• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Spencer Tracy



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Kirk Douglas, właśc. Issur Danielovitch Demsky (ur. 9 grudnia 1916 w Amsterdamie w stanie Nowy Jork) – amerykański aktor i producent filmowy.Szwa – w językoznawstwie, zwłaszcza w fonetyce i fonologii, określenie samogłoski średnio centralnej (zaokrąglonej lub niezaokrąglonej) znajdującej się w środku diagramu samogłoskowego, oznaczaną w międzynarodowym alfabecie fonetycznym symbolem ə lub inną samogłoską bliską tej pozycji. Dla przykładu w języku angielskim litera a w wyrazie about jest wymawiana przez szwę. W języku angielskim szwa występuje głównie w sylabach nieakcentowanych, ale w innych językach może pojawiać się częściej w sylabach akcentowanych. W polszczyźnie standardowej szwa nie występuje w ogóle. Można ją spotkać tylko w niektórych dialektach lokalnych.

    Spencer Bonaventure Tracy (wym. [ˈspɛnsər ˈbɑnəˌvɛnʧər ˈtreɪsi]; ur. 5 kwietnia 1900 w Milwaukee, zm. 10 czerwca 1967 w Beverly Hills) – amerykański aktor filmowy i teatralny, zaliczany do grona najbardziej cenionych i wszechstronnych gwiazd w historii amerykańskiego kina. Jedna z legend i ikon okresu „Złotej Ery Hollywood”. W 1999 American Film Institute umieścił jego nazwisko na 9. miejscu w rankingu „największych aktorów wszech czasów” (The 50 Greatest American Screen Legends).

    Nadwaga – nagromadzenie tkanki tłuszczowej w organizmie przekraczające optymalne ilości zdrowotne. Nadwaga staje się typową cechą w populacjach, gdzie nie ma problemów z brakiem żywności i dominuje styl życia pozbawiony aktywności fizycznej.Kot i kanarek (The Cat and Canary) – sztuka teatralna autorstwa Johna Willarda, która po raz pierwszy została wystawiona na scenie 7 lutego 1922 roku.

    Tracy zaczynał karierę sceniczną od występów na Broadwayu na początku lat 20. XX wieku, gdzie przez siedem lat grał w różnych spektaklach. Po udanym debiucie na dużym ekranie w komedii W górze rzeki (1930) u boku Humphreya Bogarta, podpisał kontrakt z wytwórnią Fox Film Corporation. W 1935 związał się umową ze studiem Metro-Goldwyn-Mayer. Przełomem w jego karierze była pierwszoplanowa rola w dramacie kryminalnym Jestem niewinny (1936). Za kreacje rybaka Manuela Fidello w filmie przygodowym Bohaterowie morza (1937) i ojca Flanagana w dramacie biograficznym Miasto chłopców (1938), został, jako pierwszy aktor w historii, dwa razy z rzędu uhonorowany nagrodą Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. W przekroju kariery łącznie nominowany był do Oscara dziewięciokrotnie. Na początku lat 40. Tracy nawiązał współpracę i bliską przyjaźń z Katharine Hepburn, z którą w ciągu 25 lat zagrał w dziewięciu produkcjach, tworząc jeden z bardziej znanych duetów ekranowych w historii filmu. Produkcje z ich udziałem – Kobieta roku (1942), Bez miłości (1945) czy Żebro Adama (1949), przeszły do historii jako klasyczny przykład „wojny płci”. Tracy uważany był za aktora wszechstronnego, sprawdzającego się zarówno w repertuarze komediowym, jak i dramatycznym.

    Narodowy socjalizm (niem. Nationalsozialismus), nazizm (skrót od Nationalsozialismus), czasem określany również jako hitleryzm (od nazwiska Adolfa Hitlera) – rasistowska, antykomunistyczna i antysemicka ideologia Niemieckiej Narodowosocjalistycznej Partii Robotników (NSDAP). Niemiecka skrajna odmiana faszyzmu, opierająca się na biologicznym rasizmie, w szczególności na antysemityzmie, czerpiąca z haseł zarówno nacjonalistycznych, jak i socjalnych, trudna do jednoznacznego uplasowania na klasycznej osi prawica-lewica. Ideologia państwowa w czasie sprawowania władzy w totalitarnych Niemczech przez NSDAP w latach 1933-1945.Robert E. Sherwood, właśc. Robert Emmet Sherwood (ur. 4 kwietnia 1896 w New Rochelle, zm. 14 listopada 1955 w Nowym Jorku) – amerykański dramaturg i scenarzysta filmowy. Trzykrotny zdobywca Nagrody Pulitzera. Laureat Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany do filmu Najlepsze lata naszego życia (1946) Williama Wylera.

    Do innych ważnych filmów w dorobku Tracy’ego należą: Ojciec panny młodej (1950), Aktorka (1953), Czarny dzień w Black Rock (1955), Stary człowiek i morze (1958), Kto sieje wiatr (1960), Wyrok w Norymberdze (1961) i Zgadnij, kto przyjdzie na obiad (1967). Wystąpił w 75 filmach fabularnych.

    Spis treści

  • 1 Życiorys
  • 1.1 Młodość i rodzina
  • 1.2 Edukacja i zainteresowanie aktorstwem
  • 1.3 Lata 20.
  • 1.3.1 Występy teatralne
  • 1.4 Lata 30.
  • 1.4.1 Debiut filmowy
  • 1.4.2 Fox Film Corporation (1930−1935)
  • 1.5 Kariera w Hollywood
  • 1.5.1 Metro-Goldwyn-Mayer (1935−1955)
  • 1.5.2 Jestem niewinny
  • 1.5.3 Bohaterowie morza
  • 1.5.4 Miasto chłopców
  • 1.6 Lata 40.
  • 1.6.1 Kobieta roku
  • 1.6.2 Żebro Adama
  • 1.7 Lata 50.
  • 1.7.1 Ojciec panny młodej
  • 1.7.2 Czarny dzień w Black Rock
  • 1.7.3 Aktor niezależny (1956–1967)
  • 1.7.4 Stary człowiek i morze
  • 1.8 Lata 60.
  • 1.8.1 Kto sieje wiatr
  • 1.8.2 Wyrok w Norymberdze
  • 1.8.3 Zgadnij, kto przyjdzie na obiad
  • 1.9 Ostatnie lata, śmierć i pogrzeb
  • 2 Życie prywatne
  • 2.1 Małżeństwo i dzieci
  • 2.2 Romanse
  • 2.3 Przyjaźń z Katharine Hepburn
  • 2.4 Osobowość, zainteresowania
  • 2.5 Poglądy polityczne
  • 3 Filmografia
  • 4 Styl gry i renoma
  • 5 Spuścizna
  • 6 Nagrody i nominacje
  • 7 Uwagi
  • 8 Przypisy
  • 9 Bibliografia
  • 10 Linki zewnętrzne
  • Życiorys[ | edytuj kod]

    Młodość i rodzina[ | edytuj kod]

    Spencer Tracy w Northwestern Military Academy (1919)

    Spencer Bonaventure Tracy urodził się 5 kwietnia 1900 w Milwaukee w stanie Wisconsin, jako drugi syn Caroline Brown (1874–1942) i irlandzkiego emigranta Johna Edwarda Tracy’ego (1873–1928). Matka była prezbiterianką z zamożnej rodziny wywodzącej się ze środkowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych, natomiast ojciec, związany z irlandzkim środowiskiem katolickim, piastował stanowisko generalnego sprzedawcy ciężarówek w Sterling Motor Truck Company. Miał starszego brata Carrolla Edwarda (1896–1969). Tracy był trudnym, nadpobudliwym dzieckiem, mającym problemy w nauce. Wychowywany był w wierze katolickiej. W wieku 9 lat rodzice posłali go pod opiekę sióstr dominikanek, mając nadzieję, że wpłynie to na zmianę zachowania ich syna. Jak wspominał: „Nigdy bym nie wrócił do szkoły, gdybym w inny sposób miał możliwość nauczenia się czytania napisów w niemych filmach”. Tracy oglądał dużo filmów, wielokrotnie te same tytuły, a potem odgrywał dane sceny wraz z przyjaciółmi i sąsiadami w piwnicy swojego domu. Interesował się również sportem – uprawiał baseball i boks.

    George Stevens (ur. 18 grudnia 1904 w Oakland w stanie Kalifornia - zm. 8 marca 1975 w Lancaster w stanie Kalifornia) – jeden z czołowych reżyserów amerykańskich lat 40. i 50., a także operator i producent filmowy. Dwukrotnie, w latach 1952 i 1957 nagrodzony statuetką Oscara dla najlepszego reżysera za filmy: Miejsce pod słońcem (1951) i Olbrzym (1956). W tej samej kategorii zdobył także 3 nominacje do Oscara za filmy: Wesoły sublokator (1943), Jeździec znikąd (1953) i Pamiętnik Anny Frank (1959). Wszystkie wymienione filmy były nominowane w kategorii najlepszy film roku.Stary człowiek i morze (ang. The Old Man and the Sea) - amerykański film dramatyczny z 1958 roku. Adaptacja powieści Ernesta Hemnigwaya o tym samym tytule.

    W 1916 rodzina na krótko przeniosła się do Kansas City w stanie Missouri, lecz pół roku później powróciła do rodzinnego Milwaukee po tym, gdy projekt biznesowy Johna Edwarda Tracy’ego nie powiódł się. Przyszły aktor uczęszczał do kilkunastu szkół jezuickich, co jak sam podkreślał, pomogło mu pozbyć się wielu złych nawyków i poprawić oceny. Będąc w Marquette University High School, do którego trafił w 1917, poznał Pata O’Briena, z którym zaczął uczęszczać na spektakle, budząc zainteresowanie teatrem. W trakcie nauki na Marquette University High School Tracy uczestniczył w katolickich kursach z teologii, przez pewien czas rozważając wstąpienie na drogę kapłańską – ku zadowoleniu ojca.

    Vincente Minnelli, właśc. Lester Anthony Minnelli (ur. 28 lutego 1903 w Chicago, zm. 25 lipca 1986 w Beverly Hills) – amerykański reżyser filmowy i teatralny. Zdobywca Oscara. Ojciec Lizy, aktorki i piosenkarki.Will Rogers (ur. 4 listopada 1879 w Oologah, zm. 15 sierpnia 1935 w Point Barrow) – amerykański dziennikarz, aktor i osobowość radiowa.

    Edukacja i zainteresowanie aktorstwem[ | edytuj kod]

    Spencer Tracy w okresie nauki w Ripon College (1922)

    Początkowo nie przywiązywał dużej wagi do nauki. Po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do udziału w I wojnie światowej, Tracy, skończywszy 18 lat, zaciągnął się wraz z bratem do United States Navy. Wysłano go do centrum szkolenia w Naval Station Great Lakes w North Chicago w stanie Illinois, gdzie zdobył drugi stopień. Następnie terminował w stoczni wojskowej w Norfolk. Nigdy nie wyruszył w morze, i w lutym 1919 powrócił do domu. Zmobilizowany przez ambicje ojca, który pragnął, by jego dwaj synowie ukończyli uczelnie z dyplomami, kontynuował naukę na Marquette University High School. Jesienią 1919 przeniósł się do Northwestern Military and Naval Academy w miejscowości Linn w stanie Wisconsin, którą ukończył w czerwcu 1920. W 1921 został studentem uczelni w Ripon w stanie Wisconsin, deklarując swój zamiar ukończenia studiów medycznych. Mimo słabszych ocen, przyjęto go z uwagi na przebytą służbę wojskową.

    Michael Curtiz, także Mihály Kertész, właśc. Manó Kertész Kaminer (ur. 24 grudnia 1886 w Budapeszcie, zm. 10 kwietnia 1962 w Hollywood, Kalifornia) – reżyser amerykański pochodzenia węgierskiego.Film muzyczny – to filmowa odmiana musicalu; gatunek typowy dla kina amerykańskiego. Jego początki wiążą się z zastosowaniem dźwięku w kinach. Pierwszy film dźwiękowy to właśnie musical – Śpiewak Jazzbandu ze słynnym Alem Jolsonem. W musicalu filmowym, podobnie jak w teatralnym, w fabule ważne miejsce zajmują śpiewane przez bohaterów piosenki. Najpopularniejszym podgatunkiem są musicalowe komedie, w których obok piosenek i układów tanecznych ważną rolę pełnią gagi. Musical to najpopularniejszy gatunek współczesnego kina hinduskiego (zob. Bollywood), jednak filmy z Indii są prawie zupełnie nieznane w Europie.

    Tracy aktywnie udzielał się w zajęciach kulturalnych college’u. Zachęcony przez profesora J. Clarka Grahama, kierownika jednoosobowej katedry teatrologii i jednocześnie opiekuna tamtejszego kółka teatralnego, w czerwcu 1921 zadebiutował na scenie, występując w trzecioplanowej roli w sztuce The Truth pióra Clyde’a Fitcha, która spotkała się z pozytywnym przyjęciem. Spowodowało to rozwinięcie pasji do występów u Tracy’ego. Był on również założycielem grupy „The Campus Players”, w której grał z przyjaciółmi. Będąc studentem, dał poznać się jako aktywny mówca; zapisał się na kurs retoryki oraz został członkiem kółka dyskusyjnego. W trakcie występów ze spektaklem The Truth, Tracy został zaproszony na przesłuchanie do szkoły aktorskiej American Academy of Dramatic Arts (AADA) w Nowym Jorku, gdzie zaproponowano mu kontynuowanie nauki i stypendium.

    Richard Thorpe, właśc. Rollo Smolt Thorpe (ur. 24 lutego 1896 w Hutchinson, Kansas, zm. 1 maja 1991 w Palm Springs) – amerykański reżyser filmowy. William Horatio Powell (ur. 29 lipca 1892 w Pittsburghu, zm. 5 marca 1984 w Palm Springs) − amerykański aktor, trzykrotnie nominowany do Oscara za role pierwszoplanowe.

    W kwietniu 1922 opuścił Ripon i rozpoczął edukację na American Academy of Dramatic Arts; Charles Jehlinger był jego najbardziej wpływowym nauczycielem. Wyróżniał się jakością głosu i kontrolą ciała; w szybkim tempie zapamiętywał teksty. W trakcie nauki brał udział w trzech sztukach dyplomowych. Odbywszy służbę wojskową otrzymywał zasiłek dla weteranów, dzięki czemu samodzielnie opłacał naukę. Został uznany za zdolnego do przejścia do wyższej klasy, dzięki czemu mógł przystąpić do teatru repertuarowego. Zadebiutował w październiku w Nowym Jorku, w sztuce The Wedding Guests, a następnie trzy miesiące później na Broadwayu w spektaklu R.U.R., autorstwa czeskiego dramaturga Karela Čapka. Ukończył American Academy of Dramatic Arts w marcu 1923.

    Towarzystwo Jezusowe, SJ (łac. Societas Iesu, SI), jezuici – męski papieski zakon apostolski Kościoła katolickiego, zatwierdzony przez papieża Pawła III 27 września 1540. Towarzystwo Jezusowe zostało założone w głównej mierze do walki z reformacją, by bronić i rozszerzać wiarę oraz naukę Kościoła katolickiego, przede wszystkim przez publiczne nauczanie, ćwiczenia duchowe, edukację i udzielanie sakramentów.Mervyn LeRoy (ur. 15 października 1900 w San Francisco, stan Kalifornia - zm. 13 września 1987 w Los Angeles, stan Kalifornia) - amerykański reżyser i producent filmowy, a w młodości także aktor. Twórca najsłynniejszej amerykańskiej ekranizacjii powieści Henryka Sienkiewicza Quo vadis z 1951 roku. W 1943 otrzymał jedyną w swej karierze nominację do Oscara za reżyserię filmu Zagubione dni (1942).

    Lata 20.[ | edytuj kod]

    Występy teatralne[ | edytuj kod]

     Zobacz więcej w artykule Filmografia Spencera Tracy’ego, w sekcji Scena.
    Pozytywna współpraca z Georgem M. Cohanem miała bezpośredni wpływ na kontynuowanie kariery scenicznej przez Tracy’ego

    Po zakończeniu edukacji, Tracy przystąpił do teatru repertuarowego w White Plains, gdzie dostawał oferty ról dalszego planu. Tam poznał swoją przyszłą żonę, Louise Treadwell, z którą pobrał się 10 września. Ponieważ nie był zadowolony z otrzymywanych propozycji, przeniósł się do Cincinnati, gdzie jego sytuacja nie uległa poprawie. W listopadzie wystąpił na Broadwayu w komedii A Royal Fandango u boku Ethel Barrymore. Z uwagi na niekorzystne recenzje prasowe, spektakl został zdjęty z afisza po 25 występach, co po latach wspominał: „Moje ego zostało straszliwie poobijane”. Gdy przebywał w New Jersey, utrzymywał się z gaży w wysokości zaledwie 35 centów dziennie.

    Film – utwór audiowizualny, składający się ze scen, które z kolei składają się z jednego lub więcej (do kilkudziesięciu) ujęć. Pierwotnie filmy wyświetlano w kinach, współcześnie również w telewizji i za pomocą innych urządzeń, takich jak magnetowidy, odtwarzacz DVD, Blu-ray i komputery.Narrator – termin z teorii literatury. Podmiot narracji, osoba opowiadająca o wydarzeniach. Głos narratora nie musi być identyczny z głosem autora dzieła.Narrator jest ośrodkiem sytuacji narracyjnej, w obrębie której sytuuje się wobec świata przedstawionego i wobec adresata narracji.
    Howard Phillips i Spencer Tracy (w głębi) w sztuce The Last Mile (1930)

    W styczniu 1924 Tracy zagrał pierwszą główną rolę w spektaklu, jednak wkrótce po tym, teatr w Winnipeg został zamknięty. Wiosną nawiązał współpracę z menedżerem Williamem H. Wrightem, występując w kierowanym przez niego teatrze w Grand Rapids. Na scenie partnerował młodej aktorce Selenie Royle, córce dramatopisarza Edwina Miltona Royle’a, która miała już na swoim koncie pochlebne opinie zebrane za występy na Broadwayu. Wspólne produkcje spotkały się z przychylnymi reakcjami. Jedno z przedsięwzięć wzbudziło zainteresowanie u producentów, dzięki czemu w październiku 1925 Tracy został obsadzony w głównej roli w sztuce The Sheepman wystawianej na Broadwayu. Spektakl spotkał się z krytycznymi opiniami, co spowodowało zdjęcie go z afisza już po tygodniu. Rozczarowany Tracy powrócił do współpracy z Wrightem.

    Kadr (lub klatka filmowa) − pojedyncza klatka błony filmowej bądź fotograficznej, objętej ramami pola naświetlanego przez aparat fotograficzny lub kamerę filmową, dzięki zwolnieniu migawki. Pojedynczy kadr jest uznawany za najmniejszą (statyczną) jednostkę budulca filmowego.National Film Registry – lista filmów budujących dziedzictwo kulturalne USA, wybranych przez National Film Preservation Board do przechowywania w Bibliotece Kongresu Stanów Zjednoczonych. National Film Preservation Board powstał w 1988 roku, na mocy ustawy National Film Preservation Act, którą zatwierdzano następnymi ustawami z 1992, 1996, 2005 i 2008 roku. W myśl ustawy z 1996 roku utworzono także organizację typu non-profit National Film Preservation Foundation, która jest stowarzyszona z National Film Preservation Board, ale uzyskuje fundusze z prywatnego sektora.

    Jesienią 1926 otrzymał trzecią rolę. Wystąpił na Broadwayu w sztuce Yellow w reżyserii George’a M. Cohana. Angaż otrzymał z rekomendacji Royle po tym, jak zwolniło się miejsce w spektaklu. Od powodzenia sztuki Tracy uzależniał dalszą kontynuację swojej kariery scenicznej. W przypadku kolejnego niepowodzenia, zamierzał zająć się „normalnym biznesem”. Podczas prób poprzedzających premierę, denerwował się, ponieważ Cohan był czołową postacią amerykańskiego teatru, a poza tym słynął z twardego charakteru i niechęci do wszelkich nowinek. Reżyser pochlebnie wyrażał się na temat początkującego aktora, tak oceniając go podczas jednej z prób: „Tracy, jesteś najlepszym cholernym aktorem jakiego kiedykolwiek widziałem!”. Premiera Yellow odbyła się 21 września. Pomimo mieszanych opinii prasowych, sztukę wystawiono 135 razy. Tracy przyznawał w późniejszym czasie, że współpraca z Cohanem miała decydujący wpływ na podjęcie przez niego decyzji o kontynuacji występów scenicznych. Przy okazji pracy nad kolejną sztuką – The Baby Cyclone – reżyser napisał rolę Gene’a Hurleya specjalnie z myślą o Tracy’m. Spektakl miał premierę na Broadwayu we wrześniu 1927 i spotkał się z przychylną opinią krytyków teatralnych, którzy pochlebnie wyrażali się także na temat roli aktora.

    Spektakl lub widowisko teatralne (fr. spectacle, łac. spectaculum) – utwór dramatyczny lub inne dzieło sztuki teatralnej odegrane przez aktorów przed zgromadzoną w tym celu publicznością. Widowisko teatralne stanowi efekt połączenia różnych sztuk – literatury (w wypadku przedstawienia dramatu), sztuki aktorskiej, muzyki (zwłaszcza w przedstawieniach muzycznych, jak opera lub operetka), choreografii (zwłaszcza w przypadku widowisk baletowych). Koordynatorem i właściwym twórcą widowiska teatralnego jest przeważnie reżyser.Victor Lonzo Fleming (ur. 23 lutego 1889 w Pasadenie, stan Kalifornia, zm. 6 stycznia 1949 w Cottonwood, stan Arizona) – amerykański reżyser filmowy. Laureat, w 1940, Oscara dla najlepszego reżysera za film Przeminęło z wiatrem (1939; nad reżyserią filmu pracowali także George Cukor i Sam Wood, jednak to Fleming figuruje jako oficjalny reżyser, ponieważ to on zrealizował większość filmu).

    Tracy wystąpił w kolejnej sztuce Cohana – Whispering Friends, a w 1929 przejął główną rolę po Clarku Gable’u w broadwayowskim dramacie Conflict, którego premiera odbyła się w Fulton Theatre. Wkrótce po tym zaczęły pojawiać się kolejne oferty ról, wśród nich pierwszoplanowa w Dread autorstwa nagrodzonego Pulitzerem Owena Davisa. Z powodu czarnego czwartku na nowojorskiej giełdzie spektakl nie uzyskał dofinansowania, przez co odwołano premierę na Broadwayu. Po tym wydarzeniu Tracy rozważał rezygnację z występów i brał pod uwagę wyjazd do rodzinnego Milwaukee, by wieść bardziej stabilne życie.

    Preston Sturges właś. Edmund Preston Biden (ur. 29 sierpnia 1898 w Chicago, zm. 6 sierpnia 1959 w Nowym Jorku) - amerykański reżyser i scenarzysta filmowy, odnoszący sukcesy w latach 40. XX w..Norfolk Naval Shipyard (NNSY), określana także jako Norfolk Navy Yard w Portsmouth (Wirginia), jest należącą do Dowództwa Systemów Morskich stocznią United States Navy mającą na celu modyfikacje i naprawy okrętów bez marży zysku. Ulokowana w pobliżu Elizabeth River NNSY, jest najstarszym i największym przedsiębiorstwem tego typu należącym do US Navy.

    W styczniu 1930 wystąpił w sztuce The Last Mile, której fabuła była osnuta wokół zamieszek w jednym z amerykańskich więzień. Tracy odegrał główną rolę skazanego na karę śmierci mordercy. Producent Herman Shumlin, który spotkał się z aktorem, tak go ocenił: „pod powierzchnią był człowiekiem pasji, gwałtowności, wrażliwości i desperacji; nie tylko zwykłym człowiekiem, ale też idealnym do tej roli”. Premiera odbyła się w lutym na Broadwayu, gdzie spektakl został nagrodzony owacją na stojąco. Według redaktorów katolickiego czasopisma „Commonweal” Tracy był „jednym z najlepszych i najbardziej wszechstronnych młodych aktorów”. Po entuzjastycznym przyjęciu, sztukę wystawiono 289 razy. Zdaniem biografów mimo iż premiera The Last Mile zbiegła się z początkiem globalnego kryzysu gospodarczego, a zapotrzebowanie na dramaty było znacznie mniejsze w stosunku do lżejszych komedii, sztuka z Tracy’m była sukcesem.

    Public Broadcasting Service (PBS) (ang. Publiczna Usługa Nadawcza) – amerykańska sieć 354 stacji publicznej telewizji. Jest organizacją non-profit nadającą na terenie Stanów Zjednoczonych, jednak niektóre programy telewizyjne można odbierać w Kanadzie. Jej działania są w dużej mierze finansowane przez Corporation for Public Broadcasting i telewizyjne zbiórki pieniędzy (tzw. pledge drives). Siedziba znajduje się w Arlington w stanie Wirginia. PBS nie jest właścicielem żadnej ze swoich stacji, jedynie udostępnia swój wizerunek. Na antenach pojawia się pasmo dziecięce PBS Kids. Wraz z koncertami, dyskusjami i spektaklami nadawany jest serwis informacyjny PBS Newshour.Zawał mięśnia sercowego (łac. infarctus myocardii), nazywany też zawałem serca i atakiem serca – martwica mięśnia sercowego spowodowana jego niedokrwieniem na skutek zamknięcia tętnicy wieńcowej doprowadzającej krew do obszaru serca.

    Lata 30.[ | edytuj kod]

    Debiut filmowy[ | edytuj kod]

    George Raft i Spencer Tracy w filmie Szybko zarobione miliony (1931)

    W 1930 Broadway poszukiwał aktorów, którzy mogliby wystąpić w filmie dźwiękowym. Tracy został obsadzony w dwóch krótkometrażowych produkcjach systemu Vitaphone (Taxi Talks i The Hard Guy), choć z początku był sceptycznie nastawiony do zostania aktorem filmowym. „Nie miałem ambicji w tym kierunku i byłem bardzo szczęśliwy na scenie” – wspominał. Reżyser John Ford, który widział Tracy’ego w sztuce The Last Mile, chciał obsadzić go w głównej roli do swojego filmu. Wytwórnia Fox Film Corporation nie była przekonana do kandydatury aktora, jednak po namowach ze strony Forda zgodziła się. Tracy zadebiutował w komedii z ery Pre-Code W górze rzeki u boku Humphreya Bogarta, dla którego był to również debiut w filmie pełnometrażowym. Po premierze wytwórnia zaproponowała aktorowi kontrakt, wiedząc, że potrzebuje on pieniędzy dla rodziny (syn Tracy’ego cierpiał na głuchotę). Po podpisaniu umowy, na mocy której zarabiał 1200 dolarów tygodniowo, przeprowadził się wraz z żoną i synem do Kalifornii.

    Ujęcie − najmniejsza dynamiczna jednostka budulca filmowego zawarta między dwoma najbliższymi cięciami montażowymi; odcinek taśmy filmowej z obrazem filmowanym trwający od startu kamery do momentu jej zatrzymania.Fred Zinnemann (ur. 29 kwietnia 1907 w Wiedniu, zm. 14 marca 1997 w Londynie) - amerykański reżyser filmowy pochodzenia austriackiego.

    Fox Film Corporation (1930−1935)[ | edytuj kod]

    Spencer Tracy i Dickie Moore w filmie Disorderly Conduct (1932)

    Winfield Sheehan, ówczesny szef Fox Film Corporation, zobowiązał się do zrobienia z Tracy’ego „kasowego towaru”. Studio promowało aktora, prezentując reklamy z nagłówkiem: „Nowa gwiazda świeci” (które pochodziły z jego drugiego filmu Szybko zarobione miliony w reżyserii Rowlanda Browna). Kolejne trzy filmy – Six Cylinder Love (reż. Elmer Clifton), Goldie (reż. Benjamin Stoloff) i She Wanted a Millionaire (reż. John G. Blystone), wszystkie z 1931, powstały w krótkim odstępie czasu, nie przekładając się na zyski w amerykańskim box offisie. Tracy odnajdywał się w repertuarze komediowym, wcielając się zwykle w role oszustów lub koniarzy. Zmiana wizerunku nadeszła wraz z siódmym filmem Disorderly Conduct (1932, reż. John W. Considine Jr.), który jako pierwszy od czasów W górze rzeki, przyniósł zyski, zarabiając niespełna czterysta trzydzieści tysięcy dolarów przy budżecie wynoszącym trzysta tysięcy.

    Proces prawników (oficj. proces USA vs. Josef Altstötter i inni) – trzeci z 12 procesów norymberskich, które odbyły się przed amerykańskimi trybunałami wojskowymi po zakończeniu procesu głównych zbrodniarzy wojennych przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze. Na ławie oskarżonych zasiedli członkowie hitlerowskiego wymiaru sprawiedliwości i niemieccy prawnicy, którzy współpracowali z władzami III Rzeszy. Proces przeprowadzono w dniach od 5 marca do 4 grudnia 1947.Thomas Alva Edison (ur. 11 lutego 1847, zm. 18 października 1931) – jeden z najbardziej znanych i twórczych wynalazców na świecie, przedsiębiorca. Dorobek założonych i administrowanych przez niego laboratoriów to około 5000 patentów, z których wystawionych na jego nazwisko jest w Stanach Zjednoczonych 1093, a poza nimi 1239. Założyciel prestiżowego czasopisma naukowego Science (1880).
    Loretta Young i Spencer Tracy w filmie Jak w siódmym niebie (1933)

    W połowie roku Tracy, po wystąpieniu w dziewięciu filmach, wciąż pozostawał mało rozpoznawalny. Zniechęcony planował opuszczenie studia Fox, które ostatecznie postanowiło odnowić z nim umowę, przekonując go do pozostania dzięki zwiększeniu zarobków do 1500 dolarów. Produkcje w których występował w dalszym ciągu przechodziły bez większego echa. Komedia romantyczna Ja i moja dziewczyna w reżyserii Raoula Walsha osiągnęła rekordowo małą frekwencję podczas pokazu w nowojorskim Roxy Theatre. W tym samym roku zagrał w dramacie więziennym Sing Sing (reż. Michael Curtiz) u boku Bette Davis, który został zrealizowany dla studia Warner Bros. Tracy liczył, że będzie to produkcja przełomowa w jego dorobku. Pomimo pozytywnych recenzji, tak się nie stało. Uwagę krytyków zwróciła rola w dramacie Władza i chwała w reżyserii Williama K. Howarda, do której scenariusz napisał Preston Sturges. William R. Wilkerson przyznał na łamach „The Hollywood Reportera”: „Ten znakomity artysta wreszcie miał okazję zaprezentować zdolność, która [do tej pory] była blokowana przez role gangsterów… [film] przedstawił Tracy’ego jako jednego z najlepszych wykonawców ekranu”. Mordaunt Hall z „The New York Timesa” podkreślił, że na ekranie nie było bardziej przekonującego przedstawienia niż podszywanie się pod Toma Garnera przez Spencera Tracy’ego”.

    Melodramat (gr.) – gatunek literacki lub filmowy o sensacyjnej fabule, zwykle miłosnej, nasyconej patetyczno-sentymentalnymi efektami i kończącej się z reguły pomyślnie dla bohaterów szlachetnych, a źle dla tzw. "czarnych charakterów". Początki melodramatu sięgają XVIII wieku, kiedy był to utwór dramatyczny opatrzony muzyką. Schemat miłości w melodramacie: miłość + przeszkoda nie do pokonania = cierpienie. Melodramat zatem to film o miłości trudnej lub niemożliwej do zrealizowania.Prezbiterianizm lub Kościół Prezbiteriański – część protestanckich kościołów reformowanych. Władze w kościołach sprawują wybierani przez wiernych starsi. Kościoły Prezbiteriańskie zaczęły rozprzestrzeniać się w XVI wieku, impulsem do tego była reformacja zapoczątkowana przez Marcina Lutra w 1517 roku. Głównym propagatorem był John Knox, który był Szkotem, studiował on z Janem Kalwinem w Genewie.
    Fay Wray i Spencer Tracy w filmie Shanghai Madness (1933)

    Kolejne produkcje z udziałem aktora, w tym dramat Shanghai Madness (reż. John G. Blystone), melodramat Jak w siódmym niebie (reż. Frank Borzage) i zrealizowana dla Metro-Goldwyn-Mayer komedia The Show-Off (reż. Charles Reisner), nie przełożyły się na sukces kasowy. W pierwszym z wymienionych filmów Tracy zaprezentował niewidziany dotąd seksapil, co miało służyć poprawie jego pozycji.

    Bosley Crowther (wym. [ˈbɑzli ˈkraʊðər], właśc. Francis Bosley Crowther Jr.; ur. 13 lipca 1905 w Lutherville, zm. 7 marca 1981 w Mount Kisco) – amerykański autor, dziennikarz i krytyk filmowy. Przez 40 lat pracował w redakcji „The New York Timesa”. Trzykrotnie wybierany był na funkcję prezesa Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych (NYFCC). W 1954 został laureatem nagrody w dziedzinie krytyki filmowej przyznanej przez Amerykańską Gildię Reżyserów Filmowych (DGA). Exclaim! - kanadyjski magazyn muzyczny, miesięcznik. Gazeta ukazuje się od 1992 roku w nakładzie ponad 100 tys. egzemplarzy.

    W trakcie pracy dla Fox Film Corporation Tracy zyskał opinię alkoholika. Nie zdążył zgłosić się do filmu Marie Galante (reż. Henry King), ponieważ został znaleziony nieprzytomny w pokoju hotelowym, po dwutygodniowej libacji. Aktor wylądował w szpitalu i został usunięty z wytwórni. Dodatkowo musiał zapłacić 125 tys. dolarów kary za opóźnienia w produkcji.

    Lucky Strike – jedna z najstarszych marek wyrobów tytoniowych na świecie. Należą do koncernu British American Tobacco i są sprzedawane w ponad 80 krajach świata.Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.

    2 kwietnia 1935 Tracy rozwiązał umowę ze studiem Fox Film Corporation za porozumieniem stron i podpisał nowy, siedmioletni kontrakt z MGM, które już wcześniej wyrażało zainteresowanie aktorem. W późniejszych latach powód usunięcia Tracy’ego z szeregów Foxa nie był jasny; aktor utrzymywał, że został zwolniony za swoje pijaństwo, podczas gdy notatki wytwórni nie potwierdzały tej tezy. Wśród innych powodów wymieniano również niezadowolenie Tracy’ego z otrzymywanych ról oraz zwolnienie aktora przez studio, z uwagi na słabe wyniki finansowe filmów z jego udziałem. Łącznie Tracy wystąpił w 25 produkcjach obrazach dla wytwórni Fox, z których większość przyniosła straty w box offisie.

    Samuel "Sam" Wood (ur. 10 lipca 1883 w Filadelfii, zm. 22 września 1949 w Los Angeles) – amerykański reżyser i producent filmowy. W swej karierze był 3 razy nominowany do Oscara w kategorii Najlepszy reżyser; nagrody jednak nigdy nie otrzymał. Nominacje zdobył za filmy: Żegnaj Chips (1939), Kitty Foyle (1940) oraz Kings Row (1942).Steve McQueen (ur. 24 marca 1930 w Beech Grove, zm. 7 listopada 1980 w Ciudad Juárez) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny; nominowany do Oscara.

    Kariera w Hollywood[ | edytuj kod]

    Spencer Tracy i Jean Harlow w scenie z filmu Motłoch (1936)

    Metro-Goldwyn-Mayer (1935−1955)[ | edytuj kod]

    Myrna Loy i Spencer Tracy w filmie Whipsaw (1935)
    Spencer Tracy na fotosie promocyjnym studia MGM (1935)

    W latach 30. MGM było najbardziej szanowanym studiem w Hollywood. Poprzez swoje kłopoty z alkoholem, reputacja Tracy’ego w chwili rozpoczęcia współpracy z wytwórnią nie była dobra. Według biografa Jamesa Curtisa aktor nie był gwarantem zysków w box offisie. Jak podkreślił „był jednak dobrze znany z tego, że był rozrabiaką”. Irving Thalberg, pełniący w MGM funkcję producenta, był entuzjastycznie nastawiony, mówiąc w rozmowie z Louellą Parsons, że „Spencer Tracy stanie się jedną z najcenniejszych gwiazd MGM”. Curtis zaznaczył, że studio kierowało aktorem w ostrożny sposób, chcąc wprowadzić istotne zmiany po nieudanej współpracy z Fox Film Corporation. Przyznał również, że było to jak „zastrzyk adrenaliny” dla Tracy’ego.

    Uniwersytet Kalifornijski, kampus Los Angeles (University of California, Los Angeles, popularnie UCLA) – publiczny amerykański uniwersytet oferujący studia licencjackie, magisterskie, doktoranckie i dalsze, ulokowany na północy dzielnicy Westwood w mieście Los Angeles. Drugi po Berkeley pod względem daty założenie kampus systemu Uniwersytetu Kalifornijskiego i największy uniwersytet w stanie Kalifornia.Clarence Seward Darrow (ur. 18 kwietnia 1857, zm. 13 marca 1938) – amerykański prawnik, agnostyk. Ukończył Michigan Law School.

    Pierwszym filmem był kryminał Morderca (reż. Tim Whelan), w którym zadebiutował James Stewart. W następnych produkcjach Tracy występował u boku znanych aktorek, między innymi Myrny Loy we Whipsaw (reż. Sam Wood), który okazał się sukcesem kasowym i zdaniem Franka Nugenta z „The New York Timesa” jedynie przekonująca gra aktorska Loy, Tracy’ego, Johna Qualena i praca reżyserska Wooda pozwoliła by był on czymś więcej niż tylko kolejnym filmem. W kryminale Motłoch (reż. J. Walter Ruben) partnerował Jean Harlow. W tym czasie Tracy zyskał reputację gwiazdy drugoplanowej.

    Owen Davis (ur. 1874, zm. 1956) – amerykański dramaturg, laureat Nagrody Pulitzera za rok 1923 za sztukę Icebound. Opublikował między innymi dramat The Detour (1922). Wydał też powieść zaadaptowaną na potrzeby sceny, Lola (1915). Majestic Theatre – teatr znajdujący się na Broadwayu w Nowym Jorku. Usytuowany jest przy 245 West 44th Street, w sercu Manhattanu. Jest on jednym z największych teatrów na Broadwayu. Całkowita pojemność wynosi 1,645 miejsc. Wielokrotnie był wykorzystywany do wielkich muzycznych i teatralnych produkcji. Wśród najbardziej znaczących znajdują się miedzy innymi: Carousel (1945), South Pacific (1949), The Music Man (1957), Camelot (1960), A Little Night Music (1973) oraz The Wiz (1975). Jest także drugim miejscem, gdzie wystawiano musical 42nd Street oraz trzecim, gdzie pokazywano 1776. Od 26 stycznia 1988 roku wystawiany jest po dziś dzień musical Upiór w operze, który został zagrany już w sumie 11,335 razy, co czyni go najdłuższą produkcją w historii na Broadwayu.

    Jestem niewinny[ | edytuj kod]

    Spencer Tracy w kadrze z filmu Jestem niewinny (1936)

    W 1936 aktor zagrał główną rolę w dramacie kryminalnym Jestem niewinny (reż. Fritz Lang), który podejmował problematykę linczu. Tracy wcielił się w postać Joe Wilsona, niesłusznie oskarżonego o porwanie dziecka i osadzonego w więzieniu. Po podpaleniu zakładu przez mieszkańców, pragnących dokonać samosądu, ucieka i postanawia się zemścić. Film otrzymał pozytywne recenzje oraz spotkał się z dużym zainteresowaniem, dzięki czemu osiągnął przychód przekraczający milion dolarów w światowym box offisie. James Curtis zaznaczył, że „publiczność, która zaledwie rok wcześniej nie miała wyraźnego kontaktu z nim, nagle zaczęła go dostrzegać. Była to przemiana, którą można rozpatrywać nie inaczej jak w kategoriach cudu… [i pokazała] chęć ze strony publiczności przyjęcia człowieka wiodącego, który nie był przystojny ani większy od życia”. Biograf Donald Deschner zaznaczał, że rola Wilsona przyniosła przełom w jego karierze.

    Hollywood – dzielnica miasta Los Angeles w Stanach Zjednoczonych i najważniejszy ośrodek amerykańskiej kinematografii. Słowo Hollywood jest używane jako skrótowa, popularna nazwa dla amerykańskiego przemysłu filmowo-telewizyjnego.11. ceremonia rozdania Oscarów odbyła się 23 lutego 1939 roku w Hotelu Biltmore w Los Angeles. Mistrzem ceremonii był Frank Capra.

    W tym samym roku wystąpił u boku Clarka Gable’a w dramacie muzyczno-katastroficznym San Francisco (reż. W.S. Van Dyke), opowiadającym o trzęsieniu ziemi w Kalifornii w 1906. Przyjął drugorzędną rolę, by widownia mogła go zobaczyć z największą ówcześnie gwiazdą Hollywood (Gable). Kreację księdza Tima Mullina traktował z dużą powagą, czując się odpowiedzialnym za reprezentowanie przedstawiciela kościoła. Pomimo jedynie siedemnastu minut obecności na ekranie, Tracy uzyskał pierwszą nominację do nagrody Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Deschner zwrócił uwagę na fakt, że role w filmach Jestem niewinny i San Francisco zmieniły karierę Tracy’ego i pozwoliły mu na nadanie statusu głównej gwiazdy.

    Ingrid Bergman (ur. 29 sierpnia 1915 w Sztokholmie, zm. 29 sierpnia 1982 w Londynie) – aktorka szwedzka, zarówno filmowa jak i teatralna.John Marcellus Huston (ur. 5 sierpnia 1906 w Nevada, zm. 28 sierpnia 1987 w Middletown) – amerykański reżyser, scenarzysta i aktor. Laureat Oscara. Syn Waltera i ojciec Anjeliki.

    Po pozytywnym odbiorze filmów ze swoim udziałem, Tracy zerwał z nałogiem alkoholowym, co korzystnie wpłynęło na jego dalsze relacje ze studiem MGM, które podkreślało profesjonalizm aktora. Kolejnym projektem, w którym wziął udział była screwball comedy Romantyczna pułapka (reż. Jack Conway), gdzie zagrał u boku Jean Harlow, Myrny Loy i Williama Powella. Według Curtisa obsadzenie Tracy’ego wraz z Harlow, Loy i Powellem, mających ówcześnie jedną z najsilniejszych pozycji w branży, znacząco przyczyniło się do poprawy jego sytuacji. Film w reżyserii Conwaya uplasował się w trójce najchętniej oglądanych produkcji ostatnich sześciu miesięcy. Udział w Jestem niewinny, San Francisco i Romantycznej pułapce przyczynił się do entuzjastycznych recenzji prasowych, w których chwalono wszechstronność aktora oraz porównywano go do Paula Muniego.

    Katharine Houghton Hepburn (ur. 12 maja 1907 w Hartford, zm. 29 czerwca 2003 w Old Saybrook) – aktorka amerykańska, laureatka czterech Oscarów i dwunastu nominacji w kategorii najlepszej aktorki pierwszoplanowej.Partia Republikańska (ang. Republican Party) – amerykańska konserwatywna partia polityczna założona w 1854. Jedna z dwóch głównych sił politycznych w USA, obok Partii Demokratycznej. Potocznie nazywana „Grand Old Party” (GOP).

    Bohaterowie morza[ | edytuj kod]

    Tracy i Freddie Bartholomew w filmie Bohaterowie morza (1937)
    Spencer Tracy i Luise Rainer w filmie Życie ulicy (1937)
    Spencer Tracy i Cedric Hardwicke w filmie Stanley i Livingstone (1939)

    W 1937 Tracy wystąpił w czterech produkcjach, z czego kryminał Po wielkiej wojnie (reż. W.S. Van Dyke) przeszedł niezauważony. Mający premierę w czerwcu dramat familijno-przygodowy Bohaterowie morza w reżyserii Victora Fleminga, powstały na podstawie powieści Kapitanowie zuchy Rudyarda Kiplinga, stał się jednym z ważniejszych wydarzeń filmowych roku. Tracy wcielił się w postać portugalskiego rybaka Manuela Fidello, choć nie był zadowolony z udawania zagranicznego akcentu i faktu, że na czas realizacji musiał mieć kręcone włosy. Rola ta przyniosła mu pierwszą nagrodę Akademii Filmowej dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Z uwagi na operację przepukliny statuetkę w imieniu aktora odebrała jego żona.

    Meshilem Meier Weisenfreund (ur. 22 września 1895 we Lwowie, zm. 25 sierpnia 1967 w Montecito) − amerykański aktor filmowy żydowskiego pochodzenia, laureat Oscara za rolę w filmie Pasteur.The Hollywood Reporter - amerykańskie czasopismo poświęcone życiu i karierze gwiazd Hollywood. Ukazuje się od 1930 roku.

    Kolejnymi projektami były dramat Życie ulicy (reż. Frank Borzage) z Luise Rainer i Modelka u boku Joan Crawford (reż. Frank Borzage), z których druga produkcja była sukcesem w box offisie. Po tych wydarzeniach pozycja Tracy’ego pozwoliła zakwalifikować go do grona czołówki gwiazd filmowych. W 1937 opublikowano ankietę „Król i Królowa Hollywood”, którą przeprowadzono z udziałem ponad dwudziestu milionów respondentów. Tracy został sklasyfikowany na 6. pozycji wśród mężczyzn. W 1938 ponownie wystąpił u boku Gable’a i Loy w melodramacie Brawura (reż. Victor Fleming). Film zebrał pochlebne recenzje i był sukcesem kasowym.

    Deborah Kerr (ur. 30 września 1921; zm. 16 października 2007) – brytyjska aktorka. Jej prawdziwe nazwisko to: Deborah Jane Kerr-Trimmer. Była dwukrotnie zamężna. Pierwszy raz z Anthonym Bartleyem (ślub 28 listopada 1945 r. – rozwód w 1959 r.), z którym miała dwie córki: Melanie Jane (ur. 27 grudnia 1947 r.) i Francescę Ann. Kolejne małżeństwo zawarła z Peterem Viertelem (23 lipca 1960 r.)Komediodramat, film tragikomiczny – utwór filmowy, który łączy w swej konstrukcji elementy komizmu, liryzmu i tragizmu, tworząc z nich zarazem komediową i dramatyczną wizję świata wywołującą zarówno śmiech, jak i współczucie widza.

    Miasto chłopców[ | edytuj kod]

    Spencer Tracy i Bobs Watson w filmie Miasto chłopców (1938)

    W 1938 MGM obsadziło go w roli księdza Edwarda J. Flanagana, założyciela organizacji non-profit Boys Town, w dramacie biograficznym Miasto chłopców (reż. Norman Taurog). Aktor wyrażał podekscytowanie z otrzymanej roli: „Tak bardzo pragnę wykonać dobrą pracę, jak ojciec Flanagan, że martwi mnie to, iż mam problemy by zasnąć w nocy”. Po premierze Tracy otrzymał pozytywne oceny od krytyków, a film uzyskał przychód rzędu czterech milionów dolarów. Rola księdza Flanagana przyniosła mu drugą z rzędu statuetkę Akademii Filmowej dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. W walce o nią, Tracy rywalizował z takimi aktorami, jak Charles Boyer, James Cagney, Leslie Howard oraz Robert Donat. Odbierając nagrodę przyznał: „ja naprawdę szczerze nie czuję się odpowiednią osobą, aby móc przyjąć tę nagrodę. Mógłbym to zaakceptować tylko wtedy, jeśli byłaby przeznaczona dla wspaniałego i wielkiego ojca Flanagana”. W ramach podziękowań, wysłał statuetkę księdzu Flanaganowi. Pod koniec roku został sklasyfikowany na 5. miejscu wśród najlepiej zarabiających aktorów.

    Film animowany – rodzaj filmu, w którym obrazy nie są uzyskiwane na drodze rejestrowania zjawisk (w sposób ciągły) przy pomocy kamery. Źródłem danych jest często ręcznie rysowana grafika przedstawiająca na pojedynczych klatkach filmu kolejne fazy ruchu (stąd też film animowany określany jest zazwyczaj mianem filmu rysunkowego lub kreskówki). Mogą być również wykorzystywane techniki animacji poklatkowej zdjęć poklatkowych. Obecnie coraz czesciej stosowana jest grafika i animacja wspomagana komputerowo.Jesień Czejenów (Cheyenne Autumn) – amerykański western z 1964 roku. Scenariusz do filmu został napisany na podstawie książki Mari Sandoz, która ukazała się w roku 1953. Przedstawia autentyczne wydarzenia z 1878 roku.

    W 1939 zagrał główną rolę walijskiego dziennikarza, korespondenta i badacza Afryki Henry’ego Mortona Stanleya w dramacie przygodowym Stanley i Livingstone u boku Nancy Kelly. Film w reżyserii Kinga został wyprodukowany dla wytwórni 20th Century Fox. Według Curtisa roczna przerwa nie wpłynęła w żaden sposób na ugruntowaną pozycję aktora wśród publiczności. W październiku Tracy wygrał w ankiecie przeprowadzonej przez dwutygodnik „Fortune” na „najlepszego aktora filmowego w kraju”.

    Irving Grant Thalberg (ur. 30 maja 1899 w Nowym Jorku, zm. 14 września 1936 w Santa Monica w Kalifornii) - amerykański producent filmowy, dyrektor wytwórni filmowych.Joan Crawford, właśc. Lucille Fay LeSueur (ur. 23 marca 1904 w San Antonio, zm. 10 maja 1977) – amerykańska aktorka, laureatka Oscara za rolę w filmie Mildred Pierce.

    Lata 40.[ | edytuj kod]

    Walter Brennan, Spencer Tracy i Robert Young w scenie z filmu Północno-zachodnie przejście (1940)
    Spencer Tracy i Lana Turner w filmie Doktor Jekyll i pan Hyde (1941)

    Korzystając z rozpoznawalności Tracy’ego, studio MGM zatrudniło go w 1940 do czterech filmów. Dramat I Take This Woman (reż. W.S. Van Dyke), gdzie wystąpił u boku Hedy Lamarr, okazał się komercyjnym niepowodzeniem. Zmiana nastąpiła wraz z wejściem do kin dramatu historycznego Północno-zachodnie przejście (reż. King Vidor), który był pierwszym filmem Tracy’ego zrealizowanym w technicolorze. 10 maja premierę miał biograficzny Edison (reż. Clarence Brown), gdzie wcielił się w tytułową postać Thomasa Alvy Edisona. Howard Barnes z „New York Herald Tribune” wyraził mieszaną opinię co do filmu, lecz pochlebnie odniósł się do tytułowej kreacji, zaznaczając, że przekonująca gra aktorska Tracy’ego sprawiła, że film był wart obejrzenia. Najbardziej wyczekiwaną produkcją roku była przygodowa Gorączka nafty (reż. Jack Conway), w której po raz trzeci i ostatni zagrali wspólnie Gable i Tracy. Na ekranie partnerowały im Claudette Colbert i Hedy Lamarr. Film zaliczył największe otwarcie od czasów Przeminęło z wiatrem (reż. Victor Fleming) z 1939.

    IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza danych na temat filmów i ludzi z nim związanych. Zawiera informacje o aktorach, reżyserach, scenarzystach, producentach, montażystach, operatorach, muzykach itd. Informacje nie ograniczają się do kinematografii amerykańskiej.Film krótkometrażowy – film, którego czas projekcji nie przekracza 30-60 minut. Granica ta nie jest ściśle określona. Niegdyś za filmy krótkometrażowe uznawano filmy o długości do 20-30 minut, co było związane z tym, że prezentowano je głównie jako dodatki do filmów długometrażowych w kinach. Obecnie filmy te są zazwyczaj prezentowane przez stacje telewizyjne, które preferują metraż zbliżony do pełnej godziny.

    W kwietniu 1941 Tracy podpisał nowy kontrakt z MGM, opiewający na zarobki rzędu 5 tys. dolarów tygodniowo. Ponadto umowa ograniczała (na prośbę aktora) liczbę występów do trzech filmów rocznie, i gwarantowała umieszczenie jego nazwiska jako głównego w czołówce.

    W Men of Boys Town (reż. Norman Taurog) powtórzył rolę księdza Flanagana, lecz film okazał się porażką względem pierwszej części. Wkrótce potem wystąpił w horrorze Doktor Jekyll i pan Hyde (reż. Victor Fleming) u boku Ingrid Bergman i Lany Turner. Tracy nie był zadowolony z tego filmu, głównie przez konieczność noszenia ciężkiego makijażu do roli Hyde’a. Obraz zebrał mieszane recenzje, jednak cieszył się uznaniem wśród widzów, zarabiając dwa miliony dolarów. W 1942 aktor miał zagrać w filmie familijnym Roczniak (reż. Clarence Brown), lecz produkcję wstrzymano.

    James Maitland "Jimmy" Stewart (ur. 20 maja 1908 w Indianie, zm. 2 lipca 1997 w Beverly Hills) – amerykański aktor filmowy i teatralny. Weteran II wojny światowej i wojny w Wietnamie, który czynną służbę wojskową w US Air Force zakończył w randze generała brygady (ang. Brigadier General).Film katastroficzny – gatunek filmu na temat trwającej lub mającej nastąpić katastrofy (takiej jak pożar, zatonięcie okrętu lub rozbicie się samolotu czy też kolizja z asteroidą) lub klęski żywiołowej spowodowanej np. trzęsieniem ziemi, wybuchem wulkanu, zejściem lawiny albo gwałtownymi zjawiskami pogodowymi, takimi jak huragan, tornado, burza, powódź, gradobicie, itp.

    Kobieta roku[ | edytuj kod]

    Spencer Tracy i Katharine Hepburn w filmie Kobieta roku (1942)
    Irene Dunne i Spencer Tracy w filmie A Guy Named Joe (1943)

    Po raz pierwszy Tracy wystąpił razem z Katharine Hepburn w komedii romantycznej Kobieta roku (1942, reż. George Stevens). Odtwórczyni głównej roli kobiecej ceniła sobie współpracę, nazywając go „najlepszym aktorem filmowym” oraz wyrażając zadowolenie z możliwości wspólnej gry: „Byłam cholernie wdzięczna, że zechciał ze mną pracować”. Przy okazji realizacji Filadelfijskiej opowieści (reż. George Cukor) w 1940, gdzie wystąpiła u boku Cary’ego Granta, zabiegała o angaż dla aktora. Film Kobieta roku zebrał przychylne recenzje, ciesząc się uznaniem wśród publiczności w kinach. William Boehnel z „New York World-Telegram” pisał, że sama obecność Hepburn i Tracy’ego wystarczy, aby „film był niezapomniany”. Mający premierę w tym samym roku dramat Tortilla Flat (reż. Victor Fleming), będący adaptacją powieści Johna Steinbecka, spotkał się z chłodnym przyjęciem krytyków. Tracy był w owym czasie największą męską gwiazdą MGM – miało to związek z absencją wielu aktorów, powołanych do służby wojskowej na czas trwania II wojny światowej.

    Karel Čapek (ur. 9 stycznia 1890 w Malych Svatoňovicach, zm. 25 grudnia 1938 w Pradze) – jeden z najważniejszych czeskich pisarzy XX wieku.Burt Lancaster; właściwie Burton Stephen Lancaster (ur. 2 listopada 1913 w Nowym Jorku, zm. 20 października 1994 w Los Angeles) – amerykański aktor filmowy. Laureat Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za rolę w filmie Elmer Gantry (1960; reż. Richard Brooks).
    Spencer Tracy na fotosie z filmu Tortilla Flat (1942)

    Po otrzymaniu pozytywnych ocen przez Kobietę roku, wytwórnia MGM zatrudniła Hepburn i Tracy’ego do głównych ról w filmie dramatycznym Keeper of the Flame (reż. George Cukor). Pomimo słabszego przyjęcia zyskał on uznanie w amerykańskim box offisie, potwierdzając tym samym siłę partnerstwa ekranowego aktorów. Kolejne trzy obrazy Tracy’ego to wojenne produkcje – A Guy Named Joe (reż. Victor Fleming), Siódmy krzyż (reż. Fred Zinnemann) i 30 sekund nad Tokio (reż. Mervyn LeRoy). Pierwszy z filmów stał się najbardziej „kasowym” w jego dotychczasowej karierze. Siódmy krzyż, którego fabuła koncentrowała się na ucieczce z nazistowskiego obozu koncentracyjnego, otrzymał negatywne opinie.

    Czołówka – początkowa sekwencja filmu, prezentująca logotypy producenckie i napisy wstępne (tytuł obrazu, nazwiska najważniejszych twórców: reżysera, scenarzysty, operatora, głównych aktorów, producenta), lub piosenkę otwierającą film (najczęściej animowany). Natomiast końcowa sekwencja z napisami zwana jest „tyłówką”.Nagroda Pulitzera (ang. The Pulitzer Prize) – coroczna amerykańska nagroda przyznawana za wybitne dokonania w dziedzinie dziennikarstwa, literatury i muzyki.

    W 1944 Tracy był najbardziej dochodowym aktorem w Stanach Zjednoczonych. Jego kandydatura rozpatrywana była między innymi obok Alana Ladda, Gregory’ego Pecka i Jamesa Cagneya do głównej roli agenta ubezpieczeniowego Waltera Neffa (Fred MacMurray) w kryminale noir Podwójne ubezpieczenie (1944, reż. Billy Wilder). Rok później po raz trzeci wystąpił z Hepburn, grając główną rolę w komedii romantycznej Bez miłości (reż. Harold S. Bucquet), która pomimo mieszanych ocen krytyków, osiągnęła sukces w box offisie.

    Film dramatyczny – gatunek filmowy zawierający najczęściej utwory o charakterze fabularnym, rzadziej także dokumentalnym, których struktura ma za zadanie poruszyć emocje widza. Akcja filmu skupia się wokół głównego konfliktu. W zależności od typu konfliktu i problematyki występują różne odmiany gatunku.Box office – zestawianie najpopularniejszych lub najbardziej dochodowych filmów w podanym okresie. Dotyczy zarówno premier kinowych, jak i DVD czy video.

    W 1947 powrócił do filmu po roku spędzonym na deskach teatru. Jak przyznawał: „wracam na Broadway by sprawdzić, czy potrafię jeszcze grać”. W międzyczasie przeszedł przez gorszy okres w swoim życiu, wskutek czego trafił do szpitala. Pierwszym obrazem był western Morze traw (reż. Elia Kazan), osadzony w realiach Dzikiego Zachodu, gdzie ponownie wystąpił z Hepburn, która uważała, że jedynie regularna gra pozwoli przywrócić mu skupienie. Podobnie jak w przypadku Keeper of the Flame i Bez miłości, film osiągnął sukces kasowy zarówno w kraju, jak i za granicą, mimo mieszanych recenzji prasowych. Jego ostatnim filmem z 1947 był dramat romantyczny Cass Timberlane (reż. George Sidney), który uzyskał entuzjastyczne przyjęcie w kinach przez publiczność. Curtis zwrócił uwagę, że partnerka z planu Lana Turner przyćmiła swoją grą Tracy’ego.

    William K. Howard (ur. 16 czerwca 1899 w St. Marys, zm. 21 lutego 1954 w Los Angeles) – amerykański reżyser filmowy, scenarzysta i producent. Zaburzenia depresyjne – zaburzenia psychiczne z grupy zaburzeń afektywnych, charakteryzujące się obniżeniem nastroju, obniżeniem napędu psychoruchowego, zaburzeniem rytmów okołodobowych i lękiem.
    Hepburn i Tracy w scenie z filmu Żebro Adama (1949)

    W 1948 aktor zrealizował piąty film wspólnie z Hepburn, występując w dramacie politycznym Stan Unii (reż. Frank Capra), gdzie wcielił się w rolę Granta Matthewsa, kandydata na urząd prezydenta. Obraz spotkał się z przychylnym przyjęciem. Rok później zagrał wraz z Deborah Kerr w filmie Edward, mój syn (reż. George Cukor). Aktor nie lubił roli Arnolda Boulta, przyznając w rozmowie z reżyserem: „dość niepokojącym dla mnie jest dojście do wniosku jak łatwo przychodzi mi granie łajdaka”. Po premierze „The New Yorker” napisał o „beznadziejnej interpretacji pana Tracy’ego”. Film okazał się największą porażką finansową aktora dla MGM.

    Zgadnij, kto przyjdzie na obiad (ang. Guess Who’s Coming to Dinner) − amerykański film melodramatyczny z 1967 roku, który wyreżyserował Stanley Kramer. Główne role zgrali Spencer Tracy i Katharine Hepburn (był to 9. i ostatni ich wspólny film; zdjęcia zakończyły się kilkanaście dni przed śmiercią Tracy’ego). New York Post – amerykański tabloid wydawany codziennie w Nowym Jorku, od 1976 r. w posiadaniu milionera Ruperta Murdocha (część korporację News Corporation). Jedna z dziesięciu największych gazet codziennych w Stanach Zjednoczonych.

    Żebro Adama[ | edytuj kod]

    Kolejnymi projektami były przygodowy Malaya (reż. Richard Thorpe) z Jamesem Stewartem oraz komedia romantyczna Żebro Adama (reż. George Cukor), gdzie Tracy i Hepburn wcielili się w rolę małżeństwa prawników, które walczy ze sobą w sądzie. Autorzy scenariusza Garson Kanin i Ruth Gordon, którzy byli przyjaciółmi aktorów, napisali dialogi specjalnie z myślą o nich. Film otrzymał pochlebne recenzje, stając się największym przebojem duetu Tracy–Hepburn. Bosley Crowther z „The New York Timesa” napisał: „pan Tracy oraz panna Hepburn to gwiazdy w tym spektaklu i wspaniale się ogląda ich doskonałą kompatybilność w komicznych sytuacjach”.

    Adaptacja filmowa (łac. adaptatio - przystosowanie) – rozumiana jest jako obróbka materiału, najczęściej literackiego, choć także przedstawienia teatralnego lub słuchowiska radiowego, przeznaczonego do sfilmowania. W praktyce jednak adaptacja filmowa często wykracza poza tę definicję, poszerzając lub nawet zupełnie zmieniając kontekst dzieła.Film wojenny (dramat wojenny) − gatunek filmowy dotyczący wojny − zwykle skoncentrowany na bitwach lądowych, morskich lub powietrznych, czasem skupiający się także na losach jeńców wojennych, tajnych operacjach wojskowych, treningu adeptów oraz innych tematach powiązanych. Filmy wojenne ogniskują się również na życiu codziennym żołnierzy lub cywili w czasie wojny, bez ukazania obrazu bitwy. Wątki przedstawione w kinie wojennym mogą być fikcyjne, oparte na kanwie wydarzeń historycznych lub biograficzne.

    Lata 50.[ | edytuj kod]

    Ojciec panny młodej[ | edytuj kod]

    Elizabeth Taylor i Spencer Tracy na zdjęciu promocyjnym z filmu Ojciec panny młodej (1950)
    Katharine Hepburn i Spencer Tracy w filmie Pat i Mike (1952)

    W 1950 Tracy wystąpił u boku Elizabeth Taylor i Joan Bennett w komedii Ojciec panny młodej (reż. Vincente Minnelli), wcielając się w rolę Stanleya Banksa, ojca, który przygotowuje się do ślubu swojej córki. „Variety” napisał: „jest to druga mocna komedia z rzędu Spencera Tracy’ego w roli tytułowej i rzuca nią na kolana”. Film spotkał się z ciepłym przyjęciem zarówno ze strony krytyków, jak i widowni, stając się najbardziej dochodową produkcją w dotychczasowej karierze aktora i przynosząc zyski rzędu trzech milionów dolarów. Za rolę Stanleya Banksa Tracy został po raz pierwszy od dwunastu lat wyróżniony nominacją do nagrody Akademii Filmowej dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Po pozytywnym przyjęciu filmu studio MGM postanowiło zrealizować sequel Kłopotliwy wnuczek (reż. Vincente Minnelli). Tracy, z początku będąc niepewnym, ostatecznie zgodził się na udział w produkcji. Druga część trafiła do kin dziesięć miesięcy po premierze pierwszej i przyniosła zyski w wysokości czterech milionów dolarów. Pozytywny odbiór dwóch wymienionych filmów spowodował, że Tracy’ego ponownie zaczęto nazywać największą gwiazdą w kraju.

    Bohaterowie morza (ang Captains Courageous) – amerykański film z 1937 roku w reżyserii Victora Fleminga. Film w 1938 roku otrzymał cztery nominacje do Oskara z czego ostatecznie zdobył jedną statuetkę w kategorii Najlepszy aktor pierwszoplanowy dla Spencera Tracy.Jean Merilyn Simmons (ur. 31 stycznia 1929 w Londynie, zm. 22 stycznia 2010 w Santa Monica) − brytyjska aktorka, dwukrotnie nominowana do Oscara: za drugoplanową rolę w filmie Hamlet (1948) i za pierwszoplanową w filmie Szczęśliwe zakończenie (1969). Nagrodzona Orderem Imperium Brytyjskiego w 2003.

    W 1951 wcielił się w rolę prawnika w kryminale noir The People Against O’Hara (reż. John Sturges). W następnym roku ponownie nawiązał współpracę z Katharine Hepburn, występując w komedii sportowej Pat i Mike w reżyserii George’a Cukora, ze scenariuszem Kanina i Gordon. Film stał się jednym z bardziej cenionych i znanych w dorobku duetu Tracy–Hepburn. Następnie wystąpił wraz z Gene Tierney w dramacie historycznym Podróż ku Nowemu Światu (reż. Clarence Brown), który odnotował małą frekwencję i przyniósł straty w wysokości niespełna dwóch milionów dolarów.

    Bette Davis, właśc. Ruth Elizabeth Davis (ur. 5 kwietnia 1908 w Lowell, Massachusetts, zm. 6 października 1989 w Neuilly-sur-Seine) – amerykańska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, gwiazda filmowa.Lawrence Weingarten (ur. 30 grudnia 1897 w Chicago, zm. 5 lutego 1975 w Los Angeles) – amerykański producent filmowy, nomionaowany do Oscara w roku 1959 za film Kotka na gorącym blaszanym dachu.

    W 1953 Tracy powrócił do roli zaniepokojonego ojca w dramacie Aktorka (reż. George Cukor) u boku Jean Simmons. Producent obrazu Lawrence Weingarten przyznał: „ten film otrzymał więcej oklasków ze strony krytyki niż jakikolwiek inny, który zrobiłem w poprzednich latach, a my nie zarabialiśmy wystarczająco dużo pieniędzy, by móc opłacić wszystkich uczestników seansu”. Za kreację Clintona Jonesa Tracy został nagrodzony Złotym Globem w kategorii dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym oraz uzyskał pierwszą nominację do nagrody BAFTA dla najlepszego aktora zagranicznego.

    II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.Lima – miasto w Stanach Zjednoczonych, w Ohio, siedziba Hrabstwa Allen W 2000 roku miasto zamieszkiwało 40 235 mieszkańców.

    W następnym roku wystąpił w westernie Złamana lanca (reż. Edward Dmytryk) studia 20th Century Fox, który został dobrze przyjęty przez środowisko krytyków. W 1955 miał zagrać postać Daniela C. Hilliarda w kryminale noir Godziny rozpaczy u boku Humphreya Bogarta, jednak odmówił reżyserowi Williamowi Wylerowi nie zgadzając się na rolę mniej ważną, niż kreacja Bogarta.

    Clarence Leon Brown (ur. 10 maja 1890 w Clinton w stanie Massachusetts - zm. 17 sierpnia 1987 w Santa Monica w stanie Kalifornia) - amerykański reżyser i producent filmowy. Mimo 5 nominacji do Oscara nigdy nie zdobył nagrody. Nominacje otrzymał za reżyserię filmów: Romans i Anna Christie (oba z 1930), Wolne dusze (1931), Komedia ludzka (1943), Wielka nagroda (1944), Roczniak (1946). Gwiazdami jego filmów były wielokrotnie takie legendy kina jak: Greta Garbo, Joan Crawford, Barbara Stanwyck czy Clark Gable.Przepuklina (łac. hernia) – patologiczne uwypuklenie zawartości jamy ciała (najczęściej jamy brzusznej) przez otwór w powłokach, w miejscu zwanym miejscem o obniżonej oporności (łac. locus minoris resistentiae).

    Czarny dzień w Black Rock[ | edytuj kod]

    Tracy i John Ericson w filmie Czarny dzień w Black Rock (1955), który był jednym z bardziej udanych projektów w dorobku aktora

    W 1955 Tracy wystąpił w dreszczowcu Czarny dzień w Black Rock (reż. John Sturges), zawierającym elementy westernu i kina noir. Aktor wcielił się w rolę jednorękiego weterana wojennego, który przybywa do miasteczka Black Rock, by wręczyć medal synowi japońskiego farmera. Niespodziewanie spotyka się z dużą wrogością ze strony miejscowych. Kreacja Johna J. Macreedy’ego przyniosła mu piątą nominację do nagrody Akademii Filmowej dla najlepszego aktora pierwszoplanowego oraz nagrodę dla najlepszego aktora na 8. MFF w Cannes. Tracy osobiście nie był zadowolony z filmu, wielokrotnie grożąc, że opuści go w trakcie realizacji.

    Philip Anthony Hopkins, CBE (ur. 31 grudnia 1937 w Port Talbot) – pochodzący z Wielkiej Brytanii amerykański aktor teatralny i filmowy, kompozytor, malarz.Dramat polityczny – sztuka, film lub program telewizyjny, który zawiera elementy polityczne, polityczne refleksje autora, opisuje polityka albo serię politycznych wydarzeń. Twórcami dramatów politycznych są m.in.: Aaron Sorkin, Siergiej Eisenstein i Beau Willimon. Serialami telewizyjnymi, które można zakwalifikować do gatunku dramatu politycznego są między innymi: Tak, panie ministrze, Prezydencki poker, Pani Prezydent, Ekipa, Boss, Skandal i House of Cards. Jednymi z ważniejszych uznawanych za dramaty polityczne filmów ostatnich lat są Idy marcowe oraz Wróg numer jeden.

    Aktor niezależny (1956–1967)[ | edytuj kod]

    Spencer Tracy i Robert Wagner w filmie Śniegi w żałobie (1956)

    W tym samym roku rozpoczął prace na planie westernu Opowieść o złym człowieku (reż. Robert Wise), lecz wycofał się z projektu po tym, gdy w trakcie zdjęć w Kolorado doznał choroby wysokościowej. Wskutek samowolnego opuszczenia planu jego stosunki z MGM uległy pogorszeniu, co w konsekwencji doprowadziło do rozwiązania kontraktu w czerwcu. Tracy był jednym z ostatnich znanych aktorów okresu systemu studyjnego, który w połowie lat 50. pozostawał związany umową z wytwórnią.

    American Academy of Dramatic Arts - dwuletnia szkoła aktorska, mieszcząca się w Nowym Jorku (w budynku dawniej znanym jako Colony Club) oraz w Hollywood.Marilyn Monroe, właśc. Norma Jeane Mortenson, Norma Jeane Baker (ur. 1 czerwca 1926 w Los Angeles, zm. 5 sierpnia 1962 tamże) – amerykańska modelka i aktorka filmowa, gwiazda filmowa, legenda światowego kina lat 50. i 60. XX w.

    Pierwszym filmem, w którym wystąpił jako aktor niezależny był dramat przygodowy Śniegi w żałobie (1956) w reżyserii Edwarda Dmytryka, gdzie partnerował mu Robert Wagner. Zdjęcia realizowano w Alpach, co okazało się trudnym doświadczeniem, przez co Tracy ponownie groził opuszczeniem projektu. Otrzymawszy gażę 200 tys. dolarów wcielił się w rolę starego przewodnika górskiego, który usiłuje uratować ocalałych z katastrofy lotniczej we francuskich Alpach. Krytycy negatywnie oceniali film, podkreślając, że zarówno Tracy, jak i Wagner wypadli niewiarygodnie w roli braci (obydwu aktorów dzieliła różnica wieku 25 lat). Mimo to uzyskał drugą nominację do nagrody BAFTA w kategorii dla najlepszego aktora zagranicznego.

    Holocaust („całopalenie”, spolszczenie: Holokaust) – pierwotnie termin religijny oznaczający ofiarę całopalną (w tym znaczeniu może być stosowane również dziś), obecnie najpowszechniejszym znaczeniem tego słowa są prześladowania i zagłada prawie 6 milionów Żydów przez władze niemieckiej III Rzeszy oraz jej sojuszników w okresie II wojny światowej (w tym znaczeniu, jako nazwa własna, słowo Holocaust/Holokaust pisane jest wielką literą).Bezsenność (asomia, agrypnia, łac. insomnia, ang. insomnia) – jest zakłóceniem stanu zdrowia, w którym niewystarczająca jest długość snu lub niezadowalająca jakość snu. Bezsenność może polegać na trudnościach w zasypianiu, wczesnym przebudzaniu się, wybudzaniu się w trakcie snu lub na złej jakości snu, czego następstwami są brak poczucia wypoczęcia, gorsze samopoczucie lub zaburzenia funkcjonowania w ciągu dnia. Bezsenność może być rozumiana bądź jako objaw, bądź jako odrębna jednostka chorobowa.

    18 stycznia 1957 wziął udział w pogrzebie Humphreya Bogarta, z którym łączyła go silna przyjaźń. Został poproszony przez wdowę po zmarłym, Lauren Bacall, o odczytanie mowy pożegnalnej, jednak Tracy będąc załamanym śmiercią bliskiego mu przyjaciela nie czuł się na siłach, wobec czego w zastępstwie uczynił to John Huston. W tym samym roku po raz ósmy zagrał z Hepburn, tym razem w komedii romantycznej Biuro na tranzystorach (reż. Walter Lang). W trakcie prac wielokrotnie był przekonywany do pozostania na planie. Film spotkał się ze słabym zainteresowaniem. Philip T. Hartung z „Commonweal” zwracał uwagę na „umiejętność wywoływania śmiechu i robienia zabawnych dowcipów” przez duet Tracy–Hepburn.

    Alpy (fr. Alpes, niem. Alpen, wł. Alpi, słoweń. Alpe, ret. Alps) – najwyższy łańcuch górski Europy, ciągnący się łukiem od wybrzeża Morza Śródziemnego po dolinę Dunaju w okolicach Wiednia. Łańcuch ma długość około 1200 km, szerokość od 150 do 250 km i zajmuje powierzchnię około 220 tys. km².Gene Tierney, właściwie Gene Eliza Tierney (ur. 19 listopada 1920 w Brooklynie, Nowy Jork, zm. 6 listopada 1991 w Houston, Teksas) – amerykańska aktorka.

    Stary człowiek i morze[ | edytuj kod]

    Spencer Tracy w scenie z filmu Stary człowiek i morze (1958)

    W 1958 zagrał w dramacie Stary człowiek i morze (reż. John Sturges), do którego realizacji przymierzał się od pięciu lat. Agent Ernesta Hemingwaya, Leland Hayward napisał do autora: „Spośród wszystkich ludzi Hollywood najbliższym mi jakością, osobowością, głosem i godnością osobistą jest Spencer Tracy”. Aktor wyraził zadowolenie z otrzymanej roli. Przed rozpoczęciem zdjęć namawiano go by schudł, jednak Tracy’emu się to nie udało. Hemingway przyznał, że jest on „strasznym ciężarem dla obrazu”. Pisarz musiał być przekonywany, że ujęcia będą robione w taki sposób, aby ukryć nadwagę aktora. Tracy podkreślał, że Stary człowiek i morze był najtrudniejszym filmem w jego karierze. Jack Moffitt z „The Hollywood Reportera” zwrócił uwagę na „intymność i ujawnienie uniwersalnego ludzkiego doświadczenia”, które według autora „wykraczało poza aktorstwo i stało się rzeczywistością”. Za kreację starzejącego się rybaka Santiago ponownie został nominowany do nagrody Akademii Filmowej i brytyjskiej BAFTA.

    Film noir (wym. IPA: film nwaːr), czarny film lub czarne kino – nurt, stylistyka lub gatunek w kinie amerykańskim, wywodzący się z kina gangsterskiego, rozwijany głównie w latach 40. XX wieku i pierwszej połowie lat 50. XX wieku. Filmy noir unikają jasnego podziału na dobro i zło, pokazują często niewyjaśnione zbrodnie i perwersję, unikają moralizowania i happy endów. Do charakterystycznych elementów stylu noir należą m.in. silne kontrasty, operowanie cieniami, obrazy nocnego miasta. Typowymi bohaterami tego typu filmów są m.in. femme fatale, przeciętni ludzie wplątani przypadkowo w świat przestępczy oraz prywatni detektywi. Frederick Bean "Fred/Tex" Avery (ur. 26 lutego 1908, zm. 26 sierpnia 1980) – amerykański twórca i reżyser filmów animowanych. Pracował przede wszystkim dla wytwórni Warner Bros. i Metro-Goldwyn-Mayer, tworząc takie postaci jak kaczor Daffy, królik Bugs oraz pies Droopy. Estetyka filmów Tex Avery’ego była zaprzeczeniem realizmu Walta Disneya, i pozwoliła filmowi animowanemu na zdobycie autonomii w stosunku do filmów fabularnych.

    Po rezygnacji z udziału w dwóch filmach, w tym z remake’u Błękitnego anioła z Marilyn Monroe (ostatecznie główne role trafiły do May Britt i Curda Jürgensa), Tracy wystąpił w The Last Hurrah, gdzie po 28 latach nawiązał ponowną współpracę z Johnem Fordem. Aby lepiej przygotować się do roli burmistrza wziął rok przerwy. Film został pozytywnie oceniony, jednak nie przełożyło się to na sukces komercyjny. Pod koniec 1958 rada National Board of Review uznała Tracy’ego za najlepszego aktora roku, a Brytyjska Akademia Sztuk Filmowych i Telewizyjnych wyróżniła go trzecią nominacją do nagrody BAFTA. W tym czasie zaczął rozważać przejście na emeryturę, podkreślając, że jest „chronicznie zmęczony, nieszczęśliwy, chory i niezainteresowany pracą”.

    Charles Boyer (ur. 28 sierpnia 1899 w Figeac, zm. 26 sierpnia 1978 w Phoenix) − francuski aktor, czterokrotnie nominowany do Oscara.Amerykanie – pluralistyczna wspólnota narodowo-państwowa pochodzenia imigracyjnego, kształtująca się w Stanach Zjednoczonych, licząca około 300 mln osób. W związku ze specyficzną, migracyjną historią swojego powstania, posiada pochodzenie mieszane, przede wszystkim europejskie i afrykańskie. Mniejszość stanowią osoby pochodzenia azjatyckiego oraz rdzenni Amerykanie – Indianie Ameryki Północnej. Skutkiem tradycyjnej wielonarodowości Stanów Zjednoczonych jest fakt, że wielu Amerykanów identyfikuje się zarówno ze Stanami Zjednoczonymi, jak i – raczej sentymentalnie – z krajem pochodzenia swoich przodków (np. Amerykanie włoskiego czy irlandzkiego pochodzenia – Italian Americans, Irish Americans).

    Lata 60.[ | edytuj kod]

    Kto sieje wiatr[ | edytuj kod]

    Spencer Tracy i Fredric March na planie filmu Kto sieje wiatr (1960)

    W 1960 wystąpił w dramacie historycznym Kto sieje wiatr w reżyserii Stanleya Kramera, którego fabuła opierała się na słynnym małpim procesie z 1925, dotyczącym nauczania teorii ewolucji w szkołach. Kramer przyznawał, że Tracy był jedynym kandydatem do roli prawnika Henry’ego Drummonda. Na ekranie partnerował mu Fredric March jako Matthew Harrison Brady. Tygodnik „Variety” napisał: „przebłysk geniuszu castingowego… obaj mężczyźni są urzekający w najbardziej chwalebnym tego słowa znaczeniu”. Pomimo pochlebnych recenzji wyniki finansowe nie przełożyły się na sukces komercyjny. Tracy został po raz siódmy nominowany do nagrody Akademii Filmowej, czwarty do brytyjskiej BAFTA i trzeci do Złotego Globu w kategoriach dla najlepszego aktora zagranicznego i pierwszoplanowego.

    Katolicyzm – doktryna Kościoła chrześcijańskiego – jedna z dwóch grup Kościołów, obok Kościoła prawosławnego, powstałych w wyniku rozłamu w Kościele chrześcijańskim w 1054 (tzw. schizmy wschodniej). Jedna z największych grup wyznań chrześcijańskich, obok prawosławia i protestantyzmu oraz ogół zasad wiary i życia religijnego do których odwołuje się Kościół Kościół katolicki wraz z Kościołami wschodnimi pozostającymi z nim w pełnej jedności, wspólnoty tradycjonalistyczne, starokatolickie oraz część anglikańskich, liberalnych i niezależnych.Joseph Leo Mankiewicz (ur. 11 lutego 1909 w Wilkes-Barre, zm. 5 lutego 1993 w Bedford) – amerykański reżyser, scenarzysta i producent filmowy.

    W 1961 zagrał w katastroficznym obrazie Diabeł o czwartej (reż. Mervyn LeRoy), po raz czwarty w swej karierze wcielając się w rolę duchownego. Frank Sinatra oddał główną rolę na rzecz Tracy’ego, by ten zechciał tylko wystąpić w filmie. Chociaż aktor w pierwszej chwili odrzucił propozycję, to ostatecznie dał się przekonać do udziału w produkcji. Obraz, mimo słabszych recenzji, był najbardziej dochodowym filmem Tracy’ego od czasu Ojca panny młodej z 1950.

    Krytyka teatralna – dziedzina dziennikarstwa, zajmująca się oceną twórczości teatralnej. Obejmuje różne aspekty przedstawień: od reżyserii, przez scenografię, po oprawę muzyczną i choreografię.Ralph Rexford Bellamy (ur. 17 czerwca 1904 w Chicago, zm. 29 listopada 1991 w Santa Monica) − amerykański aktor, w 1987 roku nagrodzony Oscarem Honorowym za całokształt pracy aktorkiej.

    Wyrok w Norymberdze[ | edytuj kod]

    Spencer Tracy jako przewodniczący sądu Dan Haywood w scenie z filmu Wyrok w Norymberdze (1961)

    Kto sieje wiatr zapoczątkował współpracę Tracy’ego z Kramerem. Reżyser obsadził aktora w dramacie sądowym Wyrok w Norymberdze w roli przewodniczącego sądu Dana Haywooda. Fabuła filmu skupiała się na trzecim z dwunastu procesów norymberskichprocesie prawników. Był to jeden z pierwszych obrazów, który poruszał temat Holocaustu. W filmie wystąpili także Burt Lancaster, Marlene Dietrich, Maximilian Schell oraz Richard Widmark. Autor scenariusza Abby Mann napisał rolę sędziego Haywooda z myślą o Tracy’m, który z kolei podkreślał, że był to najlepszy scenariusz jaki kiedykolwiek przeczytał. Pod koniec filmu bohater grany przez Tracy’ego wygłasza ponad trzynastominutową mowę końcową. Aktor nagrał tę scenę za pierwszym podejściem, otrzymując od całej obsady gromkie brawa. Po obejrzeniu produkcji Mann napisał do aktora: „każdy scenarzysta powinien mieć doświadczenie ze Spencerem Tracy’m czytającym jego tekst. Na całym świecie nie ma niczego podobnego”. Tracy uzyskał ósmą nominację do nagrody Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Rola w Wyroku w Norymberdze uznawana jest za jedną z najważniejszych w dorobku Tracy’eo.

    Obóz koncentracyjny – miejsce przetrzymywania, zwykle bez wyroku sądu, dużej liczby osób uznawanych z różnych powodów za niewygodne dla władz. Służyć może różnym celom: od miejsca czasowego odosobnienia osób, wobec których zostaną podjęte później inne decyzje, poprzez obóz pracy przymusowej, czyli de facto niewolniczej, aż po miejsce fizycznej eksterminacji.George Cukor (ur. 7 lipca 1899 w Nowym Jorku, zm. 24 stycznia 1983 w Los Angeles) – amerykański reżyser, mistrz komedii.

    Ze względu na zły stan zdrowia aktor odrzucił główne role w filmach U kresu dnia (1962, reż. Sidney Lumet) i Lampart (1963, reż. Luchino Visconti). Z uwagi na prace przy Wyroku w Norymberdze zrezygnował także z udziału w westernie Jak zdobywano Dziki Zachód (1962, reż. George Marshall, Henry Hathaway, John Ford), do którego nagrał jedynie narrację. W 1963 Tracy wykreował postać kapitana T.G. Culpepera w komedii kryminalnej Ten szalony, szalony świat (reż. Stanley Kramer), spędzając na planie jedynie dziewięć dni. Kreowany przez niego bohater ścigał kilku oszustów. Film stał się najbardziej dochodowym amerykańskim projektem 1963 roku. Po pogorszeniu stanu zdrowia zmuszony był odmówić udziału w westernie Jesień Czejenów (1964, reż. John Ford) i dramacie Cincinnati Kid (1965, reż. Norman Jewison).

    Screwball comedy – odmiana komedii romantycznej, powstała w kinie amerykańskim w latach 30. XX wieku. Jej nazwa pochodzi od amerykańskiego słowa screwball oznaczającego dziwaczny, zbzikowany, postrzelony czy irracjonalny.8. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes odbył się w dniach 26 kwietnia-10 maja 1955 roku. Imprezę otworzył pokaz francuskiego filmu Rififi w reżyserii Julesa Dassina.
    Tracy, Hepburn i Kellaway w filmie Zgadnij, kto przyjdzie na obiad (1967)

    Zgadnij, kto przyjdzie na obiad[ | edytuj kod]

    Fabuła komediodramatu Stanleya Kramera Zgadnij, kto przyjdzie na obiad, pióra scenarzysty Williama Rose’a, koncentrowała się na tematyce małżeństwa białej kobiety z czarnoskórym mężczyzną. Tracy po czteroletniej przerwie wcielił się w rolę mającego liberalne poglądy dziennikarza Matta Draytona, którego córka Christina (Katharine Houghton) oznajmia rodzicom (w roli matki wystąpiła Katharine Hepburn), że wychodzi za mąż za czarnoskórego lekarza (Sidney Poitier). Aktor z radością powrócił do gry na planie, jednak w rozmowie z jednym z dziennikarzy przyznał, że to będzie jego ostatni film. Z powodu złego stanu zdrowia firmy odmówiły ubezpieczenia Tracy’ego (kwota ubezpieczenia aktora wyniosła 71 tys. dolarów). Aby zdjęcia mogły się rozpocząć, Hepburn i Kramer wypłacili własne wynagrodzenia, pokrywając tym samym koszty ubezpieczenia aktora. Tracy pracował na planie jedynie od dwóch do trzech godzin dziennie. Ostatnią scenę nagrał 24 maja 1967. Scenariusz powstał z myślą o aktorze i zawierał między innymi poruszający monolog głównego bohatera przy stole, a także wiele scen, w których Tracy grał jedynie ciałem, za pomocą gestów i wyrazu twarzy, bez wypowiadania kwestii.

    Robert Wise (ur. 10 września 1914 w Winchester, zm. 14 września 2005 w Los Angeles) – amerykański reżyser, montażysta i producent filmowy. Czterokrotny zdobywca Oscara. Odznaczony National Medal of Arts.Hospitalizacja – pobyt pacjenta w szpitalu przez co najmniej jedną noc, trwający od chwili wpisu do księgi głównej do chwili wypisu, przeprowadzany w celu wykonania badań diagnostycznych lub leczenia.

    Premiera odbyła się 11 grudnia. Pomimo mieszanych recenzji, Zgadnij, kto przyjdzie na obiad, stał się najbardziej dochodowym filmem w karierze aktora, przynosząc ponad pięćdziesiąt milionów dolarów zysku. Brendan Gill na łamach „The New Yorkera” napisał, że „Tracy dał bezbłędny, i w tych okolicznościach, łamiący serca występ”. Rola ta przyniosła aktorowi dziewiątą nominację do nagrody Akademii Filmowej, czwartą do Złotego Globu i pośmiertnie główną statuetkę BAFTA w kategorii dla najlepszego aktora zagranicznego.

    Fritz Lang (właściwie Friedrich Christian Anton Lang, ur. 5 grudnia 1890 w Wiedniu, zm. 2 sierpnia 1976 w Beverly Hills) - scenarzysta, reżyser, aktor i producent pochodzenia austriackiego, czołowy twórca niemieckiego ekspresjonizmu w filmie okresu międzywojennego.ADHD (ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder) – zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, określany w literaturze także jako zaburzenia hiperkinetyczne. Termin ADHD obejmuje zarówno ADHD z zaburzeniami hiperaktywnymi, jak i bez nich u dorosłych i dzieci. Można się spotkać także z terminem ADD (Attention-deficit disorder), który pojawił się jako nazwa zaburzenia jako pierwszy, a także AADD (Adult attention-deficit disorder), czy AADHD określające zaburzenie u osób dorosłych.

    Ostatnie lata, śmierć i pogrzeb[ | edytuj kod]

    Forest Lawn Memorial Park, miejsce spoczynku Tracy’ego

    W wieku 60 lat, ze względu na długoletnie uzależnienie od alkoholu, papierosów, przyjmowania leków i nadwagę, stan zdrowia Tracy’ego uległ znacznemu pogorszeniu. 21 lipca 1963 został hospitalizowany po tym, jak doznał ciężkiego ataku duszności. Lekarze zdiagnozowali u niego obrzęk płuc oraz podniesione ciśnienie krwi. Od tego momentu aktor pozostawał w słabszej formie fizycznej. Hepburn przeprowadziła się do niego, by zapewnić mu stałą opiekę. W styczniu 1965 zdiagnozowano u Tracy’ego nadciśnienie tętnicze. Aktor rozpoczął leczenie po wykryciu u niego cukrzycy typu 2. We wrześniu 1965 był bliski śmierci, gdy po zabiegu prostatektomii jego nerki przestały pracować i spędził noc w śpiączce. Wyzdrowienie aktora lekarze określali ówcześnie jako „rodzaj cudu”.

    Ostatnie dwa lata życia spędził w swoim domu wraz z Hepburn, poświęcając wolny czas na czytanie, malowanie i słuchanie muzyki. 10 czerwca 1967, siedemnaście dni po ukończeniu zdjęć do Zgadnij, kto przyjdzie na obiad, Tracy zmarł w wyniku ataku serca, którego doznał w swoim mieszkaniu w Beverly Hills. Miał 67 lat. Hepburn utrzymywała, że aktor doznał ataku w kuchni w jej obecności, po czym upadł na podłogę. Howard Strickling, publicysta MGM, w rozmowie z mediami twierdził, że w momencie śmierci Tracy był sam w mieszkaniu, a jego zwłoki znalazła gospodyni. Bill Davidson, autor książki Spencer Tracy: Tragic Idol (1987) jako przyczynę zgonu podawał atak serca, chociaż według pisarza nie przeprowadzono sekcji zwłok aktora. Z kolei Larry Swindell, autor biografii Spencer Tracy: A Biography (1969) uważał, że aktor zmarł w wyniku niewydolności serca.

    Msza święta odbyła się 12 czerwca w kościele Niepokalanego Serca Maryi w East Hollywood. W uroczystościach pogrzebowych, prócz najbliższej rodziny, udział wzięli także między innymi Frank Sinatra, George Cukor, James Stewart, John Ford i Stanley Kramer. Katharine Hepburn, ze względu na rodzinę aktora, nie brała udziału w pogrzebie. Tracy został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w zespole miejskim Los AngelesLong Beach. Zdaniem Jamesa Fishera cały majątek aktora odziedziczyła jego żona i dzieci, a Hepburn nie została uwzględniona przy podziale spadku.

    Życie prywatne[ | edytuj kod]

    Małżeństwo i dzieci[ | edytuj kod]

    Louise Treadwell i Tracy (1939)

    Swoją żonę Louise Treadwell Tracy poznał, gdy obydwoje byli członkami Wood Players w teatrze w Grand Rapids. Zaręczyli się 10 maja 1923, a pobrali 10 września pomiędzy popołudniowym a wieczornym występem. Syn John Ten Broeck Tracy (zm. 2007) urodził się 26 czerwca 1924. Kiedy miał dziesięć miesięcy, Treadwell odkryła, że dziecko jest głuche. Przez pierwsze trzy miesiące ukrywała ten fakt przed Tracy’m. Gdy aktor się dowiedział o tym, był zdruzgotany. Obwiniał się za chorobę syna, twierdząc, że to kara za „własne grzechy”. W rezultacie Tracy miał problemy z nawiązaniem kontaktu z synem i odsunął się od rodziny. We wrześniu 1942 żona aktora, która w 1927 zrezygnowała z kariery zawodowej, aby móc poświęcić czas choremu synowi, założyła w Los Angeles klinikę imienia Johna Tracy’ego. Aktor, poza byciem członkiem zarządu, zajmował się pozyskiwaniem funduszy na działalność placówki. W latach 1936–1942 para prowadziła również ranczo w Encino. Przyjaciel artysty, producent Joseph L. Mankiewicz przyznał, że „Tracy nie opuścił Louise. Opuścił scenę z poczucia winy”. 1 lipca 1932 urodziła się córka Louise „Susie” Treadwell. Dzieci wychowywane były w wierze episkopalnej matki. W 1933 Tracy opuścił rodzinny dom, utrzymując wraz z żoną, że wciąż są przyjaciółmi, choć rozważali możliwość separacji. Para ostatecznie nie zdecydowała się na rozwód. W 1935 pojednał się z Treadwell, mimo że małżeństwo sprawiało coraz więcej kłopotów. Tracy częściej mieszkał w hotelach, a w latach 40. para żyła osobno. Według źródeł Treadwell miała oznajmić: „będę panią Tracy do dnia, w którym umrę”.

    Romanse[ | edytuj kod]

    Od września 1933 do czerwca 1934 aktor miał romans z Lorettą Young, z którą współpracował przy filmie Jak w siódmym niebie (1933). W późniejszym czasie Tracy częstokrotnie wdawał się w różne romanse, w tym z Joan Crawford w 1937 i Ingrid Bergman w 1941. Claire Trevor twierdziła, że „miał sporą linię podbojów. Kobiety go kochały”. Niektóre źródła podają, że aktor miewał kontakty seksualne z Judy Garland w 1936, gdy dziewczyna miała 14 lat. Będąc w przyjacielskich relacjach z Hepburn, Tracy wykazywał się niewiernością; w 1952, przy okazji pracy nad filmem Podróż ku Nowemu Światu, aktor miał romans z Gene Tierney.

    Przyjaźń z Katharine Hepburn[ | edytuj kod]

    Przyjaźń Tracy’ego z Hepburn trwała od 1941 do śmierci aktora w 1967 (na zdj. para na fotosie promocyjnym z filmu Bez miłości; 1945)

    W trakcie realizacji filmu Kobieta roku (1942) Tracy nawiązał bliską przyjaźń z Katharine Hepburn. Ich relacja trwała przez 26 lat, aż do śmierci aktora w 1967. Tracy nigdy nie wrócił do rodzinnego domu, lecz regularnie odwiedzał żonę i dzieci. MGM skrupulatnie chroniło kontrakty swoich aktorów przed wszelkimi kontrowersjami i skandalami. Tracy nie chciał, by jego znajomość z Hepburn przedostała się do opinii publicznej oraz aby dowiedziała się o niej Treadwell. Mimo to, w kręgach Hollywood o relacji aktorów było wiadomo. Para nie mieszkała razem aż do ostatnich lat życia Tracy’ego, kiedy to jego stan zdrowia pogorszył się na tyle, że Hepburn wprowadziła się do mieszkania aktora w Beverly Hills, by móc się nim opiekować. Angela Lansbury, która współpracowała z parą na planie filmu Stan Unii (1948), przyznawała: „wszyscy wiedzieli, ale nikt nigdy nic nie mówił. W tamtych czasach nie dyskutowano”. W jednej z rozmów z Joan Fontaine aktor wyznał: „mogę się rozwieść, kiedy tylko zechcę, lecz moja żona i Kate lubią takie rozwiązanie, jakie ma miejsce”. Przyjaciółka Tracy’ego, Betsy Drake uważała, że był on całkowicie zależny od Hepburn. Aktorka nigdy nie ingerowała w sprawy małżeńskie Tracy’ego i nie naciskała na ślub.

    Hepburn i Tracy należeli do najbardziej rozpoznawalnych amerykańskich par kinowych. Ich wspólnie zrealizowane komedie – Kobieta roku, Bez miłości (1945), Żebro Adama (1949) oraz Pat i Mike (1952) – odniosły sukcesy i po dziś dzień pozostają wzorami w klasycznym przedstawieniu „wojny płci”. Recepta na powodzenie filmów obojga aktorów opierała się między innymi na atrakcyjnej budowie charakterów postaci; kobiety grane przez Hepburn były inteligentne, nowoczesne, pewne siebie oraz wyemancypowane. Z drugiej strony bohaterowie portretowani przez Tracy’ego wpisywali się w rodzaj typowego Amerykanina – męskiego oraz wysportowanego, posiadającego silną wolę, cechującego się trzeźwym myśleniem oraz konserwatywnymi poglądami. Publiczność była również przechylna romantyczno-optymistycznemu przesłaniu wspólnych filmów obojga aktorów, które wielokrotnie pokazywały, jak dwoje zasadniczo różnych ludzi może darzyć się głębokim i szczerym uczuciem, mimo wielu przeciwieństw.

    Osobowość, zainteresowania[ | edytuj kod]

    Spencer Tracy i Freddie Bartholomew na planie filmu Bohaterowie morza (1937)

    Spencer Tracy był katolikiem, lecz jego kuzynka, Jane Feely przyznawała, że nie był on osobą pobożną. „Był niepraktykującym katolikiem. Nazwałabym go duchowym katolikiem”. Garson Kanin, z którym aktor przyjaźnił się przez 25 lat, określał Tracy’ego „prawdziwie wierzącym”. W opinii Kanina aktor szanował swoją religię. Według biografów Tracy przez całe życie regularnie uczęszczał na msze święte. W młodości był ministrantem. Ze starszym o cztery lata bratem Carrolem łączyła go bliska przyjaźń do momentu śmierci w 1967.

    Przez większą część dorosłego życia Tracy zmagał się z uzależnieniem od alkoholu, niejednokrotnie upijając się do stanu utraty przytomności. W ocenie Ralpha Bellamy’ego cierpiał on na chorobę alkoholową najpóźniej od 1925. Podczas gdy na planie zachowywał się profesjonalnie i był trzeźwy, to poza nim, niejednokrotnie przez kilka dni upijał się w pokoju hotelowym. Dział reklamowy MGM zwykle chronił problemy Tracy’ego przed prasą. Pod koniec lat 40., kiedy u aktora zaczęły pojawiać się pierwsze problemy zdrowotne, spowodowane nadużywaniem alkoholu, Tracy nie zrezygnował z picia, ale sytuacja uległa znacznej poprawie. James Curtis twierdził, że w przeszłości z nałogiem zmagali się członkowie rodziny ze strony ojca aktora. Loretta Young uważała, że Tracy bywał „okropny”, gdy był pijany. Znajdującego się pod wpływem alkoholu aktora dwukrotnie aresztowano za niedopuszczalne zachowanie. Często rozpoczynał długotrwałe okresy trzeźwości, po czym ponownie wpadał w uzależnienie. Biografowie określali to terminem „wszystko albo nic”.

    Tracy miewał skłonności depresyjne i stany lękowe. Treadwell opisała jego naturę jako „najbardziej niestabilne usposobienie, jakie kiedykolwiek widziałam – przez minutę potrafił znajdować się w chmurach, po czym spadał w dół, w głębię”. Przez całe życie Tracy zmagał się z uporczywą bezsennością. Doprowadziło to do uzależnienia od leków; nasennych barbituranów, które pomagały mu spać w nocy, ale powodowały senność następnego dnia, a także od pobudzającej dekstroamfetaminy, pozwalającej mu na lepsze funkcjonowanie w dzień. Hepburn, która przyjęła rolę opiekunki aktora, w biografii Me: Stories of My Life (1991) napisała, że był on „nieustannie torturowany poczuciem winy i okropnym nieszczęściem”.

    Dzięki znajomości z aktorem Willem Rogersem, Tracy, począwszy od 1932, zaczął regularnie grać w polo. W tym celu nabył własne konie. Do jego hobby należało również żeglowanie, kolekcjonowanie dzieł sztuki oraz malowanie, którym zajął się w latach 50.

    Poglądy polityczne[ | edytuj kod]

    Spencer Tracy nie był zwolennikiem upubliczniania poglądów politycznych przez środowisko aktorskie, lecz w 1940 wyraził swoje uznanie dla komisji Hollywood for Roosevelt. Osobiście uważał się za demokratę. 20 lipca 1944 uczestniczył obok Edith Luckett Davis w Konwencji Krajowej Partii Demokratycznej w Chicago. Przyjaciel aktora, Lincoln Cromwell opisał go jako „oddanego demokratę”. Córka Tracy’ego, Louise „Susie” Treadwell, przyznała, że „ojciec był demokratą w otoczeniu republikanów [reszta rodziny]”.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




    Reklama

    Czas generowania strony: 2.516 sek.