• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Stała trwałości kompleksu

    Przeczytaj także...
    Ligandy (addendy) – w związkach kompleksowych: atomy, cząsteczki lub aniony, które są bezpośrednio przyłączone do atomu centralnego lub kationu centralnego, zwanego centrum koordynacji albo rdzeniem kompleksu. Pojęcie ligandu (jak również atomu centralnego) nie jest jednoznaczne i w wielu przypadkach jest kwestią umowną. W chemii organicznej określenie ligand jest stosowane wymiennie z określeniem podstawnik.Atom centralny – w chemii koordynacyjnej – atom wchodzący w skład związku chemicznego, wokół którego skoordynowane są inne atomy lub ich grupy zwane ligandami. Inna nazwa to centrum koordynacji.
    Stała równowagi - współczynnik opisujący stan równowagi odwracalnych reakcji chemicznych. Stała ta jest równa ilorazowi reakcji w stanie doskonałej równowagi, t.j. w sytuacji gdy szybkość reakcji w stronę od substratów do produktów i od produktów do substratów jest dokładnie taka sama.

    Stała trwałości kompleksustała równowagi dynamicznej dla reakcji tworzenia kompleksu.

    Stała trwałości[]

    Atom centralny M w serii reakcji z ligandami L może utworzyć związek kompleksowy MLn.

    Rozróżnia się stałe stopniowe opisujące równowagę dynamiczną przyłączenia kolejnego ligandu oraz stałe całkowite (stałe sumaryczne) dla reakcji sumarycznych:

  • stopniowa stała trwałości całkowita stała trwałości
  • oraz reakcja sumaryczna
  • stopniowa stała trwałości całkowita stała trwałości

    Związki kompleksowe (kompleksy, związki koordynacyjne) – związki chemiczne, które w swoim składzie chemicznym zawierają jeden lub więcej atomów centralnych, otoczonych przez inne atomy lub grupy atomów zwane ligandami, przy czym przynajmniej jedno wiązanie atomu centralnego z ligandem ma charakter wiązania koordynacyjnego.Cyjanożelaziany(III) (tradyc. żelazicyjanki; nazwy systematyczne: heksacyjanidożelaziany(III) lub heksacyjanidożelaziany(3+), dawn. heksacyjanożelaziany(III)) – związki kompleksowe o ogólnym wzorze [Fe(CN)6], w których funkcję anionu pełni kompleks żelaza(III) (Fe) z sześcioma grupami cyjankowymi (CN).
  • oraz reakcja sumaryczna
  • stopniowa stała trwałości całkowita stała trwałości

    W roztworze zawsze obecne są wszystkie formy kompleksu, jednak w przypadku niektórych kompleksów pewne ich formy są tak trwałe, a jednocześnie pozostałe stanowią znikomy ułamek całości, że podaje się jedynie jedną wartość stałej trwałości dla formy której jest najwięcej (np. heksacyjanożelaziany żelaza - zob. żelazicyjanki i żelazocyjanki).

    Cyjanożelaziany(II) (tradyc. żelazocyjanki; nazwy systematyczne: heksacyjanidożelaziany(II) lub heksacyjanidożelaziany(4+), dawn. heksacyjanożelaziany(II)) – związki kompleksowe o ogólnym wzorze [Fe(CN)6], w których funkcję anionu pełni kompleks żelaza(II) (Fe) z sześcioma grupami cyjankowymi (CN).

    Bilans form kompleksu[]

    Bilans ilości metalu - zakładamy, że tworzą się tylko kompleksy tzw. jednordzeniowe (z jednym atomem centralnym metalu):

    Bilans ilości ligandu:

    gdzie:

  • CM - całkowite stężenie metalu w roztworze
  • CL - całkowite stężenie ligandu w roztworze
  • [M] stężenie wolnego metalu
  • [MLk] stężenie formy kompleksu,
  • [L] stężenie wolnego ligandu
  • Stąd łatwo otrzymamy zależność stężenia wolnego jonu centralnego (metalu) [M] w zależności o równowagowego stężenia wolnego ligandu [L]:

    Dla poszczególnych form kompleksu [MLi] otrzymamy więc:

    Dla wszystkich form metalu (i = 0 .. n - kompleksy i forma nieskompleksowana) ich zawartości określone jako ułamki molowe całej ilości M (czyli CM) są zależne jedynie od stężenia wolnego ligandu:

    Ta zależność obowiązuje tylko dla kompleksów jednordzeniowych, dla kompleksów typu MnLm w powyższym wzorze występuje również stężenie metalu.

    Przy wykorzystaniu tych prostych zależności można określić obszary występowania poszczególnych form kompleksów i gdy któraś z form wyraźnie przeważa pomijać w rozważaniach formy pozostałe. Robi się tak m.in. dla bardzo trwałych kompleksów żalazocyjanianowych(II) i (III) (patrz żelazocyjanki i żelazicyjanki), dla których rozważa się jedynie formy heksacyjanożelazianowe(II} i (III).

    Stała nietrwałości[]

    Stałe reakcji rozpadu kompleksu określane są jako stałe nietrwałości kompleksu, a ich wartości są odwrotnością odpowiednich stałych trwałości. (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});




    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.076 sek.