• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Starostowie bydgoscy



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Łabiszyn (niem. Labischin) – miasto w woj. kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w północno-wschodniej części Pojezierza Gnieźnieńskiego, będącego subregionem Pojezierza Wielkopolskiego. Przez miasto przypływa rzeka Noteć, która poprzez Kanał Bydgoski łączy się z Brdą. Jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej Łabiszyn. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. bydgoskiego.Makowiska – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, w gminie Solec Kujawski.
    Makieta zamku bydgoskiego stojąca od 2009 r. przy ul. Grodzkiej. Zamek od swych początków, aż do zniszczenia w 1656 r. podczas potopu szwedzkiego był siedzibą starostów bydgoskich

    Starostowie bydgoscy – ziemscy urzędnicy królewscy na ziemi bydgoskiej od XIV wieku do czasu I rozbioru Polski.

    | edytuj kod]

    Starostwo grodowe bydgoskie ustanowił król Kazimierz Wielki. Siedzibą starosty był zamek do 1656 r., kiedy uległ on ruinie wskutek wojny szwedzkiej, a następnie ratusz miejski.

    Topór (Bipenium, Kołki, Starża, Wścieklica) – polski herb szlachecki, jeden z najstarszych herbów polskich, noszący zawołanie Starza. Był najbardziej rozpowszechniony na ziemi krakowskiej, lubelskiej, sandomierskiej oraz na Mazowszu. Najwcześniejsza pieczęć z jego wizerunkiem pochodzi z 1282. Aktem unii horodelskiej został przeniesiony na Litwę.Solec Kujawski (do 1924 Solec; niem. Schulitz) – miasto w centralnej części Kujaw i województwa kujawsko-pomorskiego, w powiecie bydgoskim, siedziba miejsko-wiejskiej gminy Solec Kujawski. Leży na lewym brzegu Wisły w odległości 20 km od Bydgoszczy (zachód) i 35 km od Torunia (wschód). Tereny położone na południe od miasta porasta jeden z największych kompleksów leśnych w Polsce – Puszcza Bydgoska. Miasto na pograniczu Kujaw i Pomorza. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. bydgoskiego.
    Historyczny powiat bydgoski na tle współczesnego powiatu i miasta Bydgoszczy

    Struktura władzy starościńskiej w Bydgoszczy ukształtowała się podobnie jak w Wielkopolsce. Starosta był najwyższym urzędnikiem administracyjnym i sądowym. Jego zastępcą był początkowo burgrabia, a później surogator (od 1539 r.) Trzecim zastępcą starosty był pisarz, którego rolą było prowadzenie kancelarii. Z czasem wytworzyła się hierarchia urzędników kancelaryjnych. Zastępcą pisarza był regent, następnie wiceregent, susceptanci oraz woźni.

    Młyn wodny - budowla z urządzeniem do przemiału ziarna na mąkę i kaszę, poruszanym za pomocą koła wodnego lub turbiny wodnej, usytuowana nad rzekami. Bardzo rzadko budowane były młyny pływające.Urzędy ziemskie w Rzeczypospolitej Obojga Narodów wywodziły się z urzędów książęcych z czasów rozbicia dzielnicowego.

    Starosta bydgoski sprawował w imieniu króla nadzór nad miastem i powierzonym terenem. Miał on obowiązek stać oni na straży interesów panującego. Bronił również interesów gospodarczych swoich poddanych, udzielał pomocy w eksporcie towarów (zwłaszcza drogą wodną do Gdańska). Obok urzędu starosty funkcjonował sąd grodzki. Nie zachowały się księgi grodzkie bydgoskie, ale odnotowano ślady działalności bydgoskiego sądu oraz wzmianki o urzędnikach sądowych.

    Jezioro Jezuickie – jezioro wytopiskowe, położone w środkowej części województwa kujawsko-pomorskiego, w powiecie bydgoskim i gminie Nowa Wieś Wielka, ok. 3,5 km na południowy wschód od miejscowości Brzoza i 10 km na południe od granic miasta Bydgoszczy. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Wydm Kotliny Toruńsko-Bydgoskiej.Władysław II Jagiełło (ur. ok. 1362 lub ok. 1352, zm. 1 czerwca 1434 w Gródku) – wielki książę litewski w latach 1377–1381 i 1382–1401, król Polski 1386-1434 i najwyższy książę litewski 1401–1434. Syn Olgierda i jego drugiej żony Julianny, córki księcia twerskiego Aleksandra, wnuk Giedymina. Założyciel dynastii Jagiellonów.

    Obszar starostwa bydgoskiego został ukształtowany w II połowie XIV wieku przez Kazimierza Wielkiego, a następnie w okresie, gdy terytorium bydgoskie stanowiło lenno Królestwa Polskiego:

  • Kazimierza Słupskiego (1370-1377),
  • Władysława Opolczyka (1380-1392).
  • Okres panowania książąt lenników przyczynił się również do rozbudowy bydgoskich urzędów ziemskich.

    Wyodrębnione ostatecznie na przełomie XIV i XV wieku bydgoskie starostwo grodowe obejmowało obszar podobny do dzisiejszego powiatu bydgoskiego: od Koronowa po Solec Kujawski, Barcin i Łabiszyn. W skład starostwa wchodziły trzy miasta królewskie: Bydgoszcz, Fordon i Solec oraz jedno kościelne – Koronowo. Miasta szlacheckie: Łabiszyn i Barcin znajdowały się na granicy starostwa bydgoskiego oraz kcyńskiego i gnieźnieńskiego. Naturalną granicą terytorium starostwa była na wschodzie Wisła, na zachodzie Noteć oraz rynna jezior byszewskich. Północna granica starostwa wytyczona w 1349 r. w rokowaniach Kazimierza Wielkiego z Krzyżakami aż do końca okresu staropolskiego była granicą Kujaw oraz Prus Zakonnych, potem Królewskich. W skład ziem, którymi zarządzał starosta oprócz obszarów dawnej kasztelanii bydgoskiej i wyszogrodzkiej wchodziło również tzw. terytorium tuczeńskie, obecnie w powiecie inowrocławskim.

    Ostoja (Hostoja, Mościc, Ostojczyk) – polski herb szlachecki, noszący zawołania Hostoja i Ostoja. Używany przez kilkaset rodzin zamieszkałych głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej, lubelskiej, łęczyckiej, sieradzkiej, poznańskiej, a także na Rusi i w Prusach Królewskich. Mimo, że ród Ostoi nie był reprezentowany w Horodle, herb pojawił się też na Litwie i Białorusi po 1413. Wedle legendy herbowej miał dać początek herbowi Przeginia.Barcin (niem. Bartschin) – miasto w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Barcin. Nad Notecią, 35 km od Bydgoszczy. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. bydgoskiego.

    W 1392 r. król Władysław Jagiełło włączył starostwo bydgoskie na prawach powiatu do nowo kształtowanego województwa inowrocławskiego

    Na początku XVII wieku na terenie starostwa zostało wyodrębnione starostwo niegrodowe w Solcu (Kujawskim). Stanowiło ono uposażenie wydzierżawione lub zastawione określonej osobie wskazanej przez króla, prawdopodobnie zasłużonej dla monarchy. Jednak w dalszym ciągu w zakresie spraw policyjnych oraz jurysdykcji Solec podlegał starostwu bydgoskiemu. Starostwo niegrodowe soleckie było niewielkie; obejmowało oprócz miasta Solca, cztery karczmy (koło Solca, w Otorowie, Kabacie i nad Wisłą), trzy młyny (Rudny, Koska i Otorowski) oraz dwie wsie (Kabat i Soleckie Olędry), nie posiadało natomiast żadnego folwarku.

    Łochowice – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, w gminie Białe Błota.Kazimierz IV Andrzej Jagiellończyk, lit. Kazimieras I Andrius Jogailaitis, biał. Казімір I Ягелончык (ur. 30 listopada 1427 w Krakowie, zm. 7 czerwca 1492 w Grodnie) – wielki książę litewski w latach 1440–1492, król Polski w latach 1447–1492. Jeden z najaktywniejszych polskich władców, za panowania którego Korona, pokonując zakon krzyżacki w wojnie trzynastoletniej, odzyskała – po 158 latach – Pomorze Gdańskie, a dynastia Jagiellonów stała się jednym z czołowych domów panujących w Europie. Zdecydowany przeciwnik magnaterii, przyczynił się do wzmocnienia znaczenia Sejmu i sejmików, co jednak stało się z krzywdą dla mieszczaństwa.

    Uposażenie[ | edytuj kod]

    Dochody starostwa bydgoskiego w XVI-XVII wieku, pochodzące z użytkowania dóbr ziemskich do niego należących, były stosunkowo wysokie i przekraczały dochody większości starostw w Wielkopolsce i na Kujawach. Wynikała z tego dość duża atrakcyjność tego urzędu dla osób znajdujących się w otoczeniu dworu królewskiego.

    Leszyce – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, w gminie Nowa Wieś Wielka.Zakon krzyżacki – pełna nazwa: Zakon Szpitala Najświętszej Maryi Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (zakon krzyżacki, zakon niemiecki, łac. Ordo fratrum domus hospitalis Sanctae Mariae Theutonicorum in Jerusalem, Ordo Theutonicus, OT, niem. Orden der Brüder vom Deutschen Haus Sankt Mariens in Jerusalem, Deutscher Orden, DO) – zakon rycerski, jeden z trzech największych, obok joannitów i templariuszy, które powstały na fali krucjat w XI i XII wieku. Sprowadzony, by zapewnić bezpieczeństwo ewangelizacji Prusów, opanował militarnie obszary późniejszych Prus Wschodnich oraz dzisiejszej Łotwy i Estonii tworząc z tych ziem formację państwową Prusy Zakonne. Zakon podbił także niektóre ziemie Polski i Litwy.

    Przyczyną tego stanu rzeczy było przejęcie na początku XV wieku przez króla Władysława Jagiełłę wójtostwa bydgoskiego i wcielenie jego dóbr do majątku miejscowego starostwa. Nastąpiło to być może w formie konfiskaty po wojnie polsko-krzyżackiej 1409-1410 r., wykupu lub też pozyskania wskutek bezpotomnej śmierci dziedzicznego wójta.

    Monarchia Habsburgów – nazwa określająca związek państw będących w unii personalnej, którego władca z rodziny Habsburgów był jednocześnie arcyksięciem Austrii, królem Czech, królem Węgier oraz władcą podległych im księstw. Związek istniał w latach 1526–1804. Część państw Monarchii Habsburgów należało do Świętego Cesarstwa Rzymskiego, a jako król Czech, władca monarchii był elektorem przy elekcji króla Niemiec (który następnie był intronizowany na Cesarza). Zazwyczaj władca Monarchii był wybierany na Cesarza Narodu Niemieckiego. Monarchia Habsburgów została przekształcona w Cesarstwo Austrii 11 sierpnia 1804, a dwa lata później dwucesarz Franciszek II Habsburg rozwiązał Święte Cesarstwo Rzymskie.Przyłęki – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, w gminie Białe Błota.

    W 1600 r. roczne dochody wójtostwa (związanego z urzędem starościńskim) oszacowano na ponad 6 tys. złotych polskich. Źródłem największych wpływów były opłaty dzierżawne z czterech młynów i tartaku w Bydgoszczy, trzech młynów poza miastem oraz sumy uzyskiwane ze sprzedaży łowionych przy jazach młyńskich łososi. W 1511 r. starosta bydgoski Andrzej Kościelecki uzyskał ponadto zgodę króla na wykup cła rzecznego w Bydgoszczy. Starostom przysługiwały także dochody z miast: Solca (w XV i XVI w.), (Fordonu), wsi i folwarków na terenie królewszczyzn stanowiących uposażenie starostwa oraz czynsze z placów, bud i jatek.

    Łosoś szlachetny, łosoś atlantycki, łosoś pospolity, łosoś europejski, łosoś (Salmo salar) – ryba z rodziny łososiowatych (Salmonidae).Franciszek Zygmunt Gałecki herbu Junosza (ur. w 1645 roku, zm. w 1711 roku) – generał-adiutant wojsk koronnych, łowczy kaliski, chorąży ziem pruskich od 1670 r., marszałek sejmiku lwowskiego od 1679 r., kuchmistrz koronny od 1680 r., starosta bydgoski w latach 1676-1679 i 1688-1710, kasztelan kaliski w latach 1694-1695, kasztelan poznański w latach 1695-1697, wojewoda inowrocławski w latach 1697-1703, wojewoda kaliski w latach 1703-1706, wojewoda poznański w latach 1709-1711, radca poselstwa-rezydent Jego Królewskiej Mości w Republice Zjednoczonych Prowincji w 1699 roku, poseł Rzeczypospolitej w Królestwie Szwecji w latach 1698-1699 roku, przedstawiciel dyplomatyczny Rzeczypospolitej w Królestwie Danii w latach 1698-1699.

    Starostwo i wójtostwo bydgoskie w XV, XVI i XVII wieku zwyczajowo były zastawiane lub wydzierżawiane jednej osobie. Dopiero w 1690 r., gdy wójtostwo bydgoskie nabył na własność starosta bydgoski Franciszek Zygmunt Gałecki, zostało ono odłączone od starostwa i przeszło w dziedziczenie rodu Gałeckich. Ten stan przetrwał do 1711 r. kiedy to po śmierci starosty Franciszka Gałeckiego jego syn otrzymał tylko starostwo. Wójtostwo bydgoskie król August Mocny wydzierżawił generałowi Henrykowi Baudissinowi. Odtąd przeważnie starostwo i wójtostwo były wydzierżawiane oddzielnie.

    III wojna północna (wielka wojna północna) toczyła się w latach 1700-1721 pomiędzy Królestwem Danii i Norwegii, Rosją, Saksonią, Prusami i Hanowerem (od 1715) z jednej strony a Szwecją z drugiej. Rzeczpospolita Obojga Narodów formalnie pozostawała neutralna aż do 1704 roku, ale faktycznie znaczna część walk toczyła się na jej terytorium i jej kosztem już od 1700 roku. Zakończyła się podpisaniem pokoju w Nystad, w wyniku którego wzrosło znaczenie Rosji, a Szwecja utraciła status europejskiego mocarstwa.Państwo zakonu krzyżackiego [w Prusach] (niem. Deutschordensland in Preußen albo Deutschordensstaat in Preußen) – suwerenne państwo niemieckiego zakonu krzyżackiego założone około 1226 roku. Państwo zakonne było państwem, które przez setki lat obejmowało nie tylko ziemie Prusów, ale także Łotwę i Estonię. Na mocy postanowień II pokoju toruńskiego z 1466 roku Zakon oddał Polsce Pomorze Gdańskie, ziemię chełmińską i michałowską, a także Warmię i stolicę Malbork, które nazwano Prusami Królewskimi, a pozostałe pod władzą krzyżacką ziemie określano odtąd jako Prusy Zakonne.

    Wsie starostwa bydgoskiego[ | edytuj kod]

    Królewszczyzny stanowiące uposażenie starostów bydgoskich zajmowały środkową część powiatu bydgoskiego, po obu stronach dolnej Brdy i pomiędzy Wisłą i Notecią. Tereny te z uwagi na słabe gleby, były wzięte pod osadnictwo dość późno (na szerszą skalę w XVI w.), lecz trwało ono potem niemal nieprzerwanie. Do najstarszych osad (XIII w.) na tym terenie należały m.in.: Wyszogród (1113), Bydgoszcz (1238), Otorowo (1280) i Bartodzieje (1298). W latach 1400-1523, lokowano cztery wsie: Bielice, Chrośnę, Czyżkówko z młynem i Łochowo. Później w latach 1523-1600 powstało 7 wsi: Brzoza, Glinki, Łęgnowo, Miedzyń (w pobliżu młyna o tej samej nazwie), Nowa Wieś, Przyłęki i Siernieczek. Do roku 1600 w uposażeniu starostwa było łącznie 14 osad wiejskich. Na przełomie XVI i XVII w. zaczęło się rozwijać osadnictwo olęderskie. W 1596 r. lokowano Łęgnowo, a w 1604 r. – Otorowo, Makowiska, Fletnowo i Soleckie Olędry. Jeszcze przed potopem szwedzkim w 1646 r. doszło do wtórnej lokacji również na prawie olęderskim folwarku z młynem na Czyżkówku. Do połowy XVII w. powstały jeszcze trzy nowe osady: Fordonek (olęderska), Grodztwo i Prądki. Przed potopem szwedzkim folwarki znajdowały się w Bielicach, Grodztwie, Łochowie i Czyżkówku. Z reguły były one niewielkie (4-5 włók). Ponad 80% uprawianej ziemi przypadało na wsie olęderskie, położone na nadrzecznych nizinach. Jedna osada, tj. Miedzyń, jeszcze w XVII w. została włączona do dóbr miasta Bydgoszczy.

    Zamek w Bydgoszczy – budowla obronna i administracyjna z czasów Kazimierza Wielkiego, istniejąca w latach 1346–1656 (ruiny do 1895 r.)Księstwo Warszawskie (fr. Duché de Varsovie, niem. Herzogtum Warschau) – istniejące w latach 1807–1815, formalnie niepodległe, jednak w rzeczywistości podporządkowane napoleońskiej Francji państwo, było namiastką państwa polskiego. Władcą suwerennym Księstwa był król Królestwa Saksonii, które wchodziło w skład Związku Reńskiego, będącego protektoratem pierwszego Cesarstwa Francuskiego.

    Podczas potopu szwedzkiego zniszczenia starostwa bydgoskiego wynosiły około 90% i były znacznie wyższe od średniej krajowej. W II połowie XVII wieku nastąpiła odbudowa gospodarcza, która dotyczyła jednak głównie wsi olęderskich. Do 1682 r. założono nowe osady: Kapuściska, Lesice, Ujście i Łażyn. Oprócz dotychczasowych (Bielice, Czyżkówko, Łochowo, Grodztwo) nowe folwarki funkcjonowały w Bartodziejach i w Nowej Wsi (Wielkiej). Tuż przed 1700 r. powstał nowy folwark w Bartodziejach Małych oraz osady: Dąbrowa (olęderska), Działy, Opławiec i Zielonka (olęderska). W kilku osadach założonych w Puszczy Bydgoskiej (Lesice, Łażyn, Nowa Wieś, Chrośna) mieszkali smolarze trudniący się wyrobem produktów drzewnych (smoła, potaż). W 1682 r. uposażeniem starostwa było ok. 22 osad i w tym 5-6 folwarków o zaludnieniu ok. 800 osób, które posiadały około 90 włók ziemi uprawnej. Gospodarka folwarczna w starostwie była oparta głównie na pracy najemnej, co różniło się na plus od dominującej w tym czasie w Rzeczypospolitej gospodarki folwarczno-pańszczyźnianej.

    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>Kolegium Jezuitów w Bydgoszczy – placówka jezuitów istniejąca w latach 1617-1781 w Bydgoszczy, prowadząca szkołę średnią oraz działalność misyjną i kulturalną w mieście i okolicy (Kujawy, Krajna, Kaszuby).

    Początek XVIII w. i wojna północna przyniosły katastrofę gospodarczą starostwa bydgoskiego. Stacjonowały tu przez wiele lat wojska: saskie (od 1717), szwedzkie (1703, 1709), austriackie (1709), rosyjskie (do 1719). Największe nasilenie gwałtów i grabieży przypadło na 1709 rok. Część ludności wiejskiej pod wpływem ciężarów spowodowanych wojną ratowała się ucieczką, bądź też pozostała na miejscu, ale była tak zrujnowana, że nie mogła płacić podatków. Wskutek zarazy miasto Bydgoszcz wyludniło się do kilkunastu osób, a do 1713 roku niemal wszystkie wsie były spalone i opuszczone. Jedynie w największych i najlepiej uposażonych wsiach starostwa: Łęgnowie, Otorowie, Makowiskach utrzymało się po kilka rodzin, lecz nie obsiewały one pól. W 1717 roku ubytek ludności w starostwie względem stanu sprzed wojny wynosił ok. 80%, a straty gospodarcze – niemal 95%.

    Bydgoszcz Wschód – osiedle Bydgoszczy położone na tzw. Dolnym Tarasie. Sąsiaduje z osiedlami: Bartodzieje, Leśne, Siernieczek, Zimne Wody i Kapuściska. Starosta grodowy (łac. capitaneus cum iurisdictione) – sprawował w imieniu króla administrację i sądownictwo na terenie swojego powiatu i ziemi. Stał na czele sądu grodzkiego, do którego kompetencji należało rozpatrywanie spraw gardłowych z tzw. czterech artykułów grodzkich, oraz sądzenie szlachty nieosiadłej. Starosta pełnił także funkcje policyjne, dbał o bezpieczeństwo na drogach. Posiadał tzw. prawo miecza, czyli prawo do egzekucji wyroków sądów wszystkich instancji na podległym sobie terytorium.

    Począwszy od 1720 r. starostowie i wójtowie bydgoscy podjęli szeroko zakrojoną akcję odbudowy gospodarczej wsi i zakładania nowych osad, nadając im kontrakty olęderskie (czynszowe). Wiele dawniej istniejących wsi zakładano na nowo osadzając w nich czynszowników (Polaków, Niemców, Holendrów). Do 1765 r. powstały także nowe osady: Opławiec, Kapuściska Małe (1730), Bielawy (1732), Łochowice (1742), Chwałabogu i Nowa Erekcja (1744), Dębinka (1745), Dąbrowa Mała (1752). Hrabia Henryk Brühl (od 1750 r. wójt bydgoski) nad jeziorem Jezuickim założył Dobromierz, zwany pierwotnie od jego nazwiska Brühlsdorfem. Tuż przed 1765 r. powstały także osady: Nowa Wieś Mała i Pieczyska, a przed 1772 r. – Karolewo, Wymysłowo, Mudziały i Smuga. Tuż przed I rozbiorem Polski starostwo dysponowało ok. 40 wsiami, w tym 11 folwarkami, m.in. w Bartodziejach Wielkich i Małych, Bielicach, Grodztwie, Kapuściskach Wielkich i Małych, Działach, Czyżkówku i prawdopodobnie w Lesicach, Bielawach i Dębince. Łączny areał uprawny starostwa wynosił ok. 230 włók, z tego 65 włók przypadało na folwarki. Zaludnienie osad będących w gestii starostwa i wójtostwa bydgoskiego wynosiło ok. 900 osób, z czego 60% to najemnicy i rzemieślnicy, którzy za mieszkanie i wyżywienie pracowali u właścicieli.

    Starosta – urząd związany z zarządzaniem jednostką administracyjną. W Polsce urząd starosty został wprowadzony podczas panowania króla Wacława II (1291-1305) z czeskiej dynastii Przemyślidów w celu sprawniejszego zarządzania krajem. Stanowisko to na przestrzeni lat zmieniało swoje znaczenie i funkcje, znane jest też w sąsiednich krajach. Obecnie w Polsce funkcja starosty oznacza osobę kierującą powiatem. Rejencja bydgoska (niem. Regierungsbezirk Bromberg) – rejencja Wielkiego Księstwa Poznańskiego i Prowincji Poznańskiej, istniejąca w latach 1815–1920 ze stolicą w Bydgoszczy.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Brzoza – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, w gminie Nowa Wieś Wielka.
    Rawicz (Rawa, Ursyn, Ursowic, Panna na niedźwiedziu, Miedźwiada, Miedźwioda, Niedźwiada, Niedźwiadek, Niedźwieda, Niedźwioda, Rawic, Rawita) – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Rawa. używany zarówno w Królestwie, jak i na Litwie, Rusi i w Rosji. Według pierwszej wersji, początkowo przysługiwał jakoby polskim potomkom czeskich Wrszowców, druga (według Kaspra Niesieckiego "lepsza") wersja podaje, że bardziej prawdopodobne jest polskie (jeszcze z czasów pogańskich) pochodzenie rodów posługujących się herbem Rawicz.
    Prądki – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, w gminie Białe Błota. Założona w 1746 przez osadników olęderskich .
    Stanisław Kościelecki herbu Ogończyk (ur. 1460 r., zm. 27 grudnia 1534) – starosta nieszawski od 1490 r., starosta człuchowski od 1493 r., kasztelan inowrocławski w latach 1501-1511, wojewoda inowrocławski w latach 1511-1520, starosta malborski od 1512 r., starosta sztumski w latach 1513-1530, starosta bydgoski od 1515 r., starosta gniewkowski od 1515 r., wojewoda brzeskokujawski w latach 1520-1522, hetman ziem pruskich od 1517 r., wojewoda sieradzki w latach 1522-1523, wojewoda kaliski w latach 1523-1525, wojewoda poznański od 1525 r., starosta świecki, starosta tucholski.
    Obwód (Dystrykt) Nadnotecki (niem. Netzedistrikt lub Netze-Distrikt) – jednostka podziału terytorialnego Królestwa Prus w latach 1775-1807. Utworzona z części ziem zagarniętych I Rzeczypospolitej w czasie pierwszego rozbioru, położonych na południe od Prus Królewskich. W jego skład weszła część Wielkopolski i Kujaw z Inowrocławiem, Piłą i Bydgoszczą.
    Pierwszy rozbiór Polski – nastąpił w roku 1772, pierwszy z trzech rozbiorów Polski, do których doszło pod koniec XVIII wieku. Dokonany drogą cesji terytorium I Rzeczypospolitej przez Prusy, Imperium Habsburgów i Imperium Rosyjskie.
    Tomasz z Węgleszyna (zm. 1409) – kanonik łęczycki od 1371 r., podczaszy krakowski od 1386 r., starosta bydgoski od 1392 r., starosta generalny Wielkopolski od 1398 r., kasztelan sandomierski od 1407 r.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.213 sek.