• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Stanisław Franciszek Michalski

    Przeczytaj także...
    Upaniszady (dewanagari उपनिषद्, trl. Upaniṣad, ang. Upanishads) – najpóźniejsze, bo pochodzące z VIII-III w. p.n.e., teksty, należące do wedyjskiego objawienia (śruti) o treści religijno-filozoficznej. Stanowią kontynuację filozofii spekulatywnej brahman, rozwinęły m.in. doktrynę brahmana, atmana, transmigracji (samsara), karmana. Znanych jest ponad 200 upaniszad. Nadal powstają nowe w czasach współczesnych.Tarnogród (jidysz טאַרנעגראָד, ros. Тарногродъ) – miasto w woj. lubelskim, w powiecie biłgorajskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Tarnogród.
    Dhammapada (skt. Dharmapada (धम्मपद); chiń. Fajujing (法句経); kor. Pǒpku kyǒng ( ); jap. Kōkku-kyō ( ); wiet. Kinh Pháp cú) – zbiór mów Buddy.
    Grób indologa Stanisława Franciszka Michalskiego na Starych Powązkach w Warszawie

    Stanisław Franciszek Michalski podpisujący się także Stanisław Fr. Michalski-Iwieński, Franciszek Michalski – (ur. 29 stycznia 1881 w Tarnogrodzie, zm. 8 sierpnia 1961 w Łodzi), indolog, encyklopedysta, tłumacz (przekładał z sanskrytu i języka palijskiego), wydawca i pisarz, współautor wydawanej w okresie międzywojennym sześciotomowej Ilustrowanej Encyklopedii (wyd. Trzaski, Everta i Michalskiego), oraz jej wersji jednotomowej. Redaktor i wydawca Encyklopedii Powszechnej Ultima Thule. Tłumaczył na polski kluczowe dla hinduizmu teksty – fragmenty Rigwedy i Upaniszad oraz Bhagawadgitę, jak również teksty buddyjskie m.in. Dhammapadę (jako Ścieżki prawdy). Pisał też prace naukowe, głównie z egzegezy Rigwedy.

    Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.Rigweda (ऋग्वेद) – jedna z sanhit (zbiorów) wchodząca w skład Wed, najstarszy zabytek literacki indoaryjski, niejednolity treściowo i chronologicznie.

    Bibliografia[]

  • Stanisław Franciszek Michalski, Encyklopedia PWN
  • Grażyna Spychalska-Wilczurowa, Stanisław Franciszek Michalski, Przegląd Orientalistyczny 1962 nr 2, s. 129–133
  • Encyklopedia Powszechna Ultima Thule – polska encyklopedia, wydawana w latach 1927-1939 przez wydawnictwo Ultima Thule, pod redakcją Stanisława Franciszka Michalskiego (od 1935, współredaktorem był Juliusz Wiktor Gomulicki). Najobszerniejsza polska encyklopedia międzywojenna. Do roku 1939 ukazało się dziewięć tomów (litery A-Spa), druk 10go tomu przerwał wybuch drugiej wojny światowej. Dodatkowo ukazało się kilka uzupełniających zeszytów.Bhagawadgita (sanskryt भगवद्गीता Bhagavadgītā, Pieśń Pana) – gita (pieśń) w formie dialogu skomponowana prawdopodobnie pomiędzy III a II wiekiem p.n.e., stanowiąca niewielką część epickiego poematu Mahabharaty (ok. 700 strof Bhiszma-Parwa, rozdziały 23-40). Jedna ze świętych ksiąg hinduizmu.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.