | edytuj kod]

    Soprano C to C.svg
  • Polski odpowiednik: sopran liryczny
  • Skala: Od ok. c1 do c3
  • Opis: nieco pełniej brzmiący sopran, z opanowanym legato, portamento i pewną lekkością; generalnie ma bardziej uduchowione i „uczuciowe” brzmienie niż sopran soubrette, który ma tendencję do brzmienia jakby flirtującego, zalotnego. Sopran liryczny to „podstawowy” rodzaj sopranu, który znajduje się pośrodku spektrum głosów sopranowych i zwykle nie wykazuje specjalnych właściwości typu wyjątkowa moc, wytrzymałość, szlachetność czy biegłość. Mimo to są soprany liryczne, które posiadają parę takich cech i mogą śpiewać wiele ról z różnych fachów. W każdym razie zazwyczaj sopran liryczny nie posiada żadnych szczególnych właściwości. Dlatego role dla sopranu lirycznego reprezentują zazwyczaj niewinność, delikatność i wzniosłość – brzmią wiarygodnie śpiewane głosem o pewnej prostocie.
  • Role:
  • Śpiewaczki:
  • Jugendlich Dramatischer Sopran[ | edytuj kod]

    Soprano C to C.svg
  • Polski odpowiednik: sopran spinto
  • Skala: Od ok. c1 do c3
  • Opis: Włoska wersja tego fachu to spinto, co znaczy dosłownie: przyciśnięty. Oznacza on lekki głos, który musi się nieco „przycisnąć” dla zaśpiewania niższych, bardziej dramatycznych nut. Głos ten jest czasem tłumaczony jako „młody” albo „młodzieńczy”, ale nie odnosi się to do wieku artystki, tylko do brzmienia głosu. Zależnie od śpiewaczki, głos ten może sięgać obu krańców sopranowego spektrum: śpiewać lekkie role mezzosopranowe i, odwrotnie, role liryczne albo nawet koloraturowe. Soprany spinto są znane z głosu pasującego do pieśni i oper po angielsku.
  • Role:
  • Śpiewaczki:
  • Dramatischer Sopran[ | edytuj kod]

    Soprano B to C.svg
  • Polski odpowiednik: sopran dramatyczny
  • Skala: Od ok. h do c3
  • Opis: Charakteryzujące się swoim bogatym, pełnym brzmieniem, soprany dramatyczne powinny śpiewać ponad dużymi orkiestrami, co wymaga potężnego dźwięku. Soprany dramatyczne nie muszą mieć biegłości lżejszych fachów. Jakkolwiek większość z nich ma nieco ciemniejsze zabarwienie, zdarzają się także jaśniejsze, o tonie bardziej lirycznym. W takim przypadku jednak nadal obecny jest wolumen i wytrzymałość sopranu dramatycznego. Takie soprany o ciemniejszym zabarwieniu często próbują ról z repertuaru mezzosopranowego, nierzadko z sukcesem.
  • Role:
  • Śpiewaczki:
  • Hildegard Behrens
  • Helga Dernesch
  • Jane Eaglen
  • Andrea Gruber
  • Lotte Lehmann
  • Karita Mattila
  • Zinka Milanov
  • Leonie Rysanek
  • Rosa Ponselle
  • Deborah Voigt
  • Ghena Dimitrova
  • Jessye Norman
  • Hochdramatischer Sopran[ | edytuj kod]

    Soprano F to C.svg
  • Polski odpowiednik: raczej nie ma, chociaż czasem spotyka się określenia takie jak pełen sopran dramatyczny albo sopran wagnerowski.
  • Skala: Od f do c3
  • Opis: głos spełniający wymagania oper o wagnerowskiej dojrzałości. Krótko mówiąc, następny wymiar sopranu dramatycznego. Głos taki jest solidny, bardzo potężny i równy we wszystkich rejestrach. Jest większy nawet niż „normalny” sopran dramatyczny. Jakkolwiek te dwa głosy są porównywalne i często trudne do rozróżnienia, Hochdramatischer ma dużo większą wytrzymałość i wolumen niż Dramatischer. Odnoszące sukcesy Hochdramatischer są rzadkie, jeden lub dwa na pokolenie. Wielu krytyków uważa, że dzisiaj nie mamy żadnego takiego sopranu.
  • Role:
  • Śpiewaczki:
  • Birgit Nilsson
  • Kirsten Flagstad
  • Helen Traubel
  • Gwyneth Jones
  • Deborah Polaski
  • Frida Leider
  • Eva Turner
  • Waltraud Meier
  • Fächer | edytuj kod]

    Koloratur-Mezzosopran / Contralto[ | edytuj kod]

    Soprano G to B.svg
  • Polski odpowiednik: mezzosopran koloraturowy / kontralt
  • Skala: Od g do h2
  • Opis: Popularne zwłaszcza w operach rossiniowskich, role te były pisane oryginalnie na biegłe kontralty z dobrymi wysokimi dźwiękami. Dziś grane są często przez mezzosoprany, a czasem nawet przez soprany. Niekiedy pełny sopran liryczny z giętkim głosem śpiewa te role tak, jak napisano, natomiast prawdziwy sopran koloraturowy śpiewa te partie przetransponowane wyżej.
  • Kontralt jest głosem bardziej wszechstronnym i rozległym niż alt, dysponuje skalą ponad trzech oktaw. W dolnym rejestrze brzmi nisko i ciemno jak alt, lecz w górnym rejestrze, brzmi jak sopran. Kontralt musi mieć biegłość techniczną, czyli umiejętność szybkiego śpiewania, zwaną koloraturą.
  • Role:
  • Śpiewaczki:
  • Lyrischer Mezzosopran / Spielalt[ | edytuj kod]

    Soprano G to B.svg
  • Polski odpowiednik: mezzosopran liryczny
  • Skala: Od g do h2 (Od a do g2)
  • Opis: tak jak sopran liryczny, lecz z niższą skalą; w rezultacie dźwięk jest mniej ostry i bardziej subtelny. Te głosy są tak podobne, że wiele mezzosopranów lirycznych z rozszerzonym górnym rejestrem przestawia się na role sopranowe podczas swojej kariery.
  • Role:
  • Śpiewaczki:
  • Christa Ludwig
  • Janet Baker
  • Susan Graham
  • Risë Stevens
  • Anne-Sofie von Otter
  • Frederica von Stade(ang.)
  • Dramatischer Mezzosopran[ | edytuj kod]

    Soprano G to B.svg
  • Polski odpowiednik: mezzosopran dramatyczny
  • Skala: Od g do h2
  • Opis: Mezzosoprany dramatyczne mają bardzo podobną skalę do sopranów dramatycznych. Główną różnicą jest wytrzymałość i swoboda, z którą oba głosy śpiewają- mezzosopran będzie śpiewał większość czasu w niskim i środkowym rejestrze i będzie się wznosił np. do b dwukreślnego tylko w momentach kulminacyjnych. Wiele dramatycznych mezzosopranów osiąga sukces w rolach sopranowych dramatycznych o niższej tessiturze.
  • Role:
  • Śpiewaczki
  • Dramatischer Alt[ | edytuj kod]

    Soprano G to B.svg
  • Polski odpowiednik: kontralt dramatyczny
  • Skala: Od g do h2
  • Opis: Stylistycznie podobny do mezzosopranu dramatycznego, lecz niższy. Wiele mezzosopranów próbowało szczęścia w tych rolach, jednak wychodzi to lepiej prawdziwym altom. Głęboki, penetrujący niski głos kobiecy. To bardzo rzadki typ głosu, jest ciemniejszy i bogatszy niż typowy alt.
  • Role:
  • Erda, Pierścień Nibelungów (Richard Wagner)
  • Ulryka, Bal maskowy (Giuseppe Verdi)
  • Pani Quickly, Falstaff (Giuseppe Verdi)
  • Florencja Albert Herring (Benjamin Britten)
  • Marfa, Chowańszczyzna (Modest Musorgski)
  • Klitamnestra, Elektra (Richard Strauss)
  • Hrabina Dama pikowa (Piotr Czajkowski)
  • Śpiewaczki:
  • Marian Anderson
  • Lili Chookasian
  • Ewa Podleś
  • Tiefer Alt[ | edytuj kod]

    Soprano F to A.svg
  • Polski odpowiednik: niski kontralt
  • Skala: od f do a2
  • Opis: Niski głos kobiecy. Jeden z dwóch rodzajów głosu, razem z Basso Profondo, w którym roztrzęsiony głos jest, niestety, cechą determinującą.
  • Role:
  • Genowefa, Peleas i Melisanda (Claude Debussy)
  • Die Kranke, Mojżesz i Aaron (Arnold Schönberg)
  • Gaja, Daphne (Richard Strauss)
  • Annina, Kawaler srebrnej róży (Richard Strauss)
  • Śpiewaczki:
  • Richard Strauss (ur. 11 czerwca 1864 w Monachium, zm. 8 września 1949 w Garmisch-Partenkirchen) - niemiecki kompozytor muzyki późnego romantyzmu, dyrygent.Walkiria (niem. Die Walküre) – druga, po stanowiącym wstęp Złocie Renu, część dramatu muzycznego Pierścień Nibelunga, w trzech aktach. Muzykę skomponował i libretto napisał Richard Wagner.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Rycerskość wieśniacza (oryg. wł Cavalleria rusticana) – opera Pietro Mascagniego z 1890 r. Libretto napisali Giovanni Targioni – Tozzetti i Guido Menasci na podstawie opowiadania Giovanniego Vergi pod tym samym tytułem i jego adaptacji scenicznej. Pierwszy raz wystawiona 17 maja 1890 w Rzymie, uważana jest za pierwszą klasyczną operę werystyczną.
    Falstaff – komediowa opera liryczna w trzech aktach. Libretto według "Wesołych kumoszek z Windsoru" i "Henryka IV" Williama Szekspira napisał Arrigo Boito, a muzykę skomponował Giuseppe Verdi.
    Córka pułku (fr. La fille du régiment, wł. La figlia del reggimento) opera komiczna w dwóch aktach Gaetano Donizettiego. Libretto: Jules-Henry Vernoy de Saint-Georges, Jean-Francois Bayard. Powstała na zamówienie paryskiej Opery Komicznej pod tytułem Maria jako 61. opera Donizettiego. Premiera, już przemianowanej na "Córkę pułku" sztuki odbyła się 11 lutego 1840 r. Początkowo spotkała się ze sporą niechęcią publiczności, głównie za sprawą recenzji Berlioza, który zarzucił Donizettiemu przeniesienie do partytury wcześniejszych jego utworów. Po odpowiedzi Donizettiego na stawiane mu zarzuty sztuka została nie tylko zaakceptowana, ale cieszyła się niezmiennym powodzeniem przez ponad rok. W październiku 1840 roku została wystawiona w mediolańskiej La Scali (libretto na język włoski przetłumaczył Castilio Bassi). W stosunku do francuskiej wersji zmieniona została orkiestracja, mówione dialogi zastąpiono recytatywem i usunięto niektóre fragmenty eksponujące humorystyczne sceny (np. aria Markizy z I aktu, nauka śpiewu z II aktu). Polska prapremiera odbyła się w Warszawie w 1846 r., z tekstem przetłumaczonym przez: Tadeusza Kuczyńskiego, Mirosława Łebkowskiego i Stanisława Wernera.
    Elisabeth Schwarzkopf (ur. 9 grudnia 1915 w Jarocinie, zm. 3 sierpnia 2006 w Schruns w landzie Vorarlberg w Austrii) – niemiecka śpiewaczka, sopran liryczny, jedna z najsłynniejszych śpiewaczek operowych XX w.
    Baryton jest to rodzaj głosu ludzkiego. Głos męski mieszczący się w środkowym zakresie skali głosu (niższy od tenoru, wyższy od basu). Jest to najczęstszy głos występujący u mężczyzn. Barytonowy zakres skali głosu sięga od A do f w muzyce chóralnej i od G do g w muzyce poważnej, ale może być poszerzony zarówno w górę jak i w dół. Głos barytonowy można sklasyfikować na baryton dramatyczny (jest to głos o ciemnej barwie posiadający bardzo bogate i pełne brzmienie oraz niską tessiturę głosu, zakres od G do f ) oraz baryton liryczny (głos ten posiada jasną barwę o lekkim i ciepłym brzmieniu oraz wyższej tessiturze głosu niż baryton dramatyczny, zakres od A do g ).
    Napój miłosny (L’elisir d’amore) – opera komiczna w 2 aktach z librettem Felice Romani i muzyką Gaetano Donizettiego
    Sopran (od wł. sopra - ponad) – najwyższy głos żeński. Zwykle obejmuje skalę - w muzyce chóralnej - od c do a (zobacz oktawa). Od solistek wymaga się zazwyczaj c, rzadziej cis, d czy es, a od niektórych rodzajów głosu nawet dźwięków e czy f.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.142 sek.