• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Stanisław Dziadulewicz

    Przeczytaj także...
    Józefów – miasto i gmina w województwie mazowieckim, w powiecie otwockim, w aglomeracji warszawskiej, położone przy ujściu Świdra do Wisły.Heraldyka – jedna z nauk pomocniczych historii, zajmuje się badaniem rozwoju i znaczenia oraz zasadami kształtowania się herbów. Wywodzi się od słowa herold – oznaczającego urzędnika dworskiego, wywołującego nazwiska rycerzy biorących udział w turniejach. W innych językach europejskich nazywana jest podobnie (ang. heraldry, franc. heraldique , niem. Heraldik) lub słowami pochodzącymi od nazwy herb (niem. Wappenkunde).
    Bonifacy Dziadulewicz (ur. 1844 w Wyłkowyszkach – zm. 1901 w Warszawie) – powstaniec styczniowy, propagator życia muzycznego, ojciec Stanisława Dziadulewicza.

    Stanisław Dziadulewicz (ur. 4 kwietnia 1872 w Warszawie, zm. 4 lutego 1943 w Józefowie) – historyk, heraldyk

    Pochodził z rodziny tatarskiej h. Sokola. Był synem Bonifacego i Józefy z Nieprzeckich. Ukończył gimnazjum oraz wydział prawny Uniwersytetu w Warszawie. Nie pracował jednak w wyuczonym zawodzie. Od początku interesowały go zagadnienia historyczne. Uczył jawnie i konspiracyjnie historii w warszawskich żeńskich zakładach naukowych, a po wojnie od 1919 w gimnazjach Rocha Kowalskiego i im. ks. Józefa Poniatowskiego. Od 1897 prowadził dział heraldyczny w Wielkiej Encyklopedii Powszechnej Ilustrowanej. Przekazał swoje noty archiwalne W. Wittygowi, gdy ten pracował nad swoim dziełem Nieznana szlachta polska i jej herby. Od 1908 tj. od założenia we Lwowie Towarzystwa Heraldycznego autor ok. 50 studiów heraldycznych zamieszczonych w Miesięczniku Heraldycznym i Roczniku (organach Towarzystwa). Gdy po odzyskaniu niepodległości nastąpiło ożywienie kulturowe Tatarów w Polsce, pojawiły się ruchy mające na celu zjednoczenie Tatarów, Dziadulewicz wziął w nich żywy udział. W 1929 ukazał się w Wilnie jego Herbarz rodzin tatarskich w Polsce. W 1928 przeszedł na emeryturę, zamieszkał w swojej posiadłości w Józefowie pod Otwockiem. Dalej publikował swoje prace w Miesięczniku Heraldycznym i w Rocznikach Tatarskich. W pierwszych latach istnienia Towarzystwa Heraldycznego był członkiem korespondentem, potem członkiem czynnym, w latach 1929-31 piastował godność wiceprezesa oddziału warszawskiego, a w 1932 został członkiem honorowym. Spuścizna naukowa po Dziadulewiczu, umieszczona częściowo u syna w Warszawie, spłonęła w czasie powstania warszawskiego, resztę zniszczyło żołdactwo stacjonujące w Józefowie. Zmarł na serce, pochowany na Powązkach w grobie rodzinnym.

    Bibliografia[]

  • Polski Słownik Biograficzny, Nakładem Polskiej Akademii Umiejętności, Kraków, 1948, t.VI, str.69-70
  • Linki zewnętrzne[]

  • Herbarz rodzin tatarskich



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.022 sek.