• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Sosna drzewokosa



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Dolina Olczyska, dawniej nazywana Olczyskiem – tatrzańska dolina mająca wylot w Jaszczurówce, a górą podchodząca pod szczyt Kopy Magury (1704 m n.p.m.).Półwysep Bałkański (Bałkany) – półwysep położony w południowo-wschodniej części Europy. Jego granice wyznacza od zachodu Morze Adriatyckie i Morze Jońskie, od wschodu Morze Czarne i morze Marmara (cieśniny Bosfor i Dardanele), od południowego wschodu Morze Egejskie. Północna granica półwyspu ma charakter umowny. Zgodnie z tradycją przebiega następująco: wzdłuż Dunaju od Morza Czarnego do ujścia Sawy (rejon Belgradu), następnie wzdłuż Sawy do ujścia Kupy (rejon miasta Sisak), następnie wzdłuż Kupy aż do jej źródła (rejon Osilnicy), następnie przekracza pasmo Gorski Kotar przez tzw. Bramę Liburnijską (chorw. i wł. Vrata) na południe od góry Risnjak i dochodzi do Morza Adriatyckiego w rejonie Rijeki. Oprócz tej najpopularniejszej konwencji były i są proponowane inne linie stanowiące granicę między Półwyspem Bałkańskim a resztą kontynentu, np. linia prosta styczna do brzegów Adriatyku i Morza Czarnego, a także linia łącząca Triest z Odesą.

    Sosna drzewokosa (Pinus ×rhaetica Brūgger) – drzewo iglaste z rodziny sosnowatych, mieszaniec międzygatunkowy sosny górskiej (P. mugo Turra) i sosny zwyczajnej (P. sylvestris L.).

    Morfologia[ | edytuj kod]

    Jest to mieszaniec bardzo zróżnicowany genetycznie i morfologicznie. Występują zarówno formy krzewiaste, jak i drzewiaste. Wśród tych ostatnich zdarzają się drzewa o wysokości do 20 m. W wyższych położeniach górskich, gdzie dominuje kosodrzewina, mieszańce są bardziej do niej podobne, w niższych położeniach, gdzie dominuje sosna zwyczajna, są bardziej do niej podobne. W obrębie mieszańców sosny drzewokosowej wyróżniono wiele notomorf, dawniej często sklasyfikowanych jako odrębne gatunki (np. Pinus uliginosa G.E.Neumann ex Wimm.).

    Tatry (514.5, słow. Tatry, niem. Tatra, węg. Tátra) – najwyższe pasmo w łańcuchu Karpat, również najwyższe między Alpami a Uralem i Kaukazem. Są częścią Łańcucha Tatrzańskiego, w Centralnych Karpatach Zachodnich. Gatunek zagrożony – w znaczeniu ogólnym to gatunek w większym lub mniejszym stopniu zagrożony wyginięciem, w wąskim znaczeniu to jedna z kategorii zagrożenia stosowanych do klasyfikacji gatunków zagrożonych wyginięciem.

    Na podstawie pokroju i budowy kwiatów nie można odróżnić sosny drzewokosej od gatunków rodzicielskich. Szyszki mogą być podobne do obydwu gatunków wyjściowych, ale mogą też mieć cechy pośrednie. Najpewniejszą diagnostycznie cechą sosny drzewokosej jest liczba aparatów szparkowych, liczona na odcinku o długości 5 mm w środkowej, wypukłej części igły. Wynosi ona 50–55. Znaczenie diagnostyczne ma także stosunek szerokości igły do jej grubości (1,86–2,00) oraz kształt komórek epidermy (u sosny drzewokosej są kwadratowe lub prostokątne), liczba kanałów żywicznych (5–7), odległość między wiązkami przewodzącymi (130–190 μm). Charakterystyczne są także komórki występujące pomiędzy wiązkami i nad nimi. Zazwyczaj mają lekko zgrubiałe ściany komórkowe i występują między nimi pojedynczo lub w grupach komórki sklerenchymatyczne.

    Bory Dolnośląskie dawniej Puszcza Dolna (niem. Niederschlesische Heide) – mezoregion fizycznogeograficzny (317.74) utworzony przez największy w Polsce zwarty kompleks leśny o powierzchni ok. 1650 km².Lista stanowi zestawienie gatunków roślin i brunatnic (stanowiących protisty roślinopodobne) objętych ścisłą ochroną gatunkową w Polsce. Zestawienie obejmuje gatunki chronione na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin wymienione w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia (w kolumnie uwagi dodano informacje o wymaganych strefach ochrony zgodnie z załącznikiem nr 4).


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Wiązki przewodzące, wiązki łykodrzewne, wiązki sitowo-naczyniowe – pasma tkanki przewodzącej u roślin naczyniowych, składające się łyka i drewna. Ich system rozciąga się od korzeni do łodyg i liści. Łyko składa się z żywych komórek, jego zadaniem jest przewodzenie asymilatów od organów asymilujących do całej rośliny. Drewno składa się z komórek martwych i przewodzi wodne roztwory soli mineralnych od korzenia do liści, pełni ponadto funkcje wzmacniające.
    Wołoszyn (słow. Vološin, niem. Wolossyn) – potężny grzbiet w Tatrach Wysokich, rozdzielający Dolinę Waksmundzką od Doliny Roztoki. W regionie przełęczy Krzyżne łączy się z masywem Koszystej, stanowiącym drugą z końcowych odnóg wschodniej grani Świnicy.
    Epiderma, skórka – w szerokim znaczeniu jest to tkanka roślinna okrywająca, obejmująca zarówno powierzchniową warstwę komórek pędu, jak i korzenia. W ściślejszym znaczeniu epiderma definiowana jest jako skórka pędu roślin naczyniowych – powierzchniowa powłoka łodygi, liści i organów generatywnych, podczas gdy skórkę korzenia nazywa się ryzodermą (epiblemą). Skórka wyróżniana jest także w budowie różnych części różnych pokoleń mszaków. Tworzy ją warstwa ściśle do siebie przylegających żywych komórek pozbawionych chloroplastów. Najczęściej jest to pojedyncza warstwa komórek. U roślin magazynujących wodę epiderma jest wielowarstwowa. W tym przypadku wierzchnia warstwa komórek zapewnia ochronę organu, a kolejne warstwy magazynują wodę tworząc tkankę wodną.
    Dolina nad Capkami – dolina reglowa w Tatrach Zachodnich o długości około 1,4 km, wcięta w północne zbocza Krokwi (1378 m n.p.m.). Wylot znajduje się nad zakopiańską dzielnicą Bogówka, około 150 m na wschód od Średniej Krokwi, na wysokości 930 m. Dolina wznosi się w kierunku południowo-zachodnim, podchodząc pod główny wierzchołek Krokwi.
    Alpy (fr. Alpes, niem. Alpen, wł. Alpi, słoweń. Alpe, ret. Alps) – najwyższy łańcuch górski Europy, ciągnący się łukiem od wybrzeża Morza Śródziemnego po dolinę Dunaju w okolicach Wiednia. Łańcuch ma długość około 1200 km, szerokość od 150 do 250 km i zajmuje powierzchnię około 220 tys. km².
    Drzewa – grupa roślin, do której zaliczają się największe rośliny lądowe. Grupa ta nie jest taksonem – grupuje tylko organizmy roślinne podobne morfologicznie i funkcjonalnie. Drzewa są roślinami wieloletnimi o zdrewniałych łodygach (i zwykle też korzeniach). Od innych roślin drzewiastych (krzewów i krzewinek) różnią się posiadaniem łodygi głównej (pnia) rozgałęziającej się dopiero od pewnej wysokości. Liczne rozgałęzienia wraz z listowiem tworzą koronę drzewa. Do drzew zalicza się niekiedy rośliny posiadające kłodzinę zamiast pnia zakończoną pękiem liści tj. paprocie drzewiaste, sagowcowe, palmy, pandany, juki i draceny. Bardziej zawężone definicje wyłączają wieloletnie rośliny o zdrewniałych łodygach, które nie posiadają zdolności przyrostu na grubość i nie tworzą korony ze zdrewniałych rozgałęzień łodygi. Dział botaniki zajmujący się drzewami to dendrologia (gr. δένδρον – drzewo). W Polsce kilkadziesiąt tysięcy najstarszych i najbardziej okazałych drzew podlega ochronie prawnej jako pomniki przyrody. W leksykonach lub spisach gatunków roślin drzewa bywają oznaczane symbolem przypominającym symbol Saturna lub alchemiczny symbol ołowiu, tj. podwójnie kreślone h. (Pojedynczo kreślone h, czyli ħ, oznacza krzew)
    Siwarowy Żleb lub Sywarowy Żleb – żleb na zachodnich stokach masywu Krokwi w polskich Tatrach Zachodnich. Ma wylot na wysokości ok. 1000 m n.p.m. do dna środkowej części Doliny Białego, tuż poniżej miejsca, gdzie rozdziela się ona na dwie górne części. Wyżej żleb rozgałęzia się na dwie odnogi; jedna podchodzi pod szczyt Krokwi (1378 m), druga pod Siwarowe Siodło. Dnem żlebu spływa niewielki potok i jest to jedyny stały dopływ Białego Potoku. Od południowej strony Siwarowy Żleb ograniczony jest opadającą z Małej Krokwi grzędą zwaną Siwarowe Gazdowskie, od północy grzędą Siwarowe Pańskie. Długość żlebu wynosi około 700 m.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.028 sek.