• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Sternity

    Przeczytaj także...
    Drogi oddechowe (łac. tractus respiratoriae) - elementy układu oddechowego, poprzez które powietrze dostaje się i wydostaje z płuc.Błona śluzowa, śluzówka (gr. mucosa) – wyściółka przewodów i jamistych narządów wewnętrznych mających kontakt ze środowiskiem zewnętrznym organizmu kręgowca. Składa się z dwóch zasadniczych warstw: nabłonka i pokrytej przezeń tkanki łącznej zwanej blaszką właściwą zawierającej naczynia krwionośne i limfatyczne, nerwy, często różne receptory, gruczoły czy mięśnie gładkie.
    Lotność – stosunek ciśnienia cząstkowego danego składnika w parze nad cieczą do jego ułamka molowego w cieczy. Miarą lotności jest:

    Sternity (łac. sternuere – kichać; ang. sternutator, sternutatory agent) – podgrupa drażniących bojowych środków trujących. Są ciałami stałymi o bardzo małej lotności, przez co mogą być stosowane jedynie w postaci aerozolu.

    Sternity w niewielkim stężeniu działają drażniąco na drogi oddechowe, błony śluzowe, oczy i skórę. Podrażniają zakończenia nerwów czuciowych błon śluzowych w górnych drogach oddechowych powodując kichanie, kaszel, pieczenie w gardle i krtani, śluzotok, ból w klatce piersiowej i wymioty. Duże stężenia wywołują ponadto lekkie oparzenia oraz ból oczu, uszu, zatok, zębów, mięśni i stawów. W ciężkich przypadkach pojawiają się duszności, zaburzenia równowagi i koordynacji ruchów, drgawki, porażenie niektórych mięśni szkieletowych. Niekiedy duże stężenia sternitów mogą doprowadzić do uszkodzenia dolnych odcinków dróg oddechowych wraz z zapaleniem oskrzeli i obrzękiem płuc.

    Drgawki (konwulsje) – mimowolne skurcze mięśni, które występują w niektórych chorobach takich jak: padaczka, tężec czy też cukrzyca. Występują także przy wysokiej gorączce powyżej 40 °C.Błękitny krzyż (niebieski krzyż; niem. Blaukreuz, Blaukreuzkampfstoff) – oznaczenie bojowych środków trujących z grupy sternitów stosowanych przez Niemcy w okresie I wojny światowej. Nazwa wzięła się od symbolu błękitnego krzyża malowanego na pociskach chemicznych wypełnionych środkami wywołującymi kichanie i wymioty. Po raz pierwszy użyto go w nocy z 10 na 11 lipca 1917 roku pod Nieuwpoort. W czasie wojny Niemcy wyprodukowały łącznie około 14 000 000 pocisków wszystkich kalibrów ze sternitami.

    Skażone sternitami części ciała oczyszcza się mechanicznie, np. wodą. Leczenie ogranicza się do podawania leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych i uspokajających. Wszystkie objawy spowodowane małymi i średnimi stężeniami sternitów ustępują w ciągu kilkunastu godzin do kilku dni.

    Adamsyt (chlorek fenarsazyny) – arsenoorganiczny związek chemiczny stosowany jako gaz łzawiący, drażniący bojowy środek trujący z podgrupy sternitów. Nazwa pochodzi od nazwiska amerykańskiego chemika Rogera Adamsa, który go po raz pierwszy otrzymał.Leki przeciwlękowe (anksjolityki, leki anksjolityczne; ATC N 05B) – grupa leków psychotropowych o zróżnicowanej budowie chemicznej, które przez działanie na przekaźnictwo impulsów nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym powodują działanie zmniejszające lęk, niepokój, napięcie emocjonalne i objawy somatyczne towarzyszące tym stanom. Większość leków z tej grupy ma dodatkowo też działanie uspokajające i nasenne.
    Struktura CS

    Do sternitów należą m.in.

  • adamsyt
  • CS
  • difenylochloroarsyna (Clark I)
  • difenylocyjanoarsyna (Clark II)
  • difenyloaminocyjanoarsyna (Clark III)
  • Mieszaniny Clark I, II i III były na pociskach chemicznych oznaczane błękitnym krzyżem.

    Zobacz też[]

  • lakrymatory
  • Przypisy

    1. Jan Tokarski (red.): Słownik wyrazów obcych. Warszawa: PWN, 1980. ISBN 83-01-00521-1.
    2. Zygfryd Witkiewicz (red.): 1000 słów o chemii i broni chemicznej. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987, s. 251. ISBN 83-11-07396-1.
    3. Michał Krauze, Ireneusz Nowak: Broń chemiczna. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1984, s. 90–94. ISBN 83-11-07119-5.
    Obrzęk płuc – stan chorobowy, w trakcie którego w pęcherzykach płucnych zamiast powietrza zaczyna gromadzić się płyn przesiękowy, który utrudnia wymianę gazową w płucach.Difenylocyjanoarsyna – metaloorganiczny związek chemiczny, drażniący bojowy środek trujący z grupy sternitów. Był stosowany w I wojnie światowej w mieszaninie z difenylochloroarsyną.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Jan Tokarski (ur. 24 marca 1909 w Ortelu Królewskim, zm. 16 stycznia 1982 w Warszawie) – językoznawca polski, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, współpracownik Witolda Doroszewskiego, autor i współautor wielu publikacji z dziedziny fleksji, słowotwórstwa, dialektologii i metodyki nauczania gramatyki oraz słowników.
    Lakrymatory (łac. lacrima – łza; łzawiące bojowe środki trujące, potocznie gazy łzawiące) – podgrupa drażniących bojowych środków trujących przeznaczonych do skażania powietrza. Stosowane w postaci par i aerozoli przez policję i inne służby w czasie starć z demonstracjami, do celów ćwiczebno-treningowych oraz do nękania przeciwnika w czasie operacji militarnych.
    Górne drogi oddechowe to drogi, przez które przechodzi powietrze, aby dostać się do płuc. Obejmują one jamę nosową oraz gardło. Powietrze przechodząc przez nie ogrzewa się i jest oczyszczane z pyłów oraz drobnoustrojów.
    Pocisk chemiczny - pocisk artyleryjski lub rakietowy wypełniony bojowym środkiem trującym, przeznaczony do zwalczania siły żywej , oraz skażania terenu i sprzętu. Wewnątrz skorupy pocisku chemicznego poza BŚT znajduje się także ładunek materiału wybuchowego którego zadaniem jest rozerwanie skorupy i rozproszenie BŚT. Pociski chemiczne mogą być wyposażone w zapalnik uderzeniowy, czasowy lub zbliżeniowy. Ubocznym czynnikiem rażącym wybuchu pocisku chemicznego są powstające w czasie wybuchu odłamki i fala uderzeniowa. Pociski chemiczne mają zdolność rażenia ukrytej siły żywej, a ich użycie wywiera duży efekt psychologiczny.
    Nerw czuciowy (nerw aferentny) to nerw, który odbiera bodźce czuciowe. Zaliczany jest do somatycznej części obwodowego układu nerwowego. Nerw ten przewodzi impulsy z receptorów do ośrodkowego układu nerwowego.
    Aerozol – odmiana gazozolu, układ koloidalny, w którym ośrodkiem rozpraszającym jest powietrze, a cząstkami koloidalnymi są substancje ciekłe lub stałe. Aerozole są najpowszechniejszą odmianą gazozoli. Aerozole dzieli się na mgły (cząstki ciekłe) i dymy (cząstki stałe).
    2-Chlorobenzylidenomalononitryl (CS) – organiczny związek chemiczny stosowany jako drażniący bojowy środek trujący (lakrymator i sternit). Oznaczenie wojskowe USA – CS, Francja – CB. Rzadziej spotykane oznaczenia to OSBM, OCBM oraz CBM.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.048 sek.