• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Stanisław Ratusiński

    Przeczytaj także...
    Mielec – miasto powiatowe w południowo-wschodniej części Polski, w województwie podkarpackim. Miasto położone w dolinie Wisłoki, w Kotlinie Sandomierskiej, historycznie znajdujące się w Małopolsce. Miasto liczy 61 238 mieszkańców i ma powierzchnię 46,89 km² (stan na 31 marca 2013 r.). Jest członkiem Związku Miast Polskich.Przylep (niem. Schertendorf) – część miasta i osiedle administracyjne Zielonej Góry położona nad rzeką Łącza. Do końca 2014 była największą wsią leżącą na terenie gminy Zielona Góra.
    Jeżów Sudecki (niem. Grunau) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie jeleniogórskim, w gminie Jeżów Sudecki, na pograniczu Gór Kaczawskich i Kotliny Jeleniogórskiej w Sudetach Zachodnich.

    Stanisław Ratusiński (ur. 19 marca 1935 w Mielcu, zm. 2 czerwca 2001 w Zielonej Górze) – polski szybownik, pilot sportowy, instruktor, doktor nauk wychowania fizycznego, wykładowca akademicki.

    Życiorys[]

    Urodził się w Mielcu jako syn Mariana Ratusińskiego (malarz pokojowy, malarz amator) i Feliksy Ratusińskiej z domu Frączkiewicz. Jego matka odeszła od ojca kilka lat po urodzeniu syna i spędziła życie z żonatym majorem Władysławem Naprawą, odznaczonym Krzyżem Virtuti Militari za obronę Modlina. Chłopcem zajmowali się głównie dziadkowie ze strony matki.

    Duszniki-Zdrój (niem. Bad Reinerz, czes. Dušníky) – miasto i gmina uzdrowiskowa w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim. Historycznie miejscowość znajdowała się w hrabstwie kłodzkim. Położone w dolinie rzeki Bystrzycy Dusznickiej, oddzielającej Góry Orlickie od Gór Bystrzyckich.Akademia Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu – państwowa szkoła wyższa w Poznaniu, kształcąca wysoko kwalifikowane kadry w zawodach praktycznych dla potrzeb wychowania fizycznego i zdrowotnego oraz rehabilitacji, sportu wyczynowego, turystyki i rekreacji.
    Diamentowa Oznaka Szybowcowa, nr 42, 1959 rok.

    W wieku 17 lat zmienił imię na Grzegorz i podając się na lotnisku za sierotę rozpoczął szkolenie pilota szybowcowego. Dwa miesiące później zdobył licencję, a w wieku 19 lat był już kierownikiem Sekcji Szybowcowej świdnickiego Aeroklubu. W latach 1957–1960 pełnił funkcję starszego instruktora szybowcowego i samolotowego w Wyczynowej Szkole Szybowcowej w Jeżowie. W 1959 zdał maturę w liceum w Jeleniej Górze, a kilka miesięcy później otrzymał Diamentową Odznakę Szybowcową nr 42 za przewyższenie 5600 m (w Jeżowie), przelot docelowy 345 km ze Świdnika do Ostrowa Wielkopolskiego i przelot otwarty 515 km z Jeżowa do Ustianowej. .

    Wyższa Szkoła Pedagogiczna im. Tadeusza Kotarbińskiego powstała jako Wyższa Szkoła Nauczycielska w 1971 roku. Istniała do 1 września 2001 r., kiedy w wyniku połączenia Politechniki Zielonogórskiej i Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. T. Kotarbińskiego powstał Uniwersytet Zielonogórski.Świdnik – miasto i gmina w południowo-wschodniej Polsce, w województwie lubelskim, w powiecie świdnickim, ok. 10 km na wschód od centrum Lublina.
    Rekord Świata, Stanisław Ratusiński, Dyplom FAI, 1962 rok

    Rok później został szefem wyszkolenia w Aeroklubie Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze. Tam też 29 czerwca 1962 ustanowił rekord świata: przelot docelowy i powrót z pasażerem na Bocianie SP 2033. Podczas lotu na trasie PrzylepLublinek - Przylep pokonał dystans 543,5 km. W tym samym roku został mianowany podporucznikiem w korpusie osobowym oficerów lotnictwa. Jako rekordzista świata i ceniony instruktor szybowcowy był wtedy u szczytu kariery, ale nie mógł uzyskać zgody przełożonych na rozpoczęcie wyższych studiów. Mimo to, w 1967 roku zdał egzaminy wstępne i rozpoczął studia zaoczne w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Poznaniu. W 1972 roku obronił pracę magisterską o sprawności ogólnej pilotów szybowcowych. Władze Aeroklubu Ziemi Lubuskiej zdegradowały świeżo upieczonego magistra z funkcji kierowniczej i nie wyraziły zgody na otwarcie przewodu doktorskiego. Ostatecznie Stanisław Ratusiński odszedł z lotnictwa w 1974 roku.

    Język polski (polszczyzna) – język naturalny należący do grupy zachodniosłowiańskich (do których należą również czeski, słowacki, kaszubski, dolnołużycki, górnołużycki i wymarły połabski), stanowiących część rodziny indoeuropejskiej.SZD-9 Bocian - polski, dwumiejscowy, szybowiec szkolno-wyczynowy, konstrukcji drewnianej. Zaprojektowany w Szybowcowych Zakładach Doświadczalnych w Bielsku-Białej.

    W latach 1974–1986 pracował jako główny specjalista ds. rehabilitacji w Zespole Uzdrowisk Kłodzkich w Dusznikach Zdroju. W 1978 roku uzyskał na AWF w Poznaniu tytuł doktora nauk wychowania fizycznego (rozprawa doktorska pt. (...) Usprawnianie chorych po zawale mięśnia sercowego metodą treningu interwałowego). Swoją autorską metodę rehabilitacji kardiologicznej dr Ratusiński propagował i rozwijał do końca życia.

    Aeroklub Ziemi Lubuskiej został utworzony w 13 stycznia 1957 roku na lotnisku Zielona Góra-Przylep we wsi Przylep koło Zielonej Góry jako jeden z 46 oddziałów Aeroklubu Polskiego, które w chwili obecnej funkcjonują w kraju. Aeroklub Ziemi Lubuskiej jest jednym z najmłodszych aeroklubów w Polsce.Ostrów Wielkopolski (dawniej Ostrowo, Ostrów Kaliski, w latach 1919–1920 Ostrów, łac. Ostrovia, niem. Ostrowo) – miasto w województwie wielkopolskim(dawniej województwo kaliskie), na Wysoczyźnie Kaliskiej, nad Ołobokiem, siedziba powiatu ostrowskiego i gminy Ostrów Wielkopolski.

    W roku 1987 otrzymał propozycję pracy dydaktycznej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Zielonej Górze (WSP) i rozpoczął prowadzenie zajęć ze studentami. W tym czasie prowadził także prywatną praktykę i wydał dwie książki: w 1991 nakładem własnym monografię Rehabilitacja rodzinna, a w 1994 nakładem WSP pozycję Rewalidacja: samousprawnianie.

    Odznaka szybowcowa FAI - międzynarodowe odznaczenie cywilne przyznawane szybownikom za dokonania w sporcie szybowcowym. Obecnie wyróżnia się trzy kategorie tego odznaczenia, przyznawane za różne osiągnięcia. Odznaka ma postać trzech białych mewek szybowcowych na niebieskim tle, otoczonych wieńcem odpowiedniego koloru.

    Życie prywatne[]

    Marian Ratusiński, Chłopiec, wg Chłopca z Fujarką Zofii Stryjeńskiej.

    Stanisław ożenił się w wieku 25 lat z szybowniczką Stefanią Hozakowską. Małżeństwo trwało trzy lata i zakończyło się rozwodem w 1963 roku. Drugie małżeństwo z Danutą Ratusińską z domu Comi (ur. 24 października 1944 w Kalwarii Zebrzydowskiej, zm. 31 lipca 2000 w Zielonej Górze), zawarł w 1964 roku. Z tego związku miał jedną córkę Ewę, z zawodu scenarzystkę.

    Zmarł w 2001 roku w wieku 66 lat, niecały rok po śmierci żony.

    Przypisy

    1. Józef Witek, Encyklopedia Mielca, tom 3 (suplement), wyd. Mielec, Agencja Wydawniczo-Reklamowa Korso, 2009, ISBN 9788360849699
    2. Stanisław Malczyk: Diamentowe Odznaki Szybowcowe--F POLSKA (wykaz) (pol.). W: Odznaka szybowcowa [on-line]. sites.google.com, 2014-01-15. [dostęp 2016-05-25].
    3. StanisławS. Ratusiński StanisławS., Rehabilitacja rodzinna, Zielona Góra: [nakładem autora], 1991.
    4. StanisławS. Ratusiński StanisławS., Rewalidacja: samousprawnianie, Zielona Góra: Wyższa Szkoła Pedagogiczna im. T. Kotarbińskiego, 1994, ISBN 978-83-85693-61-1.
    5. Ewa Ratusińska. Filmpolski.pl. [dostęp 2016-05-25].



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.018 sek.